ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ, ΠΑΓΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ – Ζ. Π. ΤΖΙΟΥΝΤΙΣΕΛΙ ΝΤΕ ΚΡΕΣΣΑΚ – ΜΠΑΣΕΛΕΡΙ

Όταν μελετήσει κανείς τα κείμενα, είναι δύσκολο να μιλήσει για μια Αλχημεία Ταοϊστική, Ισλαμική ή Χριστιανική, διότι η Αλχημεία έχει παγανιστική προέλευση. Όπως και οι Rose+Croix του Μεσαίωνα, φοράει το ένδυμα του τόπου όπου βρίσκεται. Τις περισσότερες φορές, οι Μύστες έπρεπε να ιππεύσουν την Τίγρη, δηλαδή να διεισδύσουν μέσα στις καταπιεστικές και τρομερές θρησκευτικές δυνάμεις, προκειμένου να παίξουν το παιχνίδι και να διαδώσουν κατ' αυτόν τον τρόπο την πολύτιμη διδασκαλία τους.

Ο HALDANE ο οποίος θεωρούσε τον φανατισμό ως μια απο τις “τέσσερεις μόνες πραγματικά σημαντικές επινοήσεις που έγιναν από το 3000 π.Χ. ως το 1400 μ.Χ.”, απέδιδε την πατρότητά του στον Ιουδαιοχριστιανισμό. Ο BOUCHE-LEC-LERCQ αναρωτιέται αν τα ευεργετήματα του Χριστιανισμού (όσο μεγάλα κι αν είναι) δεν αντισταθμήστικαν υπερβολικά από την θρησκευτική αδιαλλαξία, την οποία δανείστηκε από τον Ιουδαϊσμό για να την εξαπλώσει στον κόσμο. Είναι προφανές ότι οι τρεις θρησκείες που προήλθαν από την ίδια πηγή, βρίσκονται στην κορυφή του ολοκληρωτισμού, ιδιαιτέρως δε με τις λαϊκές μεταστάσεις τους (Μαρξισμός...). Προέκυψε, συνεπώς, μια ζωτική αναγκαιότητα να ιππεύσουν οι Μύστες την Τίγρη από το κεφάλι, περίπτωση πολυάριθμων Παπών. Το Ισλάμ δεν αποτελεί εξαίρεση, τούτο δε ευθύς εξ' αρχής (1).

Σε συμφωνία με τον πρώτο Ιμάμη, ένας από τους πιο διάσημους συντρόφους του Προφήτη, ο Abdollah Ibn' ABBAS, αναφώνησε μια μέρα εν μέσω πολυαρίθμων ανθρώπων που είχαν συγκεντρωθεί στο όρος Αραράτ, κάνοντας υπαινιγμό για τον Κορανικό στίχο 65/12 (τον σχετικό με την δημιουργία των Επτά Ουρανών και των Επτά Γαιών): “Ω Άνθρωποι! Αν σχολίαζα ενώπιόν σας αυτόν τον στίχο, έτσι όπως τον άκουσα να σχολιάζεται από τον ίδιο τον Προφήτη, θα με λιθοβολούσατε”. Αυτή η περίπτωση τυποποιεί τελείως την κατάσταση του εσωτερικού Ισλάμ έναντι του νομίμου και κατά γράμμα Ισλάμ.

Ο Herve Masson, στο έργο του “Η μια και πολλαπλή Γνώση” γράφει(2): “Παρά την συνεχή φροντίδα της να ευθυγραμμίζεται με τον Χριστιανισμό από τον οποίο δανείζεται το λεξιλόγιό της και την εξωτερική της εμφάνιση, η Γνώση παραμένι παγανιστική. Η πραγματική της διαδοχή είναι Πυθαγόρεια και Ορφική. Μέσα στους κόλπους της ιστορικής Γνώσεως ανακαλύπτουμε τις πληρέστερες και πιο εξαιρετικές περιγραφές της αρχικής Πτώσεως”.

Συμφωνεί με αυτό με τον Σεβάσμιο Διδάσκαλο της Στοάς “Pierre DANGLE”, που διευκρινίζει(3): “Η Ιουδαιοχριστιανική Παράδοση, που διέφθειρε εκτεταμένα τα Τεκτονικά Τυπικά, έχει σημαδευτεί με μια βαθύτατα αντιμυητική έννοια: την έννοια του σφάλματος και του αμαρτήματος. Ό,τι κι αν πούμε, δεν θα έχουμε ποτέ περιγράψει αρκετά το πως ο αρνητικός μύθος του Αδάμ και της Εύας υπήρξαν στην αρχή μιας κοινωνίας θραυσμένης, δυσαρμονικής, καταξεσκισμένης, που καταδικάζει την γυναίκα και τον άνδρα να γίνουν εχθροί κάτω από τα μάτια μιας Εκκλησίας που δεν παύει πια ν' αποσυντίθεται”.

Ας σημειώσουμε εν παρόδω, ότι ο REGHINI έχει ήδη υπερασπισθεί αυτή την άποψη στο περιοδικό “Ur et Krur” (1927-1928)(4):

“Τα μυστήρια της Ελευσίνας μοιάζουν πολύ με τα μυστήρια της Ίσιδας. Κατά την Αλεξανδρινή εποχή, στοιχεία Νεοπυθαγόρεια και Νεοπλατωνικά συγχωνεύθηκαν μεταξύ τους, δι' αμοιβαίας αλληλοδιεισδύσεως, μαζί με τυπικώς Αιγυπτιακά στοιχεία, στην Αίγυπτο είναι δε που δημιουργείται η Ερμητική Παράδοση της κρυμμένης και Θείας Τέχνης, Παράδοση που θα μεταδοθεί, δια των Αράβων, στην Ιταλία, την Ισπανία και την Δύση γενικώς, μέχρι να καταστεί η Ερμητική Παράδοση της Βασιλικής Τέχνης του δυτικού Μεσαίωνα. Ας παρατηρήσουμε, τέλος, ότι αυτή η διαίρεση σε Ανατολή και Δύση περιλαμβάνει γεωγραφικώς στην Δύση όλη την Βόρεια Αφρική, έτσι όπως και στην Δύση πρέπει να συμπεριλαμβάνουμε τις μυητικές σχολές του Μαρόκου. Κατ' αυτή την ίδια διαίρεση, ο Ιουδαϊσμός και οι παρεκκλίσεις του παραμένουν, αντιθέτως, γεωγραφικώς ξένες προς την Δύση.

Όντως, δίχως να λησμονούμε ή να παραγνωρίζουμε τα παγανιστικά στοιχεία με τα οποία μπολιάστηκε ο Χριστιανισμός, ιδιαιτέρως δε ο Καθολικισμός, δεν μπορούμε παρά να εκπλαγούμε από τον Ασιατικό χαρακτήρα αυτού του ρεύματος, που ιδρύθηκε από έναν Ιουδαίο ο οποίος γεννήθηκε, έζησε και πέθανε στην Παλαιστίνη, και το οποίο δεν ήτνα καθόλου εξελληνισμένο. Η θρησκευτική αδιαλλαξία, που κατέστησε την ετερόδοξη σκέψη έγκλημα υποκείμενο στην αυστηρότητα του νόμου, δεν έχει χαρακτήρα Ελληνορωμαϊκό. Ούτε ο φλογερός ζήλος της προπαγάνδας, ούτε η υποταγή των καθηκόντων του πολίτη στα καθήκοντα του πιστού, των συμφερόντων της γήινης πατρίδας στα συμφέροντα της ουράνιας πατρίδας, ούτε ο ισχυρισμός ότι η αλήθεια περικλύεται μέσα στα άρθρα ενός δόγματος, ούτε το γεγονός ότι η σωτηρία της ψυχής εξαρτάται από την ομολογία μιας συγκεκριμένης πίστεως και από την τήρηση μιας κάποιας ηθικής, ούτε το δημοκρατικό αναρχικό πνεύμα της συμπαντικής και υποχρεωτικής αδελφότητας, της ομοιότητος του πλησίον και της ισότητας”.

Και ο Franz Hartmann επίσης στο έργο του “Μια περιπέτεια με τους Rose+Croix” γράφει: “Αυτά τα σύμβολα δεν ανήκουν αποκλειστικά στην Χριστιανική Εκκλησία κι αυτή δεν μπορεί να τα μονοπωλήσει. Είναι ελεύθερα όπως ο αέρας για οποιονδήποτε μπορεί να συλλάβει την σημασία τους, δυστυχώς δε ελάχιστοι από τους Χριστιανούς σας γνωρίζουν αυτή την σημασία. Προσφέρουν την λατρεία τους σε εξωτερικές μορφές και δεν ξέρουν τίποτε για την ζωντανή αρχή που αντιπροσωπεύουν αυτές οι μορφές”. Τότε, λέω, ένας άνθρωπος πνευματικά φωτισμένος μπορεί να γίνει μέλος του Τάγματός σας, έστω κι αν δεν πιστεύει σε κανένα από τα λεγόμενα Χριστιανικά δόγματα; Ο Imperator απάντησε σ' αυτό: “Δεν μπορεί να γίνει μέλος του υψηλού Τάγματός μας αυτός του οποίου η γνώση στηρίζεται μονάχα σε δόγματα, σε πίστεις, σε πιστεύω ή σε γνώμες που τις διδάχτηκε από κάποιον ή που τις δέχτηκε από φήμες ή τις άντλησε από την ανάγνωση βιβλίων”.

Ο Warwick Montgomery στο έργο του “Ο Σταυρός και το χωνευτήρι” μελέτη επί του Andreae, ισχυρίζεται ότι αυτός ο τελευταίος ήταν ανέκαθεν εχθρός προς τον Rose+Croix και ότι έγραψε τους “Χημικούς Γάμους” προκειμένου να εκχριστιανίσει την προσωπικότητα του Christian Rosenkreutz.

Αν αναπτύξαμε αυτή την Παγανιστική άποψη στην αρχή, πρέπει τώρα να προσεγγίσουμε την άποψη των μονοθεϊστών, του Χριστιανισμού και του Ισλάμ, για παράδειγμα, διότι η Καββαλιστική Παράδοση του Ιουδαϊσμού είναι πολύ γνωστή. Είμαστε, συνεπώς, υποχρεωμένοι ν' αναγνωρίσουμε ότι ο παγανιστικός σεχταρισμός είναι τόσο υπερβολικός όσο κι αυτός τον οποίο καταδικάζει.

Ο Άγιος Αυγουστίνος έγραψε: “Αυτό που αποκαλείται σήμερα Χριστιανική Θρησκεία, υπήρχε στους αρχαίους και δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει από τότε που δημιουργήθηκε το ανθρώπινο γένος. Μέχρι την στιγμή που, επειδή ήρθε ο ίδιος ο Χριστός, άρχισαν να αποκαλούν Χριστιανική την αληθινή Θρησκεία που υπήρχε ήδη από πριν”.

Ο ίδιος ο Χριστός είπε προς τους Φαρισαίους: “Ουαί εις εσάς τους νομικούς, διότι αφηρέσατε το κλειδίον της γνώσεως. Σεις δεν εισήλθετε και τους εισερχομένους ημποδίσατε”. (Κατά Λουκάν, ΙΑ, 52). Και, έστω κι αν η τωρινή Εκκλησία το αρνειται, η εσωτεριστική παράδοση είναι αδιαμφισβήτητη μέσα στην διδασκαλία του Χριστού. Χρειάζεται, μήπως, να υπενθυμίσουμε την παραβολή του σπορέως: (Κατά Ματθαίον, 13, 10-13) “Και προσελθόντες οι Μαθηταί είπον προς αυτόν. Διατί λαλείς προς αυτούς δια παραβολών; Ο δε αποκριθείς είπε προς αυτούς. Διότι εις σας εδόθη να γνωρίσετε τα μυστήρια της βασιλείας των Ουρανών, εις εκείνους όμως δεν εδόθη. Διότι όστις έχει, έτι θέλει δοθεί εις αυτόν και θέλει περισσευθεί, όστις όμως δεν έχει, και ό,τι θέλει αφαιρεθεί απ' αυτού. Δια τούτο λαλώ προς αυτούς δια παραβολών, διότι βλέποντες δεν βλέπουσι και ακούοντες δεν ακούουσι ουδέ νοούσι”.

Το ίδιο συμβαίνει και με το Ισλάμ: Τα ακόλουθα παραδείγματα που προέρχονται από το θαυμαστό έργο του Henri Corbin “Εισαγωγή στην Ισλαμική φιλοσοφία”(5), το αποδεικνύουν, κατ' αρχήν μέσω των προθέσεων του πρώτου Ιμάμη, του Ali ibn Abu-Talib (στίχοι 40/661): “Δεν υπάρχει ούτε ένας Κορανικός στίχος που να μην έχει τέσσερεις έννοιες: την εξωτερική (Zahir), την εσωτερική (batin), το όριο (hadd), το Θείο σχέδιο (mottala). Έγραψε επίσης: “Ο Ιμάμης Ja'Far αναφέρεται επίσης σε επτά τρόπους της καθόδου (Αποκαλύψεως) του Κορανίου, έπειτα ορίζει εννέα δυνατούς τρόπους αναγνώσεως και κατανοήσεως του Κορανικού κειμένου. Αυτός ο εσωτερισμός δεν είναι, συνεπώς, μια μεταγενέστερη κατασκευή, διότι είναι ουσιώδης ήδη κατά την διδασκαλία των Ιμάμηδων, των οποίων είναι αυτή τούτη η πηγή”.

Το πρόβλημα που τίθεται, είναι, συνεπώς, άλλο: πρέπει σαφώς να κατανοήσουμε ότι, όποια κι αν είναι η επιλεγμένη επιβατιγός ακτίνα, επειδή η ΠΑΡΑΔΟΣΗ έχει αριστοκρατική ουσία, με την ετυμολογική έννοια του όρου, δεν θα μπορούσε να εκφραστεί κατά γράμμα, και είναι δύσκολο να κατακρίνουμε αυτή ή την άλλη θέση, διότι εαν οι παγανιστές έχουν δίκιο όσον αφορά τον απολυταρχισμό των θρησκειών της ερήμου, θα πρέπει να αναρωτηθούμε μήπως αυτές αντιστοιχούσαν σε κάποια αναγκαιότητα: την θρησκευτική ανάγκη του ανθρώπου. Είναι αλήθεια ότι η ανάγνωση των Χριστιανικών επιταγών μας κάνει ν' αναρωτηθούμε τι σχέση έχουν μερικές Εκκλησίες με αυτή την διδασκαλία, όπου το θέμα δεν είναι να παραδώσουμε καλή συνείδηση, αλλά να πραγματώσουμε ένα παράδειγμα.

Όταν εξετάζουμε την διάσταση αυτού του παραδείγματος, το να ισχυριστεί κανείς ότι είναι Χριστιανός, φαίνεται ήδη ως απάτη, το ανα αντιπροσωπεύσει κανείς αυτή την Ατραπό και να ισχυρίζεται πως είναι ο μοναδικός φρουρός της, φαίνεται ακόμα πιο τολμηρό, διότι ο Χριστός όρισε σαφέστατα αυτούς που θα διεκδικήσουν το όνομά του, βλέπουμε δε ελάχιστους που να μπορούν να θεραπεύουν τους ασθενείς ή που η πίστη τους να μπορεί να μετακινεί όρη. Το ίδιο συμβαίνει και με την σεχταριστική φιλοσοφία ορισμένων Αγιατολάχ οι οποίοι κηρύσσουν τον ιερό πόλεμο, ή με μια κατηγορία Ραββίνων οι οποίοι, ερμηνεύοντας τα θρησκευτικά κείμενα κατά γράμμα, θεωρούν τους μη Ιουδαίους ως goy, δηλαδή ως κτήνη. Δεν θα παψουμε ποτέ να λέμε αυτό το οποίο τόνισε και ο Nietzsche: “Αυτό το θεολογικό ένστικτο είναι η πιο εξαπλωμένη μορφή, η πιο κατάλληλα υπόγεια μορφή υποκρισίας”. Το γράμμα σκοτώνει το πνεύμα. Οι μεγάλες θρησκείες πρέπει να ξαναβρούν την Παραδοσιακή τους έννοια, μια πιο εφαρμοσμένη και βιωμένη διάσταση της υπερβάσεως, και να οδηγήσουν τους πιστούς τους προς την μυστικιστική εμπειρία, μονάχα δε τότε θα έχουν ένα μέλλον, διαφορετικά θα δουν τον εαυτό τους ν' αντικαθταται από τις πειραματικές ατραπούς οι οποίες, μόνες αυτές, ενδιαφέρουν την πραγματική αριστοκρατία.

______________

1.Ο Louis Massignon γράφει στο άρθρο του “Απογραφή της Ερμητικής Αραβικής Λογοτεχνίας” (στο “Η Αποκάλυψη του Ερμή του Τρισμέγιστου”, εκδόσεις Belles Lettres, Παρίσι), ότι ο Μουσουλμάνος Διδάσκαλος Ibn Sab In (που αλληλογραφούσε με τον Φρειδερίκο ΙΙ), ισχυρίστηκε σαφώς ότι προέρχεται από τον Ερμή δημιουργώντας μια παράδοξη Μυητική Άλυσσο (isnad), που δημοσιεύτηκε από τον μαθητή του Shushtari: προέρχεται από τους τρεις Ερμείς μέχρι αυτόν, διερχομένη από τον Σωκράτη, τον Απόλλωνα, τον Αριστοτέλη, τον Αλέξανδρο (Dhu' lquarnaym), τον Hallaj, τον Sbibli, τον Niffari (τον συγγραφέα των “mawaqif”), τον Habashi, τον Qadib al-Ban, τον Shudi (=Hallawi, ο καδίφης της Σεβίλλης). Αυτή η isnad των Ερμητιστών σκανδάλισε, άλλωστε, τους συγχρόνους: Διότι οδηγεί σε μια άμεση έμπνευση, δίχως να διέλθουμε από τον Προφήτη του Ισλάμ. Έμπνευση όχι μονάχα αποκαλυπτική αλλά και καθαγιαστική, στο εσωτερικό της”.

2.Εκδόσεις Rocher

3.Στο “Loges Souveraires ou Loges esclaves”, εκδόσεις Rocher.

4.Εκδόσεις Arche, Μιλάνο.

5.Εκδόσεις Gallimard.

Ζ. Π. ΤΖΙΟΥΝΤΙΣΕΛΙ ΝΤΕ ΚΡΕΣΣΑΚ – ΜΠΑΣΕΛΕΡΙ

ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΥΘΡΟ ΡΟΔΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΡΥΣΟ ΣΤΑΥΡΟ

ΕΡΜΗΤΙΣΜΟΣ, ΑΛΧΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΜΥΗΤΙΚΑ ΤΑΓΜΑΤΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ALDEBARAN

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ

Η ΑΤΡΑΠΟΣ ΤΩΝ ΗΧΩΝ – Ζ. Π. ΤΖΙΟΥΝΤΙΣΕΛΙ ΝΤΕ ΚΡΕΣΣΑΚ - ΜΠΑΣΕΛΕΡΙ

Στην αρχή ήταν ο Λόγος. Η ατραπός του Λόγου είναι ένα από τα στοιχεία κλειδιά της Μυήσεως, και ολοκληρώνει επιτυχώς τα Αλχημικά Υπουργήματα. Διάφοροι αλχημιστές έχουν κάνει υπαινιγμούς για τον Δημιουργό Λόγο, μεταξύ των οποίων ο Kallid το 1662, κάθε δε συνετός μύστης οφείλει να γνωρίζει την σημασία και την χρήση των φθόγγων. Σύμφωνα με τον Birch: “Η Γνώση περί των Θείων ονομάτων, τόσο όσον αφορά την εξωτερική τους έννοια όσο και την εσωτερική, ήταν, όντως, το μεγάλο Θρησκευτικό Μυστήριο ή η Μύηση των Αιγυπτίων”. Ο Δημήτριος έγραφε τρεις αιώνες προ Χριστού: “Στην Αίγυπτο, οι Ιερείς ψέλνουν ύμνους προς τους Θεούς χρησιμοποιώντας επτά φωνήεντα τα οποία επαναλαμβάνουν αλληλοδιαδόχως, η δε ευχάριστη ευφωνία του ήχου αυτών των γραμμάτων μπορεί να αντικαταστήσει την φλογέρα και την κιθάρα”.

Ξέρουμε ότι οι Θεουργοί επικαλούνταν την Θεότητα με διαπεραστικά σφυρίγματα ή με συρριγμούς, καθώς επίσης και με ήχους δίχως σύμφωνα, άναρθρα. Ο Νικόμαχος ο Γεράσιος, μαθητής του Πυθαγόρα, έγραψε: “Οι ήχοι καθεμιάς από τις επτά σφαίρες παράγουν έναν κάποιο θόρυβο, η πρώτη πραγματοποιεί τον πρώτο ήχο, και σ' αυτούς τους ήχους δόθηκαν τα ονόματα των φωνηέντων”. Ο Καισαρείας Ευσέβιος μας πληροφορεί ότι, σύμφωνα με τους χρησμούς του Απόλλωνα, πρέπει να συμφιλιωθούμε με τους Θεούς “δια των αφώνων επικλήσεων τις οποίες είχε επινοήσει ο μεγαλύτερος των Μάγων, ο Βασιλέας των επτά ήχων που όλοι γνωρίζουν”.

Τα επτά φωνήεντα είναι φωνητικώς τα ακόλουθα:

Ω

Υ

Ο

Ι

Η

Ε

Α

Αν χρησιμοποιηθούν ορθώς, αυτά τα φωνήεντα είναι όργανα ισχύος, όπως τονίζει ο Edmond Baily: “Εχουμε την τάση να μην βλέπουμε μέσα στις ψαλμωδίες παρά μονάχα απλές προσευχές διατυπωμένες εν όψει μυστικιστικής ενώσεως μεταξύ των πραγμάτων του Ουρανού και των πραγμάτων της Γης, πράγμα που αποτελεί το αντικείμενο κάθε Θρησκευτικής πρακτικής. Ετσι πρέπει να ήταν πάντοτε στην Αρχαία Αίγυπτο όπου ο δόκιμος προσπαθεί επίμονα να αποκτήσει μάλλον, παρά να ικετεύσει, την παρέμβαση του Υψίστου. Εδώ, όπως και με το μεγαλύτερο μέρος των τύπων που διδάσκονται από τους Βραχμάνους, βρισκόμαστε σε πλήρη θεουργία και αυτή η ομοιότητα των Αιγυπτιακών τελετικών με τα τελετικά της Ινδίας πρέπει να προσελκύσει την προσοχή μας. Η ψαλμωδία δεν είναι, άρα, μια προσευχή, αλλά μια τάξη στην οποία οι Θεοί είναι υποχρεωμένοι να υποταχθούν, εάν δεν γίνει κανένα λάθος κατά την τέλεση του Τυπικού”.

Ο Βαλλεντίνος Εριγένης έγραψε στο έργο του “Μυστήρια και δυνάμεις των ήχων του Ναού του Φαραώ”: “Γενικώς παραδεχόμαστε ότι ο κλήρος της Μέμφιδας προσπαθούσε να πάει πιο μακριά από ό,τι οι προκάτοχοί του, και ότι προσπάθησε να φέρει νέες ιδέες. Φανταζόμαστε ότι ξεκίνησε παρατηρώντας πως αναπτύσσεται η διεργασία της γνώσεως (sia) και της παραγματώσεως (Hou). Είναι εξ' άλλου ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε ότι η Sia και η Hou (η γνώση και η πραγματοποίηση) θεοποιήθηκαν...”.

Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε, βεβαίως, ότι το Αυγό του Φιδιού που δημιουργούν οι Δρυϊδες με το σάλιο του Φιδιού, πρέπει να διατηρηθεί μέσα στον αέρα με συρριγμούς. Για να καταλάβουμε καλά την έννοια των φωνηέντων, πρέπει να βρούμε την ουσία τους.

Όπως παρατηρεί ο Von Sebottendorf: “ Ο Artephius μας διδάσκει, στο έργο του Clavis Majoris Sapientae, την τέχνη του facere descendere spiritum, και δίνει τους ακόλουθους τύπους με τους οποίους το πνεύμα εμπιστεύεται εκουσίως τα μυστικά του: I V X O δια του L. Βρίσκουμε εδώ το “Ι” και το “Ο”, το “V” και το “Χ” είναι δύο τύποι του “Α”. δυστυχώς ο συγγραφέας δεν κατάλαβε, ελλείψει αισθημάτων ή παραδοσιακών κλειδών, την έννοια της Δημιουργίας με τους ήχους. Το “Α” είναι το κεντρικό φωνήεν, ένα αντίστοιχο του πράσινου χρώματος. Αν αραιώσουμε, ή, μάλλον, εάν διαχωρουμε το πράσινο χρώμα, αποκτούμε την ελαφρά θερμή διπόλωση, το κίτρινο (ελαφρό Yang), το ελαφρώς ψυχρό μπλε (ελαφρώς Yin). Εάν συνεχίσουμε να αραιώνουμε την διπόλωση, αποκτούμε το ακραίο ερυθρό ρουμπινένιο Yang, στη δε άκρη Yin, το ίντιγκο. Το ίδιο συμβαίνει και με τα φωνήεντα: Το “α” επεκτεινόμενο επί των άκρων του δίνει το “ι”, το πιο οξύ φωνήεν, και το “ο” το πιο βαρύ φωνήεν. Το “ι” παράγει το ψυχρό στο επίπεδο του αισθήματος, γι' αυτό είναι ένα θηλυκό σύμβολο. Ο καθένας ξέρει, στην ατραπό των μεταλλαγών, ότι το Yang παράγει Yin και το Yin παράγει Yang. Το “α” παραμένει, συνεπώς, ερμαφρόδιτο έστω κι αν σε άλλες παραδόσεις ή συμβολικές μπορεί να έχει μια διαφορετική έννοια, και παίρνει την θέση του “ι” ως αρσενικό σύμβολο, για παράδειγμα στο Εγω είμαι το Αλφα και το Ωμέγα, αλλά, μιας και πρόκειται για μια ακριβέστατη επιστήμη, δεν μπορούμε να προσκοληθούμε στις κατοπινές παρεκτροπές των ουσιωδών καταστάσεων.

Ο Αγιος Ειρηναίος, παραθέτοντας αποσπάσματα από τον γνωστικό Μάρκο, μας βεβαιώνει, δίνοντας τις κλείδες της διανομής γι' αυτούς που μπορούν να καταλάβουν: “το φωνήεν “α” αντηχεί μέσα στις φωνές του πρώτου Ουρανού. Μέσα στις φωνές του δεύτερου, μόνο το “ε” αντηχεί. Το “η”, στις φωνές του τρίτου. Ο τέταρτος, που είναι ταυτοχρόνως ο Ουρανός του μέσου, επαναλαμβάνει το φωνήεν “ι”. ο πέμπτος “ο”. ο έκτος “ρ”, ο έβδομος που είναι ο τέταρτος, αν ξεκινήσουμε από τον Ουρανό του μέσου, το “ω”.

Οσον αφορά την κεντρικότητα του “α” και την επέκτασή του, ο Schwaller de Lubicz δίνει διευκρινήσεις που συμπληρώνουν τις πρώτες πληροφορίες του: “Αυτές οι δύο συλλαβές συνεννούμενες, “ia aou”, εκφράζουν την προέλευση του Όντος μέσα στην αδιαίρετη, μη συγκεκριμενοποιημένη πληρότητά του. Ακουσε την διδασκαλία των Σοφών μας: στην αρχή, το “iaaou” ζούσε μέσα στο μοναδικό σώμα, πριν υπάρξει δυαδικότητα, πριν γεννηθούν τα γήϊνα πράγματα... όταν δεν υπήρχε ακόμα γέννηση... όταν κανένας Θεός δεν υπήρχε... όταν η επιθυμία για το Ikou δεν είχε ακόμα διατυπωθεί... έχουμε ήδη θίξει το θέμα του διαχωρισμού του Μοναδικού “iaaou”. Εξέτασέ το τώρα κάτω από την όψη του σχηματισμού των τεσσάρων κατευθύνσεων που περιέχονται εν δυνάμει μέσα στο Μοναδικό. Η πρώτη συλλαβή της λέξεως “iaaou”, η “ia”, εκφράζει την πολικότητα της Αρχής: Βορράς και Νότος, ύψος και βάθος, καθώς και κάθε τι το οποίο, μέσα στην Φύση, παρουσιάζει υποχρεωτικώς αυτή την πολικότητα, για παράδειγμα ράβδος, σπονδυλική στήλη, τρυπάνι, τάφος (από το κεφάλι έως τα πόδια).

Η δεύτερη συλλαβή, “aou”, εκφράζει την ιδέα της επεκτάσεως της ευρύτητας, λόγω των δυνατοτήτων του όγκου: Ετσι η περιστρεφόμενη σφαίρα έχει τον άξονά της, το υπόλοιπο δεν είναι παρά όγκος. Κανένας δεν θα μπορέσει ποτέ να εξηγήσει το γιατί και το πως της διαιρέσεως του “ia” και του “aou”, που παρήγαγε τον όγκο δια της σταθεροποιήσεως των τεσσάρων κατευθύνσεων”.

Από την στιγμή που αντιλαμβάνεται τις ουσίες, για να τις χρησιμοποιήσει, ο μύστης πρέπει να εργασθείμε τα εκπέμποντα σύμφωνα, τα συμπυκνωτικά ή δεκτικά. Είναι τυχαίο, άραγε, το ότι ο συρριγμός αρχίζει με Σίγμα, ο ηλιακός ή ο Αιγυπτιακός ήλιος (ΡΑ) με “ρ”, ή η λέξη Mer ή Mere (θάλασσα ή μητέρα) με ένα “μ”, που το ξαναβρίσκουμε στο τέλος της λέξεως ATOUM; Δεν θα μπορέσουμε να συζητήσουμε άλλο για το “iaaou”, του οποίου ο ακριβέστερος τόνος δίνεται από την γάτα, το ζώο του Οσίριδος. Πρέπει να παρατηρήσουμε επίσης ότι ορισμένα πτηνά και έντομα δίνουν τις κλείδες άλλων ήχων ισχύος.

Εάν η επιστήμη των ήχων είναι χρησιμότατη στην ενεργή Θεουργία, είναι επίσης απαραίτητη για την εσώτερη αλχημεία, διότι πρέπει να χρησιμοποιηθεί όπως το Zikr των Σούφι (mantra επαναλαμβανόμενο για να προκαλέσει την εμψύχωση, έπειτα δε τον χωρισμό των συστατικών στοιχείων που καταλήγουν στην διάπλαση του Σώματος Δόξας ή Αθανασίας. (Η χρήση του ήχου έχει τριπλή λειτουργία, πέρα από τα όσα αναφέραμε προηγουμένως [καθαρισμός της διάνοιας], μπορεί να δράσει ως αλας, δηλαδή έχει μια ισχύ τροποποιήσεως της φυσιολογίας, τέλος δε μια ισχύ εξωτερικής δράσεως).

Πρέπει να φθάσουμε στην σύγχρονη εποχή για να βρούμε αντιμυητικές ατραπούς, αποσπασματικές, για να μην πούμε κατακάθια, που δεν διδάσκουν αυτές τις κλείδες και καταλήγουν σε παρεκτραμμένα αποτελέσματα (όταν, φυσικά, υπάρχουν κάποια αποτελέσματα!).

Ομως αυτός ο τύπος των θεωρήσεων δεν αφορά τους μύστες ορισμένων πολύ κλεισων Υπουργημάτων που αγγίζουν το ανθρώπινο σώμα, τα όσα δε γράφουμε αποτελούν μάλλον μια μορφή προειδοποιήσεως προς τους κατόχους των κολωβομένων παραδοσιακών επιστημών.

Το σημείο mudra των Ινδουστών μπορεί να αποτελέσει επίσης ένα σημαντικό στοιχείο της ατραπού, και εδώ επίσης κυριαρχούν το αίσθημα και η λογική. Εάν ο ανυψωμένος δείκτης του δεξιού χεριού (για τους δεξιόχειρες) είναι το αρσενικό σημάδι εκπομπής ενέργειας (Yang), ο αντίχειρας και ο δείκτης κεκαμμένοι ή κλειστοί, σχηματίζοντας ένα όμικρον, επιτρέπουν την λήψη μέσα στις δύο διαστάσεις. Αυτή η εκπομπή και αυτή η λήψη μπορούν να γίνουν πάνω στο εξωτερικό και πάνω στο εσωτερικό. Το ίδιο συμβαίνει για τους ήχους όταν πρόκειται για επίκληση ή για ανάκληση, όπου η μία γίνεται εισπνέοντας και η άλλη εκπνέοντας. Σκοπός μας σε αυτό το βιβλίο δεν είναι να δώσουμε όλες τις κλείδες που πρέπει να αποτελέσουν το παράγωγο μιας ατομικής αναζητήσεως, όπως συμβαίνει με την τέταρτη ατραπό περί της οποίας ο Gurdjieff λέει ότι “πάνω απ' όλα πρέπει να βρεθεί: αυτή είναι η πρώτη δοκιμή”.

Ζ. Π. ΤΖΙΟΥΝΤΙΣΕΛΙ ΝΤΕ ΚΡΕΣΣΑΚ – ΜΠΑΣΕΛΕΡΙ

ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΥΘΡΟ ΡΟΔΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΡΥΣΟ ΣΤΑΥΡΟ

ΕΡΜΗΤΙΣΜΟΣ, ΑΛΧΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΜΥΗΤΙΚΑ ΤΑΓΜΑΤΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ALDEBARAN

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ: ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ