ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΜΥΗΤΙΚΟ ΤΕΛΕΣΜΑ – ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Στη νεώτερη εποχή οι μυητικές τελετές έχασαν ένα μεγάλο μέρος από την αίγλη που είχαν και κυρίως έχασαν την αποτελεσματικότητά τους. Ο βασικός λόγος αυτής της εκφόρτισης οφείλεται στο γεγονός ότι οι τελετουργοί απώλεσαν τις μυστικές κλείδες αυτής της ιδιαίτερα λεπτής Εποπτείας. Και γι' αυτό ακριβώς αδυνατούν να κατανοήσουν και επιμένουν να αγνοούν τους “απόκρυφους” νόμους και τις “εσωτερικές” ισορροπίες που πρέπει να κυριαρχούν πάνω στο ίδιο το μυητικό γεγονός.

Η πρωτεύουσα αιτία αυτής της αμαύρωσης είναι σχεδόν αδύνατο να επικοινωνηθεί. Οι δευτερεύουσες όμως συνέπειες αυτής της απώλειας εγρήγορσης μπορεί με την κατανόηση, να αυτοπεριορισθούν.

Μια απ' αυτές τις συνέπειες οφείλεται στο γεγονός ότι οι Στεγαστές μας επέτρεψαν να εισχωρήσουν στους χώρους της μύησης “προσωπεία” και κανόνες ύφους “θεατρικού”.

Τα λεγόμενα και τα δρώμενα ακόμα κι όταν χρησιμοποιούνται με την Αριστοτέλεια “τραγική” ή “καθαρτική” προοπτική, δεν είναι τελέσματα. Μπορεί ενδεχόμενα να εντυπωσιάζουν και μέσα στα Τεκτονικά Εργαστήρια. Μπορεί ίσως και να επιτρέπουν κάποιο είδος “μέθεξης” στον υποψήφιο με την έννοια μιας συναισθηματικής ταύτισης με τα πρόσωπα και τους ήρωες του μυητικού δράματος. Αλλά αυτή η μέθεξη είναι και παροδική και απατηλή γιατί δεν διαφέρει στην καλύτερη των περιπτώσεων από εκείνη που προσφέρεται στο “ευρύτερο κοινό” από οποιοδήποτε προσεγμένο οπτικοακουστικό ενέργημα.

Με την παρεξηγημένη όμως αυτή στάση ψυχής, οι τελετουργοί δεν είναι σε θέση πια να αποδεσμεύσουν την καθαρή και καταλυτική ενέργεια που απαιτεί η ίδια η φύση της μύησης.

Η μύηση αποσκοπεί με τη βοήθεια φαινομενικά απλοποιημένων τύπων τους οποίους οι τελετουργοί μέσα από μια γνήσια βιωματική μεταβάλλουν σε ζώσα, σε κυρίαρχη πραγματικότητα, να ανατάξει αποφασιστικά και προς το θετικότερο την εσωτερική δομή της προσωπικότητας του μυημένου. Γνήσιο, όμως, τελεστήριο βίωμα και υποκριτική τέχνη δεν συμπορεύονται. Οι από μηχανής Θεοί διαταράσσουν την μυσταγωγική ατμόσφαιρα.

Η τελετή, βέβαια, δεν είναι πάντα απαραίτητη για την αποκάλυψη εσωτερικών αληθειών. Υπάρχουν μυήσεις ή καλύτερα καταστάσεις εκθαμβωτικής αποκάλυψης που τις χαρακτηρίζει τέτοια απλότητα και φυσικότητα που θα ήταν σχεδόν βλασφημία να τις ονομάσουμε τελετές.

Η τελετή όμως, είναι αναγκαία για τον υποψήφιο εκείνο που η συνείδησή του διασπάται καθημερινά από ποικίλα αισθησιακά ερεθίσματα και κυριολεκτικά πελαγοδρομεί και παρασύρεται από τους κυματισμούς των φαινομένων, αλλά που διατηρεί κάπου μέσα του μια υποψία ουσίας και αλήθειας. Είναι ο μόνος τρόπος να τον αποσπάσεις από την τύρβη του έξω κόσμου με μια θεραπεία ομοιοπαθητική, να επικοινωνήσεις μέσα από τις εμπειρίες και τα τραύματα που του έχουν προξενήσει τα πλαστικά σύμβολα και η αντήχηση των κηρυγμάτων, των διαφημήσεων και της καθοδήγησης.

Το πρώτο χαρακτηριστικό γνώρισμα μιας μυητικής τελετής, όπως υπογραμμίστηκε, είναι μια έκλυση, μια ακτινοβολία, μια ικανότητα μεταβίβασης ενέργειας από την οποία έχει ανάγκη ζωτική για εκκίνηση ο μυούμενος.

Αλλά αυτή η μεταβίβαση ενέργειας δεν πρέπει να είναι εξωτερικη, δεν ταυτίζεται με τη μαγική δονητική δύναμη που κυριαρχεί και ελέγχει. Δεν έχει σχέση με την ενέργεια που εντυπωσιάζει ένα νηπιακό εγώ και επιτυγχάνει έτσι μια εξωτερική επίσης, μια πρόσκαιρη απλά “διασκέδαση” ή μια υποδούλωση, μια γοητεία ψυχής.

Η μυητική ενέργεια πρέπει να χαρακτηρίζεται από την ήρεμη ακτινοβολία της πλούσιας πνευματικής συγκομιδής, της πηγαίας και δημιουργικής έμπνευσης και της φυσικής χάρης.

Και αυτό, τονίζεται και πάλι ότι μπορεί να προέρχεται μόνο από την καθαρή βίωση της παράδοσης που εκφράζεται μέσα από την τελετή.

Τότε η δύναμη αυτή γίνεται ειρηνικά και φιλικά διεισδυτική και είναι σε θέση να μεταβάλλει το επιπολάζον συναίσθημα και το αμορφοποίητο πάθος σε φυσική αφοβία και σε εσωτερικό προσωπικό στήριγμα.

Τότε και μόνο μπορεί να επενεργήσει σαν δύναμη φώτισης, ικανή να χαρίσει καθαρότητα θέασης και αγνή πια αντίληψη.

Τότε και μόνο οι εντυπώσεις της όποιας άλλης μαγικής ή αποπλανητικής επιρροής που προβλήθηκαν πάνω στη συνείδηση από το εξωτερικό περιβάλλον και τη διατάραξαν ή την τραυμάτισαν, είναι δυνατό να εξαφανιστούν και να αφήσουν να αναδυθεί η σταθερότητα της πρωταρχικής μας φύσης, η απλή και ανόθευτα δομημένη πραγματικότητα.

Αλλιώς, η μια μαγεία θα βιάζει την άλλη κατά συρροή και θα επιτείνει την υπάρχουσα σύγχιση.

Οι τραυματισμένες ψυχικά προσωπικότητες που έλκονται από ορισμένους “μυητικούς” κύκλους που εκφράζονται μέσα από αυτές τις ψευδομαγικές τελετουργικές διαστροφές, επιβεβαιώνουν απλά αυτη την ανικανότητα γονιμοποίησης και προκαλούν έναν ακόμα αναποτελεσματικό παροξυσμό.

Σκοπός κάθε αληθινής μύησης είναι να απορριφθούν οι λογικοφανείς αυταπάτες, να αποκατασταθούν τα κακοποιημένα σύμβολα και να αποβληθούν οι ασυναίσθητοι φόβοι που εμποδίζουν ένα υψηλότερο βαθμό εγρήγορσης και μια μεγαλύτερη αντοχή και ανοχή στις αντιφάσεις του έξω κόσμου. Μόνο μέσα από μια φυσική απλότητα, όμως, μπορεί να καταστεί δημιουργική και μόνιμα παρούσα η έκλυση μιας τέτοιας αποκαλυπτικής και καθαρτικής ενέργειας.

Η ενέργεια βέβαια αυτή, καθώς πρέπει να προκαλεί κάποια έκλαμψη, μια αστραπή φώτισης, μπορεί να παρεξηγηθεί από τον νεόφυτο εκείνη τη στιγμή και είτε να εκληφθεί σαν μια υπέρτατη αποκάλυψη, είτε να ταυτιστεί με κάποιο στοιχείο δονητικής μαγείας. Το ορθό είναι, το μυητικό επίτευγμα να εκφράζει το μέτρο, να έχει το γνώρισμα της απλής υπόδειξης ή να δώσει το σήμα της εκκίνησης για μια μεγάλη πορεία.

Η βεβαιότητα, έτσι, της οποίας επιτυχίας μιας μυητικής τελετής δεν μπορεί να απαντηθεί παρά μόνο μετά από καιρό. Εντοπίζεται ακριβώς στο μόνιμο αποτέλεσμά της.

Αν με το πέρασμα της πρώτης εντύπωσης παραμείνει στη συνείδηση του μυούμενου μια μόνιμη βιωματική εμπειρία, μια αγαλλίαση ικανή να τον εμπνέει και να τον ενθαρρύνει συνεχώς και να του υποδεικνύει με αβίαστο τρόπο τις καθημερινές του επιλογές, η μύηση είναι αληθινή.

Η μύηση δεν είναι ένα θαύμα ή μια τυχαία γενναιοδωρία. Η μύηση είναι μια στιγμιαία και δυνατή ερωτική ένωση που είναι αμάρτημα να παραμείνει στείρα από ανικανότητα του τελετουργού ή από την ψυχρότητα του μυούμενου (τις περισσότερες φορές και από τα δύο δυστυχώς μαζί).

Η μύηση είναι ιδέα, δεν είναι η πραγματικότητα.

Η μύηση είναι ο σκοπός, δεν είναι η πορεία.

Η μύηση είναι η θέαση, δεν είναι η περιήγηση.

Η μύηση είναι η γαμήλια τελετή, δεν είναι η συμβίωση.

Η μύηση είναι η κλείδα, δεν είναι ο θησαυρός.

Έτσι απλά η μύηση μπορεί να παρομοιαστεί με το φύτεμα ενός σπόρου. Είναι η κωδικοποιημένη εμπειρία εκείνου που κάποτε μπορεί να πραγματωθεί, είναι η προβολή, το στιγμιαίο ανάπτυγμα όχι της ικανότητας, αλλά της δυνατότητας του μυούμενου. Το σπόρο αυτό του μυστικού τελέσματος έχει καθήκον να καλλιεργήσει επίπονα και συστηματικά πια ο ίδιος ο μυούμενος. Αλλά η δύναμη της μυητικής έμπνευσης είναι και καθοδηγούσα και αποφασιστική. Είναι εκείνη που θα οδηγεί διαισθητικά τον μυούμενο μέσα από τους δαιδάλους και τις διασπάσεις της καθημερινότητας προς την τελείωσή του. Και αυτό προσδιορίζεται επιγραμματικά από την ποιότητα της μυητικής εμπειρίας και από την ικανότητα της να ανακαλείται, να επανέρχεται συνεχώς στη μνήμη του.

Όσο πιο ήρεμη και εσωτερικά δυνατή είναι η τελετή, τόσο διεισδυτική και διαρκής θα είναι η παρουσία της στο χώρο και τον χρόνο στη συνείδηση του ίδιου του μυημένου.

Ο τελετουργός παρακινούμενος από αυτή την αντίληψη οφείλει να αναπτύξει κατά την διάρκεια της τελετής στο έπακρο τη στοργή, την πείρα και την υπομονή του σπορέα και όχι την απληστία της προσωπικής απόλαυσης ενός επικαρπωτή.

Και καθώς επικεντρώνεται πια όλη η ουσία και η αποτελεσματικότητα του μυητικού τελέσματος σ' αυτή την φυσική ενέργεια, στον ψυχισμό του τελετουργού, αξίζει να επιχειρηθεί τελικά μια ανακεφαλαίωση, μια επισήμανση των πηγών της.

1)Αυτή η ενέργεια οφείλει να ρέει αβίαστα, αδιάσπαστα και φυσικά.

2)Αυτή η ενέργεια δεν μπορεί να αναδυθεί από την αμφιβολία, την κούραση, την ψυχρότητα και την υπεροψία.

3)Πρέπει να πηγάζει από τον σεβασμό, την πίστη και την αγάπη προς την παράδοση και τις Αρχές του μυητικού μας Τάγματος.

4)Πρέπει να ακτινοβολεί από την ίδια τη διάνοια του τελετουργού που θα στηρίζεται στην αληθινή γνώση και βίωση των τυπικών μας και κάθε λεπτομέρειας της τελετής.

5)Αυτή η ενέργεια πρέπει να αναβλύζει από την καρδιά του τελετουργού, από μια απέραντη πατρική στοργή και από μια διάθεση να στηριχθεί ουσιαστικά ο μυούμενος και μέσα απ' αυτόν ολόκληρη η ανθρωπότητα.

6)Αυτή η ενέργεια πρέπει να θερμαίνεται από μια διάθεση προσωπικής προσφοράς και από μια επιταγή θυσίας και ανάλωσης.

7)Πρέπει η τελετή της μύησης να μην επιτρέπει κανένα στοιχείο αυτοπροβολής, να μην συναλλάσσεται με κανένα είδος μικροψυχίας.

Όταν όλες αυτές οι προϋποθέσεις επισυμβούν, οι κινήσεις του τελετουργού αποκτούν άνεση, χάρη και φυσική μεγαλοπρέπεια. Η τελετή παρουσιάζεται πια σαν μια αυθόρμητη ροή ήχων, φώτων, εικόνων, διδασκαλιών και αποκάλυψης.

Τότε και μόνο η τελειότητα της προφορικής έκφρασης, η σημασία της λεπτής χειρονομίας και κίνησης και η προοπτική των σχημάτων και των αλληγοριών επικεντρώνουν την εγρήγορση τόσο των μυστών όσο και του μυούμενου σε εκείνο που είναι και θα παραμείνει άφατο.

Και τότε από την ίδια την μυητική τελετή θα αναδυθεί μια και μόνη αλήθεια: ότι ο κάθε Μαθητής (και όλοι μας πρέπει να παραμείνουμε μαθητές) οφείλει μετά από την ευλογία και τη χάρη της αληθινής πια αποκάλυψης να βαδίσει ολομόναχος και για το υπόλοιπο του βίου του το δρόμο της Μεγάλης Δοκιμασίας.

ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Ο ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΚΡΙΣΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΕΘΑ

ΟΙ ΕΠΤΑ ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΙΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΥ – MARC EDMUND JONES / ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Βρίσκεται στο βιβλίο του Ευστάθιου Λιακόπουλου Ο ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, σελ. 127-135.

Από το βιβλίο του Marc Edmund Jones: Occult Philosophy Εκδόσεις Samballa, 1977, Boulder Colorado, σελ. 109-118.

Η γνώση είναι διττή:

Αυτή η Γνώση που έλκει την

καταγωγή της από τα Ουράνια

Όντα των Φωτισμένων Κόσμων

και που μεταδίδεται στον Άνθρωπο με

αποκαλυπτικά μέσα και Ιερά Κείμενα

Και αυτή η γνώση που αναπτύχθηκε

από τον άνθρωπο τον ίδιο κατά τη

διάρκεια των αιώνων του αγώνα του

να προσαρμοσθεί στο περιβάλλον του

θνητού κόσμου.

Hall Manly Palmer

Επτά είναι οι θεμελιώδεις αλήθειες πάνω στις οποίες στηρίζονται τα αποδεκτά “πιστεύω” του ορθόδοξου εσωτερισμού στις πιο προσιτές και αναλυτικές του εκφράσεις. Παρουσιάζουν έτσι συνθετικά ολόκληρο το ανάπτυγμα των “δογμάτων” που είναι κοινά σ' αυτά που αποκαλούνται “Τα Μικρά Μυστήρια”.

Εξ αιτίας πάντως του γεγονότος ότι οι απόπειρες εξηγήσεως των οδήγησαν κατά καιρούς σε παρερμηνείες και μερικές φορές σε βαρειές κακοποιήσεις, η πρωταρχική, η ριζική τους ιδέα είναι δύσκολο να επισημανθεί.

Η παραδοχή των αληθειών αυτών δεν είναι βέβαια καθολική από τα επί μέρους εσωτερικά συστήματα.

Όλες αυτές οι αλήθειες βασανίστηκαν ανεξαίρετα από τους ερασιτέχνες κυρίως χρήστες τους. Αυτή ακριβώς η επιφανειακή προσέγγισή τους από τις καλές λεγόμενες τέχνες και τον έντεχνο λόγο είναι που αποθαρρύνει στην πρώτη τους γνωριμία, μια γνήσια εξερεύνηση των υπερβατικών τους δυνατοτήτων.

Οι αλήθειες όμως αυτές είναι που πρόσφεραν το έναυσμα για νέες αποκαλύψεις και μυστικές ανατάσεις του πνεύματος, ενώ παράλληλα πυροδότησαν δραματικές υπερβολές τόσο σαν καλλιτεχνικό υλικό όσο και σαν αφορμή δογματικών πολέμων με έντονο φυσικά εκκλησιαστικό χαρακτήρα.

Η σειρά με την οποία παρουσιάζονται εδώ είναι στοχαστική των προοδευτικών αναπτυγμάτων τους πάνω στην ανθρώπινη εμπειρία και δεν συμβαδίσζει με κάποια ιστορική αναφορά ή εξωτερική ιεραρχία των σχολών που φέρονται ότι εκφράζουν στα Μεγάλα Μυστήρια.

Οι αλήθειες αυτές από τη φύση τους δεν αρκούνται στο να προκαλέσουν ερεθίσματα για ένα νέο τρόπο σκέψης, αλλά επιβάλλουν συγκεκριμμένους κανόνες συμπεριφοράς που υπαγορεύονται πια μόνο από τη βαθειά κατανόησή τους.

1. Η ΑΠΟΔΟΧΉ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ

Πρώτη από τις βασικές αλήθειες των Μικρών Μυστηρίων είναι μια επιβεβαίωση της υπερφυσικής εμπειρίας.

Ο νους καλείται να αποδεχτεί και να εμπιστευθεί τα πνευματικά φαινόμενα και να εναποθέσει τη μεγάλη του ελπίδα πάνω στο θαυμαστό. Στην ακραία του μορφή αυτό σημαίνει μια εξάρτηση από το αόρατο σαν τη μόνη αληθινή ύπαρξη, υποβιβάζοντας έτσι κάθε εξωτερικό ή φυσικό ενέργημα σαν κάτι απορρέον, δευτερεύον και μόρφωμα εντελώς περιορισμένης εκδήλωσης.

Το καταφύγιο εδώ σε κάθε περίπτωση που το άτομο βρίσκεται σε δυσχέρεια είναι προς μια ανώτερη και υψηλώτερη πραγματικότητα. Αυτή η αντίληψη είναι η πηγή κάθε θρησκείας, από τον πρωτόγονο αννιμισμό μέχρι τη σύγχρονη πίστη στην προσευχή και τον ηθικό βίο. Αποτελεί επίσης τη θεωρητική βάση για τον ιδεαλισμό στη φιλοσοφία, δηλαδή το συμβιβασμό με τη φαινόμενη αναρχία του φυσικού κόσμου της οποίας υποτιμάται η παρουσία με την πρόβλεψη σε κάποιο ανώτερο ή αδιάφθορο πεδίο για έναν ασφαλέστερο προσανατολισμό και καθοδήγηση.

Καθώς ο αποκρυφιστής είναι βασικά εκείνος που παραδέχεται τη δυνατότητα του ελέγχου των φυσικών φαινομένων με υπερβατικά μέσα, η εκδήλωση της διαίσθησης του στην πρωτόγονη θεραπευτική οδήγησε στην ανάπτυξη της μαγείας σαν μιας δύναμης που υποτίθεται ότι είναι ικανή να ασκήση κάποια αόρατη αλλά αποτελεσματικώτερη επίδραση πάνω στην τοπική τάση ανυπακοής. Η θεραπευτική ικανότητα συνεπώς υπήρξε ο ακρογωνιαίος λίθος της εσωτερικής παράδοσης δια μέσου των αιώνων.

Αυτός που αναζητά, ο υποψήφιος, ελπίζει να δη πέρα από τα φυσικά όρια του εαυτού του, οραματιζόμενος μια πραγματικότητα και μια αλήθεια που μπορεί συνεχώς να αυτοαποκαλύπτονται σ' αυτόν μέσα από τα θαύματα της προσωπικής του επίτευξης.

Σαν πρώτο βήμα προς τα Μεγάλα Μυστήρια ο υποψήφιος, επιδιώκει και αποκτά μιαν απλή Υγεία, Επάρκεια και Ευδαιμονία και εισέρχεται σε μια περίοδο αληθινής Κατανόησης.

2. Η ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ

Η δεύτερη από τις βασικές αλήθειες των Μικρών Μυστηρίων είναι μια επιβεβαίωση προσωπικής συνέχειας.

Ο αποκρυφιστής αποδέχεται ότια υπάρχουν πολλές διαρκείς υποστάσεις του εαυτού του πέρα από την καθημερινή του ταυτότητα και έτσι θεωρεί τον τάφο του σαν μια θύρα προς μια μεγαλύτερη ευκαιρία παρά σαν ένα τέρμα του συνειδητού όντος.

Αυτή η αίσθηση της συνέχειας της ατομικής ύπαρξης βρίσκεται πίσω από την λατρεία των προγόνων που είναι ενσωματωμένη σε πολλές από τις μεγάλες θρησκείες της ανθρωπότητας και που στην εποχή μας είναι η ρίζα όλου του σεβασμού μας προς το παρελθόν και επομένως σε ότι στηρίζεται πάνω σε μια αναλλοίωτη πραγματικότητα και σε μια παγκόσμια αλήθεια.

Το δόγμα αυτό μορφοποιήθηκε και στο πεδίο της επιστήμης μέσα από έννοιες όπως η διατήρηση της δύναμης και το αδιάφθορο της ύλης, οδηγώντας στην πιο σύγχρονη αναγνώριση των κλειστών κυκλωμάτων ενέργειας.

Αντανακλάται στην αρχή της Μετάλλαξης που προωθήθηκε από τους Αλχημιστές στη διακήρυξή τους της παραγωγής υψηλώτερων αξιών από κατώτερες και υπηρετεί κατά δραμματικό τρόπο και την υποκειμενική ταύτηση που υπόσχονται ορισμένα πολιτιστικά σχήματα όπως το Τοτέμ και άλλες διακλαδώσεις του εξατομικευμένου δεσμού προς μια αόρατη και αδίαφθορη διαδικασία εξέλιξης του όντος.

Η πίστη της Χριστιανικής Ορθοδοξίας στην ανάσταση του σώματος είναι μια επιβεβαίωση ότι ολόκληρη η ατομικότητα δεν είναι παρά ένα πλέγμα τυπικών δράσεων και αναδράσεων που καθιερώνουν το πρόσωπο μέσα από τον παράγοντα της φυσικής του μορφής και ότι η σάρκα του επομένως – στην κυριολεξία ή άλλως πως – είναι στην πραγματικότητα μια προφητεία επιβίωσης μετά θάνατον.

Οι Μεγάλοι Σωτήρες ή Αβατάρες της πνευματικής ιστορίας επιβεβαιώνουν τη δυνατότητα μιας τέτοιας αθάνατης κατάστασης μέσα από τη συχνή και εσκεμμένη αυτο-προβολής τους με ασώματο τρόπο.

Ο ακούμενος αναζητώντας την αλήθεια, οφείλει να ακολουθήσει το παράδειγμά τους σε μια μικρότερη κλίμακα με το να αυξήση τις ικανότητές του να απαγκιστρώνεται από τα επίπλαστα στοιχεία του και να ενδυναμώνει έτσι την αιώνια του μήτρα.

Στο δεύτερο βήμα προς τα Μεγάλα Μυστήρια εκλεπτύνει την προσωπικότητά του μέχρις ότου τελειοποιήση τη Φιλοσοφική λίθο τουτέστι μέχρι να ολοκληρώσει το χαρακτήρα του μέσα από τον οποίο πια βιώνει πραγματικά την εμπειρία μιας αθάνατης σημασίας μεταξύ των αδελφών του.

3. Η ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΗΣ ΑΟΡΑΤΗΣ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗΣ

Η τρίτη βασική αρχή των Μικρών Μυστηρίων είναι μια επιβεβαίωση της Θείας παρέμβασης.

Αυτό μπορεί να σημαίνει παρέμβαση από το Θεό ή από μια Υπέρτατη Νόηση λιγώτερο ανθρωπομορφική αλλά που πρέπει πάντως να είναι η πράξη μιας συμπαντικής δύναμης επικεντρωμένης στον άνθρωπο σαν πρόσωπο.

Η έννοια αυτή κατ' ανάγκη συμπληρώνει και φωτίζει κάθε πραγμάτωση της υπερφυσικής εμπειρίας (η πρώτη μας αρχή).

Η πνευματική συνέχεια ή η αθανασία (η δεύτερη} αναδεικνύεται έτσι σε κάτι περισσότερο επιθυμητό από μια απλή άυλη διάρκεια.

Η καθοδήγηση αυτή εκδηλώνεται στα ανθρώπινα πράγματα μέσα από τις συγκεκριμμένες αν και απεριόριστες δυνατότητες της ατομικής μετάλλαξης σε κάθε δεδομένη στιγμή. Και έτσι γίνεται και κοινωνικά σημαντική σε μια διευρυμμένη αντίληψη αυτού που λέγεται υπερβατική συνείδηση.

Αυτή η αποδοχή φυσικά δεν οδηγεί στην απάρνηση της πραγματικότητας του καθ' ημέραν βίου – όπως συμβαίνει στον Υποκειμενισμό ή σε άλλες μεταφυσικές σχολές φυγής από τον κόσμο – αλλά εμπνέει μια συνεχή παρουσία και συναλλαφή για να επιτευχθή κάτι καλλίτερο με τίμημα κάτι χειρότερο.

Αυτό είναι μια ακόμα διεύρυνση της αντίληψης της συνέχειας ότι δηλαδή οι θρησκείες αποκαλούν διαδικασία κάθαρσης ή Ανύψωσης. Βασικά εξελίσσεται σε μια αφομοίωση του μικρότερου στο μεγαλύτερο όπως αυτό εκφράζεται στην Πατρική σχέση με τη Θεότητα ή την Αδελφική σχέση με τους Μεγάλους Μύστες.

Η αόρατη αυτή αδελφότητα δημιουργείται από το γεγονός ότι όλοι οι άνθρωποι τους οποίους συνδέει μια υψηλώτερη έμπνευση αφιερώνουν τη ζωή τους σε κοινές δραστηριότητες υπερβατικής φύσης. Κατ' αυτό τον τρόπο εμψυχώνουν κάθε εκδήλωση της ζωής με διάσταση συμπαντική και είναι έτσι σε θέση να καθοδηγούν κάθε συνειδητή ανάταση του εν εγρηγόρσει ευρισκομένου πνεύματος.

Στην επιστήμη, αυτή η αντίληψη παίρνει τη μορφή του ρασιοναλισμού ή της πίστης σε μια απόλυτη ολοκλήρωση της νόησης που εκφράζεται παραστατικά με την ιδέα ότι ο άνθρωπος τελικά μπορεί να κατορθώσει ό,τι διανοηθή.

Ο μυημένος επιβάλλεται να παραμείνει ακλόνητα πιστός στα ιδανικά του εσωτερισμού που τον οδηγούν προς την αθάνατη αδελφότητα και να υπακούει πάντα στην καθοδήγηση που απορρέει από αυτή την άφατη κοινωνία.

Σαν το τρίτο βήμα προς τα Μεγάλα Μυστήρια πρέπει να επιδιώξει ένα τρόπο ζωής που να ταυτίζεται με όλες τις εξέχουσες προσωπικότητες που βάδισαν πριν απ' αυτόν το Δρόμο και σ' αυτή τη νέα πνευματοποιημένη αυτοσυνείδησή του πια, δικαιούται να φέρη ένα καινούργιο Μυστηριακό Όνομα.

4. ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΗΣ ΜΥΗΤΙΚΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ

Η τέταρτη από τις βασικές αλήθειες των Μικρών Μυστηρίων είναι μια επιβεβαίωση της εσωτερικής γνώσης.

Η παγκόσμια ολοκλήρωση μπορεί να γίνη κατανοητή συνειδητά και σε όλες τις άπειρες εκδηλώσεις της μόνο αν ο άνθρωπος θα συνεχίση να τελειοποιεί τον εαυτό του σε τέτοιο βαθμό που να γίνεται ο κατάλληλος αγωγός της. Γι' αυτό ακριβώς λέγεται ότι η μυητική διαδικασία οδηγεί στη φώτιση και είναι προσιτή σε κάθε έναν που θα εκδηλώσει τη Θέληση να καταστήσει την υπερβατική κατάσταση κατανόησης, προσωπικό του επίτευγμα.

Και εδώ ακριβώς στηρίζεται και κάθε ηθική εξέλιξη της κοινωνίας καθώς η διαδικασία αυτή στην πιο πρακτική της μορφή εκδηλώνει απόλυτο σεβασμό σε αυτό που αποκαλούμε προσωπικότητα.

Η αίσθηση της μεγάλης σοφίας μπορεί μερικές φορές να συμβάλει στην αλαζονεία της πίστης ή του δόγματος και να ενθαρύνει ένα ληστρικό ιερατείο ή μια επιπόλαιη έκφραση αποκλειστικότητας στην εξωτερική όψη των μυστηρίων. Αλλά παράλληλα προκαλεί το άτομο να επιδιώξη στο μέγιστο δυνατό βαθμό την πνευματική του αυτοαποκάλυψη. Η επιστήμη στερείται διορατικότητας όταν θεωρεί την ανθρώπινη νόηση αφ' εαυτής πλήρη, εκφράζοντας έτσι την άποψη ότι ο άνθρωπος είναι σε θέση να λύση όλα του τα προβλήματα μέσα από διανοητικές διαδικασίες. Γιατί ο σύγχρονος πολιτισμός έχει κατά δραμματικό τρόπο υπογραμμίση το γεγονός ότι κάθε ειδική γνώση απαιτεί την ανάπτυξη συγκεκριμμένων δεξιοτήτων οι οποίες και αποκτώνται μόνο μετά από προκαθορισμένη εξάσκηση.

Οι θρησκείες έχουν συνειδητοποιήση ότι το άτομο δεν θα μπορέση να αποφύγη την αλληλοεπίδραση του ίδιου με το περιβάλλον και ότικάθε αναπτυξη του πνεύματος πρέπει να συγκρατείται από ένα έλεγχο των αισθησιακών εμπειριών, και γι' αυτό δηλώνουν ότι πίστις άνευ έργων είναι νεκρά. Ο μυημένος αναμένεται να υποβάλλη τον εαυτό του σε μια συνεχή και αυτοπροσανατολιζόμενη παιδεία και να μετέχει ενεργά σε οποιαδήποτε μορφή εξωτερικής πειθαρχίας αποδεικνύεται η καταλληλότερη για τις προσωπικές του ανάγκες.

Σαν το τέταρτο βήμα προς τα Μεγάλα Μυστήρια, υιοθετεί πια ένα πανάρχαιο όραμ επίτευξης, ταυτισμένο με την Αθάνατη αποστολή του και αφιερώνει τη ζωή του σε ένα πρακτικό λειτούργημα για το καλό του συνόλου, για να μπορεί να αξιοποιήση έτσι τις νεοαποκτημένες εξαιρετικές του ικανότητες.

5. Η ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ

Η πέμπτη από τις βασικές αλήθειες των Μικρών Μυστηρίων είναι η επιβεβαίωση της ύπαρξης ενός ισόρροπου σχεδίου στο σύμπαν.

Η αόρατη πλευρά της δημιουργίας γίνεται αποδεκτή σαν ουσιαστικά πραγματική (η πρώτη αρχή) και ακολούθως της δίδεται δυνατότητα συνέχειας (η δεύτερη αρχή). Μετά αποκτά κοινωνικό σκοπό και οργάνωση (η τρίτη αρχή) και της παραχωρείται συνειδητή υποκειμενική-προσωπική ευθύνη (τέταρτη αρχή) που είναι η βάση για μια αντικειμενική πραγμάτωση, ικανή να κοινωνηθή πια με όλα τα όντα. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η μόνη δικαίωση της όποιας συμπαντικής αποκάλυψης της παγκόσμιας πραγματικότητας.

Από πρακτική άποψη αυτή είναι και η δικαίωση της τελετουργίας ή της μαγείας, όπου δηλαδή ο εσωτερισμός κάνει χρήση εκείνου που η επιστήμη απλά αποκαλύπτει στατιστικά, των νόμων δηλαδή της αλληλοεξάρτησης των πραγμάτων.

Ο νόμος και η τάξη δεν είναι πια τόσο η έκφραση της θείας θέλησης ή της παγκόσμιας ανάγκης όσο η συμφιλίωση της κάθε δεδομένης ύπαρξης με τον ίδιο τον εαυτό της και έτσι η συμπόρευση της με όλες τις άλλες.

Η επιμονή είναι η μόνη δυνατή μέθοδος ανάπτυξης των εγγενών μας δυνατοτήτων και παρά το γεγονός ότι συχνά γίνεται κατάχρηση των μαγικών δυνάμεων – και έτσι καταλήγει μαύρη παρά λευκή κατά την αποκρυφιστική ορολογία – και οι αληθινές μας δυνατότητες παρασύρρονται προς τα αριστερά μάλλον παρά προς τα δεξιά, όμως αυτή η ολοκλήρωση της αυθυπαρξίας είναι εκείνη που στο τέλος μας επιτρέπει να μεθέξουμε σε κάθε θεία πραγματικότητα.

Έτσι η μυστική γνώση επιβεβαιώνει αυτό που η θρησκεία διακηρύσσει: ότι ο άνθρωπος δημιουργήθηκε κατ' εικόνα και ομοίωση του Θεού. Και καθιερώνει έτσι και το Ερμητικό Αξίωμα: “όπως τα άνω, έτσι και κάτω”.

Ο άνθρωπος αναγνωρίζεται έτσι σαν μικρόκοσμος, δηλαδή ότι είναι ένα μικρό σύμπαν που εμπεριέχει σε εμβρυακή κατάσταση όλα τα στοιχεία του Μεγαλύτερου κόσμου. Αυτό ακριβώς είναι εκείνο που του επιτρέπει να ερμηνεύει τον κόσμο παντοειδώς και εξηγεί και την καταγωγή της Προφητείας.

Ο μυημένος από αναζητητής αναμένεται να γίνη αποκαλυπτής (δεν έχει σημασία σε πόσο μικρή διάσταση) και να βοηθήση τον κάθε α να κατανοήση τις ζωτικές ροπές της κοινής τους εμπειρίας.

Σαν το πέμπτο βήμα προς τα Μεγάλα Μυστήρια ταυτίζεται αμετάκλητα με κάποια από τις μεγάλες στιγμές της ανθρωπότητας και γίνεται σημείο αναφοράς της γεννεάς του, προσφέροντας έτσι ένα ψυχολογικό στήριγμα υψηλής και απρόσωπης μορφής σε όσους βρίσκονται γύρω του.

6. Η ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΗΣ ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

Η έκτη από τις θεμελιώδεις αλήθειες των Μικρών Μυστηρίων είναι η επιβεβαίωση του Νόμου του Κάρμα.

Αυτή η ιδέα που προέρχεται από την Ανατολή, υπογραμμίζει κατά δραμματικό τρόπο τις μη αντιστρεπτές συνήθως συνέπειες των ίδιωντων προσωπικών ενεργημάτων για το ίδιο το άτομο. Αλλά δίνει συγχρόνως ιδιαίτερη έμφαση στο γεγονός ότι μπορούμε να καθοδηγήσουμε και να ανατάξουμε το πεπρωμένο μας μέσα από την αναγνώριση και την ενεργοποίηση μιας παράλληλης ικανότητας θέλησης και θυσίας που είναι εγγενής στον καθένα από μας.

Η αντίληψη του Νόμου του Κάρμα έχει κυριαρχίσει τους τελευταίους αιώνες και στην κλασσική φυσική και στο συνοδεύοντα αυτήν μεσαιωνικό ρασιοναλισμό, αλλά γίνεται αποδεκτή στους χώρους αυτούς περισσότερο σαν περιορισμός και δέσμευση και λιγώτερο σαν ευκαιρία εξέλιξης.

Η εμπειρία υποβάλλεται έτσι σε μια νοήμονα ή προγραμματισμένη λειτουργικότητα επίτευξης υψηλώτερου τελικού σκοπού και όχι στις κοινές μηχανικές συνέπειες συμμετοχής της στην καθημερινή δοκιμασία. Σε κάθε όμως περίπτωση, γεγονός παραμένει ότι η προσαρμογή στις σωστές συνθήκες είναι η αληθινή ουσία της ολοκλήρωσης.

Επειδή ο άνθρωπος διατρέχει μια αυστηρά προκαθορισμένη πορεία στην κοινή εκδήλωση της ύπαρξής του, μπορεί με την ίδια πιστότητα να διατρέχη και μια άλλη στην εξαιρετική της εκδήλωση. Μπορεί δηλαδή να μεταβάλλη αυτό που θεωρείται πεπρωμένο γι' αυτόν, με μια στάση ανάλογη με το βάρος αυτού του πεπρωμένου.

Αυτή ακριβώς η εξωφλητική ικανότητα είναι εκείνη που επέβαλλ από την αρχή ακόμα της ανάδυσης της ανθρώπινης συνείδησης, τους ηθικούς κανόνες, σαν ένα είδος εξισορροπιστικής πληρωμής.

Οικοδομώντας πάνω στην παρόρμηση να εξισώσουμε τη ζημία με μια υλική αποκατάσταση και περιορίζοντας την πρωτόγονη αντίληψη ότι η ποινή πρέπει να είναι εκδίκηση, δηλαδή μεγαλύτερη από τη ζημία, οι Μεγάλοι Πνευματικοί Διδάσκαλοι επέβαλαν τη μεγαλοψυχία της συγνώμης κι ακόμα μια πραγματική αγάπη για τους εχθρούς μας. Έτσι μας επιτρέπουν να αποκομίσουμε κέρδη από το κακό με μια στάση δημιουργική, μετακινώντας απλά το κέντρο της σχέσης μας προς την αθέατη πλευρά της ζωής και αξιοποιώντας τις επιφανειακά προσδιοριστές αιτίες, να κυριαρχίσουμε δηλαδή πάνω στα γεγονότα αντί να τα αφήσουμε να μας καταβάλουν.

Ο μύστης αναμένεται να απαλλαγή από τις καρμικές του εμπλοκές και να αποτινάξη όλες τις ταπεινές ή εφθαρμένες παρορμήσεις του, ανατοποθετώντας τον εαυτό του συνεχώς με την ανάληψη απέναντι στην αόρατη αδελφότητα νέων ευθυνών.

Σαν έκτο βήμα προς τα Μεγάλα Μυστήρια, αφιερώνει τον εαυτό του σε μια πνευματική αποστολή αυτοθυσίας μέσα στον κόσμο της καθημερινότητας και με τη βέβαιη σταύρωσή του στην κοινωνία, αναδεικνύεται σε εκφραστή του αληθινού ομαδικού πνεύματος.

7. Η ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΗΣ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ

Έβδομη από τις θεμελιακές αλήθειες στα Μικρά Μυστήρια είναι μια επιβεβαίωση της Επανενσάρκωσης.

Η αντίληψη αυτή ολοκληρώνει την πνευματική διάσταση που είναι αποδεκτή από την εσωτερική φιλοσοφία και παρουσιάζει πια το είναι όχι μόνο ηθικά ικανό αλλά και σαν αθάνατα αυτάρκες.

Ότι αναδεικνύεται έτσι ζωτικής σημασίας για το άτομο δεν είναι αν έζησε στη γη προηγουμένως – καθώς πολύ λίγοι έχουν τη μνήμη ή κάποια εξωτερική καταγραφή που να βοηθήση την ιδέα αυτή να καταστή κάτι περισσότερο από καθαρή εικασία – αλλά ότι μπορεί να ζωοποιήση μια αντάξια του θεμελιακή ενεργητικότητα.

Οι θρησκείες έχουν ευρύτατα υιοθετήση αυτή την αντίληψη. Οι διδασκαλίες του γνήσιου Χριστιανισμού π.χ. αναφέρουν ότι ο Ηλίας ξαναγεννήθηκε σαν ο Ιωάννης ο Βαπτιστής.

Η θωρία αυτή πολλές φορές συγχέεται με αυτή της μετεμψύχωσης όπου η ανθρώπινη ψυχή μπορεί να ξαναγεννηθή σαν ζώο ή φυτό.

Η επιστήμη βλέπει τα περιοδικά επαναλαμβανόμενα φαινόμενα, σαν στηρίγματα κάθε πρόβλεψης, δηλαδή καθαρά λογικά. Η κυκλική φύση της ζωής όμως είναι μια τόσο πολύ διαδεδομένη αντίληψη του ανθρώπου για τον κόσμο του που μπορεί να αποτελέση τη βάση για κάτι παραπάνω από μαντεία είτε αυτό είναι καθημερινή κρίση είτε αφορά κάποια από τις απόκρυφες τέχνες.

Ότι φυσικά επεμβαίνει πια δεν είναι η περιοδικότητα αυτή καθ' εαυτή, αλλά η επανάταξη ή η αυτοπραγμάτωση. Σ' αυτή την περίπτωση εμφανίζεται η δια του Χριστού Σωτηρία στη μόνη αληθινή της σημασία, όπως και η επικέντρωση της εσωτερικότητας της ανθρώπινης ισχύος με την αθάνατη εργασία ενός Διδασκάλου. Γιατί τα Μεγάλα και τα Μικρά ζουν μαζί το ένα για το άλλο και μέσω του άλλου.

Και έτσι φθάνουμε στο αποκρύφωμα των Μικρών Μυστηρίων.

Ο μυημένος καλείται να αποδεχθή μια παράδοση φυλετικής κληρονομίας, η οποία θα εκφράζει κάποια υπερβαίνουσα την κοινή σημασία της προσωπικής του ζωής, διάσταση. Διάσταση που μπορεί να τον κατασησει ικανό να επιτύχη κυριολεκτικά την αθάνατη έκφρασή του.

Σαν το έβδομο και τελευταίο βήμα για τα Μεγάλα Μυστήρια καθίσταται η πραγματική επανενσωμάτωση κάποιας μεγάλης ψυχής που έζησε στην κληρονομία του χρόνου. Και με αυτό του το επίτευγμα καταλαμβάνει τη θέση του αληθινού Μύστη και καθίσταται μέλος της Μεγάλης Λευκής Στοάς.

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ο ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Μια ακόμα κρίση ταυτότητας

ΕΚΔΟΣΕΙΣ “ΑΡΕΘΑ”

(Β ΕΚΔΟΣΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΕΝΗ 1992)