Ο Γκουρτζιέφ, ο μυστηριώδης Δερβίσης τής Μπουχάρας καί το Μονόχορδο του Πυθαγόρου – Αντώνιος Φ. Χαλάς

Άλλ’ ας έλθωμε στή συνάντησι τού Γκουρτζιέφ μέ τον Δερβίση τής Μπουχάρας: Έτυχε ό έκ Καισαρείας Έλλην Γεώργιος Γεωργιάδης ή Γκουρτζιέφ νά συναντήση στά πολλά του τά ταξείδια, έναν Δερβίσην, πού ώνομαζότανε Χατζή Ζεφίρ Μπόγκα - Έδδίν. Καί ο δερβίσης αυτός άρχισε νά τού μιλά περί τού Θεμελιώδους Νόμου τής Έβδομάδος, πού τον είχαν βαθειά μελετήσει 2 Κινέζοι, προερχόμενοι καί καταγόμενοι άπό τήν ’Ατλαντίδα. Μερικά αποσπάσματα τής όλης διδασκαλίας τών σοφών Ατλαντίνων έχουν διασωθεί σέ έναν μικρόν αριθμόν μεμυημένων τής Κεντρικής ’Ασίας. Ή μιά γενεά τά παραδίνει στήν επιγιγνομένη γενεά, καί έτσι έφθασαν ίσα μέ τή σημερινή μας εποχή.

Πρέπει τώρα νά έχη ύπ’ όψιν του ό ’Αναγνώστης, πώς οί Λεμούριοι, είχαν μαύρο χρώμα. Καί οί σημερινοί Νέγροι είναι τά υπολείμματα καί οί άπόγονοι τών Λεμουρίων. "Οπως οί ’Ατλαντίνοι ήσαν κίτρινοι, καί άπόγονοι αυτών είναι οί σημερινοί Κινέζοι καί Γιαπωνέζοι. Οί ’Αρχαίοι Κινέζοι κατείχαν πάμπολα μυστικά καί επιστήμες τών Άτλαντίνων, όπως οί άναφερόμενοι ανωτέρω 2 Κινέζοι, πού ήσαν αδελφοί, καί άπό τούς πρώτους Βασιλείς τής Κίνας.

Μιλώντας λοιπόν μέ τον Δερβίση αυτό, μού προέτεινε νά πάμε σέ έναν άλλο Δερβίση (διηγείται ο Γεώργιος Γεωργιάδης στο βιβλίο του), στενό του φίλο, πού κατείχε πέρα γιά πέρα τήν άρχαία αυτή Κινεζική Επιστήμη. Μού προσέθεσε, πώς ό φίλος του αυτός έμενε στήν Άνω Μπουχάρα, μακρυά από τούς άλλους ανθρώπους καί ενησχολείτο μέ μερικά πειράματα γύρω άπό τήν Επιστήμη αυτή. Δέχθηκα μέ χαρά τήν πρότασί του, καί ξεκινήσαμε νά συναντήσωμε τό σοφό Ντερβίση. Ύστερα από πολυήμερη πορεία φθάσαμε σέ ένα στενό μεταξύ τών βουνών τής υψηλής εκείνης περιοχής. Καί τότε ό Δερβίσης μέ παρεκάλεσε νά τόν βοηθήσω ν’ ανασηκώση μιά πλάκα. Καί όταν τήν άνασηκώσαμε, από κάτω φάνηκε μιά τρύπα, από τήν οποία έβγαιναν δυό σιδερένια ραβδιά. Ό Δερβίσης συνένωσε τά 2 ραβδιά καί πρόσεξε νά άκούση.

Σέ λίγο άκούσθηκε ένας ήχος, καί ό Δερβίσης άρχισε νά μιλά σέ μιάν άγνωστη γιά μένα γλώσσα. Καί, όταν τέλειωσε τήν ομιλία, ξαναβάλαμε στή θέσι της τήν πλάκα. Καί προχωρήσαμε. Ύστερα από περπάτημα αρκετών λεπτών, σταματήσαμε μπροστά σέ έναν βράχο όπου ό Χατζής Ζεφίρ Μπόγκα Έδδίν μέ εντεταμένη τήν προσοχή φαινόντανε σά νά περίμενε κάτι. 'Οπότε, ξαφνικά, ή πελώρια πέτρα, πού βρισκόντανε μπροστά μας άνοιξε καί απεκάλυψε τό στόμιο ενός σπηλαίου. Μπήκαμε μέσα καί αρχίσαμε νά προχωρούμε. Μέ κατάπληξί μου είδα πώς ό διάδρομος τοΰ σπηλαίου φωτιζόντανε αλληλοδιαδοχικώς μέ αεριόφως καί μέ ηλεκτρισμό, καί δέν μπορούσα νά καταλάβω πώς, σέ κείνη τήν απρόσιτη περιοχή τοϋ υψιπέδου εκείνου, μπορούσαν νά υπάρχουν τά μέσα εκείνα τοϋ πολιτισμού καί τής ευμαρείας! Απέφυγα όμως νά ζητήσω εξηγήσεις. Σέ λίγο είδαμε νά έρχεται ένας σεβάσμιος γέροντας, πού, μετά τήν ανταλλαγή τών συνηθισμένων χαιρετισμών δεξιώσεως, άρχισε νά μάς όδηγή στά ενδότερα τού μυστηριώδους σπηλαίου. Αψηλός τό ανάστημα, ήτο εξαιρετικά λιγνός. Τό επιβλητικό αυτό πρόσωπο ήτανε ακριβώς ο σοφός Δερβίσης, περί του οποίου μου είχε μιλήσει ό Χατζής Ζεφίρ Μπόγκα Έδδίν, καί ωνομαζότανε Χατζή Ασβάτ Τρούβ.

Ενώ εξακολουθούσε μιλώντας, μάς ώδήγησε μέσα σέ ένα μικρό τμήμα του σπηλαίου του, όπου καί οί τρεις μας καθήσαμε κατά γής απάνω στον κετσέ ή ψάθα, πού ήταν στρωμένο απάνω στο πάτωμα, καί, ενώ μιλούσαμε, τρώγαμε καί από τό κρύο ρύζι, πού ονομάζεται «Πιλάφι Σίλα», πού κατασκευάζεται σύμφωνα μέ τήν εγχώρια μαγειρική. Είχε φέρει τό πιλάφι αυτό ο επιβλητικός εκείνος πρεσβύτης από τό γειτονικό δωμάτιο.

Καί κατά τό γεύμα εκείνο, ό φίλος μου Δερβίσης τόν κατετόπισε περί του ενδιαφέροντος πού έτρεφα, σχετικά μέ τόν Θεμελιώδη Νόμο τής Έβδομάδος ή «Όκταήχου» ή οκταφωνίας ή «οκτάβας». ’Από τις ερωτήσεις, πού μού έθεσε καί από όσα μού είπε, κατάλαβα πώς ο σοφός εκείνος γέροντας είχε περάσει χρόνια ολόκληρα μελετώντας τά μυστήρια τής Έβδομάδος, καί πώς εσυνόδευε τή θεωρία μέ τήν πράξι! Συνήγαγα περαιτέρω τό συμπέρασμα, πώς είχε φθάσει σέ καταπληκτικά αποτελέσματα.

Δέν μπορούσα νά καταλάβω, πώς αυτός ό Δερβίσης κατώρθωσε νά φθάση σέ τόση εκπληκτική σοφία. Καί τόν παρεκάλεσα νά μέ ένημερώση σχετικώς. Καί άρχισε νά μοϋ μιλή σχετικά μέ τις δονήσεις, κυμάνσεις, παλμούς, κύματα, συχνότητες γενικώς. Καί όταν αρχίσαμε νά μιλούμε για τήν οκταφωνία ή «οκτάβα», ο Χατζή Ασβάτ Τρούβ μου εξήγησε άτι ακριβώς ή μελέτη τών Νόμων τών δονήσεων τού ήχου, τον ωδήγησε στή γενικώτερη μελέτη τών Μυστηρίων τού Θεμελιώδους Νόμου τής 'Εβδομάδος, καί στή μελέτη αυτή έκτοτε είχε αφιερώσει ολόκληρη τή ζωή του. Έθεώρησε όμως καλό να μάς δώση τις ακόλουθες πληροφορίες, σχετικά μέ τήν προηγούμενη ζωή του:

«Προτού νά εισέλθω είς τήν ’Αδελφότητα τών Δερβίσιδων, ειδικευόμην εις τήν κατασκευήν εγχόρδων μουσικών οργάνων, τά γνωστά είς τήν ’Ανατολήν, όπως τά «σαγιάζ», «τάρ», «κιαμαντσά», «ζιμπάλ». ’Αλλά καί μετά τήν εισδοχήν μου εις τό Τάγμα τών Δερβισών αφιέρωνα τον ελεύθερόν μου χρόνον είς τήν κατασκευήν μουσικών οργάνων διά τούς Δερβίσιδες. Καί έμελέτων διαρκώς τούς νόμους τών δονήσεων.

«Μίαν ημέραν ο Ηγούμενος μέ προσκάλεσε καί μού είπε: «Κατά τήν περίοδον, πού ήμουν άπλοΰς άκόμη Δερβίσης, παρετήρησα, ότι όταν εψάλλοντο τά άσματα, ταύτα επενήργουν επί τών ψυχών διαφοροτρόπως δι’ έκαστον άτομον ενώ εδώ δεν συμβαίνει αυτό. Πού πρέπει ν’ άποδοθή τοΰτο; Σύ, πού ειδικεύεσαι είς τά μουσικά όργανα, θά είσαι ίσως είς θέσιν νά λύσης αυτό το σοβαρόν πρόβλημα.

«Επηκολούθησε συζήτησις καί έρευνα εκ τής οποίας άπεδείχθη, ότι είς τον Τεκκέ ή Μουσουλμανικόν Μοναστήρι, όπου έμαθήτευεν ώς απλούς Δερβίσης ό Ηγούμενος ή Σεΐχης, μεταχειρίζοντο, εκτός τού τυμπάνου καί έγχορδα όργανα. Ενώ είς τό Τάγμα, πού υπηρέτουν, αί αυταί Ιεραί μελωδίαι εψάλλοντο μόνον μέ πνευστικά όργανα, μέ έγχορδα τοιούτα. ’Αλλά προέκυψε δεύτερον πρός έπίλυσιν πρόβλημα: δεν υπήρχον μεταξύ των Δερβίσιδων εκείνου τού Τεκκέ αρκετοί μουσικοί έγχορδων οργάνων. Μού εδόθη τότε εντολή να κατασκευάσω όργανα αυτομάτου παιξίματος.

«Η πρότασις μού ήρεσε. Κατεσκεύασα ένα σύνηθες «ζιμπάλ» και τή συνεργασία τού φίλου μου Δερβίσου Κερμπαλάϊ – Αζίζ - Νουαράν, κατεσκεύασα ένα όργανον με πλήκτρα, ανταποκρινόμενον προς την επιθυμίαν του Σεΐχου. Όταν ήρχίσαμεν νά προσαρμόζωμεν τας χορδάς, ήρχισα νά διαπιστώ τούς Νόμους, τούς διέποντας τας δονήσεις. Εγνώριζα, ότι τό ήμισυ μιας χορδής δίδει τό διπλάσιον των δονήσεων ολοκλήρου τής χορδής, του αυτού όγκου και πυκνότητος. Επί τη βάσει τού θεμελιώδους τούτου Νόμου, ετόνισα όλας τάς χορδας κατά το 1/8 τού ήχου ή φωνής. Και τότε παρετήρησα, ότι μόνον ενίοτε ο ως άνω θεμελιώδης νόμος, καθ’ όν ο αριθμός των δονήσεων είναι αντιστρόφως ανάλογος του μήκους της χορδής, επιτυγχάνεται η διά πασών αρμονική συμφωνία.

«Και δια την λύσιν του προκύψαντος προβλήματος αφιέρωσα έκτοτε όλην μου την προσοχήν.

Μετά τας εξηγήσεις αυτάς, ο Χατζής Ασβάτ Τρουβ προσέθεσεν:

«Με τον φίλον μου Κερμπαλάι Αζίζ – Νουαράν ηρχίσαμεν μελετώντες όλας τάς υφισταμένας επί της Γης θεωρίας, που διά μέσου των αιώνων εγένοντο από τούς κατά καιρούς σοφούς: Εμελετήσαμεν την θεωρίαν των Ασσυρίων καί τού μεγάλου Ασσυρίου Μελμανάς. Καί τήν Αραβικήν θεωρίαν τού περιφήμου Σελνεχέζ Αβάζ, και την Ελληνικήν, του Πυθαγόρου, καθώς καί όλας φυσικά τάς Κινεζικάς θεωρίας. Καί κατεσκεύασαν όργανα και συσκευάς ομοίας πρός τάς υπό των διαφόρων αυτών  σοφών κατασκευασθείσας. Καί κατεσκευάσαμεν ένα όργανον τελειοποιημένον, το οποίον καί χρησιμεύει σήμερον διά τα πειράματά του. Πού ωνομάζετο υπ’ αυτού το «μονόχορδον», καί πού εβάπτισα εγώ σήμερον, μέ τήν προσθήκην, πού επέφερα επ’ αυτού, Vibrosho ή όργανο τών δονήσεων ή κραδασμών».

«Όταν περαιτέρω εξέφρασα τήν κατάπληξίν μου διότι ο μυστηριώδης αυτός Χατζής κατείχε το τελειότατον επί τής Γης όργανον καταμετρήσεων τών δονήσεων, ο άγιος αυτός άνθρωπος μου εξήγεσεν:

  « Δυστυχώς διά τούς Ευρωπαίους δέν έχουν κατανοήσει ότι τόν ήχον δέν  προκαλούν μόνον τα συνήθη φυσικά αίτια εις τάς σειρήνας αλλά καί απλή ροή αέρος.  Επειδή λοιπόν η σειρήνα, πού οι Ευρωπαίοι μεταχειρίζονται, διά τήν καταμέτρησιν τών δονήσεων ηχεί μόνον λόγω τής ροής τού αέρος καί όχι από τάς φυσικάς δονήσεις, κατανοείται ευκόλως ότι ο ακριβής αριθμός ουδέποτε δύναται δι’ αυτών τών σειρήνων να επιτευχθή...

 «Καί ότι πράγματι ο ήχος δύναται να προκληθή υπό δύο αιτίων: δηλ. από τάς φυσικάς κοσμικάς δονήσεις καί απλούστατα από τήν ροην του αερος, θά σάς τό αποδείξω εμπράκτως, διότι το γεγονός αυτό ενέχει πρωταρχικήν σημασίαν καί σπουδαιότητα.

Και λέγων ταύτα ο άγιος αυτός καί πάνσοφος γέρων έφερεν έξωθεν μιά γλάστρα μέ ένα δενδρύλλιον έν πλήρει ανθίσει. Την ετοποθέτησεν εις το κέντρον τού δωματίου καί εκάθισε πλησίον του «μονόχορδου» του κοσμοξακουσμένου Πυθαγόρου! Καί στρεφόμενος πρός ημάς είπεν:

- Θα παραγάγω τώρα πέντε διαφόρους ήχους. Παρακαλείσθε νά παρακολουθήτε τά άνθη τού δενδρυλλίου και το ωρολόγιόν σας, διά νά διαπιστώσητε εις πόσον χρονικόν διάστημα εξακολουθούν παιζόμενοι οι ήχοι.

Καί τότε ήρχισε εμφυσών αέραν μέ ένα φυσερόν, εις τό μονόχορδον μέσω καταλλήλων σωλήνων. Καί τό μονόχορδον ήρχισε να παράγη μονότονον μελωδίαν πέντε τόνων. Η μονότονος αυτή μελωδία διήρκεσε 10 λεπτά και όχι μόνον άπεμνημονεύσαμεν τούς αριθμούς των δονήσεων διά τού αρμοδίου δονησεο-μέτρου, αλλά καί αυτοί οί 5 τονοι ενετυπώθησαν άνεξιτήλως εις τήν ηχητικήν μας μνήμην.

Όταν ο  Χατζής έτελείωσε τήν μονότονον μελωδίαν μέ τούς 5 εκείνους τόνους, τά άνθη τής γλάστρας παρέμειναν άθικτα καί ήνθιζον ζωηρά, όπως και πρότερον.

’Ακολούθως ο Χατζής μετεκινήθη από τό μονόχορδον καί επλησίασε το εν τή αιθούση κλειδοκύμβαλον. Συνέστησε νά προσέχωμεν το δονησεόμετρον καί ήρχισε τά πλήττη τά αντίστοιχα πλήκτρα τού κλειδοκύμβαλου, που παρήγον τούς αυτούς 5 τόνους τής αυτής μονοτόνου μελωδίας. Καί πάλιν τό δονησεόμετρον έδείκνυε τούς αυτούς αριθμούς δονήσεων. Μόλις είχον περάσει  5 λεπτά. Καί, κατόπιν σχετικής υποδείξεως τού Χατζή, εστρέψαμεν τό βλέμμα πρός τό δενδρύλλιον: παρετηρήσαμεν, ότι τά άνθη ήρχισαν αισθητότατα νά μαραίνωνται εις το τέλος δέ των 10 λεπτών μέσα εις τήν γλάστραν παρέμεναν μόνον οι ξηραμένοι κορμοί τού δενδρυλλίου! Καί στρεφόμενος προς ήμας ο πάνσοφος γέρων έξηκολούθησεν:

- Ως με κατέπεισαν αί παρατηρήσεις καί πειράματά μου, υπάρχουν 2 είδη δονήσεων έν τω Σύμπαντι: δηλ. «αί δημιουργικοί δονήσεις» και αί «τής ρύμης δονήσεις». Καί ως τά πειράματα μου με έπεισαν, αι κάλλισται χορδαί διά τήν παραγωγήν «δημιουργικών δονήσεων» είναι αί κατασκευαζόμεναι από ένα καλώς καθωρισμένον μέταλλον ή από τά έντερα αίγός. ’Αλλά αί από άλλα υλικά κατασκευαζόμεναι χορδαί δέν έχουν αυτήν τήν δημιουργικήν ιδιότητα. Αι εκ τοιούτων υλικών παραγόμεναι δονήσεις, αί παραγόμεναι από τήν ροήν τού αερος είναι «δονήσεις ρύμης». Εις τήν περίπτωσιν ταύτην οί ήχοι παράγονται από έκείνας τάς δονήσεις, πού προκύπτουν από τήν μηχανικήν δράσιν τής ρύμης, πού προκαλείται από αυτάς καί από τήν τριβήν τού αέρος, πού απορρέει εκείθεν.

– Καί τώρα θά σάς αποδείξω, τί δύναται κανείς γνωρίζων τήν έπιστήμην τών δονήσεων νά έπιτελέση. Καί λέγων ταΰτα έσηκώθη καί προσεκόμισε φάκελλον, χάρτην καί μολυβδοκόνδυλον. Έπί τού προσκομισθέντος χάρτου έγραψε κάτι, έκρέμασε τον φάκελλον εις ένα άγκιστρον, κρεμώμενον από τού κέντρου τής οροφής καί ήρχισε νά πλήττει τά πλήκτρα τού μεγάλου κλειδοκυμβάλου, όπόθεν ήρχισε νά έκπέμπεται μία μονότονος καί πάλιν μελωδία. Αυτήν όμως τήν φοράν επανελαμβάνοντο δύο ήχοι τής κατωτάτης οκτάβας μονίμως. Μετ’ ολίγον διεπίστωσα ότι ό φίλος μου Δερβίσης Χατζής Μπόγκα Έδδίν ήρχισε νά δεικνύη εμφανέστατα σημεία ταραχής, δεν ήδύνατο νά συγκρατηθή καί τό αριστερόν του πόδι ήρχισε νά κινήται σπασμωδικώς. Άργότερον ήρχισε νά τρίβη τό αριστερό του πόδι καί ήτο πρόδηλον, ότι ήλγει από τούς μορφασμούς τού προσώπου του. 'Ο όίγιος πάνσοφος γέρων δεν έδιδε προσοχήν εις τήν ανησυχίαν ταύτην τού Δερβίσου άλλ’ έξηκολούθει πλήττων τά πλήκτρα τού κλειδοκυμβάλου. 'Όταν έτελείωσε, αποτεινόμενος πρός με, είπεν:

– Φίλε τού φίλου μου' πάρε, σέ παρακαλώ, τον φάκελλον καί άνάγνωσε τό περιεχόμενόν του. Τούτο είχεν ως ακολούθως: «Εις έκαστον εξ υμών, από τάς παραγομένας δονήσεις έπί τής δεξιάς σας κνήμης δυόμισυ εκατοστόμετρα κάτω από τό γόνυ καί 1,25 εκατοστόμετρα πρός τά αριστερά τού μέσου τής κνήμης θά έχη δημιουργηθεί ένας πυώδης οδυνηρός όγκος.

Όταν τον άνέγνωσα, παρεκλήθημεν από τον σεβάσμιον γέροντα νά έξετάσωμεν τό καθωριζόμενον μέρος τού ποδός μας. Πράγματι ούτως είχεν! Καί, επειδή ο Δερβίσης Χατζής Μπόγκα - Έδδίν ύπέφερεν, ο πάνσοφος γέρων είπεν:

– Είναι καιρός, φίλε μου, νά παύσης τυραννούμενος από τον πόνον. Καί ταύτα λέγων, ήρχισε πλήττων τά πλήκτρα τού κλειδοκυμβάλου: αυτήν τήν φοράν παρήγαγε τούς ήχους δύο μόνον φωνών ή νοτών. Ο εις ήχος ειλημμένος από μίαν από τάς ύψηλάς οκτάβας' καί ό άλλος, από τάς χαμηλοτέρας, πάντοτε αλληλοδιαδόχως' καί όταν ήρχισε παίζων τό κλειδοκύμβαλον, σχεδόν έφώναξεν:

– Καί τώρα, χάρις εις τάς δονήσεις, τάς παραγομένας από τούς ήχους τού μεγάλου κλειδοκυμβάλου, άλλ’ αυτήν τήν φοράν όχι κακοεργούς, αλλά αγαθοεργούς, ας καταπαύσουν οί πόνοι τού πιστού μου φίλου!

Πράγματι δεν είχον ακόμη διαρρεύσει πέντε λεπτά καί τό πρόσωπον τού Δερβίσου έπανέλαβε τήν συνήθη γαλήνιον έμφάνισιν καί άπό τον πελώριον όγκον, τον πυώδη καί οδυνηρόν, δεν είχεν άπομείνει έστω καί τό έλάχιστον ίχνος.

Αύτά τά καταπληκτικά ευρίσκει κανείς σχετικώς πρός τήν θεραπείαν τοΰ Καρκίνου (μεταξύ τόσον άλλων συγκλονιστικών επιστημονικών πληροφοριών και αποκαλύψεων, εις τό σύγγραμμα τού πανσόφου Έλληνος Γκουρτζιέφ: τά υποδεικνυόμενα παρουσιάζουν τήν Αρχαίαν Ελλάδα υπό τήν πραγματικήν της μορφήν, και όχι τήν παρερμηνευθείσαν υπό τών κατά καιρούς σοφών Ελληνιστών: ο Ύπατος Θεός της ’Αρχαίας Ελλάδος είναι ο ΑΠΟΛΛΩΝ καί ο ΕΡΜΗΣ. Καί υπεράνω αυτών: Ζεύς ό Υψιβρεμέτης, μέ τον Κεραυνόν, τό Πρώτον Κινούν, η Πηγή πάσης Ένεργείας, Κινήσεως, Δονήσεως καί ή Ήρα ή χρυσοπέδιλος: Καί όπισθεν καί πέραν αυτών ή Κρυφιόμυστος Σιγή, ο Θείος Γνόφος, ο... Ύπνος, ο Άναξ πάντων τε Θεών, πάντων τ’ ανθρώπων!

Αντώνιος Φ. Χαλάς

ΓΚΟΥΡΤΖΙΕΦ [ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ]

Εν Αθήναις, τη 8η Ιανουάριου 1961

Πώλησις: I. Δ. ΚΟΛΛΑΡΟΣ & Σία Α.Ε. -  Οδός Σταδίου 38 - Αθήναι

ΚΑΤΩ Ή ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΗΣ ΣΦΙΓΓΟΣ – ΑΝΤΩΝΙΟΣ Φ. ΧΑΛΑΣ

«Ανακυκών την τέφραν του παρελθόντος...»

Εις πάντας γνωστός ο μύθος και τα παθήματα του ατυχέστατου των θνητών: του Οιδίποδος, ώστε να είναι ανάγκη να δόσωμεν ενταύθα σχετικήν αυτών περιγραφήν. Ας μας επιτραπή μόνον ν’ αναμνήσωμεν εις τον αναγνώστην εις μερικάς γραμμάς τα του περιφήμου της Αρχαιότητος αινίγματος.

Εις μακρινούς και λησμονημένους χρόνους ένα παράδοξον και μυστηριώδες θηρίον – η Σφιγξ – είχεν εγκατασταθή έξωθεν των Θηβών και κατέστη η μάστιξ των κατοίκων και των συγκοινωνιών. Το θηρίον αυτό προέβαλλε δύσλυτα προβλήματα εις όλους τους πλησίον της φωλεάς του διερχομένους διαβάτας και κατέτρωγεν αυτούς εν περιπτώσει καθ’ ην δεν ηδύναντο να δόσουν ικανοποιητικήν επ’ αυτών απάντησιν.

Η Τύχη – τεκταινομένη κατά πολύ μεγαλειτέρα του θανάτου κακά – ωδήγησε και τον Οιδίποδα ενώπιον της Σφιγγός, η οποία, πιστή εις την συνήθειάν της, προέβαλλεν εις τον πολυπαθή ήρωα το γνωστόν πρόβλημα: «Ποίον είναι το ζώον εκείνο, το οποίον κατά μεν την πρωίαν είναι τετράπουν, την μεσημβρίαν δίπουν και το εσπέρας τρίπουν;»

Ο Οιδίπους ηννόησεν ότι, το ζώον το «χαίρον» τας ιδιότητας αυτάς, ήτο ο άνθρωπος, όστις κατά μεν την παιδικήν ηλικίαν μεταχειρίζεται «πόδας τε χείρας τε» δια να κινηθή (επομένως την πρωίαν είναι τετράπουν), κατόπιν καθίσταται δίπουν και τέλος – κατά την γεροντικήν ηλικίαν – (το εσπέρας) λαμβάνει βοηθόν την ράβδον, μεταβαλλόμενος εις τρίπουν. Και τοιουτοτρόπως αι Θήβαι απηλλάγησαν της Σφιγγός, διότι αύτη «ευθύς ως ενικήθη υπό του Οιδίποδος, μη δυναμένη να υποφέρη την ήτταν της, επνίγη!»

Εάν τώρα θελήση ν’ ανεύρη ο αναγνώστης την απόκρυφον σημασίαν του παραδόξου αυτού αινίγματος, πρέπει να προστρέξη εις την θεμελιώδη αιτίαν, ήτις συντελεί, ώστε ο παροδικός της Γης επισκέπτης να διέρχηται δια των τριών αυτών περιόδων.

Ο άνθρωπος ευρίσκεται ένεκα της υλικής αυτού συστάσεως και της σαρκός του των αχαλινώτων επιθυμιών, υπό την διαρκή της Βαρύτητος επίδρασιν. Η δύναμις αυτή τον περιλαμβάνει εις τας απεράντους και αμειλίκτους αυτής αγκάλας από της στιγμής της συλλήψεώς του.

Όταν το βρέφος γεννηθή, αρχίζει τον κατά της βαρύτητος σκληρόν αγώνα. Κατά τας πρώτας εβδομάδας η απαλότης και ασθένεια των μυών του σώματος του καθιστώσιν αυτό ανίκανον ν’ ανταπεξέλθη νικηφόρον προς τον κληρονομικόν αυτόν απηνή εχθρόν του. Το βάρος του σώματός του είναι ανώτερον των δυνάμεών του. Και όταν το νήπιον προσπαθή να κινηθή, κατ’ ανάγκην πρέπει να μεταχειρισθή χείρας και πόδας, διότι τούτο πράττον, ελαττώνει – υποστηριζόμενον – σημαντικώτατα την επ’ αυτού ενέργειαν της βαρύτητος.

Τέλος παρερχομένουτου χρόνου και ισχυροποιουμένων των μυών του σώματός του, μετά πολλά αμφιταλαντεύσεις και προσπαθείας, κατορθώνει να εύρη την δύναμιν και ισορροπίαν, όπως κρατηθή επί των δύο του ποδών: από της στιγμής αυτής αρχίζει ο θρίαμβός του επί της βαρύτητος. Πλην φευ! Ο θρίαμβος ούτος είναι όχι μόνον παροδικός, αλλ’ ούτε καν μνείας άξιος. Διότι το να κρατηθή επί μόνων των ποδών του δεν σημαίνει άλλο ή την υποδούλωσιν αυτού την τελειοτέραν εις την ακαταμάχητον και διακρή αυτού αντίπαλον: κάθε βήμα, που κάμνει, σημαίνει και νέαν δαπάνην προς μεταφοράν του σώματός του. Κάθε του κίνησις σημαίνει νέον φόρον πληρωτέον εις την βαρύτητα.

Ούτω των πραγμάτων εχόντων ευκόλως αντιλαμβάνεταί τις τον ρόλον, τον οποίον παίζει η δύναμις αυτή, άνευ της οποίας δεν δύναται να νοηθή ο υλικός κόσμος εις την καθημερινήν του ανθρώπου ζωήν. Εάν πεινώμεν, τούτο κατά μέγιστον μέρος προέρχεται εκ της ανάγκης, όπως αντικατασταθώσιν αι ένεκα της βαρύτητος καταβληθείσαι σημαντικώταται ανθρώπινοι δυνάμεις.

Ευρισκόμεθα κατά ταύτα εις διαρκή κατά της μυστηριώδους αυτής δυνάμεως πάλην, μέχρι της τελευταίας μας πνοής. Όταν μεταβαίνωμεν εκάστην εσπέραν προς κατάκλισιν, μια των σπουδαιοτέρων αιτιών του ύπνου είναι η ένεκα της ενεργείας αυτής προελθούσα εξάντλησις καθ’ όλον το διάστημα της ημέρας. Η κλίνη είναι εν των λαμπροτέρων μέσων προς παροδικήν τουλάχιστον ανακούφισιν κατά της αμειλίκτου αυτής της ησυχίας του ανθρώπου εχθράς. Διότι επί ταύτης δυνάμεθα να ελαττώσωμεν σημαντικώτατα την εφ’ ημών ενέργειάν της, ένεκα των πολλαπλών σημείων υποστηρίξεων: εξαπλωνόμενοι ή μάλλον κατακλινόμενοι ελαττούμεν σημαντικώτατα – ουχί όμως εξ ολοκλήρου – την ενέργειαν της βαρύτητος. Η κλίνη κατά ταύτα είναι το συντελεστικώτατον και αποτελεσματικώτατον όργανον δια την ανάπαυσιν και αναπλήρωσιν των εξαντληθεισών εκ την κατά την ημέραν ορθοστασίας, κινήσεως ή ατελούς αναπαύσεως ανθρωπίνων δυνάμεων.

Αυτός είναι ο λόγος δια τον οποίον εις τους ασθενείς (τους μη έχοντας δηλαδή αρκετάς δυνάμεις) ο ιατρός διατάσσει να κατακλιθώσι: διότι η κλίνη υποβιβάζει εις το ελάχιστον την επί του σώματος ενέργειαν της βαρύτητος και τοιουτοτρόπως αι εναπομείνουσαι εις τον ασθενή δυνάμεις δεν εξαντλούνται ταχέως, αλλά χρησιμοποιούνται, όπως κατορθώση ν’ αποκρούση την έφοδον και κακήν ενέργειαν της ασθενείας. Το παράδοξον όμως είναι ότι τούτο πράττοντες οι ιατροί το πράττουσιν χωρίς να γνωρίζουν τον πραγματικόν της κλίνης ρόλον, αλλ’ ακολουθούντες τυφλώς και αβασανίστως την μυριετή της Ανθρωπότητος πείραν.

Εξ αυτού και μόνου του γεγονότος θα ηδύνατο κανείς ταχέως να συμπεράνη τον σπουδαιότατον και πολυποίκιλον ρόλον, που παίζει η βαρύτης επί της υγείας του ανθρώπου, ρόλον τόσον ολίγον μελετηθέντα!

Ο άνθρωπος υπείκων και πάλιν εις τα κελεύσματα της πείρας, αλλ’ ουχί της επιστημονικής υποδείξεως, ενστίκτως εφεύρεν από αμνημονεύτων χρόνων τας έδρας, τα καθίσματα, τους θρόνους και παν μέσον προς ελάττωσιν της επιδράσεως της βαρύτητος κατά το διάστημα της ημέρας και της εγρηγόρσεως.

Αλλ’ ας επανέλθωμεν εις το αίνιγμα της Σφιγγός. Ο άνθρωπος τέλος, αφού κατά την νεανικήν και ανδρικήν του ηλικίαν εν τη διαρκή δια την ζωήν και κατά της βαρύτητος πάλην εξάντληση σημαντικάς του δυνάμεις, αρχίζει να αισθάνηται ολονέν και αυξανομένην την ολεθρίαν επ’ αυτού της βαρύτος επίδρασιν. Το σώμα του, το μόλις χθες ευθυτενές και υπερήφανον, αρχίζει να κυρτούται. Οι πόδες του υποτρέμουσι και μόλις είναι ικανοί να υποβαστάζουν το βάρος του. Η βακτηρία έρχεται εις επικουρίαν. Πικρά φευ! παρηγορία. Ο θάνατος – ο αμείλικτος θάνατος – πλησιάζει. Και τότε η βαρύτης εξασκεί την τελευταίαν επ’ αυτού επιρροήν. Αλλ’ εάν το πνεύμα του ανθρώπου απαλλάσσηται του σώματος, είναι ζήτημα εάν θραύη της βαρύτητος απολύτως τους δεσμούς, οι οποίοι τόσον πνικτικώτεροι και δισαπαλλακτικότεροι είναι, όσον ο άνθρωπος εκείνος εβάρυνεν αυτό με υλικάς – αντί αιθερίων – τροφάς και πράξεις. Αι πρώται εξασφαλίζουν το ...Κάτω. Αι άλλαι την πλήρη μυστηρίου του Ελληνικού Αλφαβήτου λέξιν Άνω!

Αλλά και επί του γηίνου σώματος η βαρύτης πολλάκις εξασκεί την απόλυτον κυριαρχίαν της. Εις τα Μουσεία της Ευρώπης μέχρι σήμερον ακόμη και ο έκπληκτος επισκέπτης παρίσταται μάρτυς του παράδοξου τούτου γεγονότος απέναντι των μωμιών – των βαρέων μωμιών – τινές των οποίων παρέδωσαν το πνεύμα προ τεσσάρων και πέντε χιλιάδων ετών!

Όταν κανείς υπ’ αυτήν την έποψιν εξετάζη το «Αίνιγμα της Σφιγγός» φέρεται εις το να παραδεχθή, ότι η Σφιγξ, η τους διαβάτας κατατρώγουσα, δεν είναι άλλο ή η προσωποποίησις της Βαρύτητος, της απηνούς αυτής Θεάς, η οποία κατατρώγει – βραδέως, αλλ’ ασφαλώς – τας δυνάμεις του ανθρώπου.

Ο απόρρητος ρόλος τον οποίον κυρίως αύτη παίζει εις τον υλικόν κόσμον είναι ρόλος τιμωρός: διότι εις αυτήν έχει ανατεθή υπό των δημιουργικών του Σύμπαντος Δυνάμεων η διαφύλαξις του Δικαίου. Αλλοίμονον εις τον παραβάτην! Οι δεσμοί της βαρύτητος κρατούσιν εν φυλακή την Ψυχήν του μέχρις αποτίσεως της αδικίας. Τούτο υπαινίσσονται αι ακόλουθοι του θεοπνεύστου Πλάτωνος εν τω Φαίδωνι μυστικιστικαί φράσεις:

«Εάν η ψυχή ήθελεν απαλλαγή του σώματος μεμιασμένη και ακάθαρτος, ένεκα του γεγονότος, ότι καθ’ όλην την ζωήν επί της γης δεν εφρόντιζε περί ουδενός άλλου ή της περιποιήσεως και ικανοποιήσεως της σαρκός, μη δυνηθείσα να χαλιναγωγήση τας ηδυπαθείας και επιθυμίας, μέχρι τοιούτου βαθμού εμβεβυθισμένη εις την απόλαυσιν των εγκοσμίων, ώστε να νομίζη ότι κανέν άλλο πράγμα είναι αληθινόν εκτός εκείνου, το οποίον έχει μορφήν σώματος, το οποίον δηλαδή κανείς δύναται δια της ΑΦΗΣ να αισθανθή, δια των οφθαλμών να ίδη, να πίη ή να φάγη ή να το μεταχειρισθή προς τα αφροδίσια, απεναντίας δ’ εκείνο το οποίον οι οφθαλμοί δεν δύνανται να ίδωσι, καθ’ ο άυλον, και το οποίον είναι νοητόν μόνον δια της φιλοσοφίας, είναι συνηθισμένη να το μισή, να το τρέμη και να το αποφεύγη – τοιαύτη ψυχή δεν δύναται ν’ αποχωρισθή του σώματος καθαρά και απλή. Αφήνουσα το σώμα κατ’ ανάγκην είναι τυλιγμένη με το σωματοειδές, με το οποίον ευρίσκετο εις στενωτάτην συνάφειαν, ώστε να γίνη τούτο σύμφυτον αυτή.

»Το μίασμα τούτο της ψυχής είναι στεροειδές, βαρύ, γεώδες και ορατόν. Ως δ’ εκ του τοιούτου βάρους η ψυχή έλκεται πάλιν εις τον ορατόν τόπον και επειδή φοβείται το αόρατον, περιφέρεται περί τα μνήματα και τους τάφους. Και εις τους τοιούτους τύπους έχουν ακριβώς παρατηρηθή ψυχών σκιώδη φαντάσματα, αι οποίαι δεν απεχωρίσθησαν καθαραί του σώματος, αλλ’ εξακολουθούσαι να μετέχουν του ορατού, και δια τούτο ορώνται.

»Αύται δε δεν είναι βέβαια ψυχαί αγαθών ανθρώπων, αλλά κακών και φαύλων αναγκαζόμεναι να περιπλανώνται περί εκείνους τους τόπους, εκτίνουσαι την τιμωρίαν της προτέρας αυτών διαγωγής, η οποία ήτο κακή. Πλανώνται δε μέχρι της στιγμής, κατά την οποίαν εμβυθίζονται και πάλιν εις το σώμα, ένεκα της συνακολουθούσης σωματοειδούς επιθυμίας».

Δεν είναι δε μόνος ο Πλάτων, ο αποκαλύπτων τοιαύτας περισπουδάστους αληθείας, αλλά πας συγγραφεύς μεμυημένος εις τα μυστήρια του Σύμπαντος. Παραθέτομεν και τας ακολούθους του Χριστού αποκαλύψεις:

«Όταν το ακάθαρτον πνεύμα εξέλθη από το ανθρώπινον σώμα, διέρχεται δι’ ανύδρων τόπων, ζητούν ανάπαυσιν χωρίς να δύναται να την εύρη. Τότε λέγει: «θα επιστρέψω εις τον οίκον μου, οπόθεν εξήλθον, όταν όμως έλθη εις το σώμα του, το ευρίσκει νεκρόν, σεσηπός, άχρηστον. Τότε αναχωρεί και παραλαμβάνει μαζί του άλλα ΕΠΤΑ πνεύματα πονηρότερα εαυτού τα οποία εισέρχονται και κατοικούσι και πάλιν εις το σώμα και τοιουτοτρόπως τα έσχατα του ανθρώπου εκείνου γίνονται χείρονα των πρώτων».

ΑΝΤΩΝΙΟΣ Φ. ΧΑΛΑΣ

ΤΟ ΕΙΣ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΑΛΦΑΒΗΤΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΥΠΟΛΑΝΘΑΝΟΝ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ

Ή ΠΕΡΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΣ ΕΚΔΟΣΕΩΣ Ν. Ε. ΠΡΕΑΡΗΣ

Β’ ΕΚΔΟΣΙΣ

ΑΘΗΝΑ 2003

Η «Μαύρη Μαγεία» - Αντώνιος Φ. Χαλάς

Παράλληλα προς τους επιστημονικώς εργαζομένους και κατόχους της Αποκρύφου Γνώσεως για την προαγωγή της ευημερίας και πολιτισμού της ανθρωπότητος, υπάρχει και μια άλλη τάξις, απαισία και εγκληματική: η τάξις των Μαύρων Μάγων, που ήσαν γνωστοί στην αρχαίαν Ελλάδα με το όνομα: «Γόητες». Η απαισία αυτή τέχνη ονομάζεται «γοητεία» ή «Μαύρη Μαγεία». Την καταχθονίαν αυτήν «τέχνην» εξασκούσαν οι μάγοι και οι μάγισσες της Θεσσαλίας που ήταν γνωστοτάτη κατά την αρχαιότητα για την γοητεία της και που εφημίζετο πως είχε κληρονομήσει τα φοβερά μυστικά της Μαγείας της Καταραμένης Ηπείρου: της Ατλαντίδος, που καταδικάσθηκε στον καταποντισμό, γιατί στο τέλος είχε μεταβληθή σε απέραντον συνεργείον Μαύρης Μαγείας!

Αν οι Μαύροι Μάγοι απηνώς αφίστανται να εξασκούν την εγκληματική τους τέχνη, η Θεία εν τούτοις Δίκη τους παρακολουθεί και έρχεται στιγμή, που βαρειά καταπίπτει απάνω στο κεφάλι τους ο πέλεκυς της Νεμέσεως και της τιμωρίας. Η παράδοσις πράγματι αναφέρει πως οι Γόητες ή Μαύροι Μάγοι δεν μπορούν να πεθάνουν, αλλά ψυχομαχούν επί μέρες, εβδομάδες, μήνες, σε φοβερή αγωνία. Και μόνον όταν μεταδώσουν τα απαίσια και φοβερά μυστικά των σε άλλον άνθρωπο που είναι διατεθειμένος να παραλάβη την απαίσια κληρονομία μπορούν αν πεθάνουν! Άλλως εξακολουθεί το ψυχομάχημα και η οδυνηρή αγωνία!

Για να καταλάβη κανείς τι τραγικό τέλος συνήθως περιμένει τους παραστρατημένους αυτούς αναζητητάς της παντοδυναμίας και της γνώσεως, παραθέτουμε κατωτέρω τις τελευταίες στιγμές ενός Μαύρου Μάγου. Η ιστορία αυτή βρίσκεται στην τεσσαρακοστή Δευτέρα σελίδα του συνταρακτικού έργου της Ελένης Πετροβνα Μπλαβάτσκυ, που επιγράφεται: «Ίσις αποκαλυμμένη» (δεύτερος τόμος):

«Υπάρχει μα βαθειά ριζωμένη παράδοσις, κυρίως μεταξύ των Ρώσσων και των Σλαυικών Χωρών, δηλαδή πως ο μαύρος μάγος ή γόης δεν μπορεί να πεθάνη παρά αφού μεταδώση σε κάποιον άλλον, τη «μαγική λέξι» με την οποία κατορθώνει να πραγματοποιή τις άνομες επιθυμίες του. Και η παράδοσις αυτή είναι τόσο βαθειά ριζωμένη στην καρδιά του λαού, που δεν υπάρχει ένας στη Ρωσσία, που να μην την έχη ακούσει! Και με την παράδοσι αυτή είναι συνδεδεμένα μερικά από τα πιο συνταρακτικά μυστικά.

Κανείς λοιπόν δεν πρέπει να έχη την παραμικρή αμφιβολία πως ο μάγος ή η μάγισσα, ο γόης ή η γόησσα πράγματι δεν μπορούν να αποθάνουν παρά αφού μεταδώσουν σε κάποιον άλλον άνθρωπο, ο μάγος ή η μάγισσα θα περνά κατάκοιτος και υποφέροντας μαρτύρια, τις μέρες, τις βδομάδες, τους μήνες, τα χρόνια – χωρίς να βγη η ψυχή του! Και αν μάλιστα κατορθώση και αποθάνη, χωρίς να την μεταδώση εις τους ζώντας, θα εξακολοθή, μετά τον θάνατό του, να περιτριγυρίζη βρυκολακιασμένος απάνω στη γη, και δεν θα βρίσκη ησυχία, μέχρις ότου μεταδώση την τρομερή «μαγική λέξι» σε ζωντανό άνθρωπο!

Δεν ξέρουμε πως οι άλλοι μπορούν να εξακριβώσουν και να διαπιστώσουν μόνοι τους αν είναι αληθινή ή όχι η παράδοσις αυτή. Αλλά όσον μας αφορά, με τα ίδια μας τα μάτια είδαμε μια περίπτωσι, που είχε τόσο τραγικό και μυστηριώδες τέλος, που θα άξιζε να τη διηγηθούμε, για να έχη κανείς ιδέα του πράγματος:

Ένας γέρος, εκατό χρονών κι απάνω, κτηματίας στην κυβερνητική περιφέρεια της Σεβαστουπόλεως, που φημιζότανε πως ήτανε μαύρος μάγος και γιατρός, είχε διαδοθή πως πολλές τώρα μέρες ψυχομαχούσε, χωρίς να μπορή να πεθάνη! Η είδησις ξαπλώθηκε σαν αστραπή γοργή, και ο δυστυχισμένος ο γέρος είχεν εγκαταληφθεί στην τύχη του, κατάμονος, γιατί και οι πιο στενοί συγγενείς του, κατατρομαγμένοι έφυγαν από κοντά του, για να μη δεχθούν την εξαιρετικά ανεπιθύμητη κληρονομία. Τέλος διαδόθηκε στο χωριό πως ο μαύρος μάγος έστειλε μήνυμα σ’ έναν συνάδελφό του, που ήτανε λιγώτερο έμπειρος στις μαγικές τέχνες, για να ‘ρθη και να του μεταδώσει τη «μαγική λέξι», με την οποία πραγματοποιούσε όλες του τις επιθυμίες. Ο άνθρωπος που είχε πάγει το μήνυμα, είπε πως ο συνάδελφος αυτός του μάγου, αν και ζούσε αρκετά μακρυά, θ’ αρχόταν ωρισμένως την άλλη μέρα το πρωί.

Συνέπεσε κατ’ εκείνη την εποχή να βρίσκεται στο χωριό κάποιος νέος γιατρός φρεσκοβγαλμένος από το «Πανεπιστήμιο». Είχε ερθή για να επισκεφθή και να μείνη μερικές μέρες με τον διοικητή του χωριού. Όταν λοιπόν άκουσε ο νεαρός γιατρός τα συμβαίνοντα με το μαύρο μάγο, άρχισε να γελά σαρκαστικά, και να οικτείρη, την «ευπιστία» και «αφέλεια» και «δεισιδαιμονία» των χωρικών. Ο διοικητής του χωριού που τον φιλοξενούσε, ήτανε καλός άνθρωπος και τον κατέστησε προσεκτικό, πως υπάρχουν και «αόρατα» πράγματα, όπως το «Πιστεύω» μας παραδέχεται. Ο σκεπτικιστής όμως νεαρός γιατρός γέλασε δυνατώτερα και για να ικανοποιήση την περιέργειά του, επισκέφθηκε το μαύρο μάγο, που ψυχομαχούσε, τον υπέβαλε σε «ιατρική εξέταση» και απεφάνθη πως δεν θα μπορούσε να βαστάξη ζωντανός περισσότερο από εικοσιτέσσερες ώρες. Και αποφασισμένος ν’ αποδείξη το αβάσιμον της «δεισιδαιμονίας», πήρε τα μέτρα του για να αργοπορήση και να κρατηθή όσο το δυνατό πιο πολύν καιρό στο γειτονικό χωριό ο άλλος μαύρος μάγος, που ο άρρωστος γέρος είχε προσκαλέσει.

Την άλλην την ημέρα, πρωί-πρωί τέσσερα πρόσωπα πήγαν στο σπίτι του γέρου μάγου, που ψυχομαχούσε για να διαπιστώσουν τον θρίαμβο του άπιστου και σκεπτικιστού νεαρού γιατρού: ο διοικητής του χωριού, η κόρη του, ο νεαρός γιατρός και εκείνη που γράφει τη διήγησι αυτή. Ο ψυχομαχών γέρος περίμενε από στιγμή σε στιγμή να ‘ρθη ο ελευθερωτής του και όσο παρατεινότανε η αργοπορία του ερχομού του, τόσο και η αγωνία του γινότανε και πιο μεγάλη. Προσπαθήσαμε να πείσουμε το γιατρό να δώση θάρρος στον άρρωστο, από χριστιανική υποχρέωσι και ανθρωπισμό. Ο νεαρός γιατρός όμως υποδέχτηκε με γέλια τη σύστασί μας. Κρατώντας με το ένα του το χέρι το σφυγμό του γέρου μάγου, έβγαλε με τ’ άλλο το ρολόγι του, και, λέγοντας (γαλλικά για να μην τον καταλάβη ο γέρος) πως σε λίγο όλα θα τελείωναν, παρέμεινε απορροφημένος στο επαγγελματικό του πείραμα. Η σκηνή ήταν επιβλητική και ανατριχιαστική. Ξάφνου η πόρτα άνοιξε! Ένα μικρό παιδί μπήκε μέσα και τρέχοντας στο γιατρό, που το είχε στείλει για το σκοπό αυτό, του είπε μεγαλοφώνως πως ο άλλος μάγος, που ανεμένετο ήτανε τύφλα στο μεθύσι στο γειτονικό χωριό και ότι, σύμφωνα με τις διαταγές που είχε δώσει ο νεαρός γιατρός μόνον αύριο θα μπορούσε ναρθή για να πάρη τη «μαγική λέξι» από το μαύρο μάγο!

Ο νεαρός γιατρός που δεν περίμενε μπροστά στο γέρο που ψυχομαχούσε ν’ ακούση τα αποτελέσματα του τεχνάσματος του, βρέθηκε σε ευκολοεξήγητη αμηχανία, και ετοιμαζότανε κάτι να πη στον ψυχορραγούντα γέρο, οπότε… ταχύς σαν την αστραπή ο μαύρος μάγος τράβηξε το χέρι του, που κρατούσε ο γιατρός και σηκώθηκε στο κρεββάτι του. Τα βαθουλωτά μάτια του έβγαζαν φωτιές. Τα κιτρινόασπρα γένεια του και οι τρίχες του, που πέφτανε γύρω στο κερωμένο πρόσωπό του, του προσέδιδαν μια σατανική έκφρασι. Ύστερα από ένα δευτερόλεπτο, τα μακρυά, γεμάτα από νεύρα μπράτσα του, σφίξανε γερά το λαιμό του νεαρού γιατρού, καθώς ο γέρο-μάγος, με υπερφυσική δύναμι, έσερνε πάντα και πιο κοντά στο πρόσωπό του το κεφάλι του επιστήμονος. Τον κρατούσε λες σε σιδερένιες τανάλιες ακίνητο και καθ’ όλον το διάστημα του εψιθύριζε στ’ αυτί! Τι τούλεγε, δεν μπορούσαμε ν’ ακούσουμε. Ο άπιστος και σκεπτικιστής γιατρός μάταια προσπαθούσε να ξεφύγη απ’ τα χέρια του ετοιμοθανάτου. Μα δεν ήτανε άλλως τε ανάγκη να προσπαθή πολύ, γιατί τα λόγια που είχε να μεταδώση ο γέρο-μάγος άρχισαν να κάνουν τη φοβερή τους ενέργεια. Και αμέσως τότε τα ατσάλινα χέρια του γέρου αφήσανε να ξεφύγη ο γιατρός και τότε ο μαύρος μάγος έπεσε σαν ένα βαρύ μολύβι απάνω στο κρεββάτι του, νεκρός! Απάνω στα απολιθωμένα χείλια του είχε απομείνει ένα παράδοξο και σατανικό γέλιο – γέλιο καταχθονίου θριάμβου και ικανοποιημένης εκδικήσεως! Αλλά ο γιατρός… φαινότανε πιο ωχρός και κερωμένος, πιο απαίσιος και απ’ αυτόν ακόμη τον μαύρο μάγο, τον πεθαμένο. Παράξενα ατένιζε γύρω του, με μιαν έκφρασι φρίκης και απογνώσεως, που δύσκολα θα μπορούσε κανείς να περιγράψη. Χωρίς να δώση καμμίαν απολύτως απάντησι στις ερωτήσεις μας, ώρμησε σαν δαιμονισμένος έξω από το σπίτι και χάθηκε γρήγορα μέσα στα δάση. Αμέσως στείλαμε ανθρώπους για να τον αναζητήσουν. Ο διοικητής έστειλε χωροφύλακες. Όλο το χωριό ετέθηκε σε αναζήτησί του. Δεν μπόρεσαν πουθενά να τον βρουν. Όταν επλησίαζε να βασιλέψη ο ήλιος, ακούστηκε κάποια εκπυρσοκρότησις στο δάσος. Ύστερα από μια ώρα βρέθηκε το πτώμα του. Είχε αυτοκτονήσει. Μια σφαίρα είχε σφηνωθή στο κρανίο του.

Τι συνετέλεσε ώστε να αποφασίση ν’ αυτοκτονήση; Τι μαγική επίδρασι εξήσκησε στο πνεύμα του η φοβερή «λέξι» του ψυχορραγούντος μαύρου μάγου; Ποιος μπορεί να δώση την ικανοποιητική απάντησι;…».

ΑΝΤΩΝΙΟΣ Φ. ΧΑΛΑΣ

ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΩΝ ΦΑΚΙΡΩΝ ΤΩΝ ΙΝΔΙΩΝ, 

ΤΩΝ ΓΙΟΓΚΙ ΤΟΥ ΘΙΒΕΤ ΚΑΙ ΤΑ ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ

ΑΘΗΝΑΙ 1940

ΠΛΟΥΤΩΝ Ή Η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ – ΑΝΤΩΝΙΟΣ Φ. ΧΑΛΑΣ - ΜΕΡΟΣ 2ον

(ΕΔΩ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ   https://intruder1901.blogspot.gr/2016/09/1.html )

ΜΕΡΟΣ 2ον

στ’) ΠΕΡΙ ΤΙ ΠΕΡΙΣΤΡΕΦΕΤΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ. ΜΙΑ ΣΥΝΤΑΡΑΚΤΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΟΣ, ΠΟΥ ΔΙΝΕΙ ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΝΟΗΣΕΩΣ ΤΩΝ ΕΛΕΥΣΙΝΙΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ.

Μπορείτε ν’ ανοίξετε όλα τα σύγχρονα συγγράμματα, που έχουν ως θέμα να δώσουν τον ορισμό και την ουσία της φιλοσοφίας. Μπορείτε ν’ ανοίξετε όλα τα λεξικά, εγκυκλοπαιδικά ή άλλα, για να προσπαθήσετε να εισέλθετε στην έννοια και τον ορισμό της Φιλοσοφίας, με τη βοήθειά τους: αντί να φωτισθήτε και σχηματίσετε σαφή ιδέαν της εννοίας, θα συσκοτισθήτε. Αντί της διαφωτίσεως και διευκρινίσεως, θα αισθανθήτε μέσα σας τη σύγχυσι και την ταραχή, την αποθάρρυνσι, την αποκαρδίωσι, την απογοήτευσι και… δικαίως ίσως, την αγανάκτησι! Και για να είμαστε σαφέστατοι και αποδεικτικώτατοι, ας υποστηρίξουμε τα λεγόμενά μας με τα κείμενα, «με τα ντοκουμέντα», όπως προσπαθούν να κάμουν (υποκρύπτοντες τη δοκησισοφία τους) οι πλείστοι των συγγραφέων «των Επιστημονικών» βιβλίων.

Και πρώτα-πρώτα ας πάρουμε το Λεξικόν του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης που απηχεί μέσα του τη διανόησι, τον Πολιτισμό της Μεγάλης Βρεττανίας, που, από απόψεως Πνευματικότητος, είναι ο μάλλον προηγμένος λαός της Ευρώπης, μετά τους σύγχρονους Έλληνας. Ιδού λοιπόν πως το λεξικόν αυτό ορίζει τη Φιλοσοφία: «Love of wisdom or knowledge, especially that which deals with ultimate reality, or with the most general causes and principles of things(2). Ο ορισμός αυτός όπως σαφέστατα κατανοεί ο εισηγμένος στην Πυθαγορική και Αριστοτελική φιλοσοφία, βασίζεται αφ’ ενός μεν απάνω στον ορισμό της φιλοσοφίας του Πυθαγόρου: Πράγματι ο Νικόμαχος Γερασηνός, ο Πυθαγορικός, αρχίζει την Αριθμητική του Εισαγωγή με την ακόλουθη περικοπή:

«Οι παλαιοί και πρώτοι μεθοδεύσαντες επιστήμην, κατάρξοντος Πυθαγόρου ωρίζοντο φιλοσοφίαν είναι φιλίαν σοφίας, ως και αυτό το όνομα εμφαίνει, των προ Πυθαγόρου παντων σοφών καλουμένων συγκεχυμένω ονόματι, ώσπερ και τέκτων και σκυτοτόμος και κυβερνήτης και απλώς ο τέχνης τινός ή δημιουργίας έμπειρος(3) αφ’ ετέρου δε εις την ακόλουθη φράσι του Αριστοτέλους που την συναντά κανείς στην εισαγωγή των Μεταφυσικών του: «Την ονομαζομένην σοφίαν περί τα πρώτα αίτια και αρχάς απολαμβάνουσι πάντες» (4)

Βέβαια οι δύο αυτοί ορισμοί, εφ’ όσον προέρχονται από τόσο σοφούς και ενδοξοτάτους και επιστημονικωτάτους άνδρας δεν είναι δυνατόν παρά να μας πληρούν θαυμασμού και να μας φωτίζουν. Μα, ας επιτραπεή να επιστήσουμε την προσοχή του Αναγνώστου στο εξής γεγονός: ούτε ο ένας ορισμός, ούτε ο άλλος δεν δείχνουν τον τρόπο, το δρόμο, την οδόν την άγουσα στη σοφία! Δεν είναι επομένως ορισμοί τέλειοι και ικανοποιητικοί.

Το Γαλλικό λεξικό «Larousse» ορίζει ως ακολούθως τη Φιλοσοφία:

«Science generale des etrees, des principes et des causes» (5) ορισμός που είναι μικτός από τη φράσι πάλι του Πυθαγόρου «η του όντος επιστήμη» όπως και πάλιν ο Νικόμαχος Γερασηνός μας έχει διασώση: «Αλλ’ ο γε Πυθαγόρας συστείλας πάντων το όνομα επί την του όντος επιστήμην και κατάληψιν και μόνην την εν τούτω γνώσιν της αληθείας σοφίαν ιδίως καλέσας εικότως και την ταύτης όρεξιν και μεταδίωξιν φιλοσοφίαν προσηγόρευσεν, οίον σοφίας όρεξιν (6) συγχρόνως δε ο ορισμός αυτός του Larousse απηχεί όσα ο Αριστοτέλης, ως είδομεν λέγει περί σοφίας.

Δια να μην καταπονώμεν περισσότερο τον Αναγνώστη, ας παραθέσουμε ακόμη και τον ορισμό της φιλοσοφίας, όπως δίδεται ούτος στο Γερμανικό λεξικό Knaurs:

«wissenschaft von deu wissenschaften und deren Grundilagen, allgemeiner von den Urgrueunden alles Seins, Geschehens und Erkennens, untersucht insbesondere die Moeglichkeit des Wissens schlechthin und die Arten, Grundbegrigffe, Gesetze und Formen des Denkens und der Erkenntnis, auch die Formen des Bewustseins» (7)

Δεν θέλουμε να εισέλθουμε στην ανάλυσι του ανωτέρω ορισμού. Αποφεύγουμε να τον χαρακτηρίσουμε. Ας αφήσουμε μόνο του τον ευμενή Αναγνώστη να βγάλη τα συμπεράσματά του από τον τελικόν ορισμό της Φιλοσοφίας ή μάλλον του Φιλοσόφου, γιατί αν θα θελήση κανείς, βαθύτερα και ουσιαστικώτερα να εξετάση, ποτές δεν μπορεί η τέχνη ή Επιστήμη να χωρισθή από τον άνθρωπο! Και οι δοθέντες ορισμοί (εκτός από τον Ορισμό του Πυθαγόρου) της Φιλοσοφίας, αν είναι τόσον (ας μας επιτραπή η λέξις) «ξεκάρφωτοι» και «συγκεχυμένοι». Αν γεννούν στην καρδιά μας την παραπλάνησι και τον κυκεώνα, το χάος και τον ίλιγγο, είναι γιατί ξεχνούν τον άνθρωπο, τον Αιώνιον Άνθρωπο, που είναι μια οντότης, μια ιδέα, μια έννοια προϊούσα, εξελισσομένη, που ποτές της δεν μένει στο ίδιο το σημείο, μα διαρκώς βρίσκεται σε μια ροή, ακολουθώντας το Φοβερό Νόμο της Ανάγκης, το Θείο Νόμο, που τόσον ο Ελληνικός Αλφάβητος (στην απόκρυφή του διάταξι), όσον και ο Πλάτων στον «Κρατύλο» του, ονομάζουν: «η Θεία του Παντός Φορά», η Εξέλιξις δηλαδή του Παντός ή του Σύμπαντος (και επομένως και του Ανθρώπου) σύμφωνα με το Θείο Νόμο!

Ας προσπαθήσουμε μια για πάντα να το καταλάβουμε: δεν υπάρχει Φιλοσοφία, αυτή καθ’ εαυτήν άλλη παρά εκείνη, που υπάρχει μέσα στην Ψυχή του Ανθρώπου. Δηλαδή δεν υπάρχει Φιλοσοφία, αλλά… Φιλόσοφος. Πριν να υπάρξη πάλι η Γεωμετρία του Ευκλείδη, υπήρξεν ο Γεωμέτρης Ευκλείδης, που είχε μέσα στην Ψυχή του ολόκληρη τη Γεωμετρία. Το βιβλίο του «Τα Στοιχεία» του που περιέχουν τη Γεωμετρία, είναι ένα τμήμα της Ψυχής του. Και ύστερα από τις εξηγήσεις αυτές, ας έλθουμε στη συνταρακτική περικοπή του Πλάτωνος, που βρίσκεται στον «Φαίδωνά» του.

ζ’) Η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΕΙΝΑΙ… Ο ΘΑΝΑΤΟΣ!

Και η περίφημη αυτή περικοπή που μας δίνει το κλειδί των μυστηρίων της Αρχαίας Ελλάδος, βρίσκεται στο Θ’ κεφάλαιο του «Φαίδωνος», (64 Α): Και έχει ως ακολούθως:

«Κινδυνεύουσι γαρ όσοι τυγχάνουσιν ορθώς οπτόμενοι φιλοσοφίας λεληθέναι τους άλλους, ότι ουδέν άλλο αυτοί επιτηδεύουσιν ή αποθνήσκειν τε και τεθνάναι»(8)

Για να καταλάβη κανείς τώρα τι απεριόριστη και εκπληκτική σημασία περιέχεται μέσα σ’ αυτή τη φράσι, ας έχη υπ’ όψι του τα ακόλουθα: Η κεντρική μορφή των Ελευσινίων είναι ο Άδης, ο Πλούτων, που αρπάζει την κόρη της Δήμητρος. Που την καθιστά γυναίκα του. Και που, μετά τη συζυγία, την παραδίνει και πάλι στη Δήμητρα, παρθένον!

Αλλά ας έχη πάντα καλά στο νου του ο φιλομαθής Αναγνώστης, πως όλοι ανεξαιρέτως οι Θεοί της Αρχαίας Ελλάδος εξηγούνται μόνον με το Επταπλούν Κλειδί του Συμβολισμού. Και ένα από τα Επτά αυτά Κλειδιά είναι το Ψυχολογικό Κλειδί. Η Δήμητρα, όπως και η Θέτις, η Μητέρα του Αχιλλέως, του Αιωνίου Ανθρώπου, αντιπροσωπεύουν, συμβολίζουν ένα και το αυτό πράγμα: την παμμήτορα Φύσι, που εξελίσσεται σύμφωνα με την Θεία του Παντός Φορά, με το Θείο δηλαδή Νόμο, που διέπει όλα της ανεξαιρέτως τα τέκνα, από το Σύμπαν (το Μακρόκοσμο, δηλαδή), που αποτελεί τον ανώτατον και περιεκτικώτατον σπόρον ή «το Ωόν» (του Ορφέως και της Αρχαϊκής Παραδόσεως) (9) μέχρι του τελευταίου «σπόρου», «γόνου» ή «σπέρματος», με ολόκληρη την ατελεύτητη σειρά των σπόρων: γιατί και κάθε ένα Πλανητικό Σύστημα, κάθε ένας Κόσμος ή Ήλιος ή Άστρο ή Άνθρωπος είναι ένας εξελισσόμενος «σπόρος» ή «σπέρμα» ή «αυγό»! Με σχήμα σφαιροειδέ! Όπως το «Παρθενικόν Αυγό» («The Virgin Egg», που μας αποκαλύπτει ο Ορφεύς πρώτος, κατά την αρχαιότητα, και η Ελένη Πετρόβνα Μπλαβάτσκη, στις Στάντζες του Νζυάν, που βρίσκονται στη «Μυστική της Διδασκαλία», στους Νεώτερους Χρόνους).

Η Κόρη της Δήμητρος, η Περσεφόνη, δεν είναι άλλο παρά η ανθρώπινη ψυχή, δηλαδή ο καθ’ εαυτό Άνθρωπος. Γιατί ο κύριος Άνθρωπος δεν είναι το σώμα, αλλά η ψυχή, με το πνεύμα. Το σώμα μας είναι το όργανόν μας, δηλαδή το όργανον, που το μεταχειρίζεται ο οργανοπαίκτης, δηλαδή η Ψυχή! Και τώρα ερχόμεθα εις την κυριωτάτην αποκάλυψιν της παρούσης μελέτης: ο Άδης, ο Πλούτων δεν είναι άλλο παρά η νέκρωσις της σαρκός (της Χριστιανικής Ορολογίας), ή η κάθαρσις της Ψυχής από την Κόπρο του Αυγείου, που ενοικεί μέσα στην Ανθρωπίνη Ψυχή. Για να μπορέση ο Άνθρωπος να φθάση στα πραγματικά του, τελικά πεπρωμένα, πρέπει να περάση από τον Θάνατο όλων των γηίνων παθών, των ζωωδών και κτηνωδών ενστίκτων. Πρέπει ν’ απαλλάξη τέλειεα την Ψυχή του από την Πυθώ, τη Δράκαινα την απαισία, που ενοικεί μέσα του. Πρέπει να την καθαρίση από την αφροσύνι, την άγνοια, τη δοκησισοφία που είναι η απαισιωτέρα από όλες τις ψυχικές νόσους). Πρέπει να κυριαρχήση απόλυτα επί της γαστρός, της οργής, της λαγνείας και του ύπνου. Πρέπει να παύση η Ψυχή την ανταρσία και αποστασία της κατά του Θείου Νόμου, κατά της Θείας δηλαδή του Παντός Φοράς. Και μόνον τότε, μετά την συζυγίαν της με τον Άδην, δηλαδή την νέκρωσιν της σαρκός, είναι δυνατή η θεοποίησις του, η μεταβολή του δηλαδή εις Επίγειον Θεόν Απόλλωνα, όπως συνέβη με τον Πυθαγόραν, με τον Πλάτωνα, με τον Εμπεδοκλή, με τον Απολλώνιον τον Τυανέα.

η’) ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ ΕΞΗΓΕΙΤΑΙ ΜΟΝΟΝ ΔΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΝΟΗΣΕΩΣ ΤΩΝ ΙΕΡΟΓΛΥΦΙΩΝ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ, ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ, ΤΟΥ ΠΟΣΕΙΔΩΝΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΔΟΥ.

Ο Οδυσσεύς είναι ο Αιώνιος Άνθρωπος, που αρχικώς βρίσκεται στο Βασίλειο της Ανταρσίας και Αποστασίας, περιφρονητής δηλαδή του Θείου και Ανθρώπινουν Νόμου. Καθ’ όλον το διάστημα αυτό δεν είναι δυνατόν παρά να δρέπη τους πικρούς, τους ειδεχθείς καρπούς του βιαστού της «Θείας του Παντός Φοράς», επί της οποίας επιστατεί η Θεά Αθηνά, γιατί αυτή είναι η Φρόνησις (= η της Φοράς δηλαδή Νόησις, κατά τις αποκαλύψεις του Πλάτωνος στον Κρατύλο του). Το Βασίλειο της Ανταρσίας και Αποστασίας είναι το Βασίλειο του Ποσειδώνος (όπως μας εξηγεί και πάλιν ο Πλάτων στον ίδιο, αποκαλυπτικώτατο διάλογο) όποιος βρίσκεται στο Βασίλειο του Ποσειδώνος, βρίσκεται μέσα στην αναταραχή και τρικυμία, όπως το πλοίο μέσα στα κύματα και την αστάθεια της Αμφιτρίτης. Γιατί «η ναυς» του Οδυσσέως δεν είναι άλλο παρά το όργανόν του: το Σώμα του Αιωνίου Ανθρώπου, που δέχεται τα πλήγματα και την καταδρομή της παραβάσεως του Θείου Νόμου, επειδή είναι έρμαιον των παθών του. Την κατάστασι αυτή της αστάθειας απεικονίζουν κτυπητά και παραστατικά οι ακόλουθοι στίχοι ενός αγνώστου αρχαίου Έλληνος ποιητού:

«Πλους σφαλερός το ζην. Χειμαζόμενοι γαρ εν αυτώ

πολλάκις ναυηγών πταίομεν οικτρότερα.

Την δε Τύχην βιότοιο κυβερνητείραν έχοντες,

ως επί του πελάγους αμφίβολοι πλέομεν.

Οι μεν επ’ ευπλοίαν, οι δ’ έμπαλιν. Αλλ’ άμα πάντες

εις ένα τον κατά γης όρμον απερχόμεθα. (10)

Η περίοδος αυτή της Αφροσύνης (= μη επίγνωσις της θείας του Παντός Φοράς, διότι η λέξις σύγκειται από το άλφα το στερητικόν, και από τας λέξεις: φοράν συνίημι) συμβολίζεται από τον Όμηρο με τη διαμονή του Οδυσσέως στο Νησί της κατάρας, της εσχάτης πορώσεως, αθεϊας και διαφθοράς της… Καλυψούς, που δεν είναι άλλο παρά το τελευταίο υπόλειμμα της άλλοτε ποτέ τρισενδόξου και απεράντου Ηπείρου Ατλαντίδος.

Το Άλφα της Οδύσσειας μας παρουσίαζει τους Θεούς συσκεπτομένους, υπό την ηγεσία του Διός: το Κλειδί το έχουμε και πάλι, αν κατανοήσουμε πως ο Ζευς στην προκειμένη περίπτωσι δεν είναι άλλο παρά ο Νους του Οδυσσέως, που αφυπνίζεται και καταλαβαίνει πως είχε ίσα με τη στιγμήν εκείνη ζήση περιφρονώντας και καταπατώντας το Θείο νόμο: και τότε έρχεται συμπαραστάτης του η Θεά της Φοράς, η Αθηνά… η Φρόνησις! Ακριβώς όπως ο Άσωτος Υιός συναισθάνεται την πραγματική του κατάπτωσι και αναφωνεί: «Πάτερ! Ήμαρτον εις τον Ουρανόν και ενώπιόν Σου και ουκέτι ειμί άξιος κληθήναι υιός Σου».

Και από κείνη τη στιγμή προσπαθεί ο Οδυσσεύς να ξεφύγη από την ανομία, αποστασία και αφροσύνη! Από κείνη τη στιγμή γίνεται φιλόσοφος: προσπαθεί δηλαδή να καθαρίσει την Ψυχή του από το άγχος, από την Κόπρο του Αυγείου, από τη Λερναία Ύδρα, την πολυκέφαλο, που ενοικεί μέσα του. Και για να σωθή, για ν’ απαλλαγή αντιλαμβάνεται πως δεν μπορεί να το κατορθώση με τα δικά του μόνο μέσα: χρειάζεται τη Βοήθεια της Μαντικής… του Θεού Απόλλωνος, του Μουσηγέτου Απόλλωνος και κατέρχεται στον Άδη: Στη νέκρωσι δηλαδή, της σαρκός. Και με την πρόοδο της Νεκρώσεως, αρχίζει να αισθάνεται τη θεία έμπνευσι, τη θεία υπόδειξι. Και όσο προχωρεί προς τη Νέκρωσι, τόσο η βοήθεια του Αοράτου Κόσμου γίνεται και εμφανεστέρα, τόσο και καταλαβαίνει πως πρέπει να βρίσκεται σε στενή επαφή με τους εμπνευσμένους συγγραφείς, ποιητάς, θεόπνευστα βιβλία, που συντελούν περισσότερο από κάθε άλλο να βλέπη κανείς καθαρά μπροστά του το δρόμο: έως ότου τέλος επέρχεται απροσδοκήτως η παρουσία του Θεού Απόλλωνος, με τις τέσσερις δυνάμεις, που αποκαλύπτε και πάλιν ο Πλάτων στον Κρατύλο του.

θ’) Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ

Τον Ορισμό του Φιλοσόφου, τον έχει δώση ο Πλάτων στον υπέροχό του μύθο της γεννήσεως του Έρωτος, στο Συμπόσιό του, από τον Θεόν Πόρον και από την Θεά Πενία. Τον Ορισμό του Φιλοσόφου τον έχει δώση ο Όμηρος με την Οδύσσειά του. Καθώς και ο Χριστός με την Παραβολή του Ασώτου Υιού. Ο Οδυσσεύς και ο Άσωτος υιός καθώς και ο Δαίμων Έρως, είναι ταυτόσημοι: είναι και οι τρεις τα σύμβολα του Αιωνίου Ανθρώπου, του αφυπνισθέντος και βαίνοντος προς την απολύτρωση, δια της Καθάρσεως. Μπορεί λοιπόν κανείς να ορίση ως ακολούθως το Φιλόσοφο:

Φιλόσοφος είναι ο Άνθρωπος εκείνος, που έχει τέλος αφυπνισθή από τον ύπνο της λήθης, αφροσύνης, αποστασίας, της διπλής αγνοίας (11) και δοκησισοφίας, της ηδυπαθείας και λατρείας της σαρκός και των παντοειδών ειδώλων του υλικού Κόσμου και που απεφάσισε, μια για πάντα, ν’ απαλλαγή των δεσμών της σαρκός και της αποστασίας προς το Θείο Νόμο. Να κατανοήση και εμβαθύνη στη Θεία του Παντός Φορά βοηθούμενος προς τούτο από όλα τα συγγράμματα και ιερογλυφίας, που αφήκαν πίσω τους οι κατά καιρούς Ιερόγλυφοι, Εμπνευσμένοι Ποιηταί, Θεόπνευστοι Συγγραφείς και Θείοι Άνδρες. Που προσπαθεί ν’ απαλλάξη το όμμα της ψυχής του από τη λήθη και τη λύμη και να το κάμη να αναβλέψη, εξασκούμενος προς τούτο κυρίως με τα μαθηματικά, με τους αριθμούς, την ουσία τους και τη γεωμετρία. Και που, όσο νεκρώνει τη σάρκα του, με την αποχή από τα αίματα, τη σαρκοφαγία και ηδυπάθεια, τόσο και αισθάνεται και νοεί να διανοίγουνται μπροστά του νέοι ανέλπιστοι και απροσδόκητοι ορίζοντες. Τόσο και αισθάνεται να υποχωρή ο φραγμός μεταξύ του ορατού και αοράτου Σύμπαντος. Τόσο και αισθάνεται να γεννώνται μέσα του οι τέσσερις δυνάμεις του Θεού Απόλλωνος: η Ιατρική, η Τοξική ή Καθαρτική, η Μαντική ή Προφητική, και η Μουσική Δύναμις. Τόσο και αισθάνεται να τον καταλαμβάνουν οι τέσσερις Θείες Μανίες: η ερωτική, η ποιητική, η προφητική και η τελεστική…

Την ουσία του Φιλοσόφου την έχει αισθανθή καλά ο Κωστής Παλαμάς, όπως μαρτυρούν οι ακόλουθοι, θεόπνευστοί του στίχοι:

«Των όλων τα προβλήματα, νυχτόπλεχτα γαϊτάνια,

στην ξαστεριά, στο ξέφωτο, και κάτου απ’ τα πλατάνια

να τα ξεπλέξω αφήστε με, και να τα ψάξω πέρα

στην πράσινη ακροποταμιά με τον καθάριο αέρα.

Είμαι Αθηναίος, τα κάστρα Σου, τα σκοτεινά βιβλία,

τάκλεισα. Απλώσου, φέρνω Σε στο φως, Φιλοσοφία!

Πες μου ξανά ψιθυριστά σα φύλλο και σαν κύμα

του γόη του Δαίμονα Έρωτα τον έπαινο, Διοτίμα!»

(Ασάλευτη Ζωή – Εκατό Φωνές , 88 – Κωστής Παλαμάς)

* *

*

Ο δε τελικός στόχος, που επιδιώκει να φτάση ο Φιλόσοφος, είναι εκείνος που έχουν φθάση όλοι οι πραγματικοί σοφοί, και μεμυημένοι στην εν τω Παντί φοράν, όπως ο Όμηρος, ο Ησίοδος, ο Ορφεύς, ο Αισχύλος, ο Πλάτων, ο Απολλώνιος Τυανεύς. Την εικόνα του Σοφού, τη σύμφωνη με την Απολλώνιο Παράδοσι, μας την έχει δώση ο Ερμείας, ο Νεοπλατωνικός φιλόσοφος, στα σχόλιά του στο Φαίδρο του Πλάτωνος:

«Ουδένα γαρ ενθουσιασμόν άνευ της ερωτικής επιπνοιας συμβαίνει γίγνεσθαι. Οράς πως ο Ορφεύς πάσας επιτηδεύσας φαίνεται, ως δεομένας και εχομένας αλλήλων: τελεστικώτατον μεν γαρ αυτόν και μαντικώτατον παρειλήφαμεν, και υπό του Απόλλωνος κινούμενον, έτι ποιητικώτατον, ον γε δι’ αυτό τούτο και Καλλιόπης υιόν γενέσθαι φασίν. Ερωτικώτατός τε εστίν, ως αυτός φαίνεται λέγων προς τον Μουσαίον και προτείνων αυτώ το θείο αγαθό, και τελειών αυτόν» (12)

Τ Ε Λ Ο Σ

_____________________________

(2) «Αγάπη ή φιλία σοφίας, κυρίως εκείνης που ασχολείται με την ακροτάτην πραγματικότητα, ή με τας γενικωτάτας αιτίας και αρχάς των όντων».

(3) «Οι παλαιοί και πρώτοι μεθοδικώς ασχοληθέντες με την επιστήμην, δώσαντος την αρχήν του Πυθαγόρου, ώριζον την φιλοσοφίαν ως την φιλίαν σοφίας, όπως άλλωστε και αυτό τούτο το όνομα «φιλοσοφία»εμφαίνει. Ενώ προ του Πυθαγόρου πάντες εκαλούντο σοφοί αδιακρίτως και συγκεχυμένως, όπως π.χ. και ο κτίστης και ο υποδηματοποιός και ο πλοίαρχος και γενικώς πας ο έμπειρος τέχνης ή παραγωγικής και δημιουργικής εργασίας ή επαγγέλματος».

(4) «Πάντες έχουν την αντίληψι και τη γνώμη, πως η καλουμένη σοφία περιστρέφεται περί τα πρώτα αίτια και τας πρώτας αρχάς».

(5) «Γενική Επιστήμη των όντων, των αρχών και των αιτίων».

(6) «Αλλ’ ο Πυθαγόρας, λοιπόν, διαχωρίσας πάντας αυτούς και συγκεντρώσας αποκλειστικώς το όνομα εις εκείνους, οι οποίοι ησχολούντο με την του όντος επιστήμην και κατάληψιν και ονομάσας ιδίως σοφίαν την εν τω όντι γνώσιν της αληθείας, προσφυώς ωνόμασε φιλοσοφίαν της ταύτης όρεξιν και επιδίωξιν, τρόπον τινά όρεξιν σοφίας»

(7) «Η επιστήμη των επιστημών καιτων θεμελίων των. Ή γενικώτερον η επιστήμη των αρχών παντός όντος, γεγονότος και γνώσεως. Ερευνά ιδίως την δυνατότητα της γνώσεως εν γένει και τους τρόπους, τας θεμελιώδεις εννοίας, τους νόμους και τας μορφάς της σκέψεως και της γνώσεως, καθώς και τας μορφάς της συνειδήσεως».

(8) «Όσοι άνθρωποι ορθώς μετέρχονται και εξασκούν την φιλοσοφίαν κινδυνεύουν να διαφύγουν την προσοχήν των άλλων, πως αυτοί τίποτις άλλο δεν κάνουν και δεν επιδιώκουν παρά πως ν’ αποθάνουν και πώς να νεκρώσουν τη σάρκα τους!»

(9) Η Δήμητρα και τα Ελευσίνια Μυστήρια περιστρέφουνται «περί την Θείαν του Παντός Φοράν», δηλαδή περί το Μυστήριον της Σποράς ή της Εξελίξεως του «Παρθενικού Ωού». «Το Παρθενικόν Ωόν» είναι η αφηρημένη έννοια όλων των ωών ή… Σπόρων, ή γόνων ή σπερμάτων, δηλαδή η δύναμις της εξελίξεως εκάστου είδους σπόρου δια της γονιμοποιήσεως.

(10)»Μ’ ένα αβέβαιο ταξείδι η ζωή μας όλη μοιάζει:

στου βίου μας το πέλαγος, που η Τύχη συνταράζει,

άλλος γαλήνη συναντάει και άλλος τρικυμία,

μα όλοι μας βρισκούμαστε σε μιαν αμφιβολία.

Τα άχαρα ταξείδια αυτά της μαύρης μας ζωής,

είναι πολύ χειρότερα θαλασσοταραχής!

Μα πάντοτε ακράτητο κι ακούραστο το κύμα

μας σπρώχνει προς παράδοξο λιμάνι… προς το μνήμα!»

(11) Πάσχει από διπλή άγνοια ο άνθρωπος εκείνος, που, ενώ ζή μέσα στο σκότος, στην ανομία και παράκρουσι, όχι μόνο δεν έχει επίγνωσι της τοιαύτης του πορώσεως, αλλά θεωρεί τον εαυτό του τύπον και παράδειγμα, προσπαθώντας να διορθώση τους άλλους, αντί να στραφή μοναδικά και αποκλειστικά στην κάθαρσι της Κόπρου του Αυγείου, που ενοικεί μέσα του.

(12) Γιατί κανένας ενθουσιασμός δεν συμβαίνει να γίνεται χωρίς την ερωτική επίπνοια. Βλέπεις πράγματι πως ο Ορφεύς φαίνεται πως τις έχει όλες εξασκήσει (και τις τέσσερις δηλαδή τις θείες μανίες). Επειδή συνέχονται αναμεταξύ τους και η μια έχει ανάγκη της άλλης: γιατί η παράδοσις μας έχει παραδώση τον Ορφέα ως δυνάμενον να καθαρίση την ψυχή από παλαιά μηνύματα και ως μαντικώτατον, και κινούμενον από του Απόλλωνος, προσέτι ποιητικώτατον, και ο οποίος γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο λέγουν πως υπήρξε ο γυιός της Καλλιόπης. Και είναι επί πλέον ερωτικώτατος, καθώς αυτός ο ίδιος φαίνεται να λέγη προς τον Μουσαίον και προσφέρων εις αυτόν τα θεία αγαθά και καθιστών αυτόν τέλειον (= μεμυημένον).

ΑΝΤΩΝΙΟΣ Φ. ΧΑΛΑΣ

ΠΛΟΥΤΩΝ Ή Η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ

ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΧΑΛΑ

ΠΛΟΥΤΩΝ Ή Η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ – ΑΝΤΩΝΙΟΣ Φ. ΧΑΛΑΣ - ΜΕΡΟΣ 1ον

ΜΕΡΟΣ 1ον

«Κινδυνεύουσι γαρ όσοι τυγχάνουσι ορθώς απτόμενοι φιλοσοφίας λεληθέναι τους άλλους, ότι ουδέν άλλο αυτοί επιτηδεύουσιν ή αποθνήσειν τε και τεθνάναι».

[Όσοι άνθρωποι ορθώς μετέρχονται και εξασκούν την φιλοσοφίαν κινδυνεύουν να διαφύγουν την προσοχήν των άλλων, πως αυτοί τίποτις άλλο δεν κάνουν και δεν επιδιώκουν παρά πώς να πεθάνουν και πως να νεκρώσουν τη σάρκα]

Φαίδων, Πλάτωνος, 64^Α

α’) ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΩΤΑΤΟΝ ΤΩΝ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Υπάρχει ένα βιβλίον της Αρχαίας Ελλάδος, που θα όφειλε να το είχε μελετήσει κάθε πεπαιδευμένος άνθρωπος μέσα σ’ όλη τη Δύσι. Και που θα έπρεπε να διδάσκεται, περισσότερο από κάθε άλλο, στα Γυμνάσια της Χώρας μας και στα Πανεπιστήμιά της. Το παράδοξο τούτο βιβλίο έχει μέσα του τέτοια δυναμικότητα, ώστε να ρίχνη ένα εντατικώτατο και αποκαλυπτικώτατο φως στα μέγιστα προβλήματα της μεταφυσικής, της κοσμογονίας και ανθρωπογονίας, της Θρησκείας, της ποιήσεως, της μυθολογίας, της φιλοσοφίας, της ψυχολογίας, της επιστήμης, της νομοθεσίας, των Ελευσινίων Μυστηρίων, της μαντικής, της ιατρικής, της τέχνης – και να συντελή εις την πλήρη κατανοήσι αυτών και εμβάθυνσι.

Κανείς ίσα με σήμερα από όσους συστηματικά και «επιστημονικά» καταγίνονται είτε με την Αρχαίαν Ελλάδα, είτε με τις πολλαπλές εκφάνσεις του Ανθρωπίνου, γενικά, Πολιτισμού, που αναφέραμε, δεν έχει καν υποπτευθή τι στενή σχέσι έχει το εκπληκτικό αυτό βιβλίο προς τα μέγιστα προβλήματα του Ανθρώπου και της Πολιτείας κάθε εποχής και κάθε χώρας! Γιατί δεν πρόκειται περί βιβλίου, που ενδιαφέρει αποκλειστικά και μόνο την Αρχαίαν Ελλάδα, τον Πολιτισμό της, τη Θρησκεία της, τη… μυθολογία της! Δεν περιορίζεται το βιβλίο αυτό στα στενά όρια μιας Χώρας και μιανής εποχής, ακόμα και αν η Χώρα αυτή έχει τόση σημασία και τόση σπουδαιότητα όσον η Ελλάς. Το βιβλίον αυτό έχει σημασίαν αιώνια, γιατί είναι συνδεδεμένο με αυτή ταύτη «την του Παντός Φοράν», με αυτή ταύτη την Ανθρώπινη Φύσι, με τα συνολικά του ανθρώπου πεπρωμένα, με αυτή ταύτη την «Κλείδα της Γνώσεως!» Επομένως ενδιαφέρει τον Άνθρωπο κάθε εποχής και κάθε χώρας.

Και το βιβλίον αυτό είναι ο τόσον παραμεληθείς και στο περιθώριο τεθείς «Κρατύλος» του Πλάτωνος! Και όμως! Μέσα στο «περιφρονημένο» αυτό βιβλίο βρίσκεται το Χρυσό Κλειδί, που μας ανοίγει διάπλατες τις πόρτες της κατανοήσεως όχι μόνον κάθε πτυχής του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού, αλλά αυτής ταύτης της ουσίας και συστάσεως, της τύχης και των συνολικών πεπρωμένων του Αιωνίου Ανθρώπου, ως και της συνολικής Εξελίξεως του Σύμπαντος! Και αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο ο αποκαλυπτικώτατος αυτός διάλογος του Πλάτωνος έχει τέτοια σπουδαιότητα και απεριόριστη αξία.

β’) Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΓΝΩΣΙ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΑΡΧΙΖΕΙ ΜΕ ΤΗ ΓΝΩΣΙ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ!

Εάν η σημερινή «Επιστήμη» βρίσκεται σε τέτοιο χάος και σε τέτοια αξιοθρήνητα χάλια. Αν η Ανθρωπότης, παρ’ όλες τις τεχνικές προόδους της, βρίσκεται σήμερα πλησιέστερα από κάθε άλλη εποχή στο χείλος του κρημνού, του θανάτου και της εξαφανίσεως. Αν σήμερα ο Πλανήτης μας βρίσκεται βουτηγμένος στη μεγαλειτέρα δυστυχία, αβεβαιότητα, αναταραχή και κατάρα από κάθε άλλη εποχή. Αν σημειούται τέτοια απόγνωσι και εγκληματική τύφλωσι και παραφροσύνι, που ποτέ δεν εσημειώθηκε στα χρονικά της ιστορίας. Αυτό οφείλεται στο γεγονός, ότι ο Άνθρωπος σήμερα, περισσότερο από όσο συνέβαινε στην εποχή της Αρχαίας Ελλάδος, φροντίζει πιο πολύ για τα εξωτερικά πράγματα, για την παραγωγή βιομηχανικών προϊόντων όσο το δυνατόν περισσοτέρων, για την τελειοποίησι της μηχανής και των μέσων παραγωγής υλικών αγαθών, παρά για τη βελτίωσι του Εαυτού του, για τη χαλιναγώγησι των παθών και της κτηνωδίας του, για την κάθαρσι και εκπαρθένευσι της πόρνης ψυχής του.

Και έτσι, όταν έλθη η κρίσι και η δοκιμασία, όταν εξαπολύεται ο πόλεμος και η θύελλα, σείεται εκ βάθρων το σωθρό οικοδόμημα του Νεωτέρου Πολιτισμού και η θηριώδης φύσις του Ανθρώπου εκδηλούται τότε απαισία, ειδεχθής, διψώντας το αίμα, την ερήμωσι, την καταστροφή των υλικών εκείνων ακριβώς έργων, που είχαν σχεδόν αποκλειστικώς απασχολήση την προσοχή και την προσπάθεια του Ψευτο-Πολιτισμού μας!

Ας το νοιώσουμε καλά: ο Άνθρωπος δεν εκπολιτίζεται με την τελειοποίησι μόνο της μηχανής και των βιομηχανικών παραγωγικών μέσων (παράδειγμα η Γερμανία), ούτε με τον πλούτο και αφθονία των υλικών αγαθών. Με την όσο το δυνατόν μεγαλείτερη επίγνωσι του Εαυτού του: ο μέγιστος εχθρός του Ανθρώπου είναι η εγκληματική άγνοια του… Εαυτού του! Απάνω στο Αέτωμα. Απάνω στην Προμετωπίδα ενός των αγιωτάτων τεμενών της Αρχαίας Ελλάδος, του Μαντείου των Δελφών, υπήρχε χαραγμένη η αδαμαντίνη φράσι και εντολή του Απόλλωνος, του Θεού του Φωτός και της Καθάρσεως ή Φιλοσοφίας: «Γνώθι σαυτόν!» Η Ψευτοσοφία της σημερινής εποχής ασχολείται με τον Εξωτερικό Κόσμο. Η πραγματική Σοφία της Αρχαίας Ελλάδος με τον Εσωτερικό Κόσμο, με την Ανθρώπινη Ψυχή!

Με άλλους λόγους: Ο Απόλλων είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένος με τη γνώσι του εαυτού μας, με… την Ψυχολογία, με την πραγματική δηλαδή Επιστήμη. Και ας προσέξουμε καλά: Ο Συμβολισμός του Απόλλωνος, που είναι αναπόσπαστα και αδιαχώριστα συνδεδεμένος με την απαισία δράκαινα, την Πυθώ, κατά της οποίας έχει κηρύξει αιώνιο πόλεμο, γιατί αυτή είναι ο άσπονδός του εχθρός, δεν συμβολίζει άλλο παρά τον αιώνιον άνθρωπο, υπό την τρισυπόστατη του μορφή και υπόστασι: Σώμα-Ψυχή-Πνεύμα. Και αν η Ανθρωπότητα βρίσκεται σήμερα σ’ αυτή τη σύγχυσι και τραγική κατάπτωσι, αυτό οφείλεται γιατί πολύ λίγοι άνθρωποι έχουν συνείδησι της «τριμερείας» αυτής ενός εκάστου από μας. Οι περισσότεροι από μας πιστεύουν και νομίζουν πως «Άνθρωπος» είναι… το σώμα! Εκλαμβάνουν δηλαδή τη σκιά, για την πραγματικότητα. Το είδωλο και το φάντασμα για… τον Εαυτόν μας!

Και να μη φανταστή κανείς πως η σύγχυσι αυτή συναντάται στον κοινό θνητό, στον άνθρωπο του καφενείου ή της αγοράς. Στον ανίδεο και απαίδευτο. Στον αμαθή και αστοιχείωτο. Υπάρχουν πολλοί, πάμπολλοι, υπερήφανοι για τα πανεπιστημιακά τους διπλώματα και τους ακαδημαϊκούς τους τίτλους, που ευρίσκουνται σ’ αυτή την ακατανόμαστη σύγχυσι και παραδαρμό, μη γνωρίζοντας ούτε ποιος είναι ο πραγματικός εαυτός τους, ούτε τι είναι ο Άνθρωπος, ούτε ποια είναι η σταδιοδρομία η συνολική ενός εκάστου από μας, ούτε ποια είναι τα τελικά πεπρωμένα μας, τα… τόσον εκπληκτικά και απίστευτα!

Ας το τονίσουμε, ας το βροντοφωνήσουμε, ας το επαναλάβουμε για χιλιοστή, για μυριοστή φορά: τα μέγιστα μυστήρια περιστρέφονται περί τον άνθρωπο, περί τον μικρόκοσμο: γιατί ο Άνθρωπος είναι πράγματι ένας μικρός Κόσμος, παράλληλα με το Σύμπαν, «με τόδε το Παν», όπως θα ‘λεγε ο Πλάτων, με… το Μακρόκοσμο!

γ’) ΣΕ ΤΙ ΕΓΚΕΙΤΑΙ Η ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΥΛΟΥ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΟΣ.

Πρέπει να έχη ο ευμενής Αναγνώστης τις απαραίτητες εκείνες εξηγήσεις που θα του επιτρέψουν να κατανοήση γιατί ο «Κρατύλος» του Πλάτωνος είναι ο πολυτιμότατος θησαυρός της Αρχαίας Ελλάδος για την εσαεί Ανθρωπότητα.

Η κυρία αιτία έγκειται στο γεγονός, ότι με το διάλογό του αυτό πρώτη φορά στη γραπτή ιστορία της Ανθρωπότητος σηκώνεται «ο πέπλος» των Μυστηρίων από τον Πλάτωνα, έναν από τους μεγίστους Μεμυημένους των Αιώνων, που καλύπτει την πραγματική φύσι και ουσία του Ανθρώπου! Για τον προσεκτικό παρατηρητή και κριτή των αξιών του Πολιτισμού και της Επιστήμης της Δύσεως, φαίνεται πως δεν υπάρχει (εκτός του Χριστού) μεγαλείτερος οικουμενικός διδάσκαλος από τον Θείον, όντως, Πλάτωνα!

Εις το θαυμάσιον και αποκαλυπτικώτατόν του σύγγραμμα «Περί Ίσιδος και Οσίριδος» ο Πλούταρχος μας καθιστά γνωστόν, πως στο άγαλμα της Ίσιδος της Αιγυπτιακής πόλεως Σαϊδος (που αντιστοιχεί με τας Αθήνας των Ελλήνων. Η δε Ίσις με τη θεά της Σοφίας και της Φρονήσεως, της Παρθενίας και της Στρατηγικής Αθηνάν) που παρίσταναι την Ίσιδα σκεπασμένη μέσα σ’ έναν αδιαπέραστο «πέπλο», υπήρχε, με ιερογλυφικούς χαρακτήρες, χαραγμένους στο υπόβαθρό του, η ακόλουθη, πολυσήμαντη φράσι: «Εγώ ειμί παν το γεγονός και ον και εσόμενον και τον εμόν πέπλον ουδείς πω θνητός απεκάλυψεν»(1). Τον πέπλο της Ίσιδος λοιπόν τον ανασηκώνει ο Πλάτων και μας αποκαλύπτει, γυμνή την αλήθεια, στον Κρατύλο του. Γι’ αυτό ο τόσο παραμελημένος αυτός Διάλογος έχει τέτοιαν αξία!

Κανείς, ίσα με τους χρόνους του Πλάτωνος, δεν απετόλμησε να ρίξη φως στο Μυστήριο του Ανθρώπου! Όλοι οι προγενέστεροί του δεν αποτολμούσαν να μιλήσουν σχετικά, παρά υπό τον πέπλον του συμβολισμού και του μύθου. Βέβαια δεν υπάρχει μεγαλείτερος, μέσα στο Δυτικό Πολιτισμό, ψυχολόγος από τον Όμηρο, κανένας δηλαδή που να έχη καταπιασθή και εμβαθύνει στη Φύσι, στην Ουσία του Ανθρώπου, και που να έχη αποκαλύψη τη συνολική εξέλιξι, ως και τα τελικά πεπρωμένα (τα… τόσον μαγικά, αφάνταστα και συνταρακτικά, επαναλαμβάνομεν), με τα οποία είναι συνδεδεμένος αναπόσπαστα και αναπόδραστα ο κάθε ένας από μας. Αφ’ ετέρου, ο πρώτος, που μας μιλεί για τη συνολική εξέλιξι του Ανθρώπου είναι πάλι ο Ησίοδος, σε όσα αναφέρει περί των 5 Γενών, που μέσα τους περικλείουν συνταρακτικά μυστήρια, αφού αναφέρουνται στη μακρυνή εξέλιξι της ζωής του Ανθρώπου απάνω στον Πλανήτη μας, σε ιστορία δηλαδή εκατομμυρίων χρόνων!

Αλλά… τόσο ο Όμηρος, όσο και ο Ησίοδος, και προ αυτών ο Ορφεύς, μιλούν πάντα αλληγορικά, χρησιμοποιούν πάντοτε το Σύμβολο, το μύθο, και μόνο οι Μεμυημένοι στα Μυστήρια του Συμβολισμού με τα Επτά Κλειδιά του (που υπενθυμίζουν τις Επτά Σφραγίδες της «Αποκαλύψεως») μπορούν να κατανοήσουν τι κόσμοι αφάνταστοι, τι σοφία και τι συγκλονιστικές αποκαλύψεις κρύβουνται πίσω από αυτούς τους μύθους, πίσω από αυτές τις αλληγορίες, τις παραβολές, τις… ιερογλυφίες. Γιατί:

«Παραμονεύει ακλόνητη, πίσω από του Ομήρου το στίχο,

Αστραφτερή, δυσδιάκριτη όμως συνάμα, η… Α λ ή θ ε ι α !»

δ’) ΠΩΣ Ο ΠΛΑΤΩΝ ΜΕ ΤΟΝ «ΚΡΑΤΥΛΟ» ΤΟΥ ΑΝΑΣΥΡΕΙ ΤΟΝ ΠΕΠΛΟ ΤΗΣ ΙΣΙΔΟΣ!

Αν κανείς προσεκτικά εξετάση την Οδύσσεια και την Ιλιάδα, που αποτελούν «τα Ιερά Γράμματα», «τη Βίβλο», «Τα Ευαγγέλια», της Αρχαίας Ελλάδος, θα διαπιστώση πως από όλους τους Θεούς «του Ομηρικού Πανθέου», στην Ιλιάδα τον πρωταρχικό ρόλο παίζουν ο Απόλλων, η Θέτις (η σεπτή Μητέρα του Αχιλλέως) και… ο Ποσειδών, που τολμά μάλιστα να αναμετρηθή με αυτόν τον Δία, που παίζει και αυτός πάντοτε τον ύπατο ρόλο. Σαφώς ο Όμηρος μας καθιστά γνωστόν στο προοίμιο της Ιλιάδος του, πως ο Απόλλων είναι η αιτία της ρήξεως του Αχιλλέως και του Αγαμέμνονος:

«Τις τ’ αρ σφωε θεών έριδι ξυνέηκε μάχεσθαι;

Λητούς και Διός υιός…»

[Και ποιος λοιπόν μέσ’ από τους Θεούς να τσακώνωνται τους είχε βάλει; Ο ξακουσμένος ο γυιος της Λητούς και Διός: ο Απόλλων].

Στην Οδύσσεια πάλι τον πρωταρχικό ρόλο παίζει ο Ποσειδών και η Αθηνά. Μα, παράλληλα προς αυτούς τους δύο, αν βαθύτερα εξετάσουμε, θ’ ανακαλύψουμε πως… και ο Άδης παίζει σημαντικώτατο ρόλο, γιατί εκεί, υπό τη σκέπη του Θεού αυτού και της συζύγου του Περσεφόνης, ο Τειρεσίας, ο τυφλός ο μάντις, του αποκαλύπτει τα τελικά πεπρωμένα του Ανθρώπου: αλλά κανείς μάντις – κατά τας Αρχαίας Ελληνικάς και Πλατωνικάς αντιλήψεις και διδασκαλίας – δεν μπορεί «θεοπνεύστως» να μιλήση και ν’ αποκαλύψη είτε τα παρελθόντα, είτε τα όντα, είτε τα μέλλοντα, χωρίς να κινήται από τον Θεόν Απόλλωνα. Μα ούτε και μπορεί κανείς να γίνη Απολλώνιος (όπως θα δούμε στη συνέχεια της σειράς αυτής των εκδόσεών μας) αν δεν περάση από το Βασίλειον του Άδου ή του Πλούτωνος!

Και μετά τις προκαταρτικές αυτές εξηγήσεις, θα καταλάβη πληρέστερα ο ευμενής Αναγνώστης γιατί ο «Κρατύλος» του Πλάτωνος έχει τόση μεγάλην αξία μέσα στη διεθνή φιλολογία και τόση αποκαλυπτική , επιστημονική δυναμικότητα. Η αξία του ακριβώς συνίσταται στο γεγονός, ότι σ’ αυτόν πρώτη φορά στην ιστορία της Αρχαίας Ελλάδος αποκαλύπτονται τι συνταρακτικές αλήθειες κρύπτονται κάτω από τον Απόλλωνα, τον Ποσειδώνα, τη Θεάν Αθηνά, και… τον Πλούτωνα, που αποτελεί το κεντρικό σύμβολο και μορφή μέσα στο Ελληνικό Πάνθεο και μέσα στην Ελληνική Θρησκεία, Επιστήμη και Φιλοσοφία, ακριβώς όπως τόσον επιβλητική φυσιογνωμία, απαστράπτουσα από Σοφία, Κάλλος, Δύναμι και Αποκαλυπτικότητα, είναι Ιωάννης ο Βαπτιστής μέσα στην Αγία του Χριστού Θρησκεία, που αντιστοιχεί, στα Χριστιανικά Μυστήρια, με τον Πλούτωνα των Μυστηρίων της Ελευσίνος! Και τέτοιον εκθαμβωτικό και εντατικώτατο φως ρίχνει ο Πλάτων απάνω σ’ αυτές τις τέσσερις Ιερογλυφίες, ώστε να προσλαμβάνη κάτω από αυτό ολόκληρος ο Ελληνικός Αρχαίος Πολιτισμός την… πραγματική του μορφή, υπόστασι και χαρακτήρα!

ε’) Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟΤΟΜΗ.

Πρέπει ο αγαθός Αναγνώστης για να συλλάβη πλήρως τη δυναμικότητα των αποκαλύψεων του «Κρατύλου» του Πλάτωνος να προσανατολισθή προηγουμένως και να εφοδιασθή με όλα εκείνα τα απαραίτητα στοιχεία και προϋποθέσεις, με όλα εκείνα τα σημεία και δεδομένα συγκρίσεως, συσχετίσεως, παραβολής, αναλογίας, παραθέσεως και αντιστοιχίας, που θα τον οπλίσουν πληρέστατα και καταλλήλως για να αντιληφθή πέρα για πέρα και σε όλο της το μεγαλείο, την συγκλονιστική και υπέροχον Αλήθεια!

Ας μη νομίση κανείς ότι αν κατορθώσαμε να εισέλθουμε στο μεγαλείτερο μυστικό, που μπορεί να γνωρίση ένας άνθρωπος απάνω στον Πλανήτη μας, αυτό το επιτύχαμε με μικρή, ελάχιστη προσπάθεια και μέσα σε μιαν εβδομάδα, σε μερικούς μήνες ή μέσα σε λίγα χρόνια! Αυτά, που γράφουμε και παραδίδουμε τόσο σ’ αυτό μας το βιβλίο, όσο και στα άλλα μας έργα, που κυκλοφορούν, όσον και στα χειρόγραφά μας και σε όσα μελλοντικά θα κυκλοφορήσουν, είναι το προϊόν μακρυνής, σύντονης μελέτης και προσπαθείας, και ούτε με μόνες τις δικές μας φτωχές, ανθρώπινες και πεπερασμένες δυνάμεις το έχουμε κατορθώση: χρειασθήκανε πολλά πράγματα, ως και περιστάσεις, γεγονότα και επεμβάσεις εκπληκτικάι, απροσδόκητοι και… απίστευτοι!

Στο βιβλίο μας: «Το Κλειδί της Θεοσοφίας» έχουμε δώση κάποια λεπτομερή εξιστόρισι μερικών από τα καταπληκτικά αυτά γεγονότα και τις προϋποθέσεις, που μας οδήγησαν στην ανακάλυψι της «Κλειδός της Γνώσεως», που αναφέρει πρώτος μέσα στην Ιστορία του Παγκοσμίου Πολιτισμού ο Ευαγγελιστής Λουκάς. Και περί την οποίαν περιστρέφονται όλα τα μεγάλα προβλήματα, με τα οποία μπορεί ο Ανθρώπινος Νους να ενασχοληθή και ανώτερα των οποίων δεν υπάρχουν.

Σαράντα χρόνια ολόκληρα τα περάσαμε σε μελέτη και διαρκή διαλογισμό και προσπάθεια αναακαλύψεως της όπισθεν των Συμβόλων και Ιερογλυφιών υποκρυπτομένης συνταρακτικής Αληθείας! Και οι προσπάθειές μας και η ειλικρινής δίψα για τη Γνώσι εστέφθηκαν από επιτυχία και από γεγονότα συνταρακτικά, που ούτε τα ελπίζαμε, ούτε τα φανταζόμαστε στην αρχή της εξορμήσεώς μας για την Επιστήμη, για την Αλήθεια και το Φως, ούτε καν τα προσδοκούσαμε. Και πολύ πιο γρήγορα από όσο θα μπορούσε και να σκεφθή κανείς καν, ξεπρόβαλαν, ο ένας κατόπιν του άλλου, απρόσκλητοι, αυτοπροαίρετοι, καταδεκτικώτατοι Εκείνοι οι Τρισμέγιστοι, που κατέχουν την πραγματική Γνώσι και Επιστήμη για να μας έλθουν βοηθοί και συμπαραστάτες.

«από τ’ άγνωστα, μυστικά τους μέρη»

όπως μας διαβεβαιώνει και ο Κωστής Παλαμάς στο υπέροχό του Ποίημα «Ένας Θεός» (που περικλείνει μέσα στις σύντομές του στροφές ολόκληρη την Ουσία της Θείας του Χριστού Διδασκαλίας), στην έφεσί μας για τη Γνώσι και Κατανόησι της «εν τω Παντί Αληθείας» ή «της του Παντός Φοράς», κατά Πλάτωνα.

Για να μπη λοιπόν κανείς ολότελα στο νόημα «του Κρατύλου» του Πλάτωνος και να εκτιμήση δεόντως την πρωταρχική αυτού σημασία και σπουδαιότητα για την τελική κατάκτησι της Γνώσεως, της Αληθείας και Επιστήμης, καλόν θα ήταν ο φιλομαθής Αναγνώστης να αναγνώση τουλάχιστον τα ακόλουθα εκ των συγγραμμάτων μας: α) «Το Κλειδί της Θεοσοφίας», β) «Το εις το Ελληνικόν Αλφάβητον και το Σύμπαν υπολανθάνον Μυστήριον ή περί Επιστήμης», γ) Τα Σατιρικά Γυμνάσματα του Κωστή Παλαμά και η Σωκρατική Παράδοσι, γ) «Η Αποκάλυψις της Αποκρύφου Διατάξεως του Ελληνικού Αλφαβήτου.

_____________________________

(1) Ας προσέξη καλά ο αγαπητός Αναγνώστης τη φράσι αυτή, που εγκλείει, μέσα της άφθαστη σοφία! «Εγώ είμαι παν ό,τι έχει συμβή, και το ον, και παν ό,τι θα γίνη. Και κανείς άνθρωπος,όντας θνητός, μπόρεσέ ποτέ να αποκαλύψη τον πέπλο μου!» Δηλαδή: η Ίσις είναι «η θεία του Παντός Φορά», περί την οποία περιστρέφεται ολόκληρος ο «Κρατύλος» του Πλάτωνος, ως και η Συνολική Διδασκαλία του Πλάτωνος, και περί της οποίας ομιλεί και η απόκρυφη Διάταξι του Ελληνικού Αλφαβήτου. Και μόνον ένας Αθάνατος (ένας θείος Άνθρωπος ή Επίγειος Θεός, όπως ο Πλάτων) μπορεί και είναι εξουσιοδοτημένος ν’ αποκαλύπτη τον Πέπλο της Ίσιδος, δηλαδή τα συνολικά Μυστήρια, τα σχετικά με την Ουσία, τη Φύσι, τη Συνολική Εξέλιξι και με τα εκπληκτικά τελικά πεπρωμένα του… Αιωνίου Ανθρώπου, περί τον οποίο περιστρέφεται πάσα Γνώσι και Επιστήμη!

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟ 2ον ΜΕΡΟΣ

https://intruder1901.blogspot.gr/2016/09/2.html

ΑΝΤΩΝΙΟΣ Φ. ΧΑΛΑΣ

ΠΛΟΥΤΩΝ Ή Η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ

ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΧΑΛΑ

Η ΠΥΘΑΓΟΡΙΚΗ ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ ΚΑΙ Ο ΝΟΜΟΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΘΕΤΩΝ – ΑΝΤΩΝΙΟΣ Φ. ΧΑΛΑΣ

Μεταξύ των μεγίστων θησαυρών της Αρχαίας Ελλάδος, που παραμένουν αναξιοποίητοι υπό των Ελληνιστών, των Επιστημόνων και του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού, είναι η επιβλητικωτέρα – μετά τον Όμηρον – Επιστημονική Προσωπικότης Πυθαγόρου του Σαμίου: το εις Σάμον Πυθαγόρειον θα έπρεπε να είχε περιβληθεί δόξαν, ουδαμώς κατωτέραν της Βηθλεέμ και της Ιερουσαλήμ. Και να δέχεται Προσκυνητάς όχι «μονοπλεύρους» και «μονοφθάλμους» (όπως οι προσκυνηταί της Μέκκας και της Ιερουσαλήμ) αλλά προσκυνητάς του Πνεύματος και της Αληθείας, ανεξαρτήτως διαφοράς και διακρίσεως γλώσσης, θρησκείας, εθνικότητος, πατρίδος, χρώματος, φυλής, φύλου, προσερχομένους από τας τέσσαρας γωνίας του Κόσμου. Είναι αφάνταστος η κίνησις, η γιγνομένη περί τον Πυθαγόραν και την Διδασκαλίαν του εις ολόκληρον την Υφήλιον: αλλά δυστυχώς της κινήσεως αυτή η μόνη ΜΗ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΣΑ είναι… η Πατρίς του! Και ωρισμένως δεν τιμά τούτο ούτε τον Ελληνικόν Οργανισμόν Τουρισμού. Αλλά κατά απείρως ανώτερον βαθμόν την Ακαδημίαν Αθηνών, τα Πανεπιστήμιά μας, το Υπουργείον Παιδείας! Την απαράδεκτον, την εγκληματικήν ταύτην αδιαφορίαν έρχεται η παρούσα σειρά συγγραμμάτων μας, επί της «Παντοδυναμίας του Λόγου και του Νου ή της Κλειδός της Γνώσεως» άπαξ δια παντός να παρμερίση δια της αποκαλύψεως της επιβλητικωτάτης ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ υποστάσεως του εκ Σάμου γίγαντος Φιλοσόφου, του τιμώντος την Παγκόσμιον Διανόησιν!

Την αποκάλυψιν της Πυθαγορικής Τετρακτύος (επί της οποίας ωρκίζοντο οι Πυθαγόρειοι δια των ακολούθων στίχων: «Ναι μα τον αμετέρα Ψυχή παραδόντα Τετρακτύν, παγάν αενάου Φύσεως» [Ναι μα τον θείον άνδρα τον παραδόσαντα εις ημάς την Τετρακτύν, την πηγήν της αενάου Φύσεως]) εύρομεν εις το εκφαντορικώτατον κολισσιαίον έργον της μεγίστης Προφήτιδος των Αιώνων, Ρωσσίδος Ελένης Πετρόβνας Μπλαβάτσκυ (1831-1891). Απαρτίζεται δε αύτη από τας δύο Τετρακτύας: Ταγαθόν, ΝΟΥΣ, Ψυχή, Ύλη. Και εκ της κατωτέρας: Πυρ, Αήρ, Ύδωρ, Γη: με την σχετικήν αντιστοιχίαν και… ΙΣΟΤΗΤΑ: Ταγαθόν = Πυρ. Νους = Αήρ. Ψυχή = Ύδωρ. και Ύλη = Γη.

Δυστυχώς οι Επιστήμονες, Ελληνισταί και «Θεολόγοι», προκατειλημμένοι, όπως αναφέραμεν, με την πλάνην, ότι η Αρχαία Ελλάς πιστεύει εις Ψευδείς Θεούς και ότι προσεκύνει «τα Είδωλα», ναρκωμένοι την διάνοιαν, δεν κατώρθωσαν ουδέ καν να υποπτευθούν το τελούμενον μυστήριον και τας συνταρακτικάς επιστημονικάς και φυσικομαθηματικάς Αληθείας, τας εγκλειομένας τόσον εις τον Όμηρον, όσον και εις τον Πυθαγόραν, Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Πλωτίνον, και την ατελεύτητον σειράν των Νεοπλατωνικών, μέχρι Πρόκλου, Ολυμπιοδώρου και Δαμασκίου.

Περί την αποκάλυψιν της φύσεως της τετρακτύος περιστρέφεται ολόκληρος η Σειρά των ανά χείρας μελετών, όπως αποδεικνύει η παρούσα επί του Νόμου των Αντιθέτων συγγραφή μας, όσον και η κυκλοφορούσα δευτέρα, επί του Γκουρτζιέφ. Εμφαντικώτερον δε θα καταδείξη τούτο η τρίτη μας μελέτη: «Η Σωκρατική Διαλεκτική». Περιοριζόμεθα ενταύθα να δώσωμεν μερικάς ουσιοδεστάτας εξηγήσεις επί του Νόμου των Αντιθέτων, όπως ο Πυθαγόρας εδίδασκεν, και όπως με τόσην οξυδέρκειαν έφερεν εις φως ο Αμερικανός Πυθαγόρειος και μελετητής Ερμού του Τρισμεγίστου Dr. A.S. Raleigh εις το άξιον πάσης προσοχής και μελέτης περισπούδαστόν του έργον: «Number and Vibration» (Αριθμός και δονήσεις).

Όπως μας αποκαλύπτει ο Ιάμβλιχος εις τον «Περί Πυθαγόρου» Βίον, μεταξύ των παραδιδομένων εις τους μαθητάς του διδασκαλιών του εκ Σάμου φιλοσόφου, ήτο και η παράδοσις των δέκα Ζευγών των Αντιθέτων: Η Αρχαία Ελληνική Επιστήμη (όπως καταφαίνεται από τον Όμηρον, τον αποκαλούντα Απόλλωνα τον «εκάεργον», που σημαίνει: τον μακρόθεν ενεργούντα. Από τον Πυθαγόραν, τον ασχοληθέντα με τας δονήσεις των χορδών. Τον Πλάτωνα, τον ορίσαντα την Ψυχήν, ως το αυτό εαυτό κινούν. Αιτία κινήσεως ζωτικής ζώων. Και τον Αριστοτέλη, τον ορίσαντα Ταγαθόν ή τον Θεόν, ως «Το Πρώτον Κινούν», και του οποίου ολόκληρος η «Φυσική» περί την «Κίνησιν» είναι αφιερωμένη. Και από την λέξιν Θεός: θέω, τρέχω. Ως και από την Απόκρυφον Διάταξιν του Ελληνικού Αλφαβήτου, την αποκαλύπτουσον τας λέξεις: Ροή, Νάω, Φέρω, Φορά ήτο αναποσπάστως συνδεδεμένη με την Κίνησιν! Ήσαν γνωσταί εις αυτήν αι κινήσεις και δονήσεις των ατόμων. Τα 4 Στοιχεία ως είπομεν, Πύρ, Αήρ, Ύδωρ, Γη, εθεωρούντο υπ’ αυτών ως τα τέσσερα είδη στοιχείων ή ατόμων, υπό τα οποία υποκρύπτονται: το οξυγόνον, το άζωτον, το υδρογόνον, ο άνθραξ.

Οι αρχαίοι Επιστήμονες και Φυσικοί ή Αλχημισταί ως το θεμελιώδες φυσικόν άτομον εθεώρουν τον Αιθέρα, όστις είναι η βάσις του σχηματισμού της γενέσεως των μνησθέντων 4 ατόμων.

Τρία είναι τα θεμελιώδη άτομα: το θεμελιώδες φυσικόν άτομον, το οποίον είναι μονάς του αιθέρος. Το θεμελιώδες ζωτικόν ή αστρικόν το οποίον είναι η μονάς της ζωτικής δυνάμεως. Και το θεμελιώδες νοητικόν άτομον, που είναι η μονάς του Νου. Τα 3 αυτά θεμελιώδη άτομα είναι η βάσις εκείνων των 3 μορφών ενεργείας: δηλαδή αιθήρ. Ζωτική δύναμις. Νους εκ των οποίων τα πάντα σχηματίζονται. Αλλά και αι 3 μορφαί ενεργείας απορρέουν από το Πρώτον Κινούν. Εις τα ακολουθούντα συγγράμματα μας δίδονται όλαι αι εξηγήσεις.

Όλαι αι μορφαί της ενεργείας ευρίσκονται εις διαρκή κατάστασιν δονήσεων. Η Κοσμική Ενέργεια, η προϊούσα ή πηγάζουσα από το Πρώτον Κινούν, δονείται κατά τινα ρυθμόν. Ο ρυθμός αυτός είναι ο ενωτικός παράγων του ατόμου. Τούτο, λόγω αυτού του ρυθμού, προσλαμβάνει ωρισμένην μορφήν, καθωρισμένην γεωμετρικήν μορφήν ή σχήμα: ταυτοχρόνως όμως εκφράζεται τούτο το άτομον (ως και κάθε ανεξαιρέτως άτομον) υπό ωρισμένον χρώμα και παράγει ωρισμένον ήχον, ανάλογον της ρυθμικής του δονήσεως: Το Παν κατά ταύτα εμφανίζεται ως προϊόν δονήσεων, κινήσεως δηλαδή ή ενεργείας και το κάθε τι του Σύμπαντος παρουσιάζει σχήμα, χρώμα και ήχον!

Ας έλθωμεν τώρα εις τα 10 Ζεύγη των Αντιθέτων του Πυθαγόρου: 1) Δεξιόν – Αριστερόν, 2) Άρτιον και Περιττόν, 3) Θερμόν – Ψυχρόν, 4) Σκληρόν – Μαλακόν, 5) Φως – Σκότος, 6) Άρρεν – Θήλυ, 7) Αγαθόν – Κακόν, 8) Ακίνητον – Κινούμενον, 9) Τετράγωνον – Επίμηκες, 10) Υγρόν – Ξηρόν. Εντός των 10 αυτών Αντιθέτων περικλείεται ολόκληρος ο Νόμος των Αντιθέτων. Δι’ ο υπό των Πυθαγορείων το 10 (ο φαλλός και η μήτρα: Ι δηλαδή και Ο) εθεωρείτο, ως και είναι, ο τέλειος αριθμός: κύκλος και διάμετρος.

Το θεμελιώδες φυσικόν άτομον του Αιθέρος, δια συνδυασμού καθίσταται τα ηλεκτρόνια του ηλεκτρισμού και μαγνητισμού, συμφώνως προς τον ρυθμόν δονήσεών των: εις την κλίμακα των δονήσεων, ο μαγνητισμός ευρίσκεται εις κατώτερον βαθμόν δονήσεων ή ο ηλεκτρισμός. Κάθε τι υπάρχον εν τω Ορατώ Σύμπαντι είναι απλούστατα το αποτέλεσμα του συνδυασμού των δύο αυτών Αρχών: του ηλεκτρισμού δηλαδή και μαγνητισμού. Η Ηλεκτρική Αρχή (Ήλιος, Φοίβος Απόλλων, Ζευς Υψιβρεμέτης, ο κραδαίνων τον αργήτην κεραυνόν) είναι αρσενικού γένους. Η Μαγνητική Αρχή (Ιοχέαιρα Άρτεμις – Σελήνη, Χρυσόθρονος ή Χρυσοπέδιλος Ήρα – Αήρ) είναι γένους θηλυκού εν τη Φύσει.

Εν τω ανθρώπω ο εγκέφαλος του αριστερού ημισφαιρίου είναι αρσενικού γένους: η έδρα της ηλεκτρικής δυνάμεως. Και το δεξιόν, της μαγνητικής: Τα νεύρα από το δεξιόν ημισφαίριον διέρχονται προς την δεξιάν πλευράν του σώματος. Κατά ταύτα ενώ το αριστερόν ημισφαίριον είναι το ηλεκτρικόν κέντρον, διοικεί τούτο το δεξιόν μέρος του σώματος. Ενώ το δεξιόν μέρος του εγκεφάλου, το κέντρον του μαγνητισμού, το αριστερόν μέρος του σώματος.

Άρτιον και περιττόν: Το άρτιον αντιπροσωπεύει τας συνθήκας εκείνας κατά τας οποίας αι ηλεκτρικαί και μαγνητικαί δυνάμεις ισορροπούνται. Όπου δηλαδή η ισορροπία διατηρείται τελείως. Το περιττόν ανταποκρίνεται προς τας συνθήκας εκείνας, καθ’ ας η μια των 2 τούτων αρχών υπερισχύει της άλλης. Κατά τοιούτον τρόπον ώστε το αντικείμενον να ευρίσκεται προεξεχόντως και υπερβατικώς εμπεποτισμένον με την ηλεκτρικήν δύναμιν ή με την μαγνητικήν, αναλόγως της υπεροχής της μιας των δύο τούτων αρχών ή δυνάμεων.

Θερμόν και Ψυχρόν: Η θερμότης δεν είναι άλλο παρά ένα είδος κινήσεως ή με άλλους λόγους: μοριακή δόνησις. Το αυτό λεκτέον και περί του ψύχους. Όλαι αι δονήσεις του ηλεκτρισμού είναι θερμαί. Όλαι αι δονήσεις του μαγνητισμού είναι ψυχραί. Το διακριτικόν σημείον, το χωρίζον το θερμόν του ψυχρού είναι εκείνο, κατά το οποίον ο ηλεκτρισμός καθίσταται μαγνητισμός! Και αυτός είναι ο λόγος δια τον οποίον τα «λουτρά» δύνανται και τον θάνατον να επιφέρουν: αν π.χ. ένα ισχυρώς ηλεκτρικόν πρόσωπον μπη μέσα σε θερμόν λουτρόν, και τούτο αφαιρέση αρκετόν τμήμα του ήδη μειωμένου μαγνητισμού του, ενώ θα του αυξάνει τον ιδικόν του ηλεκτρισμόν, δημιουργείται ανωμαλία και χάνεται η ισορροπία με κίνδυνον θανάτου!

Σκληρόν και Μαλακόν: Όλαι αι ουσίαι είναι απλούστατα συλλογή μορίων συγκρατουμένων υπό της συγγενείας των, της απορρεούσης από την αρμονίαν των δονήσεών των: όσον στενωτέρα είναι η συγγένεια αύτη, τόσον εντονωτέρα η δόνησις και τόσον δυσκολώτερον καθίσταται δυνατή η μετακίνησις των μορίων. Το αντίθετον συμβαίνει με τας μαλακάς ουσίας.

Φως και Σκότος: Το Φως είναι και αυτό είδος κινήσεως, ένας βαθμός δονήσεων. Εις τον αγνόν αιθέρα βασιλεύει σκότος. Και μόνον όταν ούτος διαφοροποιείται εις ηλεκτρισμόν και μαγνητισμόν, εμφανίζεται το Φως. Επομένως το Φως είναι διάφορος βαθμός δονήσεων του σκότους. Ώστε το σκότος δεν σημαίνει έλλειψιν φωτός. Ούτε και το αντίθετον: έκαστον εξ αυτών είναι διάφορος βαθμός δονήσεων.

Άρσεν και Θήλυ: το άρσεν είναι η ενσάρκωσις της ηλεκτρικής αρχής. Ενώ το θήλυ, του μαγνητισμού. Ο ανήρ είναι το προϊόν ηλεκτρικής δονήσεως, ενώ η γυνή: μαγνητικής τοιαύτης.

Αγαθόν και Κακόν: Ταγαθόν είναι συνώνυμον με τον Θεόν. Το Κακόν, το αντίθετον. Το Κακόν είναι ό,τι χωρίζει ημάς από τον Θεόν. Ταγαθόν είναι η αρχή της ενώσεως. Το Κακόν, η αρχή του χωρισμού, της εξαρθρώσεως, της διαλύσεως, του υποκειμένου. Το Κακόν είναι η αρχή της απώσεως, ενεργούν εντός των συνιστώντων το πράγμα ατόμων, και συντελούν εις την διάλυσιν. Η απώθησις οφείλεται εις την έλλειψιν συγγενείας: ούτως ώστε η ουσία του Κακού είναι η ανταγωνιστική δράσις των ηλεκτρικών και μαγνητικών δυνάμεων. Ενώ Ταγαθόν συνίσταται εις την αρμονική αυτών δράσιν.

Τετράγωνον και Επίμηκες: Το Τετράγωνον είναι το σύμβολον της τελειότητος: 1+2+3+4=10 ο τέλειος αριθμός. Αι 4 πλευραί του και 4 γωνίαι του αντιπροσωπεύουν την τετραπλήν εκδήλωσιν του Αιθέρος: δηλαδή τον θετικόν ηλεκτρισμόν ή οξυγόνον ή το στοιχείον πυρ. Τον αρνητικόν ηλεκτρισμόν, ή υδρογόνον ή το στοιχείον ύδωρ. τον θετικόν μαγνητισμόν ή άνθρακα, το στοιχείον γη. Και τον αρνητικόν μαγνητισμόν, ή το άζωτον, το στοιχείον αήρ.

Αυτάς τα καταπληκτικάς Αληθείας υποκρύπτουν τόσον ο Νόμος των Αντιθέτων του Πυθαγόρου, όσον και η μυστηριώδης Τετρακτύς!

ΑΝΤΩΝΙΟΣ Φ. ΧΑΛΑΣ
ΤΟ ΜΗΛΟΝ ΤΗΣ ΕΡΙΔΟΣ