Η ΚΑΘΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ. ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΑΡΚΩΣΗΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ – PAPUS

Ο Όμηρος, ο Βιργίλιος, κατά την αρχαιότητα, ο Δάντης σε μια εποχή πιο κοντινή σ’ εμάς, έχουν ασχοληθεί με περίεργα γεγονότα που, ακόμη και στις μέρες μας, βασανίζουν το πνεύμα του στοχαστή. Η κάθοδος στην κόλαση, IN INFERA. Αυτές οι λίγες λέξεις περικλείνουν μυστικές ιδέες. Ας προσπαθήσουμε να τις αποκαλύψουμε:

Όταν σκεφτόμαστε τους αρχαίους, φανταζόμαστε ότι έμοιαζαν με άγριους που κατοικούσαν σε σπήλαια και καταβρόχθιζαν τα ζώα που μόλις είχαν σκοτώσει. Η αρχαία κοινωνία, αντίθετα, είχε μια περίεργη και τελειοποιημένη οργάνωση. Οι αρχαίοι, λόγου χάρη, ήξεραν τις απεργίες: η πρώτη απεργία (30.000 απεργοί) ήταν αυτή των υφαντουργών που ζητούσαν αύξηση του μεροκάματού τους. Κι έγινε στην Αίγυπτο 500 χρόνια πριν το Χριστό.

Το 1600 π.Χ. υπήρχε κιόλας ένας φανταστικός πολιτισμός: κατασκεύαζαν υδατοφράγματα από χαλκό, τα πλούτη ήταν τόσο πολλά, ώστε γιγάντια έργα μπορούσαν να κατασκευαστούν. Στην όποια εποχή η ανθρωπότητα δεν έδειξε ποτέ καθυστερημένη απέναντι σε θέματα βελτίωσης της ευημερίας της.

Στην αρχαιότητα ένα τμήμα της παιδείας αφιερωνόταν στις ηθικές δοκιμασίες. Αλλά, κατ’ αρχήν, πως μορφώνονταν στην αρχαιότητα; Την εποχή του Πλάτωνα 500 χρόνια πριν από το Χριστό, η σχολή του Πυθαγόρα είχε πολλούς μαθητές στην Ελλάδα, που διέδωσαν ύστερα την παιδεία σε πολλές πόλεις. Η πρωταρχική μόρφωση δινόταν από τους ίδιους τους πατέρες της οικογένειας, διαδοχικά, όπως αυτό, άλλωστε, συμβαίνει και σήμερα στην Κίνα. Αυτή η μόρφωση είχε μια καλή πλευρά, αφού τότε ο αναλφαβητισμός δεν ξεπερνούσε το 5%, ποσοστό δηλαδή πολύ μικρότερο από το σημερινό. Σύμφωνα με το σύστημα των αρχαίων, η μέση εκπαίδευση, που περιλάμβανε προπάντων τις φυσικές επιστήμες και την αστρονομία, δινόταν στις πιο σημαντικές πόλεις. Διδάσκονταν εκεί έννοιες των επιστημών που ακόμη και σήμερα διδάσκονται. Κι αυτή η μόρφωση παρεχόταν δωρεάν. Υπήρχαν τότε δούλοι που η υλική τους ζωή ήταν εξασφαλισμένη, σ’ αντάλλαγμα της ελευθερίας τους. Ο δούλος δεν έπαιρνε ποτέ μισθό, εκτός από την περίπτωση όπου είχε επιδείξει μεγάλο θάρρος. Στην Αίγυπτο λόγου χάρη, έδεναν το δούλο στα πόδια της Σφίγγας υποβάλλοντάς τον σε διάφορες δοκιμασίες, είτε με το νερό ή με τη φωτιά, κι αν έδειχνε θάρρος, η κατάσταση της δουλείας του ακυρωνόταν και γινόταν αποδεκτός στα μυστήρια.

Υποβαλλόταν σε νέες σωματικές και ψυχικές δοκιμασίες, στη συνέχεια, μέχρι που να γίνει μυημένος.

Τι μάθαιναν όμως σ’ αυτά τα μυστήρια; Διδάσκονταν έννοιες της τρέχουσας φιλοσοφίας, υπνωτισμό, ψυχισμό, αποκτούσαν γνώσεις πάνω στον μεγάλο νόμο της Επανασάρκωσης. Οι ιερείς, σοφοί κι όχι θρησκευτικοί αιρετικοί, συντηρούσαν τους Ναούς τους με φορολογία πάνω στα εισοδήματα. Το 10% πληρωνόταν σε είδη από τα απαραίτητα για τη ζωή, ένα σακί σιτάρι στα 10 της συγκομιδής, ένα «μέτρο» κριθάρι στα 10 κτλ. Οι πλούσιοι πλήρωναν σε χρήμα. Οι φτωχοί, με την εργασία τους. Η μεσαία τάξη σε είδος. Μέσω της πληρωμής αυτών των φόρων είχαν δικαίωμα στις υπηρεσίες του γιατρού, του φαρμακοποιού, του νομικού κτλ. Υπήρχε μια μυστική συμμαχία ανάμεσα σ’ όλα τα πνευματικά κέντρα της Γης. Έτσι ο Πυθαγόρας έκανε τα ταξίδια του, κοιμόταν από Ναό σε Ναό, κι έφτασε ως την Κίνα. Εκεί μελέτησε και βρήκε το νόμο για την εποχή, και που μπερδεύει ακόμη και σήμερα πολλούς γυμνασιόπαιδές μας. Οι ιερείς εκείνης της εποχής έδιναν όρκο, επί ποινή θανάτου, να μην αποκαλύπτουν αυτά που διδάσκονταν στο Ναό και τα μεταβίβαζαν χωρίς να υπάρχουν γραπτά. Ωστόσο, ορισμένοι ανάμεσά τους διηγήθηκαν σε άλλους αυτά τα μυστήρια, μυθοποιώντας τα όμως.

Όλα τα κύρια ονόματα που μεταβιβάστηκαν ως εμάς περιέκλειναν μυστήρια. Δε θ’ αναφέρω παρά μόνο ένα παράδειγμα, κι αυτό από τον πόλεμο της Τροίας. Μια όμορφη γυναίκα, η Ελένη, που την έκλεψαν από τον άντρα της, φυλακίστηκε στην πόλη της Τροίας. Ύστερα από μακρόχρονη πολιορκία της πόλης από τους Έλληνες, αυτοί οι τελευταίοι κατάφεραν να βάλουν μέσα στην πόλη ένα τεράστιο ξύλινο άλογο, απ’ όπου στη διάρκεια της νύκτας, μια στρατιωτική μονάδα Ελλήνων βγήκε και κατέστρεψε την Τροία. Έτσι όπως μας τη διηγήθηκαν ο Όμηρος κι ο Βιργίλιος, παραποίησαν εσκεμμένα την ιστορία. Το όνομα Τροία, προέρχεται από το Τρόγια, παραποιημένη ονομασία του Ταρό Ρότα, που ήταν ένα μυστικό επιστημονικό κέντρο.

Η σελήνη, Ίσις, που καθόριζε τις διδασκαλίες του ανθρώπινου μυαλού, ονομάζεται στα ελληνικά Σελήνη, απ όπου βγήκε το όνομα Ελένη, άλλο ένα μυστικό κέντρο. Το ξύλινο άλογο είναι το Τόρα κι η ιστορία των βαρβάρων που κατέστρεψαν το κέντρο μυστηρίων μας μεταφέρθηκε σαν μια κατάληψη εξ εφόδου αυτής της πόλης κι εκείνης της γυναίκας. Αυτή η ιστορία είναι λοιπόν καθαρά συμβολική.

Επίσης κατά την κάθοδο στην κόλαση, η συνάντηση με τρομερά τέρατα, είναι η ιστορία των εκκλήσεων σε πνεύματα. Ο Όμηρος καθοδηγήθηκε από τη Σίβυλλα, ο Βιργίλιος είχε σαν οδηγό τον Αινεία, και κλήθηκε από τον πατέρα του τον Αγχίση. Κι οι δυο τους κάνουν εκκλήσεις σε πλάσματα που έχουν χαθεί, οι «πνεύματα».

Ο Όμηρος θέλει να συμβουλευτεί ένα μάντη, κατεβαίνει στην κόλαση, σφάζει ένα κριάρι και ρωτάει τον Τειρεσία τον μάντη.

Ο Βιργίλιος αναφέρεται σ’ ένα παρόμοιο θέμα στην «Αινειάδα» του.

Ο Δάντης είχε πολύ αγαπήσει και δε γνώρισε ποτέ την ευτυχία μέσα στον έρωτα. Τα είχε με την Ανθρωπότητα. Αυτός ο θαυμαστός ποιητής του 14ου Αιώνα, επιδόθηκε στην πολιτική, και κατά συνέπεια δημιούργησε εχθρούς. Ντροπαλός, δύστροπος, τοποθέτησε στην Κόλαση όλους τους ανθρώπους που δεν αγαπούσε.

Κι οι τρεις επικαλούνταν πλάσματα που είχαν εξαφανιστεί. Η ιστορία του Αινεία, που κατεβαίνει στην Κόλαση μπορεί να χωριστεί σε τρία τμήματα: το πέρασμα από τον ποταμό Τάρταρο, όπου τα ανθρώπινα πλάσματα υφίστανται τρομερά βάσανα, κι ύστερα ένα ουδέτερο τμήμα, και τέλος ένα απολαυστικό υπέροχο τμήμα, τα Ηλύσια Πεδία. Ο Αινείας βρίσκει τον πατέρα του στα Ηλύσια Πεδία. Ο Αγχίσης του δείχνει τις ψυχές κοντά στον ποταμό Λήθη, λέγοντάς του ότι αυτές οι ψυχές οφείλουν να ζωοποιήσουν νέα σώματα, κι ότι ζητούν πρώτα τη λησμονιά μέσα στα νερά του ποταμού.

Οι αρχαίοι δίδασκαν λοιπόν ότι δεν ερχόμαστε μόνο μια φορά πάνω στη Γη, αλλά πολλές φορές κι ότι είναι αναγκαίο να ξεχάσουμε τις προηγούμενες ζωές πριν επανασαρκωθούμε.

Υπερέβαλαν μάλιστα την όλη υπόθεση και διηγούνταν ότι ξαναγυρίζουμε μέσα σε σώματα ζώων. Αλλά όλο αυτό δεν είναι παρά ένας αφορισμός του Πυθαγόρα. Οι μαθητές του ισχυρίζονταν ότι υπήρξαν όλοι προσωπικότητες κατά την προηγούμενη ζωή τους. Και καθώς μια μέρα τον ρώτησαν τι υπήρξε ο ίδιος, απάντησε για να ειρωνευτεί τις προθέσεις τους, ότι αυτός ήταν πετεινός! Κι απ’ αυτή την ειρωνική στιγμή του Πυθαγόρα εμείς βγάλαμε το συμπέρασμα ότι οι αρχαίοι πίστευαν στη Μετεμψύχωση, πράγμα που είναι απόλυτα λαθεμένο.

Η κοινωνική εξέλιξη συνεχιζόταν λοιπόν μέσα στους αιώνες πάντα κάτω από τις ίδιες συνθήκες. Ακόμη και στις μέρες μας οι Γιαπωνέζοι κάνουν μ’ ευχαρίστηση χαρακίρι υπέρ της χώρας τους, επειδή μέσω της επανασάρκωσης θα μπορέσουν να ξαναγυρίσουν μέσα σε μια άλλη ζωή και να βελτιώσουν τη μοίρα τους.

PAPUS

Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΩΝ ΜΑΓΩΝ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Δ.Π. ΚΩΣΤΕΛΕΝΟΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΙΑΝΝΗΣ Β. ΒΑΣΔΕΚΗΣ 1994

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ – PAPUS / LOUISE MICHEL

Θα δώσουμε εδώ την αφήγηση των εντυπώσεων μιας νεκραναστημένης, που γράφτηκαν από μια διάσημη υλίστρια την Louise Michel.

Papus

«Είναι γνωστό πως όταν πλησιάζει ο θάνατός μας, ο καθένας μας συναισθάνεται κάποιο μέρος του εαυτού του.

Θα σας διηγηθώ τι πέρασα εγώ, σε παρόμοιες συνθήκες.

Το Φεβρουάριο του 1904 ξεκινήσαμε για μια σειρά διαλέξεων με το συνεργάτη μου Girault. Η περιοδεία θα περιελάμβανε 30 περίπου πόλεις της Γαλλίας, της Κορσικής και της Αλγερίας. Στο Καλαί, Ρουμπαί και Λιανκούρ έκανα τις πρώτες μου διαλέξεις, αφού ερχόμουν από την Αγγλία.

Μια χιονοθύελλα, όμως, μας υποχρέωσε να σταματήσουμε στη Λιανκούρτ, όπου μ’ έπιασε μια φοβερή γρίππη.

Στην Τρουά, όπου πέρασα μερικές μέρες, ο γιατρός και οι συνεργάτες μου δεν με άφηναν να πάω στη Σωμόν για διάλεξη, και παρ’ ότι αντιστεκόμουν, η θέλησή μου γινόταν όλο και πιο ανίσχυρη και λύγιζε όπως το ατσάλι του ξίφους. Νόμιζα παντως πως πηγαίνοντας στη Σωμόν θα θεραπευόμουν, γιατί εκεί σπούδασα και η Σωμόν μαζί με το Παρίσι ήταν οι μόνες πόλεις που είχα δει πριν από το ταξίδι μου στην Καληδονία.

Όταν πήγα στη διάλεξη της Τουλόν είχα την εντύπωση πως ξεπεράστηκε η γρίππη. Έκανα όμως λάθος. Στο ξενοδοχείο, όπου θα έμενα για μια-δυό μέρες να ξεκουραστώ, κατάλαβα ότι είχα νικηθεί από τη γρίππη. Είχε καταλήξει σε πνευμονία.

Γρήγορα έγινα ένα ανθρώπινο ράκος, το σώμα μου είχε γίνει κουρέλι, η σκέψη εξωτερικευόταν και κοιτόυσε το σώμα, όπως ο,τιδήποτε άλλο.

Καθώς πλησιάζεις το θάνατο, τα πάντα γίνονται αίσθηση: στην αρχή, σε συνθήκες που μοιάζουν με τη βελόνα της πυξίδας, που ψάχνει το Βορρά στη διάρκεια κυκλώνων, οι αισθήσεις μπορούν να χρησιμοποιούνται η μια αντί για την άλλη και στη συνέχεια φαίνεται ότι ενώνονται όλες σε μια.

Νόμιζα ότι διάβαζα τα τηλεγραφήματα που κρατούσε η φίλη μου Charlotte στα χέρια της, μέσα από τα δάκτυλά της.

Η επιθανάτια αγωνία περιέχει περισσότερο σύγχιση παρά πόνο. Αισθάνεσαι να γλιστράς στα στοιχεία έχοντας δύο εντυπώσεις: η μία είναι ότι κυλάς επάνω σε νερό, η άλλη ότι διασκορπίζονται στο διάστημα τα μόρια που αποσυντίθενται, και ένα άρωμα διαχέεται στον αέρα ή κάποιο πολύχρωμο υλικό διαλύεται σ’ ένα υγρό. Αυτή η αίσθηση πάντως είναι πολύ γλυκειά, και νομίζεις ότι θα μπορούσε να κρατήσει για πολύ.

Η σκέψη υλοποιείται σε σύμβολα, σε πίνακες και με αυτή τη μορφή γίνεται εντονότερη και ανώτερη.

Οι αναμνήσεις συνοδεύονται και από τις εντυπώσεις που είχαν προκαλέσει και οι οποίες γίνονται ακόμη πιο ισχυρές. Έτσι οι εντυπώσεις του παρελθόντος ήταν πιο ισχυρές από του παρόντος.

Στην Καληδονία, εξ αιτίας ενός τυφώνα, ο ουρανός, η γη, ο ωκεανός είχαν γίνει όλα μια μαυρίλα, όπου μούγκριζαν τα απελευθερωμένα στοιχεία της φύσεως, ενώ χείμαρροι νερού έπεφταν στα κύματα, που ολοένα και ανέβαιναν, προσπαθώντας να σκαρφαλώσουν στις όχθες της παραλίας με τα κάτασπρα από τον αφρό νύχια τους. Έβλεπα τον εαυτό μου να κολλάει στους βράχους για να αντισταθεί στα ουρλιαχτά της αβύσσου που με τραβούσε στο βάθος της. Πιστεύοντας δε, ότι στην απαρχή των αιώνων είχαμε ζήσει μέσα στα στοιχεία, είχα την εντύπωση, αλλά και τη βεβαιότητα, ενώ γλυστρούσα προς το άπειρο, πως ο θάνατος είναι επστροφή στα στοιχεία.

Είχα και κάποια άλλη αίσθηση του απείρου, διαφορετικής όμως μορφής. Ένας από τους φίλους μας, ο κ. Huot, έπαιζε μια μέρα στο βιολί του ένα κομμάτι κάποιου υλιστή, που δεν ήξερε το όνομά του. Ξαναείχα λοιπόν την αίσθηση που είχα και τότε, δηλαδή του χάους που στις υγρές και στενές πλευρές χτυπάς τους ώμους σου. Και εκεί ακόμη, άκουγα τα στοιχεία, όπως και στον κυκλώνα, αυτή όμως τη φορά τραγουδούσαν.

Όταν έγινε πλέον δύσκολο να μιλάω και η φωνή μου δεν ήταν παρά ένας συριγμός. Όταν δεν μπορούσα πια να προκαλέσω την παραμικρή δόνηση στο λαιμό, απ’ όπου η δίψα είχε εξαφανισθεί, και ενώ τα μέλη του σώματος είχαν γίνει βαριά σα μάρμαρο, τότε με κατέλαβε μια γλυκειά ηρεμία. Τα πράγματα άρχισαν να φαίνονται εντελώς φυσικά. Μπορούσα να κοιτώ από ψηλά τον εαυτό μου και το σώμα να είναι ξαπλωμένο κάτω. Τότε, δεν αναρωτιέσαι αν θα ζήσεις ή θα πεθάνεις, κοιτάς, αυτό είναι όλο. Κοιτάς εδώ και εκεί, ο κόσμος φαίνεται ότι έχει γίνει τόσο μικρός, ώστε η ανθρώπινη φυλή να μην αξίζει να είναι παρά ένας μόνο λαός.

Βλέπεις από κοντά και από μακριά ζωντανούς και νεκρούς και όπως γύρω από μια πέτρα που ρίχτηκε στο νερό, σχηματίζονται γύρω από σας ομόκεντροι κύκλοι, και αυτά τα κύματα, κύματα ηλεκτρισμού χωρίς αμφιβολία, πάνε μακριά, πολύ μακριά...

Ο χρόνος σε βαραίνει όπως ένας σωρός από πράγματα, το παρελθόν μοιάζει να είναι το τώρα, το μέλλον έχει ήδη συμβεί, η προσωπικότητα έχει εξαφανισθεί και εξακολουθείς ακόμη να κοιτάς: έχεις γίνει εσύ ο ίδιος ένα βλέμμα.

Μπροστά από τα μάτια εκτείνεται ένα νέφος, όπως κατά τη διάρκεια μιας βαριάς ομίχλης. Στο δωμάτιο, δεν διέκρινα πλέον τα άτομα παρά από το σχήμα, την κορμοστασιά, λες και ήταν μεγάλες κινέζικες σκιές.

Μακριά μου, η σκέψη υλοποιείται πάντα μέσω εικόνων. Ο πόλεμος μοιάζει σαν μια τεράστια κηλίδα αίματος, με τους νεκρούς του, τους ετοιμοθάνατους, τα άλογα χωρίς καβαλλάρη, τρίχες από τις ουρές τους εδώ και κει, και πιο μακριά, η μεγάλη συμφορά: οι μητέρες, τα μικρά, οι εγκαταλειμμένοι γέροι.

Οι φωτιές φωτίζουν τα συντρίμια, η πείνα και η πανώλη μαστίζουν την ανθρωπότητα. Η ανθρωπότητα έφτασε στην πρώτη νεότητα της φυλής. Το παλιό κρησφύγετο κακοποιών στοιχείων καταλαμβάνεται σιγά-σιγά, από το φως, την επιστήμη την αλήθεια, όπως άλλωστε τα καταφύγια των άγριων ζώων, μετά από την ανακάλυψη της φωτιάς, καταλήφθηκαν από τις ανθρώπινες οικογένειες που κρατούσαν δαυλούς στα χέρια.

Δεν γνωρίζω πως ξαναγύρισα από εκεί, πάντως ο πόνος είναι φοβερός και πραγματικός. Τα μόρια που διασκορπίσθηκαν ή ήταν έτοιμα να το κάνουν, υποχρεώνονται να ξαναενωθούν, προκειμένου να ξαναμπώ στο ρεύμα της ζωής και σβησμένη φωνή ξαναπερνά από τα μέχρι τώρα ακίνητα χείλη.

Είναι άραγε το ρεύμα συμπάθειας που ήρθε από παντού προς εμένα, και συνέτεινε στην αποκατάσταση της υγείας μου, μαζί με τις φροντίδες του γιατρού και της Σαρλότ; Ένα πράγμα μου έκανε πάντως μεγάλη εντύπωση: ότι πρέπει να προσπαθήσω να γίνω άξια της τόσο μεγάλης συμπάθειας που εκδηλώθηκε προς ένα μόνο ον, ενώ τόσα άλλα πεθαίνουν ξεχασμένα από όλους.

Ξεγελάστηκα όμως στη μελέτη μου, στην εκτίμηση του χρόνου. Παρ’ όλες τις περιπέτειες της υγείας μου, μου φάνηκε πολύ σύντομος.

Όταν άρχισα να αισθάνομαι καλύτερα, νόμισα ότι ήμουν άρρωστη γύρω στις 8 ημέρες, ενώ στην πραγματικότητα αυτό κράτησε 4 εβδομάδες. Θυμήθηκα τότε τους μύθους, όπου ύπνος μερικών ωρών, φάνηκε ότι είχε κρατήσει εκατό χρόνια.

Η αδελφοσύνη μεταξύ των λαών στεριώνει πάνω σε τόσο πολύ χυμένο αίμα, ώστε η έφοδος των τυράννων και των ασυνείδητων ποιμνίων τους να μην μπορεί να τη διαλύσει.

Όσον αφορά τους πολέμους και τις καταστροφές, θα είχαμε να πούμε, πως εάν τα μαθήματα, που δόθηκαν στην ανθρωπότητα από όλους τους μεγάλους σφαγείς, δεν έγιναν κατανοητά, θα πρέπει να πιστέψουμε ότι οι άνθρωποι είναι πιο βλάκες από τα ζώα. Βλέπουμε όμως, πως με τη νεολαία του 20ου αιώνα, μια νέα εποχή αρχίζει, εποχή επιστήμης και ειρήνης, όπου ο καθένας θα χρησιμοποιεί προς όφελός του, αλλά και των άλλων τις επιστήμες, τις τέχνες και τις ανακαλύψεις που θα βοηθήσουν στη διεύρυνση της καρδιάς και του μυαλού».

PAPUS

ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ

Η ΦΥΣΙΚΗ, ΨΥΧΙΚΗ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ

ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΡΕΑ ΜΑΖΑΡΑΚΗ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ 2004

Τα 22 θεμελιώδη Αξιώματα – Eliphas Levi / Papus

...Ας δώσουμε τα θεμελιώδη αξιώματα που θα πρέπει να καθοδηγούν όλους τους αποκρυφιστές που αποβλέπουν στις μεγάλες μαγικές συνειδητοποιήσεις:

1. Τίποτε δεν αντιστέκεται στη θέληση του ανθρώπου, όταν γνωρίζει την αλήθεια και επιθυμεί την αρετή.

2. Η επιθυμία για το κακό είναι επιθυμία για θάνατο. Μια διαστρεβλωμένη θέληση είναι η αρχή της αυτοκτονίας.

3. Η επιθυμία για αρετή με τη βία είναι επιθυμία για κακό, γιατί η βία παράγει αταξία και η αταξία παράγει το κακό.

4. Μπορείς και πρέπει να εκλαμβάνεις το κακό σαν ένα μέσο για το καλό, όμως ποτέ μην το επιθυμείς και μην το κάνεις, γιατί τότε χαλάς με το ένα σου χέρι ό,τι χτίζεις με το άλλο. Η πίστη, όσο καλή και εάν είναι, δε δικαιολογεί ποτέ τα κακά μέσα. Αυτή λειτουργεί διορθωτικά όταν βρίσκεσαι θύμα τους και τα καταδικάζει όταν τα οικιοποιείσαι.

5. Για να αποκτηθεί το δικαίωμα της διαρκούς κατοχής, πρέπει να θέλεις και να περιμένεις υπομονετικά για πολύ καιρό.

6. Το να σπαταλάς τη ζωή σου επιθυμώντας εκείνο που δεν μπορείς να κατέχεις αιώνια, σημαίνει παραίτηση από το δικαίωμα της ζωής και αποδοχή της αιωνιότητας του θανάτου.

7. Όσα περισσότερα εμπόδια υπερπηδώνται από τη θέληση, τόσο ισχυρότερη γίνεται. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Χριστός δοξολογούσε τη φτώχεια και τον πόνο.

8. Όταν η θέληση είναι αφιερωμένη στο παράλογο, τότε δέχεται επικρίσεις από την αιώνια λογική.

9. Η θέληση του δίκαιου ανθρώπου είναι η θέληση του ίδιου του Θεού και ο νόμος της φύσης.

10. Μέσω της θέλησης βλέπει οι διάνοια. Εάν η θέληση είναι υγιής, τότε είναι αληθινή και η όραση. Ο Θεός είπε, «Γεννηθήτω φως» και υπάρχει φως. Η θέληση λέει, «Ας γίνει ο κόσμος όπως τον επιθυμώ», και η διάνοια βλέπει εκείνο που επιθυμεί η θέληση. Αυτή είναι η σημασία του Γεννηθήτω το θέλημά σου, που συνοδεύει όλες τις πράξεις πίστης.

11. Όταν κάποιος δημιουργεί φαντάσματα, τότε φέρνει βρυκόλακες στον κόσμο. Και αυτά τα παιδιά του εκούσιου εφιάλτη πρέπει να τραφούν με το ίδιο το αίμα του, με την ίδια τη ζωή του και με την ίδια τη διάνοια και τη λογική του. Παρόλα αυτά, όμως δεν ικανοποιούνται ποτέ!

12. Το να δημιουργείς σημαίνει να επιβεβαιώνεις και να επιθυμείς εκείνο που έπρεπε να υπάρχει. Το να επιβεβαιώνεις και να επιθυμείς εκείνο που δεν όφειλε να υπάρχει, σημαίνει να καταστρέφεις.

13. Το φως είναι ένα ηλεκτρικό πυρ, τοποθετημένο στην υπηρεσία της θέλησης από τη φύση. Φωτίζει το δρόμο εκείνων που γνωρίζουν την αληθινή του χρήση και καίει εκείνους που θα το χρησιμοποιήσουν λαθεμένα.

14. Η αυτοκρατορία του κόσμου είναι η αυτοκρατορία του φωτός.

15. Οι μεγάλες διάνοιες που συνοδεύονται από φτωχά ισορροπημένες θελήσεις, είναι σαν κομήτες, αποβεβλημένοι ήλιοι.

16. Το να μην κάνεις τίποτε είναι τόσο καταστροφικό όσο το να κάνεις κακό, αλλά είναι επιπλέον και δειλία. Το πιο ασυγχώρητο από τα θανάσιμα αμαρτήματα είναι η αδράνεια.

17. Η οδύνη είναι έργο. Το να υποφέρεις ένα μεγάλο πόνο σημαίνει πως προοδεύεις με τον πιο σίγουρο τρόπο. Η ζωή εκείνων που υποφέρουν πολύ είναι πιο πλήρης από εκείνων που δεν υποφέρουν καθόλου.

18. Ο εκούσιος θάνατος μέσω αφιέρωσης δεν είναι αυτοκτονία, αλλά η αποθέωση της θέλησης.

19. Ο φόβος είναι μόνο μια τεμπελιά της θέλησης. Αυτός είναι και ο λόγος που η γνώμη των άλλων είναι κατάρα για τους δειλούς.

20. Φτάσε στο σημείο να μην φοβάσαι το λιοντάρι και το λιοντάρι θα σε φοβηθεί. Πες στον πόνο και στην οδύνη: θελω να είσαι ευχαρίστηση, και θα γίνουν ευχαρίστηση, αλλά και κάτι περισσότερο, ευλογημένα.

21. Μια σιδερένια αλυσίδα σπάει ευκολότερα από μια αλυσίδα λουλουδιών.

22. Πριν πεις αν ένας άνθρωπος είναι ευτυχής ή δυστυχής, πρέπει να γνωρίζεις πόσο αξίζει ο έλεγχος της θέλησής του. Ο Τιβέριος είχε ένα συνηθισμένο θάνατο στο Κάπρι, ενώ ο Ιησούς έδινε συνεχή απόδειξη της αθανασίας και της θειότητας του ακόμη και επάνω στο Γολγοθά.

ELIPHAS LEVI

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΛΑΜΠΡΟΤΗΤΑΣ

[ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ: ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΕΛΙΦΑΣ ΛΕΒΙ ΑΠΟ ΤΟΝ PAPUS]

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΛΥΣΑΝΔΡΟΣ ΜΥΓΙΑΚΗΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ 1993

ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ – PAPUS

Μία των εν δράσει εν τω Σύμπαντι τριών μεγάλων δυνάμεων.

Η Ειμαρμένη είναι ίση προς την ανθρωπίνην Θέλησιν και προς την Πρόνοιαν, αλλ' ουδεμίαν των δύο τούτων δυνάμεων υπερβαίνει. Ο Φαβρ δ' Ολιβέ, εν τη θαυμασία περιλήψει, ην έκαμε του δόγματος του Πυθαγόρου, μας δεικνύει εις τινας σελίδας την σύνοψιν της αρχαίας ψυχολογίας. Αρκεί να την αναγνώσωμεν και να την παραβάλωμεν προς τα δόγματα του εσωτερικού Βουδισμού, δια να μάθωμεν εν των, εντός των Ιερών, περικεκλεισμένων, μεγάλων μυστικών.

Ιδού η σύνοψις αύτη:

«Ο Πυθαγόρας παρεδέχετο δύο ελατήρια των ανθρωπίνων ενεργειών, την δύναμιν της Θελήσεως και την ανάγκην της Ειμαρμένης. Υπέβαλλεν αμφότερα εις ένα θεμελιώδη νόμον καλούμενον Πρόνοιαν, εξ ης απέρρεον ομοίως.

»Το πρώτον των ελατηρίων τούτων ήτο ελεύθερον και το δεύτερον ηναγκασμένον: ούτως ώστε, ο άνθρωπος ευρίσκετο τεθειμένος μεταξύ δύο φύσεων, αντιθέτων μεν, ουχί όμως και εναντίων, αδιαφόρως, καλών ή κακών, συμφώνως με την χρήσιν, την οποίαν ηδύνατο να κάμη αυτών. Η δύναμις της Θελήσεως εξησκείτο επί των προκειμένων να γίνουν πραγμάτων ή επί του μέλλοντος. Η δε ανάγκη της Ειμαρμένης επί των γενομένων πραγμάτων ή επί του παρελθόντος. Και η μία ετροφοδότει την άλλην, αδιαλείπτως, εργαζόμεναι επί των υλικών, τα οποία επρομήθευον εαυταίς αμοιβαίως. Διότι, εκ του παρελθόντος γεννάται το μέλλον και εκ του μέλλοντος σχηματίζεται το παρελθόν και εκ της ενώσεως αμφοτέρων παράγεται το πάντοτε υπάρχον παρόν, εξ ου έλκουν ομοίως την καταγωγήν των: ιδέα βαθυτάτη, γενομένη αποδεκτή υπό των Στωικών. Ούτω, κατά την δοξασίαν ταύτην, η Ελευθερία κυβερνά το μέλλον, η Ανάγκη το παρελθόν και η Πρόνοια το παρόν. Ουδέν των όσων υπάρχουν, συμβαίνει κατά τύχην, αλλά δια της ενώσεως του θεμελιώδους και προνοιακού νόμου μετά της ανθρώπινης θελήσεως, ήτις τον ακολουθεί ή τον παραβαίνει, ενεργούσα επί της Ανάγκης.

»Η συμφωνία της Θελήσεως και της Προνοίας αποτελεί το καλόν, το δε κακόν γεννάται εκ της αντιθέσεώς των. Ο άνθρωπος έλαβε, δια να οδηγηθή εν τω σταδίω, το οποίον δέον να διατρέξη επί της γης, τρεις δυνάμεις προσηρμοσμένας εις εκάστην των τριών περιστολών (σώματος, ψυχής και Πνεύματος) του είναι του και τας τρεις υποτεταγμένας εις την θέλησίν του. Η πρώτη, εξαρτωμένη εκ του σώματος είναι το ένστικτον η δευτέρα, καθιερωμένη εις την ψυχήν, είναι η αρετή, και η τρίτη, ανήκουσα εις το Πνεύμα είναι η επιστήμη ή η σοφία.

Αι αυταί καθ' εαυτάς αδιάφοροι τρεις αύται δυνάμεις, δεν λαμβάνουν την επωνυμίαν ταύτην, ει μη δια της καλής χρήσεως, την οποίαν κάμνει αυτών η θέλησις, διότι εν τη κακή χρήσει, εκπίπτουν εις αποκτήνωσιν, εις κακίαν και εις αμάθειαν. Το ένστικτον αισθάνεται τα εκ της συναισθήσεως προκύπτοντα φυσικά καλόν ή κακόν. Η αρετή γνωρίζει τα εν τω αισθήματι υπάρχοντα ηθικά καλόν ή κακόν, και η επιστήμη ή η σοφία κρίνει τα εκ της συναινέσεως γεννώμενα, ευνόητα καλόν ή κακόν. Εν τη αισθήσει το καλόν και το κακόν καλούνται ηδονή ή οδύνη. Εν τω αισθήματι, αγάπη ή μίσος και εν τη συναινέσει, αλήθεια ή πλάνη.

»Η συναίσθησις, η συνείδησις και η συναίνεσις, ενυπάρχουσαι εν τω σώματι, εν τη ψυχή και εν τω Πνεύματι, σχηματίζουν μιαν τριάδα, ήτις, αναπτυσσομένη δια μιας σχετικής ενότητος, αποτελεί την ανθρωπίνην τετράδα, ή τον Άνθρωπον θεωρούμενον αφηρημένως.

»Αι αποτελούσαι ταύτην την τριάδα τρεις αρχαί, ενεργούν και αντενεργούν, αι μεν επί των δε, και φωτίζονται ή σκοτίζονται αμοιβαίως. Και η ενούσα αυτάς ενότης, τουτέστιν ο Άνθρωπος, τελειοποιείται ή διαφθείρεται, καθ' ο τείνει να αφομοιωθή μετά της παγκοσμίου Ενότητος, ή να διακριθή αυτής.

»Το μέσον, το οποίον κατέχει να αφομοιωθή ή να διακριθή, να πλησιάση ή να απομακρυνθή, της παγκοσμίου Ενότητος, ενυπάρχει, ολόκληρον, εν τη θελήσει του ανθρώπου, ήτις δια της χρήσεως, την οποίαν κάμνει των μέσων, τα οποία τη παρέχουν το σώμα, η ψυχή και το πνεύμα, καθίσταται ευαίσθητος ή αναίσθητος, αγαθή ή μοχθηρά, σοφή ή αμαθής και αποβαίνει ικανή να διαγνώση, μετά περισσοτέρας ή ολιγωτέρας ενεργείας, να γνωρίση ή να κρίνη, μετά περισσοτέρας ή ολιγωτέρας ευθύτητος, ό,τι υπάρχει καλόν, ωραίον και ορθόν εν τη συναισθήσει, εν τη εντυπώσει ή εν τη συναινέσει. Να διακρίνη, μετά περισσοτέρας ή ολιγωτέρας δυνάμεως, το καλόν και το κακόν και ουδόλως να απατάται, τέλος, εις ό,τι είναι πραγματικώς ηδονή ή οδύνη, έρως ή μίσος, αλήθεια ή πλάνη.

»Ο Άνθρωπος, ως τον περιεγράψαμεν, κατά την ιδέαν, την οποίαν ο Πυθαγόρας εσχημάτισε περί αυτού, τεθειμένος υπό την εξουσίαν της Προνοίας, μεταξύ του παρελθόντος και του μέλλοντος, πεπροικισμένος με ελευθέραν θέλησιν, δια της ουσίας του και φερόμενος προς την αρετήν ή προς την κακίαν εκών, ο Άνθρωπος, λέγομεν, δέον να γνωρίζη την πηγήν των δυστυχιών, τας οποίας υφίσταται, εξ ανάγκης, και, αντι να κατηγορή αυτήν την ιδίαν Πρόνοιαν, η οποία απονέμει τα αγαθά και τα κακά εκάστω κατά την αξίαν του και κατά τας προγενεστέρας του πράξεις, να μη μέμφηται ει μη εαυτού, εάν υποφέρη κατ' αναπόφευκτον ακολουθίαν των παρελθόντων αμαρτημάτων του. Διότι, ο Πυθαγόρας παρεδέχετο πολλάς διαδοχικάς υπάρξεις και εβεβαίωνεν, ότι το παρόν, το οποίον μας θλίβει, και το μέλλον, το οποίον μας φοβίζει, δεν είναι ει μη η εκδήλωσις του παρελθόντος, το οποίον υπήρξεν έργον μας εν τοις προγενεστέροις χρόνοις. Έλεγεν, ότι οι περισσότεροι άνθρωποι χάνουν, επανερχόμενοι εις την ζωήν, την ανάμνησιν των προγενεστέρων των υπάρξεων, αλλ' ότι, αυτός, ώφειλεν εις ιδιαιτέραν εύνοιαν των Θεών, την διατήρησιν της αναμνήσεων των.

»Ούτω, κατά την διδασκαλίαν του, η μοιραία αύτη ανάγκη, δια την οποίαν ο Άνθρωπος δεν παύει να παραπονήται, αυτός ο ίδιος την εδημιούργησε δια της χρήσεως της θελήσεως του.

Διατρέχει, εφ' όσον προχωρεί εν τω χρόνω, την οδόν την οποίαν έχει ήδη χαράξη δι' εαυτόν, και καθ' ό την μεταποιεί καλώς ή κακώς, καθ' ό σπείρει εις αυτήν, ούτως ειπείν, τας αρετάς του ή τας κακίας του, θα την επανεύρη ομαλωτέραν ή επιμοχθοτέραν, όταν θα έλθη ο καιρός να την διατρέξη εκ νέου».

(Fabre d' Olivet, Vers dores. Σελ. 249-251).

PAPUS [Dr. Gerard Encausse]

ΤΙ ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΧΙΡΑΜ ΕΝ ΤΗ ΜΑΣΟΝΙΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΟΝ 2003

Το βιβλίο μεταφρασμένο στα Ελληνικά εκδόθηκε

πρώτη φορά στην Αλεξάνδρεια το 1932

ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΖΟΑΡ. Από τον ΙΣΙΔΩΡΟ ΛΕΜΠ(1) – ΠΑΠΥΣ

Ο Θεός είναι η πηγή της ζωής και ο δημιουργός του σύμπαντος, αλλά είναι άπειρος (εν σοφ), απρόσιτος, ακατανόητος, είναι ο άγνωστος (άιν, τίποτε, η ανυπαρξία για τη νόησή μας), είναι το μεγάλο πρόβλημα, (μι, ποιος;) θα εβεβηλώνετο αν είχε άμεση σχέση με τον κόσμο. Ανάμεσα σ' αυτόν και τον κόσμο τοποθετούνται οι δέκα σεφιρότ, μέσω των οποίων δημιούργησε τον κόσμο και οι οποίες είναι τα όργανά του (κελίμ - δοχείο), οι δίαυλοι (τσινορότ - σωλήνες) από τους οποίους η δράση του μεταφέρεται στον κόσμο των Όψεων. Το σύνολο των δέκα σεφιρότ σχηματίζει το πρωτότυπο άνδρα. Τον ανώτερο Αδάμ ή αιώνιο Αδάμ (ή ακόμη Προ-Αδάμ) που είναι ο μακρόκοσμος, ο νοητικός τύπος του υλικού κόσμου. Οι σεφιρότ παρουσιάζονται από τους Καμπαλιστές με το προηγούμενο σχέδιο, που είναι το δέντρο των σεφιρότ.

Τα ονόματά τους, ακολουθώντας την αρίθμηση του σχεδίου είναι: 1, στέμμα (Κέτερ). 2, σοφία (χόχμα). 3, νόηση (μπινά). 4, χάρη (χέσεντ). 5, δικαιοσύνη (ντιν). 6, ωραιότητα (τιφέρετ). 7, θρίαμβος (νέτσαχ). 8, δόξα (οντ). 9, βάση (γιέσοντ). 10, βασιλεία ή βασίλειο (μαλχούτ). Οι εννέα πρώτες σεφιρότ διαιρούνται σε τριάδες, που η καθεμιά περιέχει δύο αντίθετες αρχές και μια συνθετική αρχή. Είναι ο Ζυγός του Βιβλίου της Δημιουργίας. Η πρώτη τριάδα (1, 2, 3 παρουσιάζει τις μεταφυσικές ιδιότητες του Θεού ή του νοητού κόσμου, η δεύτερη (4, 5, 6) τον ηθικό κόσμο, η τρίτη (7, 8, 9) το φυσικό κόσμο, η τελευταία (10) είναι η περίληψη και το σύνολο όλων των άλλων, είναι η αρμονία του κόσμου. Το σπουδαιότερο ρόλο στον κόσμο αυτόν των σεφιρότ τον έπαιξε η πρώτη σεφίρα [1], το Στέμμα, που δημιούργησε τις υπόλοιπες σεφιρότ και στη συνέχεια, ολόκληρο τον κόσμο. Είναι λοιπόν η Μετατρόν της αρχαίας Καμπαλά, ένα είδος δημιουργίας. Καθώς είναι ακατάληπτο και άυλο, όπως ο Θεός, αποκαλείται επίσης μερικές φορές άπειρο ή ανυπαρξία (εν σοφ, άιν). Σ' όλες τις περιπτώσεις είναι το πρώτο σημείο (χωρίς διαστάσεις και χωρίς ύλη), η πρώτη ύλη, η αγία Όψη, η μεγάλη Όψη και όλες οι άλλες σεφιρότ, μαζί είναι η μικρή Όψη. Είναι επίσης η Θέληση του Θεού, εκτός αν η Θέληση είναι στον ίδιο τον Θεό, καθώς και ο ίδιος ο Θεός. Η τριάδα, της οποίας η πρώτη σεφίρα είναι στην κορυφή είναι το σχέδιο του κόσμου, η τριάδα του κόσμου. Οι επτά επόμενες σεφιρότ είναι κατώτερες από αυτές τις τρεις, είναι οι σεφιρότ της εκτέλεσης (της δόμησης όπως λέγουν οι Καμπαλιστές). Θεωρούμενες από μια άλλη άποψη, οι σεφιρότ διακρίνονται σε δεξιές σεφιρότ (2, 4, 7), σε αριστερές (3, 5, 8) και μεσαίες (1, 6, 9).

Οι δεξιές παρουσιάζουν το αρσενικό στοιχείο, που θεωρείται ανώτερο, είναι η ενεργητική αρχή, που έχει τις ιδιότητες της καλοσύνης και της ελεημοσύνης. Οι αριστερές παρουσιάζουν το θηλυκό στοιχείο, που είναι η παθητική αρχή και που έχει τις ιδιότητες του στοχασμού και της δικαιοσύνης. Οι μεσαίες είναι η σύνθεση των αντιθέτων αρχών. Οι τρεις μονάδες που την αποτελούν παρουσιάζουν αντίστοιχα ξεκινώντας από ψηλά, το νοητό κόσμο, τον ηθικό κόσμο και τον αισθητό ή υλικό κόσμο. Σ' άλλα καμπαλιστικά γραπτά είναι οι τρεις τριάδες από το 1 ως το 9 που παρουσιάζουν αντίστοιχα αυτούς τους τρεις κόσμους, οι οποίοι αντιστοιχούν στα τρία μέρη της ανθρώπινης ψυχής, όπως τα συναντούμε στους νεοπλατωνικούς: η νόηση (νους), η καρδιά (ψυχή), η φυτική ψυχή (φύση). Ένα από τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά της Καμπαλά είναι η απόδοση φύλων στον Θεό. Σ' αυτόν το χωρισμό των σεφιρότ σε παράλληλες τριάδες, από πάνω προς τα κάτω, διακρίνουμε επίσης σε τριάδες σε χρώματα, πράγμα που αξίζει επίσης να παρατηρήσουμε: η δεξιά ομάδα είναι άσπρη, η αριστερή είναι κόκκινη, η μεσαία έχει ένα ενδιάμεσο χρώμα (κυανούν, κίτρινο ή πράσινο). Τέλος η σεφίρα 6 συνδέεται μ' ένα ορισμένο τρόπο με τις πλάγιες σεφιρότ και σχηματίζει διάφορους συνδυασμούς.

Οι δέκα σεφιρότ είναι όπως οι λόγοι ή ιδέες-μητέρες του κόσμου. Αποτελούν μαζί έναν κόσμο, που πηγάζει κατευθείαν απ' τον Θεό και που, αντίθετα από τους κατώτερους κόσμους που ακολουθούν, αποκαλείται ο κόσμος της εκπόρευσης (ατσιλούτ). Με διαδοχικές εκδιπλώσεις σχηματίσθηκαν τρεις άλλοι κόσμοι, που ο καθένας τους περιέχει επίσης δέκα σεφιρότ: 1, ο κόσμος της δημιουργίας (μπεριά), που είναι επίσης ο κόσμος των ουρανίων σφαιρών. 2, ο κόσμος της σχηματοποίησης (γιετσιρά), που είναι επίσης ο κόσμος των αγγέλων ή πνευμάτων, που εμψυχώνουν τις σφαίρες. 3, ο κόσμος της κατάληξης (ασιγιά), που είναι ο υλικός κόσμος, το ορατό σύμπαν, ο φλοιός των άλλων κόσμων. Ο Θεός δημιούργησε πολλούς κόσμους πριν απ' τον τωρινό κόσμο, ήδη το Ταλμούδ γνωρίζει τους δημιουργημένους και κατεστραμμένους κόσμους πριν από τον τωρινό κόσμο. Αυτός ο μύθος παρουσιάζει ή τη συνεχή δραστηριότητα της δημιουργικής δύναμης που παράγει χωρίς σταματημό και δεν κουράζεται ή την οπτιμιστική θεωρία σύμφωνα με την οποία αυτός ο κόσμος είναι ο καλύτερος. Αυτός ο κόσμος περιέχει όμως το κακό, που είναι αδιαχώριστο από την ύλη. Το κακό προέρχεται από το διαδοχικό αδυνάτισμα του θείου φωτός που με την ακτινοβολία του ή εκπόρευση δημιούργησε τον κόσμο. Το κακό είναι η άρνηση ή η έλλειψη του φωτός ή το υπόλοιπο ή τα κατάλοιπα των προηγουμένων κόσμων. Αυτά τα κατάλοιπα είναι οι φλοιοί. Το κακό παρουσιάζεται πάντοτε σαν ένας φλοιός, υπάρχει μάλιστα ένας κόσμος του κακού, κατοικημένος από τους αγγέλους της πτώσης, που είναι επίσης φλοιοί (Κελιπότ).

Ο γήινος άνθρωπος είναι το ον το πλέον υψηλό της δημιουργίας, η εικόνα του πρωτότυπου Αδάμ, ο μικρόκοσμος. Η κοσμική τριάδα βρίσκεται πάλι, όπως είδαμε, στις τρεις ψυχές που την αποτελούν και των οποίων ο θρόνος βρίσκεται αντίστοιχα στον εγκέφαλο, στην καρδιά και στο συκώτι. Η ανθρώπινη ψυχή είναι το αποτέλεσμα της ένωσης του βασιλιά (6) με τη βασίλισσα (10) και με μια χαρακτηριστική της ιδιότητα η βασίλισσα μπορεί να ανέλθει μέχρι το βασιλιά, ο άνθρωπος με τις αρετές του μπορεί να ενεργήσει στον ανώτερο κόσμο και να τον καλυτερέψει. Από δω πηγάζει η σπουδαιότητα της προσευχής με την οποία ο άνθρωπος δρα πάνω στις ανώτερες δυνάμεις για να τις καταστήσει ευνοϊκές γι' αυτόν. Μ' αυτή τις κινεί με θετικό τρόπο και γίνεται αυτός η αιτία που τις κινεί. Η ψυχή είναι αθάνατη, αλλά δεν μπορεί να φτάσει την ουράνια ευτυχία παρά μόνο όταν έχει γίνει τέλεια και για να γίνει τέλεια είναι συχνά υποχρεωμένη να ζήσει σε πολλά σώματα. Αυτή είναι η θεωρία της μετεμψύχωσης(2). Φθάνει μάλιστα μέχρι το σημείο να κατέβει από τον ουρανό και να προσεταιρισθεί με μια άλλη ψυχή το ίδιο σώμα (σοντ α χιμπούρ) για να καλυτερέψει μ' αυτή την επαφή ή για να βοηθήσει την άλλη ψυχή στην τελείωσή της. Όλες οι ψυχές είναι δημιουργημένες από απαρχής κόσμου και όταν όλες θα βρίσκονται στην κατάσταση της τελειότητας, ο Μεσσίας θα έρθει. Το Ζοάρ καθώς και πολλά άλλα έργα της εβραϊκής φιλολογίας υπολογίζει ακόμη και την ημερομηνία στην οποία θα έρθει ο Μεσσίας”.

______________

1.Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια, άρθρο Καμπαλά

2.Η λέξη Μετενσάρκωση δίνει καλύτερα αυτή την ιδέα παρά η λέξη μετεμψύχωση. Η ψυχή μετενσαρκώνεται πάντα σε σώμα ανθρώπου, ποτέ σε σώμα ζώου (Παπύς).

ΠΑΠΥΣ

(Δρ. Ζεράρ Ανκώς)

Η ΚΑΜΠΑΛΑ

Μυστική Παράδοση της Δύσης

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΛΙΛΗ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥΔΗ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΥΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

ΑΚΑΚΙΑ – PAPUS

Η ακακία, κατά τους Αποκρυφολόγους, είναι δένδρον μυστηριώδες, γνωστόν μόνον εις τους ικανούς να διδάξουν την απόρρητον γνώσιν. Αντιστοιχεί προς την μυρσίνην των αρχαίων μυστηρίων.

Είναι το σύμβολον της αφθαρσίας και της αθανασίας, το μόνον ίχνος ως λέγει η αποκρυφολογική παράδοσις, της κατά το φαινόμενον εξαφανισθείσης ζωής.

Ο Θεόφραστος και ο Πλίνιος περιγράφουν τα αρετάς του δένδρου τούτου και την χρησιμότητά του ξύλου του, εξαίροντες κυρίως “το πολύοπτον αυτού” ως και την ιδιότητα, κατά την οποίαν, “τμηθέν ευθύς χλωρόν γίνεται”.

Ο Ραγκών περί αυτού γράφει, ότι οι αρχαίοι κατά τας πενθίμους τελετάς των υποκατέστησαν δια της ακακίας όλα τα άλλα φυτά, διότι εφρόνουν ότι το φυτόν τούτο ήτο άφθαρτον και ουδεμίαν υφίστατο φθοράν εκ των προσβολών των εντόμων ή των άλλων ζώων.

Ο Πλίνιος προσθέτει, ότι το ξύλον του φυτού τούτου είναι μεγάλης διαρκείας και ότι δεν σήπεται εν τω ύδατι. Δια τούτο και εκλήθη υπό των Ελλήνων ερμηνευτών ξύλον άσηπτον.

Ως δε η έννοια της σήψεως στενώς συνεδέθη προς την του θανάτου, ούτω και η της αφθαρσίας προς την της ζωής. Διο εχρησιμοποιήθη η μεν αιώνιος ζωή ως συνώνυμος της αφθαρσίας, ο δε άφθαρτος και αμάραντος στέφανος ως στέφανος ζωής.

Ως ξύλον άσηπτον και συνεπώς άφθαρτον, η ακακία εταυτίσθη προς την έννοιαν της ζωής, διό και υπό των Αιγυπτίων αφιερώθη εις τον ήλιον, την καθαράν του φωτός ουσίαν, συγχέεται δ' ενίοτε και προς το σύμβολον της συνέσεως, την ελαίαν, και το εθνικόν σύμβολον της Κορέας το Yn-Yang.

Εν τω μυστικώ συστήματι της Ελευθέρας Τεκτονικής, εκ των ιδιοτήτων της, η ακακία έλαβε και τον συμβολισμόν της.

Ούτω, λ.χ. Κατέστη σύμβολον:

α. της αθανασίας της ψυχής, λόγω του αφθάρτου αυτής.

β. της αθωότητος, χάρις εις την λευκότητα του άνθους της, και

γ. του αληθώς πεφωτισμένου μύρτου, καθόσον, εις τον μη κατέχοντα την επιστήμην της ζωής, είναι αδύνατον να κατανοήση ποίον μυστήριον κρύπτεται υπό το δένδρον τούτο.

Δι' αυτόν η ακακία θα είναι λέξις ακατανόητος και θα παρομοιάζη προς την τεκτονικήν επιφώνησιν “Ουζαί” ήτις, κατά τινας ερμηνευτάς, είναι παραφθορά του είδους της ακακίας, το οποίον ωνομάσθη “γαζία”.

Papus [Dr. Gerard Encausse]

Τι Συμβολίζει Ο Μύθος του Χιράμ Εν τη Μασονία

Εκδόσεις ΔΙΟΝ

Το βιβλίο μεταφρασμένο στα Ελληνικά εκδόθηκε

πρώτη φορά στην Αλεξάνδρεια το 1932

ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ - PAPUS

Το "Πάτερ ημών" θεωρείτο πάντοτε ως μια από τις πιο εσωτερικές χριστιανικές προσευχές. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Χριστός τη στιγμή του μαρτυρίου του απηύθυνε αυτή την ικεσία στον ουράνιο Πατέρα του. Ολοι δε οι αποκρυφιστές φέρνουν στο νου τους την εργασία του Ελιφάς Λεβί για την απόκρυφη ερμηνεία του "Πάτερ ημών".

Ανεξάρτητα από το ποια είναι η πραγματική καταγωγή της προσευχής, είναι εύκολο να διακρίνεις την καθαρά μυητική της έννοια, ακόμη και με επιφανειακή ανάλυση.

Στο "Πάτερ ημών" πρέπει να εξετασθούν: α) Αυτή καθ' εαυτή η Προσευχή. β) Οι υποδιαιρέσεις της και ο λόγος ύπαρξής τους. γ) Οι προσαρμογές αυτής της Προσευχής, σύμφωνα με τις αρχές της αναλογίας.

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Το "Πάτερ ημών" περιλαμβάνει δύο μέρη: ένα εξωτερικό, το μόνο γνωστό από το σύνολο των Ρωμαιοκαθολικών και ένα εσωτερικό, γνωστό από τις εκκλησίες της Ανατολής, το οποίο απαγγέλλεται μόνον από τους ιερείς.

Το εξωτερικό μέρος αποκαλύπτει τις δυνάμεις που δρουν στους τρεις κόσμους και αναλύει τα μέσα δράσης τους.

Το εσωτερικό μέρος προσαρτά αυτές τις δυνάμεις στην αρχή τους, δια της αποκαλύψεως του Μεγάλου Απορρήτου. Αποτελεί τη σύνθεση των διδασκαλιών των οποίων η ανάλυση περιέχεται στο πρώτο μέρος.

ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΜΕΡΟΣ

Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς,

Αγιασθήτω το όνομά Σου,

Ελθέτω η βασιλεία Σου,

Γεννηθήτω το Θέλημά Σου, ως εν ουρανώ και επί της γης.

Τον άρτων ημών τον επιόυσιον δος ημίν σήμερον

Και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών,

Ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών

Και μη εισενέγκης ημ΄ς εις Πειρασμόν,

Αλλά ρύσαι ημάς από του Πονηρού.

ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΜΕΡΟΣ

Οτι σου εστίν

η Βασιλεία και η Δύναμις και η Δόξα

εις τους Αιώνας των Αιώνων.

Αυτό είναι το κείμενο της προσευχής με τις υποδιαιρέσεις του στις οποίες θα αναφερθούμε πιο κάτω.

Προς στιγμήν διαπιστώνουμε ότι οι λέξεις που χρησιμοποιούνται είναι γενικές.

Πατήρ, Όνομα, Βασιλεία, Θέλημα, Γη, Ουρανός, Αρτος, Αφεση, Οφειλήματα, Πειρασμός, Πονηρό.

Αυτά μας υποδεικνύουν πως έχουμε να κάνουμε με Νόμους. Δηλαδή, σύμφωνα με την προσφιλή μέθοδο των αρχαίων, κάθε λέξη είναι και ένα αναλογικό κλειδί που μας επιτρέπει να προσαρμόσουμε τον εκφρασμένο νόμο σε μια ολόκληρη αλυσίδα πραγματικοτήτων. Ας ασχολληθούμε όμως με τις βασικές διαιρέσεις μεταξύ των στίχων.

ΔΙΑΙΡΕΣΗ ΤΩΝ ΣΤΙΧΩΝ

Γνωρίζουμε ότι όλες οι σχολές του αποκρυφισμού ανέκαθεν δίδασκαν την ύπαρξη τριών κόσμων: α) του Θείου Κόσμου, β) του Ηθικού ή Αστρικού Κόσμου γ) του Φυσικού Κόσμου.

Ο Αμελινώ στην εξαιρετική εργασία του για την "Αιγυπτιακή Γνώση", επιμένει στο γεγονός ότι όλες οι γνωστικές σχολές αποδεχόντουσαν την ύπαρξη τριών κόσμων. Το ίδιο ισχύει για τις καββαλιστικές, αλχημικές και θεουργικές σχολές.

Ετσι, οι τρεις πρώτοι στίχοι αντιστοιχούν στο θείο κόσμο, που χαρακτηρίζεται από τρεις όρους:

Πατήρ, Όνομα, Βασιλεία και συνθέτεται στον όρο Θέλημα.

Η Γη και ο Ουρανός χρησιμεύουν ως σύνδεσμος μεταξύ των δύο κόσμων.

Αρτος, Αφεση, Οφειλήματα αντιστοιχούν στον κόσμο της ανθρώπινης θέλησης.

Ο Πειρασμός και το Πονηρόν αναφέρονται στο σώμα και στον φυσικό κόσμο.

Θείος Κόσμος

Ο Θεός αναλύεται στην τριπλή του εκδήλωση:

Ο Πατήρ (Πάτερ Ημών) θεωρείται πως υπάρχει σ' όλους τους Ουρανούς, δηλαδή σ' όλα τα πεδία, όπου το Ιδανικό μας μπορεί να αποκαλυφθεί, είτε στο φυσικό, είτε στο αστρικό, είτε στο θείο.

Ο Πατήρ εκδηλώνεται με δύο άλλες όψεις: τον Λόγο (το Ονομά Σου) του οποίου η γνώση φυλάσσεται μόνο για τους μυημένους, ώστε να μη βεβηλωθεί (αγιασθήτω).

Το Αγιο Πνεύμα (η Βασιλεία Σου), ζώσα πραγματικότητα της Θεότητας σ' όλες της τις ενσαρκώσεις, της οποίας η έλευση επικαλείται ο μυημένος (ελθέτω).

Τέλος η Θεία Ενότητα εμφανίζεται μέσω της μυστηριώδους εισέλιξης - ανέλιξης της Θέλησης (το Θέλημά Σου), της οποίας το ρεύμα αγάπης διατρέχει, διαπερνά όλη τη δημιουργία, από την Υλη (Γη), ως τα πεδία του Πνεύματος, του Ιδεώδους (Ουρανός), σ' όλες τις ιεραρχήσεις του.

Αυτό το μυστηριώδες ρεύμα (που επικαλείται ο Ερμής ο Τρισμέγιστος στην αρχή του Σμαράγδινου Πίνακα), συνδέει τον θείο με τον ανθρώπινο κόσμο.

Ανθρώπινος Κόσμος

Σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας το ρεύμα της θείας Αγάπης μας διαπερνά, χορηγώντας μας τον πνευματικό Αρτο, του οποίου καθημερινά πρέπει να αφομοιώσουμε τις θείες επιρροές. Συνήθως, όμως, κλείνουμε την ψυχή μας σ' αυτό το θείο κύμα, που παρόμοια με τον Ηλιο που φωτίζει τη Γη, δεν μπορεί να φθάσει στο βάθος της σπηλιάς που εμείς σκάψαμε, βυθιζόμενοι στην ύλη, αντί να εξελισσόμαστε προς το Πνεύμα.

Με ποιόν τρόπο θα ανοίξουμε το είναι μας στον επιούσιο άρτο της πνευματικότητας;

Μας το αποκαλύπτει ο επόμενος στίχος:

Κάθε οφειλή στη θεία Αθανασία αποτελεί και από ένα χρέος που επωμιζόμαστε με τη θέλησή μας, και το οποίο θα εξωφλήσουμε με τις δοκιμασίες της επόμενης ενσάρκωσης. Οπως δίδασκε και ο Πυθαγόρας, σπέρνουμε συνέχεια το μέλλον μας χρησιμοποιώντας την θέληση του Παρόντος. Ενας γρήγορος τρόπος ανοίγματος του εσωτερικού μας ουρανού είναι η θυσία μέρους του εγωισμού μας χάριν της παγκοσμιότητάς μας. Η εγωιστική ζωή βρίσκεται μέσα μας, η ηθική ζωή στους άλλους. Δρώντας για το καλό των άλλων εξελισσόμαστε, ενώ δρώντας για τον εαυτό μας κατερχόμαστε, βαδίζουμε προς το σκοτάδι.

Εαν κάποιος με βρίσει, αναλαμβάνει ένα ηθικό χρέος απέναντί μου, που είμαι ελεύθερος να το ζητήσω όποτε θέλω. Μέσω της δράσης μου όμως γίνεται σκλάβος μου. Εαν κρατήσω το μίσος από την πράξη του, αν σκέφτομαι την εκδίκηση, αν περιαυτολογώ, εκφυλίζομαι ηθελημένα προς το κακό που με σκοτώνει πνευματικά. Αν όμως συγχωρήσω, γίνομαι τμήμα του παγκόσμιου, δρω στον θείο κόσμο και καταστρέφω όχι μόνο το κακό που θα έκανα σ' εμένα τον ίδιο, αλλά και το κακό που ο εχθρός μου έκανε στον εαυτό του. Κατά κάποιον τρόπο, προωθώ ανάλογα με τις δυνατότητές μου την εξέλιξη ολόκληρης της ανθρωπότητας, βοηθώντας στην έλξη δύο ψυχών, που ίσως για αιώνες ολόκληρους να απωθούντο, και έτσι να καθυστερούσε η τελική επανενσωμάτωση.

Η ηθελημένη Αφεση αποτελεί μέθοδο έκκλησης της Θείας Πρόνοιας.

Να λοιπόν που οφείλεται η κεφαλαιώδης σημασία της λέξης, όσον αφορά τη συνειδητή δημιουργία από τον άνθρωπο της Αθανασίας του.

Φυσικός Κόσμος

Η δημιουργία του αμαρτήματος, δηλαδή του πονηρού, αποτελεί το κλειδί της ενσάρκωσής μας στον κόσμο της ύλης, στον κόσμο του Φυσικού Πειρασμού. Ο πνευματικός Αδάμ είναι που, λόγω της επιθυμίας του να ενωθεί με την Υλη, ελπίζοντας να γίνει ισχυρότερος από το Θεό, δημιούργησε μέσα στα κύτταρά του, δηλ. μέσα μας, τον Πειρασμό για τον υλικό κόσμο. Η εποχή μας πάσχει σοβαρά από ένα λάθος που προέρχεται από την ίδια πηγή.

Μεταξύ των δύο δυνάμεων, της γυμνής και φαινομενικά χωρίς ισχύ Ιδέας και του Χρήματος, τόσο ισχυρού παράγοντα φαινομενικά, ο βέβηλος τρέχει προς το χρήμα και δεν αργεί να καταλάβει, ότι αυτή η δύναμη είναι μία χίμαιρα και ότι η αξία της μειώνεται όταν θελήσουμε να τη μοιράσουμε σε μεγάλο αριθμό ατόμων. Αντίθετα, η ιδέα πολλαπλασιάζεται ανάλογα με τον αριθμό των ατόμων που την ενσαρκώνουν και επεκτείνεται μέσα στον Χρόνο. Μεταξύ του Πνεύματος, του λεπτοφυούς ιδανικού, και της Υλης που έχει άμεση εκδήλωση, ο Αδάμ διάλεξε την τελευταία: από εδώ προέρχεται το Πονηρό, η Αμαρτία, η Ενσάρκωση που κάθε αδαμικό κύτταρο, δηλ. κάθε άνθρωπος, οφείλει να φονεύσει επικαλούμενος την Ενωση με την Ιδέα - Θεία Πρόνοια, δια μέσου της σταδιακής θυσίας της Υλης - Πεπρωμένου.

Το κλειδί κάθε εξέλιξης, κάθε δυνατής ένωσης του θεού με τον Ανθρωπο περίεχεται σε μια μόνον Αρχή: την Αφεση.

Εδώμπορεί να τελειώσει η ερμηνεία του "Πάτερ ημών" για όσους κατέχουν μόνο τους δύο πρώτους βαθμούς της μύησης. Οι "πνευματικοί" όμως μπορούν να προχωρήσουν ακόμη πιο μακριά στο μεγάλο μυστήριο της θείας σύνθεσης.

Θα ανασηκώσουμε το πέπλο, όσο επιτρέπεται, χρησιμοποιώντας τον ακόλουθο παραλληλισμό:

ΟΤΙ ΣΟΥ ΕΣΤΙΝ

Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ:          Αρχή του Πατρός

Η ΔΟΞΑ:                 Αρχή του Υιού

Η ΔΥΝΑΜΙΣ:          Αρχή του Πνεύματος

                    εις τους

                                 Δημιουργικές Αρχές του Ουρανού,

                                 του ανθρώπου και της Γης, δηλαδή

ΑΙΩΝΑΣ                  των τριών κόσμων.

                                 Εκδηλώσεις της θείας Βούλησης

                                 (οι Αιώνες αντιστοιχούν στα

                                 Ελοχίμ του Μωϋσή).

Στη μελέτη που προηγήθηκε, αναλύσαμε από δύο πλευρές την προσευχή του Χριστού: α) από πλευράς σύνθεσης αυτής καθ' εαυτής της προσευχής, β) όσον αφορά τις μυστικές διαιρέσεις της και τους λόγους ύπαρξής τους. Δεν ασχοληθήκαμε με την μελέτη των προσαρμογών του "Πάτερ ημών".

Πρέπει να ομολογήσουμε πως διστάζαμε να ανακοινώσουμε τα συμπεράσματά μας σ' αυτόν τον τομέα, γιατί ποτέ δεν μας φαίνονται ολοκληρωμένα, αν λάβουμε υπ' όψη την τελειότητα του σημείου αναφοράς μας. Καταλήξαμε όμως να τα δημοσιεύσουμε, γιατί σκεφθήκαμε πως θα δείξουν τον δρόμο σ' όσους ενδιαφέρονται πραγματικά γι' αυτά τα θέματα.

Υπενθυμίζουμε ότι οι όροι του "Πάτερ ημών" υποδηλώνουν σειρά νόμων που έχουν ποικίλες εφαρμογές και στους τρεις κόσμους. Επιπλέον, αυτή η θαυμαστή προσευχή δίνει το κλειδί της θείας δράσης στο θείο πεδίο, στο ηθικό και στο υλικό, καθώς και της ανθρώπινης αντίδρασης στο θείο μέσο του μεγάλου νόμου της Αφεσης με όλες τις απόκρυφες προεκτάσεις του.

Ας αφήσουμε όμως όλες τις θεωρητικές εκτιμήσεις για να παρουσιάσουμε το αποτέλεσμα ορισμένων προσαρμογών των όρων Πατήρ, Ονομα, Βασιλεία, Θέληση, Γη, Ουρανός που αποτελούν τους γενικούς νόμους στους οποίους βασίζονται αυτές οι προσαρμογές.

Προσαρμογή στο ΙΔΑΝΙΚΟ

(Εικόνα του Πατέρα στον Ηθικό Κόσμο)

Ιδανικό που πραγματώνεις, που βρίσκεσαι

στον εσωτερικό μου Ουρανό,

Είθε να μπορέσει να μας εκδηλωθεί το όνομά σου μέσω της θυσίας.

Είθε η επιρροή σου που μας κάνει να εξελισσόμαστε να πραγματωθεί.

Είθε να επεκταθείς μέσα στο σώμα μου

όπως είσαι μέσα στην καρδιά μου.

Εκδήλωνε κάθε μέρα

την αληθινή σου παρουσία.

Συγχώρεσε την φυγοπονία μας

Οπως εμείς συγχωρούμε εκείνη

των αδύναμων θνητών, των αδελφών μας.

Φύλαξε με από τις χίμαιρες της φαύλης ύλης,

αλλά απάλλαξέ με από την απογοήτευση.

Γιατί είσαι η Βασιλεία

                  η Ισορροπία

                  και η Δύναμη

                  στην αιωνιότητα της Ενόρασής μου.

Προσαρμογή στην ΑΛΗΘΕΙΑ

(Εικόνα του Πατέρα στον διανοητικό Κόσμο)

Ζώσα Αλήθεια

που υπάρχεις

στο Αθάνατο Πνεύμα μου,

Είθε το όνομα σου να καταξιωθεί μέσω της Εργασίας

Είθε να αποκαλυφθεί η εκδήλωσή του

Είθε ο Νόμος σου να φτάσει στην ύλη

Οπως φθάνει στο Πνεύμα.

Δίνε μας κάθε μέρα

τη δημιουργό Ιδέα,

Συγχώρεσε την άγνοιά μου

όπως συγχωρώ εγώ τους αδαείς, τους αδελφούς μου.

Φύλαξέ με από τη στείρα Αρνηση

απάλλαξέ με από τη θανάσιμη αμφιβολία.

Γιατί είσαι η Αρχή

                  η Ισορροπία

                  ο Κανόνας

                  μέσα στην Ενότητα

                  της Λογικής μου.

Προσαρμογή στη ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ

(Η λυτρωτική πατρική αρχή στον υλικό Κόσμο)

Ω ευεργετική δοκιμασία

που είσαι

η αιτία της ενσάρκωσής μου.

Ας είναι αγιασμένο το Ονομά σου

με το θάρρος κατά τη δοκιμασία,

Είθε να γίνει κατανοητή

η Επιρροή σου

Είθε το εξαγνιστικό σου Πυρ να κάψει το σώμα μου

όπως έκαψε και την ψυχή μου.

Να έρχεσαι κάθε μέρα για να εξελιχθεί

η οκνηρή μου φύση.

Κατάστρεψε τη νωθρότητα και την αλαζονεία μου

Οπως καταστρέφεις τη νωθρότητα

και την αλαζονεία των αμαρτωλών, των αδελφών μου!

Φύλαξέ με από ευτελείς πράξεις που θα με

παρότρυναν να απομακρυνθώ από σένα,

γιατί μόνον εσύ

μπορείς να με απαλλάξεις από το κακό που δημιούργησα.

Γιατί είσαι Εξαγνιστική

                  Εξισορροπητική

                  Λυτρωτική

                  στον τροχό των υπάρξεών μου.

ΚΑΒΒΑΛΙΣΤΙΚΗ Προσαρμογή

Ω Ιωτ δημιουργέ

που κατοικείς μέσα

στο ΑΙΝ-ΣΟΦ

Αγιασμένος να είναι ο Λόγος σου, το Κέτερ.

Είθε το φωτοβόλο Τιφερέτ να ακτινοβολεί

στη βασιλεία σου, εκπέμποντας τις ακτίνες του.

Είθε ο Γιαχβέ του κυκλικού σου νόμου

να βασιλέψει στο Μαλκχούτ,

όπως βασιλεύει στο Κέτερ.

Δίνε κάθε μέρα στο Νεσαμαχ

τη φώτιση μιας από τις 50 Θύρες του Μπινάχ.

Αντέταξε το άπειρο Ελεος στο Χεζέντ

στα κελύφη που δημιουργώ κατ' Εικόνα μου,

όταν παραγνωρίζοντας τις 32 οδούς του

Χοκμαχ, εκπέμπω τη σκληρότητα του Ρουάχ

προς τους αδελφούς μου.

Διαφύλαξε το Νεσαμάχ από τα θέλγητρα

του Νεφές και απάλλαξέ μας από

το Ναχάς.

Γιατί είσαι

Resch η αρχή,                  ή EL

Tiphereth,

η Δημιουργός                  ή IOD                     Στα Ελοχίμ

Ακτινοβολία,

Iesod, η Μήτρα                ή ΜΕΜ

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ PAPUS 

"ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΠΟΚΡΥΦΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ"

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΡΕΑ ΜΑΖΑΡΑΚΗ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ