Η θλιβερή κατάσταση του Ανθρωπίνου γένους – Albert Pike

Εισήλθατε εδώ εν μέσω ζόφου (ερέβους), βαδίσατε στην σκιά, και είστε ενδεδυμένοι πένθιμα. Θρηνήστε μαζί μας την θλιβερή κατάσταση του Ανθρωπίνου γένους σε αυτή την κοιλάδα των δακρύων! Τις δυστυχίες των ανθρώπων και τις αγωνίες των εθνών! Το σκότος της συγχυσμένης ψυχής που συνθλίβεται από την αμφιβολία, και το φόβο του μελλούμενου!

Δεν υπάρχει ανθρώπινη ψυχή που ορισμένες φορές να μην θλίβεται. Δεν υπάρχει ευγενική ψυχή που κάποιες φορές να μην απελπίζεται. Ίσως δεν υπάρχει κανείς – από όλους εκείνους που δεν σκέπτονται κάτι περισσότερο από τις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα του σώματός τους – που κάποιες φορές να μην αιφνιδιάζεται και να μην τρομοκρατείται από τα φοβερά ερωτήματα – αισθανόμενος σαν να είναι ένοχος επειδή δεν απάντησε σε αυτά – τα οποία ψιθυρίζονται στα εσώτατα βάθη του. Κάποιος Δαίμονας φαίνεται να τον βασανίζει με αμφιβολίες και να επιζητεί να τον συνθλίψει με την απελπισία, ρωτώντας τον εάν είναι βέβαιος ότι οι πεποιθήσεις του είναι αληθείς και η πίστη του καλά εδραιωμένη. Εάν είναι πραγματικά βέβαιος ότι ένας Θεός Άπειρης Αγάπης και Ευεργεσίας κυβερνά το Σύμπαν, ή οτι υπάρχει μόνον κάποια πανίσχυρη ανελέητη Μοίρα και σιδηρά Ανάγκη, που είναι κρυμμένη στο αδιαπέραστο σκότος και στην οποία οι άνθρωποι – με τα βάσανα και τις θλίψεις τους, τις ελπίδες και τις χαρές τους, τις φιλοδοξίες και τις πράξεις τους – είναι αδιάφοροι ή δεν είναι γι' αυτήν σημαντικότεροι από τα μόρια της σκόνης που χορεύουν στο φως του ήλιου. Ή ότι υπάρχει ένα Ον που διασκεδάζει με την απίστευτη ματαιοδοξία και ανοησία, τις αγωνίες και τις συσπάσεις των ασήμαντων εντόμων που αποτελούν την Ανθρωπότητα και που αυτή η ανθρωπότητα επιπόλαια φαντάζεται ότι ομοιάζει με τον Παντοδύναμο. «Τι είμαστε εμείς;» ερωτά ο Πειράζων. «Δεν είμαστε παρα μαριονέτες σ' ένα θέατρο. Ω! Παντοδύναμο πεπρωμένο, τράβα τα νήματά μας απαλά. Χόρεψέ μας με επιείκεια στη δυστυχισμένη μικρή μας σκηνή».

«Δεν είναι», ψιθυρίζει ο Δαίμονας, «παρά μόνον η υπέρμετρη ματαιοδοξία του ανθρώπου που τώρα τον κάνει να θεωρεί τον εαυτό του ότι είναι όμοιος προς τον Θεό σε νόηση, συναισθήματα και πάθη, όπως ήταν εκείνη η ιδέα που στην αρχή τον έκανε να πιστέψει – έχοντας την σωματική μορφή και τα όργανά του – ότι είναι η πραγματική εικόνα της Θεότητας; Δεν είναι ο Θεός του, αλλά απλά η δική του σκιά που προβάλλεται σ' ένα γιγαντιαίο σχήμα επάνω στα σύννεφα; Δεν δημιουργεί για τον εαυτό του έναν Θεό κατ' εικόνα και ομοίωση του, απλά και μόνο προσθέτοντας απεριόριστη έκταση στις δικές του ικανότητες, δυνάμεις και πάθη;»

Η Φωνή, που δεν παραμένει πάντοτε σιωπηρή, ψιθυρίζει, «Ποιος ικανοποίησε ποτέ πλήρως τον εαυτό του θέτοντας ερωτήματα σχετικά με τη φύση του; Ποιος απέδειξε ποτέ στον εαυτό του – με μια τέτοια πειστικότητα, η οποία ανήγαγε την πίστη σε βεβαίοτητα – ότι ήταν ένα αθάνατο πνεύμα που κατοικούσε πρόσκαιρα μόνον στον οίκο ή στο περίβλημα του σώματός του, και ότι θα ζει για πάντα, αφού το σώμα του θα έχει αποσυντεθεί; ποιος απέδειξε ποτέ, ή μπορεί ποτέ να αποδείξει, ότι η διάνοια του Ανθρώπου διαφέρει από εκείνη των ευφυέστερων ζώων σε κάτι άλλο, παρά μόνο σε βαθμό;

Ποιος έχει κάνει κάτι περισσότερο από το να πει ανοησίες και ασυναρτησίες για να εξηγήσει την διαφορά μεταξύ των ενστίκτων του σκύλου και την λογική του Ανθρώπου; Το άλογο, ο σκύλος, ο ελέφαντας συνειδητοποιούν εξίσου την ταυτότητά τους, όπως και εμείς. Σκέπτονται, ονειρεύονται, θυμούνται, διαφωνούν με τον εαυτό τους, συλλαμβάνουν, σχεδιάζουν και εξαγουν συμπεράσματα (λογίζονται). Μήπως δεν είναι η διάνοια και η νοημοσύνη του ανθρώπου, παρά μόνον η διάνοια ενός ζώου σε υψηλότερο βαθμό ή σε μεγαλύτερη ποσότητα (larger quantity);» Στην πραγματική εξήγηση μιας απλής σκέψης ενός σκύλου μπορεί να συμπυκνωθεί ολόκληρη η μεταφυσική.

Και με ακόμη τρομερότερη χροιά, η Φωνή συνεχίζει να ρωτά: Με ποιο τρόπο, οι μάζες των ανθρώπων, το τεράστιο πλήθος του ανθρωπίνου γένους, έχουν αποδείξει πως είναι είτε σοφότεροι είτε καλύτεροι από τα ζώα, όταν στα μάτια των ζώων λάμπει μια ανώτερη διάνοια απ' ότι στα δικά τους βλακώδη, και χωρίς νοημοσύνη μάτια; Με ποιον τρόπο έχουν αποδείξει οι άνθρωποι πως είναι άξιοι ή πως τους αρμόζει μια αθάνατη ζωή; Θ αποτελούσε αυτό την επιβράβευση κάποιας αξίας για την μεγάλη πλειοψηφία; Παρουσίαζουν επάνω στην γη κάποια ικανότητα προς βελτίωση, ότι έχουν την δυνατότητα για μια κατάσταση ύπαρξης κατά την οποία, δεν θα γονυπετούσαν στην ισχύ – όπως τα σκυλιά που φοβούνται το μαστίγιο – ή πως δεν θα καταπιέζονταν από αδυναμίες που θα τους καθιστούσαν ανίσχυρους;

Θα ήταν δυνατόν να ζήσουν σε μια κατάσταση όπου δεν θα μπορούσαν να μισούν, να κατηγορούν, να βασανίζουν, να εξολοθρεύουν, ούτε και να εμπορεύονται, να κερδοσκοπούν, να παγιδεύουν τους εύπιστους και να κλέβουν αυτούς που τους εμπιστεύονται, να χρησιμοποιούν τα χρήματα των άλλων για να πλουτίζουν και με το να θεωρούν τον εαυτό τους ενάρετο ξεφυσούν για τα ελαττώματα των άλλων, ευχαριστώντας τον Θεό που δεν είναι σαν τους άλλους (αμαρτωλούς) ανθρώπους; Πόση αξία θα είχε για την πλειοψηφία των ανθρώπων ένας Παράδεισος, όταν σε Αυτόν δεν θα μπορούσαν να ψεύδονται και να δυσφημούν, ούτε και θα μπορούσαν να ασκούν ποταπές δραστηριότητες ώστε να κερδίζουν χρήματα;

Με λύπη κοιτάζουμε γύρω μας και διαβάζουμε τα σκοτεινά και θλιβερά αρχεία των παλαιών, νεκρών και σαθρών εποχών. Περισσότεροι από 18 αιώνες πέρασαν μέσα στο φασματικό πεδίο του Παρελθόντος, από τότε που ο Χριστός διδάσκοντας την Θρησκεία της Αγάπης εσταυρώθη, ώστε αυτή να καταστεί Θρησκεία του Μίσους. Και οι Διδασκαλίες Του, ακόμη και τώρα δεν γίνονται ούτε καν συμβολικά δεκτές ως αληθείς από το ένα τέταρτο της ανθρωπότητας. Πόσα αμέτρητα πλήθη ανθρωπίνων όντων δεν έχουν ζήσει και πεθάνει από τον θάνατό Του, μέσα σε μια πλήρη έλλειψη πίστεως όλων εκείνων που εμείς θεωρούμε ουσιώδη για την Λύτρωση; Πόσες χιλιάδες μυριάδες ψυχές από την εποχή του σκότους της ειδωλολατρικής προκαταλήψεως δεν έχουν κατέλθει υλοβαρείς και αδιαπέραστες, επάνω στη γη, και στη συνέχεια ανήλθαν (χωρίς καμία αλλαγή) προς τον αιώνιο Θρόνο του Θεού για να κριθούν από Αυτόν;

Η Θρησκεία της Αγάπης, για δεκαεφτά μακρούς αιώνες απεδείχθη ότι ήταν όμοια με την Θρησκεία του Μίσους, της απιστίας, των Διώξεων, χειρότερη από τον Μωαμεθανισμό, τον άκαμπτο ανταγωνιστή του. Αιρέσεις αναπτύχθηκαν προτού ακόμη πεθάνουν οι Απόστολοι. Ο Θεός μισούσε τους Νικολαΐτες(1), ενώ ο Άγιος Ιωάννης στην Πάτμο διακήρυττε την επερχόμενη οργή Του. Οι θρησκευτικές ομάδες φιλονικούσαν και η κάθε μια όταν αποκτούσε δύναμη καταδίωκε τις άλλες, μέχρι που το έδαφος ολόκληρου του χριστιανικού κόσμου είχε εμποτιστεί με το αίμα, είχε λιπανθεί από τις σάρκες και είχε γίνει λευκό από τα οστά Μαρτύρων. Και ο ανθρώπινος νους πιέστηκε στα όριά του για να ανακαλύψει νέους τρόπους δια των οποίων τα βασανιστήρια και ο πόνος θα διαρκούσαν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα και θα ήταν περισσότερο έντονα.

«Με ποιο δικαίωμα;» ψιθυρίζει η Φωνή, «ο άνθρωπος φροντίζει μόνο τα δικά του συμφέροντα, αυτό το άγριο, ανελέητο και επιθετικό ζώο, που οι δυστυχίες και οι σπασμοί των άλλων – του άθλιου είδους του – του δημιουργούν τα πιο χαροποιά αισθήματα, ενώ την πλειοψηφία των ανθρώπων την ενδιαφέρει μόνον να τρώει, να κοιμάται, να ντύνεται και να βυθίζεται σε αισθησιακές απολαύσεις, και που οι καλύτεροι από αυτούς φιλονικούν, μισούν, φθονούν εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων; Με ποιο δικαίωμα προσπαθεί να αυταπατάται πιστεύοντας ότι δεν είναι ένα ζώο, όπως είναι ο λύκος, η ύαινα και η τίγρης, αλλά θεωρεί τον εαυτό του ευγενέστερο, ένα πνεύμα που έχει προορισμό να γίνει αθάνατο, ένα σπινθήρα του πρωταρχικού Φωτός, Πυρός και Λόγου, τα οποία είναι ο Θεός; Ποια άλλη αθανασία παρά μόνον του εγωισμού, θα μπορούσε να έχει αυτό το πλάσμα; Είναι ικανό για τίποτε άλλο; Δεν θα πρέπει η αθανασία να αρχίζει εδώ στην γη και δεν αποτελεί η ζωή ένα μέρος της; Πως μπορεί ο θάνατος να αλλάξει την βασική φύση αυτής της χυδαίας ψυχής;

Γιατί να μην έχουν και τα άλλα ζώα, που ελάχιστα μοιάζουν με τους ανθρώπους στην ακολασία, στην αγριότητα, στην ωμότητα και στην δίψα για αίμα, το ίδιο δικαίωμα, όπως έχει ο άνθρωπος – να αναμένει μια ανάσταση και μια αιωνιότητα υπάρξεως ή έναν Παράδεισο της Αγάπης;

Ο κόσμος βελτιώνεται. Ο άνθρωπος σταματά να διώκει όταν οι διωκόμενοι γίνουν πολυπληθείς και δυνατοί και δεν υποτάσσονται πλέον στους διώκτες. Αφού τελείωσε αυτή η πηγή ευχαρίστησης και διασκέδασης, οι άνθρωποι ασκούν την εφευρετικότητα της ωμότητάς τους στα ζώακαι στα άλλα όντα που θεωρούν υποδεέστερά τους. Να τους αφαιρεί την ζωή που τους έδωσε ο Θεός, και αυτό, όχι μόνο επειδή θα πρέπει να φάει την σάρκα τους για να τραφεί, αλλά μόνο για την ικανοποίηση μιας αχαλίνωτης ωμότητας, είναι μια αποδεκτή εργασία και διασκέδαση του ανθρώπου, αυτού του ίδιου που υπερηφανεύεται ότι είναι ο Επικεφαλής της Δημιουργίας και μόνο λίγο χαμηλότερα από τους Αγγέλους. Εάν δεν μπορεί πλέον να χρησιμοποιήσει τον τροχό των βασανιστηρίων, την αγχόνη, τις πυρακτωμένες λαβίδες και τους πασσάλους της πυράς, μπορεί να μισεί, να διαστρεβλώνει με ψεύδη και να χαίρεται με την σκέψη ότι μετά θάνατον, όταν θα απολαμβάνει την πολυτέλεια και τις αισθησιακές ομορφιές του Παραδείσου, θα βλέπει με ευχαρίστηση την αγωνία και τους σπασμούς εκείνων που «δικαίως» καταδικάστηκαν, επειδή τόλμησαν να έχουν γνώμη διαφορετική από την δική του, σε θέματα που ήταν πέρα από την κατανόηση και αυτών αλλά και εκείνου.

Όταν οι στρατιές των δεσποτικών αρχόντων σταματούν να σφαγιάζουν και να καταστρεφουν, την θέση τους την παίρνουν οι στρατιές της «Ελευθερίας», και το μαύρο και το άσπρο αναμεμειγμένα σφάζουν, καίνε και αρπάζουν. Κάθε εποχή επαναλαμβάνει τα εγκλήματα και τις αδικίες των προηγουμένων, και ακόμη οι πόλεμοι μαίνονται ανεξέλεγκτοι μετατρέποντας τις εύφορες περιοχές σε ερήμους, ενώ ο Θεός δοξάζεται στις Εκκλησίες για τις αιμοσταγείς σφαγές, και οι ανελέητοι καταστροφείς έχοντας στα χέρια τους την λεία των αρπαγών τους, στέφονται με δάφνες και εξυμνούνται.

Από το σύνολο του ανθρωπίνου γένους, ούτε ένας στους δέκα χιλιάδες δεν έχει κάποιες βλέψεις, πέρα από τις καθημερινές ανάγκες που μοιάζουν με εκείνες της ποταπής ζωής ενός ζώου. Σε αυτή την εποχή, όπως και σε όλες τις προηγούμενες, όλοι οι άνθρωποι πλην ελαχίστων, στις περισσότερες χώρες, γεννιούνται για να γίνουν σχεδόν υποζύγια, εργαζόμενοι πλάι-πλάι με το άλογο και το βόδι. Τελείως αδαείς, ακόμη και στις «πολιτισμένες χώρες» σκέπτονται και συμπεραίνουν, όπως τα ζώα στο πλευρό των οποίων μοχθούν. Γι' αυτούς ο Θεός στα δεκαεννέα εικοστά του χριστιανικού κόσμου είναι ο Μπελ (Βηλ), ο Μολώχ, ο Ζευς ή στην καλύτερη περίπτωση ο Όσιρις, ο Μίθρας, ή ο Αντονάι (Αδωνάι), ή οποιοδήποτε άλλο όνομα που λατρευόταν στις παλιές Παγανιστικές εορτές και τα τελετουργικά τους. Είναι το Άγαλμα του Ολυμπίου Διός, που λατρεύεται ως ο Πατήρ, μέσα στο Χριστιανικό Ναό που ήταν κάποτε Ειδωλολατρικός. Είναι το Άγαλμα της Ουρανίου Αφροδίτης, που έγινε η Παρθένος Μαρία. Βασικά οι άνθρωποι δεν πιστεύουν βαθιά στην καρδιά τους ότι ο Θεός είναι δίκαιος ή ελεήμων. Φοβούνται και κρύβονται από τους κεραυνούς Του και τρέμουν την οργή Του. Οι περισσότεροι νομίζουν πως πιστεύουν ότι υπάρχει μια άλλη ζωή, μια κρίση και τιμωρία για το αμάρτημα. Παρόλα αυτά διώκουν ως Απίστους και Αθέους εκείνου που δεν πιστεύουν στην δική τους φανταστική πίστη, και που παρόλα αυτά δεν την πιστεύουν ως πραγματική, επειδή κάτι τέτοιο (το να πιστεύει δηλαδή κάποιος σε διαφορετική θρησκεία από αυτούς) τους είναι ακατανόητο, διότι ζουν μέσα στην άγνοια και στη διανοητική πενία. Για την μεγάλη πλειοψηφία του ανθρωπίνου γένους, ο Θεός δεν είναι παρά η αντανακλώμενη μέσα στο απεριόριστο διάστημα μορφή, του Ένθρονου γήινου Τυράννου, μόνο που είναι ισχυρότερος, περισσότερο μυστηριώδης και πλέον αμείλικτος. Για να βασανίσει την ανθρωπότητα, ο Δεσπότης χρειάζεται μόνον να υπάρχει, αυτό είναι που ο κοινός νους κάθε εποχής, φαντάστηκε ως τον Θεό.

__________________

1.«αλλά τούτο έχεις, ότι μισείς τα έργα των Νικολαϊτών, α καγώ μισώ» Αποκάλυψις, Β', 6.

Νικολαΐτες(1ος αιών). Γνωστικοι που έδρασαν στην Πέργαμο, την Έφεσο και την Θυάτειρα της Μ. Ασίας. Επικεφαλής τους ήταν ο Εθνικός μάντης Βαλαάμ. Ο βίος τους ήταν ακόλαστος και έκλυτος γιατί πίστευαν πως φθείροντας με αυτόν τον τρόπο την σάρκα προσέγγιζαν το Θείον. (Σ.τ.επ.)

ALBERT PIKE

ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΕΚΤΟΝΩΝ

ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΔΕΔΕΓΜΕΝΟΥ ΣΚΩΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ

ΡΟΔΟΣΤΑΥΡΙΚΟ ΠΕΡΙΣΤΥΛΙΟ

CHAPTER OF ROSE-CROIX

ΑΠΟΔΟΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΓΛΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ Ι. ΜΟΥΡΙΚΗΣ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΑΦΕΤΖΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ 2002

ΚΑΤΗΧΗΣΗ ΚΑΒΑΛΙΣΤΩΝ – ALBERT PIKE

Ερ.: Διατί επιζητείτε να γίνετε δεκτός ως Ιππότης της Καβαλά;

Απ.: Για να γνωρίσω, μέσω των αριθμών, την θαυμάσια αρμονία η οποία υπάρχει μεταξύ φύσεως και θρησκείας.

Ερ.: Πως είχατε αναγγελθεί;

Απ.: Δια δώδεκα κρούσεων.

Ερ.: Τι σημαίνουν;

Απ.: Είναι οι δώδεκα βάσεις της προσωρινής και πνευματικής ευτυχίας.

Ερ.: Τι είναι ένας Καβαλιστής;

Απ.: Ένας άνθρωπος που έχει μάθει από παράδοση, την Ιερατική Τέχνη και τη Βασιλική Τέχνη.

Ερ.: Τι σημαίνει το έμβλημα: Omnia in numeris sita sunt;

Απ.: Ότι τα πάντα κρύπτονται υπό τον πέπλο των αριθμών.

Ερ.: Εξηγήσατέ μου τούτο.

Απ.: Θα πράξω τούτο, ως τον αριθμό 12. Η αγχίνοιά σας, θα διακρίνει τα υπόλοιπα.

Ερ.: Τι σημαίνει η μονάδα στον αριθμόν 10;

Απ.: Τον ΘΕΟ, δημιουργούσα και ζωοποιούσα ύλη, εκφραζομένην δια του 0, το οποίον από μόνον του δεν έχει αξία.

Ερ.: Τι σημαίνει η μονάδα;

Απ.: Στην ηθική τάξη, μια λέξη ενσαρκούμενη στους κόλπους μιας παρθένου – ή θρησκείας... Στη φυσική (τάξη), ένα πνεύμα ενσωματωμένο στο παρθένο έδαφος ή φύση.

Ερ.: Τι εννοείτε με τον αριθμό δύο;

Απ.: Στη ηθική τάξη, άνδρα και γυναίκα... Στη φυσική το ενεργό και το παθητικό.

Ερ.: Τι εννοείτε με τον αριθμό 3;

Απ.: Στην ηθική τάξη, τις τρεις θεολογικές αρετές. Στη φυσική, τις τρεις αρχές των σωμάτων.

Ερ.: Τι εννοείτε με τον αριθμό 4;

Απ.: Τις τέσσερις πρωτεύουσες αρετές... Τα τέσσερα στοιχειώδη προσόντα.

Ερ.: Τι εννοείτε με τον αριθμό 5;

Απ.: Την πεμπτουσία της θρησκείας... Την πεμπτουσία της ύλης.

Ερ.: Τι εννοείτε με τον αριθμό 6;

Απ.: Τον θεολογικό κύβο... Το φυσικό κύβο.

Ερ.: Τι εννοείτε με τον αριθμό 7;

Απ.: Τα επτά μυστήρια... Τους επτά πλανήτες.

Ερ.: Τι εννοείτε με τον αριθμό 8;

Απ.: Τον μικρό αριθμό των Εκλεγμένων... Τον μικρό αριθμό των σοφών ανδρών.

Ερ.: Τι εννοείτε με τον αριθμό 9;

Απ.: Την εξύμνηση της θρησκείας... Την εξύμνηση της ύλης.

Ερ.: Τι εννοείτε με τον αριθμό 10;

Απ.: Τις δέκα εντολές... Τις δέκα αρχές της φύσης.

Ερ.: Τι εννοείτε με τον αριθμό 11;

Απ.: Τον πολλαπλασιασμό της θρησκείας... Τον πολλαπλασιασμό της φύσεως.

Ερ.: Τι εννοείτε με τον αριθμό 12;

Απ. Τα δώδεκα Άρθρα της Πίστεως, τους δώδεκα Αποστόλους, θεμέλιον της Αγίας Πόλεως τους κηρύξαντες σε όλον τον κόσμο, για την ευτυχία μας και την πνευματική χαρά... Τις δώδεκα λειτουργίες της φύσεως, τους δώδεκα αστερισμούς του Ζωδιακού, θεμέλιον του Primum Mobile (Πρώτου Κινητού), επεκτείνοντάς το σε όλο το Σύμπαν για την πρόσκαιρη ευτυχία μας.

[Ο Ραβί (Πρόεδρος των Σανχεντρίμ) προσθέτει: Από όλα όσα μου έχετε πει, προκύπτε ότι η μονάδα αναπτύσσει εαυτήν στο 2, συμπληρώνεται στο τρία εσωτερικώς, και έτσι παράγει το 4 εξωτερικώς, ενώ δια μέσου των 6, 7, 8, 9, φθάνει στα 5, το μισό του σφαιρικού αριθμού 10, για να ανέλθει διερχόμενη δια του 11 στο 12, και για να ανυψωθεί με τον αριθμό 4 επί 10, στον αριθμόν 6 επί 12, τον τελικόν όρο και κορυφή της αιωνίας μας ευτυχίας.]

Ερ.: Ποίος είναι ο παράγωγος αριθμός;

Απ.: Στην Θεότητα, είναι η μονάδα, στα δημιουργημένα πράγματα ο αριθμός 2: Επειδή η Θεότητα 1, περικλείει το 2 και στα δημιουργημένα πράγματα το 2 περικλείει το 1.

Ερ.: Ποίος είναι ο πλέον μεγαλειώδης αριθμός;

Απ.: Το 3, γιατί δεικνύει την τριπλήν θείαν ουσίαν.

Ερ.: Ποίος είναι ο πλέον μυστηριώδης αριθμός;

Απ.: Το 4, γιατί περιέχει όλα τα μυστήρια της φύσεως.

Ερ.: Ποίος είναι ο πλέον απόκρυφος αριθμός;

Απ.: Το 5, γιατί ευρίσκεται εγκλεισμένον στο κέντρο της σειράς.

Ερ.: Ποίος είναι ο πλέον σωτήριος αριθμός;

Απ.: Το 6, γιατί περιέχει την πηγή της πνευματικής και της σωματικής μας ευτυχίας.

Ερ.: Ποίος είναι ο πλέον τυχερός αριθμός;

Απ.: Το 7, γιατί μας οδηγεί προς τη δεκάδα, τον απόλυτο αριθμό.

Ερ.: Ποίος είναι ο αριθμός, ο πλέον επιθυμητός;

Απ.: Το 8, γιατί ο κατέχων τούτον, ανήκει στον αριθμό των Εκλεκτών και των Σοφών.

Ερ.: Ποίος είναι ο πλέον έξοχος αριθμός;

Απ.: Το 9, γιατί με τούτο η θρησκεία και η φύση δοξάζονται.

Ερ.: Ποίος είναι ο υπέρτατος αριθμός;

Απ.: Το 10, γιατί περιλαμβάνει την μονάδα, η οποία δημιούργησε τα πάντα και το μηδέν, σύμβολο της ύλης και του χάους, από όπου τα πάντα ανεδύθησαν. Στα ψηφία του περιλαμβάνει, το δημιουργηθέν και το μη δημιουργηθέν, την έναρξη και το τέλος, την ισχύ και τη δύναμη, τη ζωή και την εκμηδένιση. Με την μελέτη αυτού του αριθμού, ευρίσκομε τις σχέσεις όλων των πραγμάτων, την ισχύ του Δημιουργού, τις ικανότητες του πλάσματος, καθώς και το Άλφα και το Ωμέγα της θείας γνώσεως.

Ερ.: Ποίος είναι ο πλέον πολλαπλασιάζων αριθμός;

Απ.: Το 11, γιατί με την κατοχήν δύο μονάδων καταλήγουμε στον πολλαπλασιασμό των πραγμάτων.

Ερ.: Ποίος είναι ο πλέον στερεός αριθμός;

Απ.: Το 12, γιατί είναι το θεμέλιο της πνευματικής αλλά και της προσκαίρου ευτυχίας.

Ερ.: Ποίος είναι ο ευνοούμενος αριθμός της θρησκείας και της φύσεως;

Απ.: Το 4 επί 10, γιατί μας επιτρέπει απορρίπτοντες οτιδήποτε ακάθαρτο, να χαιρόμαστε αιωνίως τον αριθμόν 6 επί 12, όρο και κορυφή της ευδαιμονίας μας.

Ερ.: Ποία η σημασία του κανόνος;

Απ.: Είναι το σύμβολο των τεσσάρων στοιχείων των περιεχομένων εντός του τριγώνου, ή το έμβλημα των τριών αρχών της χημείας: Αυτά τα πράγματα ενωμένα σχηματίζουν απόλυτον μονάδα στην αρχική ύλη.

Ερ.: Ποία είναι η σημασία του κέντρου της περιφέρειας (κύκλου);

Απ.: Σημαίνει το συμπαντικό πνεύμα, ζωογόνο κέντρο της φύσεως.

Ερ.: Τι εννοείτε με τον τετραγωνισμό του κύκλου;

Απ.: Η έρευνα του τετραγωνισμού του κύκλου δείχνει τη γνώση των τεσσάρων κοινών στοιχείων, τα οποία συντίθενται αυτά τα ίδια από στοιχειώδη πνεύματα, ή κύριες αρχές, καθώς ο κύκλος, μολονότι στρογγυλός, αποτελείται από γραμμές, οι οποίες διαφεύγουν από την όψη και είναι ορατές μόνον δια του νου.

Ερ.: Ποία είναι η βαθύτερη σημασία του αριθμού 3;

Απ.: Ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιον Πνεύμα. Από τη δράση αυτών των τριών προκύπτει το τρίγωνον εντός του τετραγώνου (εγγεγραμμένου στο τετράγωνο) και εκ των επτά γωνιών, η δεκάδα ή ο τέλειος αριθμός.

Ερ.: Ποίος είναι ο πλέον συγκεχυμένος αριθμός;

Απ.: Το Μηδέν – το έμβλημα του χάους, άμορφον μίγμα των στοιχείων.

Ερ.: Ποία η σημασία των τεσσάρων εμβλημάτων του Βαθμού;

Απ.: Είμαστε για να ακούμε, να βλέπουμε, να είμαστε σιωπηλοί και να απολαμβάνουμε την ευδαιμονίαν μας.

ALBERT PIKE

MORALS AND DOGMA

XXVIII

KNIGHT OF THE SUN, OR PRINCE ADEPT

ΙΠΠΟΤΗΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ, Ή ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ ΜΥΣΤΗΣ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΠΑΓΩΝΗΣ ΘΩΜΑΣ

ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ ΑΓΓΕΛΑΚΗ

Όψεις των θρησκειών – ALBERT PIKE

Σε κάθε πίστη υπάρχουν άριστες ηθικές αρχές. 

Στον μακρινό νότο της Ασίας ο Ζωροάστρης δίδαξε αυτό το δόγμα: «Αρχίζοντας ένα ταξίδι, ο Πιστός θα πρέπει να στρέψει τις σκέψεις του προς τον Ορμούζ και να ομολογήσει με καθαρή καρδιά, ότι αυτός είναι ο Βασιλέας του Κόσμου. Θα πρέπει να τον αγαπά, να τον λατρεύει και να τον υπηρετεί. Θα πρέπει να είναι δίκαιος και φιλάνθρωπος, να απεχθάνεται τις ηδονές του σώματος, να αποφεύγει την υπερηφάνεια, την υπεροψία, το ελάττωμα σε όλες τις μορφές του, και ιδιαιτέρως το ψέμα, ένα από τα πλέον συνήθη αμαρτήματα με το οποίο ο άνθρωπος γίνεται ένοχος. Θα πρέπει να λησμονεί αυτά που έχει υποστεί από τους άλλους και να μην αποζητά την εκδίκηση. Θα πρέπει να τιμά τη μνήμη των γονέων και των συγγενών του. Τη νύχτα, πριν κοιμηθεί, θα πρέπει να εξετάσει με αυστηρότητα τη συνείδησή του και να μετανοήσει για τα σφάλματα που έκανε λόγω αδυναμίας ή κακοτυχίας». Ο πιστός έπρεπε να προσεύχεται για να έχει τη δύναμη να συνεχίζει να πράττει το Αγαθό και να ζητά να του δοθεί συγχώρεση για τα σφάλματά του. Ήταν καθήκον του να εξομολογείται τα σφάλματά του σ' έναν Μάγο (Ιερέα) του Ζωροάστρη, ή σε έναν απλό άνθρωπο που ήταν γνωστός για τις αρετές του, ή στον Ήλιο. Η νηστεία, μικρής ή μεγάλης διάρκειας απαγορευόταν. Αντίθετα μάλιστα, ήταν καθήκον του να τρέφει σωστά το σώμα του για να διατηρεί τη ζωτικότητα του, ώστε η ψυχή του να παραμένει ισχυρή για να αντισταθεί στο Πνεύμα του Σκότους, και για να μπορεί να μελετά προσεκτικότερα τον Θείο Λόγο λαμβάνοντας περισσότερο θάρρος για να εκτελεί ευγενείς πράξεις.

Στα βόρεια της Ευρώπης, οι Δρυίδες, δίδασκαν την αφοσίωση στους φίλους, την ανοχή στην ανταπόδοση της αδικίας, την αγάπη για τα αξιέπαινα έργα, τη σύνεση, τη φιλανθρωπία, τη φιλοξενία, το σεβασμό προς τους ηλικιωμένους, να μην τους απασχολεί το μέλλον και να ζουν για το παρόν, την εγκράτεια, να αψηφούν το θάνατο και να φέρονται ιπποτικά στο γυναικείο φύλο. Προσέξτε αυτούς τους κανόνες από το Χάβα Μάαλ (Hava-Maal), ή το Θείο Βιβλίο του Οντίν:

«Εάν έχεις ένα φίλο να τον επισκέπτεσαι συχνά. Πολύ σύντομα το μονοπάτι θα γεμίσει με χόρτα και τα δέντρα θα το καλύψουν, εάν δεν βαδίζεις συχνά επάνω του. Πιστός φίλος είναι αυτός που όταν έχει δύο καρβέλια ψωμί δίνει το ένα στο φίλο του. Μην κάνετε ποτέ το πρώτο βήμα για να χωρίσετε από τον φίλο σας, επειδή η δυστυχία κομματιάζει την καρδιά εκείνου που δεν έχει κανέναν άλλον για να συμβουλευτεί, παρά μόνον τον εαυτό του. Δεν υπάρχει ενάρετος άνθρωπος χωρίς κάποιο ελάττωμα, ούτε και κακός άνθρωπος που να μην έχει κάποια αρετή. Ευτυχής είναι ο άνθρωπος που τον επαινούν και τον αντιμετωπίζουν με καλή διάθεση, επειδή όλα εκείνα που εξαρτώνται από την θέληση ενός ξένου είναι επικίνδυνα και αβέβαια. Τα πλούτη εξαφανίζονται μέχρι να ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου και είναι ο πιο ασταθής φίλος. Τα κοπάδια χάνονται, οι γονείς πεθαίνουν, οι φίλοι δεν είναι αθάνατοι, και εσύ ο ίδιος πεθαίνεις, αλλά γνωρίζω ένα πράγμα που είναι άφθαρτο: τα λόγια με τα οποία οι άνθρωποι κρίνουν τους νεκρούς. Να είσαι φιλέσπλαχνος σε αυτούς που συναντάς στο δρόμο. Εάν ο φιλοξενούμενος που έρχεται στο σπίτι σου κρυώνει, πρόσφερέ του μία θέση δίπλα στη φωτιά. Ο άνθρωπος που έχει διασχίσει τα βουνά χρειάζεται τροφή και στεγνά ρούχα. Μην εμπαίζεις τους ηλικιωμένους, επειδή πολύ συχνά πηγάζουν από τις ρυτίδες της ηλικίας λόγια γεμάτα από σοφία. Να είσαι μετριόφρων και όχι αλλαζονικός. Κανείς δεν πρέπει να αναζητά να μάθει το πεπρωμένο του για να κοιμάται ήρεμα. Δεν υπάρχει χειρότερη δυστυχία από το να είμαστε ανικανοποίητοι με αυτά που έχουμε. Ο λαίμαργος καταβροχθίζει την δική του ζωή μέχρι να φτάσει στον θάνατο και ο σοφός άνθρωπος γελά με την λαιμαργία του ηλιθίου. Τίποτα δεν είναι περισσότερο βλαβερό στους νέους από το υπερβολικό ποτό. Όσο περισσότερο πίνει κάποιος τόσο περισσότερο χάνει τα λογικά του, και το πουλί της λησμονιάς κελαηδά εμπρός σε εκείνους που έχουν πιει, αρπάζοντας με πονηριά τις ψυχές τους. Ο άνθρωπος που δεν έχει λογική πιστεύει ότι θα ζήσει για πάντα εάν αποφύγει τον πόλεμο, αλλά έστω κι αν δεν τον χτυπήσουν τα ακόντια, τα γεράματα δεν θα τον λυπηθούν. Καλύτερα να ζεις καλά, παρά να ζεις για πολλά χρόνια. Όταν ένας άνθρωπος ανάψει μια φωτιά στο σπίτι του, ο θάνατος έρχεται προτού να προλάβει να σβήσει η φωτιά».

Επίσης, τα Ινδικά βιβλία αναφέρουν τα εξής: «Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου. Ποτέ μην ξεχνάς τα καλά που έχεις λάβει. Να μαθαίνεις όταν βρίσκεσαι σε νεαρή ηλικία. Να υπακούς στους νόμους της χώρας σου. Να αποζητάς την συντροφιά εναρέτων ανθρώπων. Να αναφέρεσαι με σεβασμό για τον Θεό. Να έχεις καλές σχέσεις με τους συμπολίτες σου. Να παραμένεις στην (κοινωνική) θέση που σου αρμόζει. Μην πεις κακό για κανέναν. Μη χλευάζεις τα σωματικά ελαττώματα κανενός. Μην καταδιώκεις ακατάπαυστα έναν ηττημένο εχθρό. Να προσπαθείς να αποκτήσεις καλή φήμη. Να συζητάς και να συμβουλεύεσαι σοφούς άνδρες. Όσο περισσότερα μαθαίνει κάποιος, τόσο περισσότερο βελτιώνει την ικανότητα της μαθήσεως. Η γνώση είναι ο πλέον μόνιμος πλούτος. Το να είσαι αδαής είναι σαν να είσαι μουγκός. Η σωστή χρήση της γνώσεως είναι να διακρίνεις το καλό από το κακό. Μην γίνεσαι αίτιο ντροπής για τους γονείς σου. Αυτά που μαθαίνει κάποιος όταν είναι νέος διατηρούνται όπως το χάραγμα πάνω σ' ένα βράχο. Σοφός είναι αυτός που γνωρίζει τον εαυτό του. Τα βιβλία σου θα πρέπει να είναι οι καλύτεροι φίλοι σου. Όταν φτάσεις εκατό ετών, σταμάτα να μαθαίνεις. Η σοφία είναι βαθιά ριζωμένη ακόμη και στους αεικίνητους ωκεανούς. Μην απατήσεις κανένα, ούτε και τον εχθρό σου. Η σοφία είναι ένας θησαυρός που η αξία του εκτιμάται παντού. Να μιλάς με πραότητα και καλοσύνη, ακόμα και στους φτωχούς. Το να συγχωρείς είναι γλυκύτερο από το να ζητάς εκδίκηση. Τα τυχερά παιχνίδια και οι φιλονικίες οδηγούν στην δυστυχία. Η αξία μιας πράξεως δεν πραγματώνεται χωρίς να εξασκούμε την αρετή. Η τιμή προς την μητέρα μας είναι η πλέον αρμόζουσα εκδήλωση σεβασμού προς τη Θεότητα. Δεν υπάρχει ήρεμος ύπνος χωρίς καθαρή συνείδηση. Αυτός που αθετεί τον λόγο του δεν έχει αντιληφθεί σωστά το δικό του συμφέρον».

Πριν είκοσι τέσσερις αιώνες η Κινέζικη Φιλοσοφία έλεγε τα εξής:

«Ο Φιλόσοφος (Κομφούκιος) είπε, ΣΑΝ (SAN)! Η διδασκαλία μου είναι απλή και εύκολη για να κατανοηθεί». Όταν ο Φιλόσοφος έφυγε οι μαθητές ρώτησαν τι εννοούσε ο διδάσκαλός τους. Ο ΤΣΕΝΓΚ ΤΣΕΟΥ είπε, «Η δοξασία του Διδασκάλου μας συνίσταται μόνον στο το να είσαι χρηστός και να αγαπάς τον πλησίον, όπως αγαπάς τον εαυτό σου».

Περίπου πέντε αιώνες πριν από τη γέννηση του Χριστού, ο Εβραϊκός νόμος ανέφερε, «Εάν οποιοσδήποτε άνδρας μισεί τον πλησίον του... τότε θα κάνετε σε αυτόν, ό,τι σκέφτηκε να κάνει εκείνος στον αδελφό του... Είναι καλύτερος ένας γείτονας που βρίσκεται κοντά, παρά ένας αδελφός που μένει μακριά... Θα αγαπάς τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου».

Τον ίδιο αιώνα, ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ ο Έλλην είπε, «Θα αγαπάς τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου».

Τρεις γενεές νωρίτερα, ο ΖΩΡΟΆΣΤΡΗΣ, είχε πει στους Πέρσες: «Να προσεύχεσαι ευγνωμονώντας τον Κύριο, τον Ορμούζ, τον πλέον δίκαιο και αγνό, τον ανώτατο και λατρευτό Θεό, που κήρυξε τα εξής στον Προφήτη του, τον Ζερντούστ (Zerdusht): «Μην κάνεις στους άλλους αυτό που δεν θα επιθυμούσες να κάνουν σ' εσένα. Να κάνεις στους ανθρώπους, εκείνο που θα σε ευχαριστούσε να σου κάνουν».

Η ίδια διδασκαλία μεταδιδόταν για πολλά χρόνια στις Σχολές της Βαβυλώνας, της Αλεξάνδρειας και της Ιερουσαλήμ. Ένας ειδωλολάτρης είπε στο Φαρισαίο Χιλλέλ, πως ήταν έτοιμος να ασπαστεί την Ιουδαϊκή θρησκεία, εάν μπορούσε ο Χιλλέλ να του πει με λίγα λόγια, μια σύνοψη ολόκληρου του Μωσαϊκού νόμου. «Εκείνο που δεν θα σου άρεσε να σου κάνουν», είπε ο Χιλλέλ, «μη το κάνεις στον πλησίον σου. Αυτός είναι ολόκληρος ο νόμος: τα υπόλοιπα δεν είναι κάτι άλλο, παρά σχόλια σε αυτή την πρόταση».

«Τίποτα δεν είναι πιο φυσιολογικό», είπε ο ΚΟΝΦΟΥΚΙΟΣ, «τίποτα πιο απλό, από τις αρχές αυτής της ηθικής την οποία προσπαθώ να σας διδάξω, μέσω ωφελίμων ρητών... Αυτή είναι ο ανθρωπισμός, δηλαδή αυτή η παγκόσμια ευσπλαχνία που πρέπει να εξασκείται ανεξαιρέτως ανάμεσά μας. Είναι η χρηστότητα, δηλαδή αυτή η εντιμότητα και ακεραιότητα πνεύματος και καρδιάς, η οποία κάνει τον άνθρωπο να αναζητά την αλήθεια στα πάντα, και να την επιθυμεί χωρίς να εξαπατά τον εαυτό του ή τους άλλους. Τέλος, είναι η ειλικρίνεια ή η καλή πίστη, δηλαδή αυτή η ευθύτητα, αυτή η ανοικτή καρδιά η εκλεπτυσμένη από την δύναμη του εσωτερικού εαυτού, που εμποδίζει όλες τις προσποιήσεις και όλες τις συγκαλύψεις, τόσο στο λόγο όσο και στην πράξη».

ALBERT PIKE

MORALS AND DOGMA

ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΕΚΤΟΝΩΝ

ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΔΕΔΕΓΜΕΝΟΥ ΣΚΩΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

ΟΙ ΣΥΜΒΟΛΙΚΟΙ ΒΑΘΜΟΙ

Η ΣΤΟΑ ΤΗΣ ΤΕΛΕΙΟΠΟΙΗΣΕΩΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ 2001

Η ΙΣΧΥΣ – ALBERT PIKE

John Zorn / Electric Masada perform Karaim. 

ΜΙΑ ΒΑΘΕΙΑ ΥΠΟΚΛΙΣΗ!!!

Η ισχύς όταν είναι ανεξέλεγκτη ή βρίσκεται υπό πλημμελή έλεγχο, όχι μόνο εξαντλείται άσκοπα στο κενό όπως η πυρίτιδα που καίγεται στον αέρα ή όπως ο ατμός που δεν τιθασεύεται από την επιστήμη, αλλά μαχόμενη στα τυφλά και αφού τα χτυπήματά της συναντούν μόνο το κενό, επιστρέφουν και πλήττουν αυτή την ίδια. Είναι ερωση και καταστροφή. Είναι το ηφαίστειο, ο σεισμός και ο κυκλώνας – όχι η ανάπτυξη και η πρόοδος. Είναι ο τυφλωμένος Πολύφημος που χτυπά στην τύχη και πέφτει με το κεφάλι στα αιχμηρά βράχια από τη δύναμη των ίδιων των χτυπημάτων του.

Η τυφλή Ισχύς των ανθρώπων είναι μια δύναμη η οποία πρέπει να αποταμιεύεται και να χειραγωγείται, όπως η τυφλή δύναμη του ατμού, που ενώ ανυψώνει τεράστια σιδερένια έμβολα και κινεί μεγάλους τροχούς, μπορεί επίσης, να συνδράμει στη κατασκευή του σωλήνα ενός πυροβόλου ή στην ύφανση της πιο λεπτής δαντέλας. Θα πρέπει να καθοδηγείται από την Διάνοια. Η Διάνοια είναι για τους ανθρώπους και για την Ισχύ τους, ό,τι ακριβώς η λεπτή βελόνα της πυξίδας για ένα πλοίο – η ψυχή του, που καθοδηγεί την τεράστια μάζα ξύλου και σιδήρου δείχνοντας πάντοτε προς τον Βορρά. Για να επιτεθούμε στα οχυρά που έχουν οικοδομήσει οι προλήψεις, η τυραννία και οι προκαταλήψεις, οι οποίες περιστοιχίζουν το ανθρώπινο γένος, η Ισχύς θα πρέπει να αποκτήσει εγκέφαλο (σκέψη) και νόμο. Τότε μόνον τα πεπραγμένα της παράγουν μόνιμα αποτελέσματα και υπάρχει πραγματική πρόοδος. Τότε υπάρχουν και οι υψηλές κατακτήσεις. Η σκέψη είναι μια ισχύς ενώ η φιλοσοφία θα πρέπει να είναι η ενέργεια που να έχει ως σκοπό την βελτίωση του ανθρωπίνου γένους. Τα δύο μεγάλα κινητήρια μέσα είανι η Αλήθεια και η Αγάπη. Οταν όλες αυτές οι Δυνάμεις συνδυαστούν και καθοδηγηθούν από την Διάνοια, ρυθμιζόμενες από τον ΚΑΝΟΝΑ του Νόμου και της Δικαιοσύνης, καθώς και από μία συνδυασμένη και συστηματική δράση και προσπάθεια, τότε, η μεγάλη επανάσταση που προετοιμάζεται από την ανακύκληση και την εναλλαγή των αιώνων θα αρχίσει να γίνεται πραγματικότητα. Η ΔΥΝΑΜΙΣ της ίδιας της Θεότητος βρίσκεται σε ισορροπία με την ΣΟΦΙΑ της. Συνεπώς το αποτέλεσμα θα είναι η ΑΡΜΟΝΙΑ.

Η αιτία που οι επαναστάσεις αποτυγχάνουν είναι επειδή δεν ρυθμίζεται σωστά η ΙΣΧΥΣ. Γι' αυτό τον λόγο οι εξεγέρσεις προέρχονται από τα υψηλά όρη που δεσπόζουν στον ηθικό ορίζοντα. Η Δικαιοσύνη, η Σοφία, η Λογική και ο Νόμος, πλασμένα από το αγνότερο χιόνι του ιδεώδους, μετά από μια μακρά πτώση από βράχο σε βράχο, και αρχικά αντικατοπτρίζοντας τον ουρανό στη διάφανη επιφάνειά τους, αφού στη συνέχεια συνενωθούν μυριάδες κατά την διάρκεια του μεγαλειώδους δρόμου του θριάμβου, ξαφνικά χάνονται στους βάλτους, όπως'ενας ποταμός της Καλιφόρνια που χάνεται στην άμμο.

Η εξελικτική πορεία του ανθρωπίνου γένους απαιτεί, πως τα ύψη που το περιβάλλουν θα πρέπει να λάμπουν με ευγενικά και αιώνια διδάγματα θάρρους. Πράξεις θάρρους λάμπουν μέσα στην Ιστορία και δημιουργούν ένα από τε είδη του φωτός που οδηγεί τους ανθρώπους. Είναι τ' αστέρια και οι σπινθήρες που προέρχονται από αυτόν τον μεγάλο ωκεανό του ηλεκτρισμού την Ισχύ, που αφυπνίσθηκε εντός των ανθρώπων. Να αγωνίζεσαι, να αντιμετωπίζεις όλους τους κινδύνους, να υποκύπτεις στη φθορά, να συνεχίζεις να παλεύεις σώμα με σώμα με τη μοίρα, ν' αντιμετωπίζεις την ήττα χωρίς φόβο και να ελέγχεις την υπερβολική δύναμη, να παραβλέπεις την μέθη του θριάμβου – αυτά είναι τα παραδείγματα που χρειάζονται τα έθνη, καθώς και το φως το οποίο τα ηλεκτρίζει.

Υπάρχουν τεράστιες Δυνάμεις στα μεγάλα σπήλαια του κακού που βρίσκονται στον πυθμένα της κοινωνίας. Ο τρομερός εκφυλισμός, η αθλιότητα, η δυστυχία, η ένδεια, ελαττώματα και εγκλήματα που αναδίδουν δυσοσμία στο σκοτάδι, προερχόμενα από έναν πληθυσμό που βρίσκεται κάτω από το επίπεδο των πραγματικών ανθρώπων και ζει μέσα στις μεγάλες πόλεις. Εκεί το ενδιαφέρον προς τον άνθρωπο εξαφανίζεται, ο καθένας ουρλιάζει, ψάχνει, αρπάζει και ξεσκίζει για τον εαυτό του. Οι ιδέες αγνοούνται και κανείς δεν σκέφτεται την πρόοδο. Αυτός ο πληθυσμός εει δύο μετέρες. Και οι δύο όμως είναι μητριές – η Αγνοια και η Δυστυχία. Τα “θέλω” είναι ο μοναδικός οδηγός τους – ζητούν την ικανοποίηση μόνο για να κορέσουν την όρεξή τους. Ομως, ακόμη κι αυτοί μπορούν να στρατολογηθούν. Η ταπεινή άμμος που πατάμε, εάν τη ρίξουμε στο καμίνι, την λιώσουμε και την εξαγνίσουμε με τη φωτιά, μπορεί να γίνει ένα λαμπερό κρύσταλλο. Αυτοί έχουν την άγρια και αχαλιναγώγητη δύναμη της ΣΦΥΡΑΣ, τα χτυπήματα τους όμως βοηθούν στον μεγάλο σκοπό, όταν οριοθετηρθούν εντός των γραμμών που χαράσσει ο ΚΑΝΟΝΑΣ τον οποίον βαστούν η σοφία και η φρόνηση.

Ομως, είναι αυτή η ίδια η Ισχύς των ανθρώπων, αυτή η Τιτάνια δύναμη των γιγάντων που χτίζει τα οχυρά των τυράννων και ενσωματώνεται στα στρατεύματά τους. Αρα λοιπόν υπάρχει και η πιθανότητα εμφάνισης περιόδων τυραννίας σαν και εκείνες για τις οποίες έχει λεχθεί, ότι “η Ρώμη ανέδυε περισσότερη δυσοσμία όταν άρχων ήταν ο Βιτέλιος παρά όταν ήταν ο Σύλλας. Υπό τον Κλαύδιο και τον Δομητιανό υπάρχει μια πρόστυχη παραμόρφωση που αναλογεί στην ασχήμια της τυραννίας. Η αγριότητα των σκλάβων είναι το άμεσο αποτέλεσμα της ακραίας χυδαιότητας του δεσπότη. Ενα μίασμα αναδύεται από αυτές τις φοβισμένες συνειδήσεις που αντικατοπτρίζουν τον κύριό τους. Οι δημόσιες αρχές είναι μυαρές, οι καρδιές έχουν σταματήσει, οι συνειδήσεις έχουν αλωθεί, οι ψυχές είναι αδύναμες. Αυτό συνέβη και όταν βασίλευε ο Καρακάλας, το ίδιο συνέβη και με τον Κόμοδο, το ίδιο και με τον Ηλιογάβαλο, ενώ η Ρωμαϊκή Γερουσία υπό τον Καίσαρα ανέδυε την οσμή που προέρχεται από την φωλιά του αετού”.

Πολλές φορές είναι η ισχύς των ανθρώπων που υποστηρίζει όλους αυτούς τους δεσποτισμούς, ανεξαρτήτως αν είναι οι καλύτεροι ή οι χειρότεροι. Αυτή η ισχύς λειτουργεί και μέσω των στρατών, που πιο συχνά υποδουλώνουν παρά απελευθερώνουν. Εκεί ο δεσποτισμός χρησιμοποιεί τον ΚΑΝΟΝΑ. Η ισχύς είναι το σιδερένιο ΡΟΠΑΛΟ που κρέμεται στην σέλα του ιππότη του μεσαίωνα ή του επισκόπου που φορά πανοπλία. Η καταναγκαστική παθητική υπακοή υποστηρίζει θρόνους και ολιγαρχίες, Ισπανούς βασιλείς και Ενετικές γερουσίες. Η δύναμη ενός στρατού που χρησιμοποιείται από την τυραννία αποτελεί το απερίγραπτο αποτέλεσμα της ακραίας αδυναμίας της. Ετσι, η Ανθρωπότητα πολεμά την ίδια την Ανθρωπότητα παρά τον ισχυρισμό της ότι πρεσβεύει τον Ανθρωπισμό. Με αυτόν τον τρόπο, ένας λαός υποτάσσεται στο δεσποτισμό με τη θέλησή του, οι εργάτες του υποτάσσονται στην περιφρόνηση και οι στρατιώτες του στην μαστίγωση. Συνεπώς, όταν ένα έθνος χάνει μάχες, πολύ συχνά προοδεύει. Λιγότερη δόξα σημαίνει περισσότερη ελευθερία. Οταν το τύμπανο του πολέμου σιγεί, μερικές φορές επικρατεί η λογική.

Οι τύραννοι χρησιμοποιούν την δύναμη του λαού για να αλυσοδέσουν και να υποτάξουν, δηλαδή, για να σκλαβώσουν τον λαό. Και μετά οργώνουν μαζί του όπως οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν τα βόδια για να σύρουν το υνί. Ετσι, το πνεύμα της ελευθερίας και της ανανεώσεως συρρικνώνεται από τις ξιφολόγχες, οι αξίες βουβαίνονται απότις βολές των κανονιών, ενώ οι μοναχοί κάνουν παρέα με τους στρατιώτες, και η εκκλησία, χαρούμενη και συστρατευμένη, Καθολική ή Προτεσταντική, υμνεί με Te Deum (δοξολογίες), προσευχόμενη για νίκες εναντίον της επαναστάσεωσ.

Η στρατιωτική δύναμη που δεν υπάγεται στην πολιτική δύναμη, όπως και η ΣΦΥΡΑ ή το ΡΟΠΑΛΟ της ΔΥΝΑΜΕΩΣ, που δεν οριοθετείται από τον ΚΑΝΟΝΑ, είναι μια ένοπλη τυραννία, γεννημένη πάνοπλη, όπως γεννήθηκε η Αθηνά από την κεφαλή του Διός. Αυτή η δύναμη γεννά μια δυναστεία αρχίζοντας από τον Καίσαρα για να καταλήξει στην αποσύνθεση του Βιτέλιου και του Κόμοδου. Την σημερινή εποχή αρχίζει, εκεί που οι προηγούμενες δυναστείες τελείωσαν.

Οι άνθρωποι εξασκούν συνεχώς μια τεράστια δύναμη για να καταλήξουν τελικά σε τεράστια αδυναμία. Η δύναμη των ανθρώπων εξαντλείται συνεχώς σε καταστάσεις που χρονίζουν και που είναι νεκρές εδώ και πολύ καιρό. Αναλώνεται στην διακυβέρνηση των ανθρώπων με τις νεκρές και μουμιοποιημένες τυραννίες της Πίστεως, επαναφέροντας κατακρημνισμένα δόγματα. Αναλώνεται αναστηλώνοντας και βάφοντας με χρυσά χρώματα βωμούς που έχουν φθαρεί και καταστραφεί από τον χρόνο, καλλωπίζοντας επιφανειακά αρχαίες και κενές προλήψεις, παρατείνοντας την υπάρχουσα κοινωνική δομή με τον πολλαπλασιασμό των παρασίτων της, διαιωνίζοντας απηρχαιωμένους θεσμούς, και τέλος, επιβάλλοντας την λατρεία συμβόλων ωσαν να ήταν τα πραγματικά μέσα για την σωτηριά, ενώ δένει το νεκρό σώμα του Παρελθόντος, στόμα με στόμα, με το ζωντανό Παρόν. Αποτελεί λοιπόν ένα από τα πεπρωμένα της Ανθρωπότητας να βρίσκεται καταδικασμένη σε αιώνιους αγώνες με φαντάσματα, με προλήψεις, με φανατισμούς, υποκρισίες, προκαταλήψεις στερεότυπα λάθη και τυραννίες. Οι δεσποτισμοί που υφίσταντο στο παρελθόν γίνονται σεβαστοί, όπως το βουνό που είναι γεμάτο με ηφαιστειακούς βράχους, απόκρημνο και τρομερό, που όμως από μακριά μοιάζει ομαλό και όμορφο. Το να συνειδητοποιήσουμε έστω κι ένα μέρος της τυραννίας αξίζει περισσότερο – ώστε να ξεκαθαρίσει τις αυταπάτες, να δημιουργήσει ένα ιερό μίσος εναντίον του δεσποτισμού και να κατευθύνει σωστά την ΙΣΧΥ – απ' ότι ο εύγλωττος ρήτορας. Οι Γάλλοι θα έπρεπε να διατηρήσουν την Βαστίλη ως ένα αιώνιο μάθημα. Οι Ιταλοί δεν θα έπρεπε να καταστρέψουν τις φυλακές της Ιεράς Εξετάσεως. Η Ισχύς των ανθρώπων διατήρησε τη Δύναμη που έκτισε αυτά τα ανήλια κελιά, τοποθετώντας τους ανθρώπους, ζωντανούς, στους γρανιτένιους τάφους τους.

Η ΙΣΧΥΣ των ανθρώπων δεν μπορεί, λόγω της αχαλιναγώγητης και αιφνίδιας ενέργειάς της, να διατηρήσει και να υποστηρίξει την δράση και την ύπαρξη μιας νεοσύστατης ελεύθερης Κυβερνήσεως. Η ΙΣΧΥΣ αυτού του είδους πρέπει να έχει όρια, να χαλιναγωγείται και να διανέμεται σε διαφορετικούς αγωγούς, και μέσω περιφεριακών διαδρομών να φθάνει σε εξόδους, όπου θα εκδηλώνεται ως νόμος, δράση και απόφαση από την Πολιτεία, όπως οι αρχαίοι σοφοί Αιγύπτιοι βασιλείς, με διάφορους αγωγούς κατένεμαν τα ορμητικά νερά του Νείλου, και τα ανάγκαζαν να ποτίζουν καθιστώντας εύφορη τη γη χωρίς να την καταστρέφουν. Θα πρέπει λοιπόν να υπάρχει το jus et norma, το Δίκαιο και ο Κανών, ή το Μέτρο, του συντάγματος και του νόμου, στα πλαίσια του οποίου θα πρέπει να δρα η λαϊκή δύναμη. Εάν σε οποιοδήποτε από αυτά τα δύο γίνει μια ρωγμή, τότε, όπως ακριβώσ και σε μια μηχανή ατμού, η τεράστια σφύρα με γρήγορα και τρομερά χτυπήματα συνθλίβει όλα τα μέλη της μηχανής και στο τέλος, αφού αποσπαστεί, πέφτει στο έδαφος και παραμένει εκεί ακίνητη και νεκρή, ανάμεσα στα ερείπια που η ίδια έχει δημιουργήσει.

Η ΙΣΧΥΣ του λαού, ή η λαϊκή θέληση, εν δράσει και ασκούμενη, συμβολιζόμενη από την ΣΦΥΡΑ, ρυθμιζόμενη, καθοδηγούμενη και ενεργώντας μέσα στα όρια του ΝΟΜΟΥ και της ΤΑΞΕΩΣ, που συμβολίζεται από τον ΚΑΝΟΝΑ ΤΩΝ ΕΙΚΟΣΙ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΙΝΤΣΩΝ, έχει καρπό της την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, την ΙΣΟΤΗΤΑ και την ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ, - ελευθερία ρυθμιζόμενη από τον νόμο, ισότητα δικαιωμάτων υπό το βλέμμα του νόμου, αδελφότητα που θεσπίζει όχι μόνο καθήκοντα και υποχρεώσεις αλλά και οφέλη.

ALBERT PIKE

ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΕΚΤΟΝΩΝ

ΤΟΥ

ΑΡΧΑΙΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΔΕΔΕΓΜΕΝΟΥ

ΣΚΩΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ

MORALS AND DOGMA

ΟΙ ΣΥΜΒΟΛΙΚΟΙ ΒΑΘΜΟΙ

Η ΣΤΟΑ ΤΗΣ ΤΕΛΕΙΟΠΟΙΗΣΕΩΣ

Μέρος Πρώτο

ΑΠΟΔΟΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΓΛΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ Ι. ΜΟΥΡΙΚΗΣ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΑΦΕΤΖΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ