.

Όποιος φοβάται τον θάνατο είναι ήδη νεκρός.
Όποιος θέλει για μια στιγμή η ζωή του να ανήκει μόνο σ' αυτόν, που θέλει για μια στιγμή να είναι πεπεισμένος για όσα κάνει, πρέπει να αδράξει το παρόν.
Πρέπει να αντιμετωπίζει τα πάντα στο παρόν ως τελικά, σαν να ήταν βέβαιο ότι θα ακολουθήσει αμέσως ο θάνατος.
Και πρέπει μετά στο σκοτάδι να δημιουργήσει ζωή. Ζωή μέσα από τον εαυτό του.
Carlo Michelstaedter, La Persuasione e la Rettorica

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

LE POISON / ΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ / ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΙ - CHARLES BAUDELAIRE



Le vin sait revêtir le plus sordide bouge
D'un luxe miraculeux,
Et fait surgir plus d'un portique fabuleux
Dans l'or de sa vapeur rouge,
Comme un soleil couchant dans un ciel nébuleux.

L'opium agrandit ce qui n'a pas de bornes,
Allonge l'illimité,
Approfondit le temps, creuse la volupté,
Et de plaisirs noirs et mornes
Remplit l'âme au delà de sa capacité.

Tout cela ne vaut pas le poison qui découle
De tes yeux, de tes yeux verts,
Lacs où mon âme tremble et se voit à l'envers...
Mes songes viennent en foule
Pour se désaltérer à ces gouffres amers.

Tout cela ne vaut pas le terrible prodige
De ta salive qui mord,
Qui plonge dans l'oubli mon âme sans remords,
Et charriant le vertige,
La roule défaillante aux rives de la mort!

Το δηλητήριο

Το κρασί ξέρει να ντύνει την πιο άθλια τρώγλη
Με πολυτέλεια θαυμαστή,
Και πλήθος περιστύλια φανταστικά εγείρει
Μέσα στου πορφυρού αχνού του το χρυσάφι,
Ως δύων ήλιος σε ομιχλώδη ουρανό.

Το όπιο το απεριόριστο διευρύνει,
Την απεραντοσύνη εκτείνει,
Κάνει το χρόνο πιο βαθύ, σκάβει την ηδονή,
Και με στυγνές και μαύρες τέρψεις
Γεμίζει την ψυχή ως να ξεχειλίσει.

Ετούτα όλα δεν αξίζουν όσο το δηλητήριο που ρέει
Από τα μάτια σου, τα πράσινά σου μάτια,
Λίμνες όπου η ψυχή μου τρέμει και καθρεφτίζεται αντίστροφα…
Τα όνειρά μου έρχονται κοπάδι
Τη δίψα τους να σβήσουν σε τούτες τις πικρές αβύσσους.

Ετούτα όλα δεν αξίζουν όσο το φρικαλέο θαύμα
Του διαβρωτικού σου σάλιου
Που την αμετανόητη ψυχή μου βυθίζει μες στην λήθη,
Και αντάμα με τον ίλιγγο,
Λιπόθυμη στις όχθες του θανάτου την κυλά!

Μετάφραση Αργύρης Χιόνης

***

Το φαρμάκι

Το κρασί ξέρει να ντύνει την τρώγλη την πιο ρυπαρή
Με χλιδή θαυμαστή,
Και κάνει ν' αναφύεται πιο πολύ από μια στοά μυθική
Μες στο χρυσάφι και τη ρόδινή της αχλύ,
Σαν τον ήλιο που γέρνει μες στο συννεφιασμένο ουρανό.

Το όπιο μεγαλώνει αυτό που δεν έχει όρια,
Το ατέλειωτο απλώνει,
Το χρόνο βαθαίνει, σκάβει την ηδονή,
Και με μαύρες σκυθρωπές χαρές
Γεμίζει πέρα απ' την ικανότητά της την ψυχή.

Όλα αυτά δεν αξίζουν το φαρμάκι που ξεχύνεται
Απ' τα μάτια σου, απ' τα πράσινα μάτια σου,
Λίμνες όπου η ψυχή μου φοβάται κι αντίστροφα κοιτάζεται
Φτάνουν πλήθος τα όνειρά μου
Για να ξεδιψάσουν σ' αυτά τα βάραθρα τα πικρά.

Όλα αυτά δεν αξίζουν το φοβερό θαύμα
Του σάλιου σου που δαγκώνει,
Που βυθίζει μες στη λήθη την ψυχή μου δίχως τύψη
Και μεταφέροντας τον ίλιγγο,
Την κυλάει ανήμπορη στις όχθες του θανάτου!


Charles Baudelaire
Τα άνθη του κακού
Μετάφραση ΔΕΣΠΩ ΚΑΡΟΥΣΟΥ
Έκδοση Δίγλωσση
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΚΟΒΟΣΤΗ


Δεν υπάρχουν σχόλια: