Ο Δρ Χέιλς προσπάθησε να αντικαταστήσει
την παλαιότερη χρονολόγηση της Παλαιάς
Διαθήκης των εβδομήκοντα (Ο’) για την
Εβραϊκή χρονολογία. Αυτό, όμως, δείχνει
ότι η Εβραϊκή Εκκλησία, σαν σώμα, δεν
ήταν πιστή στην εμπιστοσύνη που της
δείχθηκε σε ό,τι αφορά την τήρηση των
Γραφών, κάτι που φαίνεται διαμετρικά
αντίθετο με τη μαρτυρία του Κυρίου μας
αναφορικά προς αυτές τις Γραφές (Ιωάννης
ε’39, ι’35), κι επίσης, με τη μαρτυρία του
Παύλου (Ρωμ. γ’2), όπου δεν υπάρχει η
ελάχιστη νύξη για απιστία. Ίσως μπορούμε
να βρούμε μια δικαιολογία, που πιθανόν
παρακίνησε τους μεταφραστές των
Εβδομήκοντα (Ο’) στην Αλεξάνδρεια να
επιμηκύνουν την
περίοδο της αρχαίας ιστορίας του κόσμου.
Δεν μπορούμε να βρούμε λόγο που να
εξώθησε τους Εβραίους της Παλαιστίνης
να την συντομεύσουν.
Οι Αιγύπτιοι είχαν παμπάλαιες, μυθικές
εποχές στην ιστορία τους, και οι Εβραίοι
που διαμένανε στην Αίγυπτο, μάλλον
επιθυμούσαν να κάνουν την ιερή ιστορία
τους να προχωρήσει όσο γινόταν παλαιότερα,
και η προσθήκη ακριβώς 100 χρόνων σε κάθε
περίπτωση, όπως στους Εβδομήκοντα (Ο’),
στις ηλικίες των πατριαρχών, φαίνεται
θαυμάσια σαν σκόπιμη παραποίηση, ενώ
δεν μπορούμε να φανταστούμε γιατί να
κάνουν οι Παλαιστίνιοι Ιουδαίοι αλλαγές
σχετικά με αυτό το θέμα. Είναι γνωστότατο
ότι οι Εβδομήκοντα (Ο’) περιέχουν
αναρίθμητα και χοντρά λάθη και διορθωτικές
συμπληρώσεις.
Ο Μπούνσεν απορρίπτει
εντελώς κάθε
βιβλική χρονολόγηση οποιουδήποτε
είδους, είτε Εβραϊκή, είτε Σαμαριτική,
είτε Ελληνική και δημιουργεί τις
αστήρικτες και χωρίς τεκμήρια δυναστείες
του Μανέθωνος(1) σαν να επαρκούσαν για
να ξεπεράσουν το Θείο Λόγο ως προς ένα
θέμα ιστορικού γεγονότος. Αλλά και αν
ακόμη οι Γραφές, ιστορικώς, δεν είναι
αληθινές, δεν μπορούμε καθόλου να έχουμε
εξασφάλιση της γνησιότητας των δυναστειών
του Μανέθωνος. Είναι, πάντως, αξιοσημείωτο
ότι, παρόλο που ο Ηρόδοτος εγγυάται για
το γεγονός ότι κάποτε δεν υπήρχαν
λιγότεροι από δώδεκα σύγχρονοι βασιλιάδες
στην Αίγυπτο, ο Μανέθων, καθώς παρατηρεί
ο Γουίλκινσον, (τόμος Α’ σελ. 148), δεν
κάνει καμιά νύξη γι’ αυτό αλλά κάνει
τις βασιλικές δυναστείες των Θηβών, της
Μέμφιδας και της Διόσπολης, και μια
μακρά σειρά άλλων δυναστειών, όλες
αλληλοδιάδοχες!
Η περίοδος στην οποία
επεκτείνονται οι δυναστείες του
Μανέθωνος, αρχίζοντας με το Μήνη (Μένες),
πρώτο βασιλιά αυτών των δυναστειών,
είναι από μόνη της μια πολύ επιμηκυμένη
περίοδος και
ξεπερνά κάθε λογική πίστη. Ο Μπούνσεν,
όμως, μη ικανοποιημένος με αυτό, εκφράζει
την πολύ σίγουρη πεποίθησή του ότι
υπήρχαν μακρές σειρές ισχυρών μοναρχών
στην Άνω και Κάτω Αίγυπτο, «κατά τη
διάρκεια μιας περιόδου από δύο έως τρεις
χιλιάδες χρόνια» (τόμος Ι’ σελ. 72), ακόμη
και πριν από την Βασιλεία του Μένη.
Καταλήγοντας σε τέτοιο συμπέρασμα,
απλώς προχωρεί στηριγμένος στην
προϋπόθεση ότι το όνομα, που είναι η
βιβλική ονομασία της χώρας της Αιγύπτου,
και, προφανώς, προέρχεται από το όνομα
του γιου του Χαμ, κι εγγονού του Νώε,
δεν είναι στο κάτω-κάτω το όνομα ενός
προσώπου,
αλλά το όνομα του ενωμένου βασιλείου
που σχηματίστηκε υπό τον Μήνη (Μένες)
από «τα δύο Μισρ», «Άνω και Κάτω Αίγυπτο»
(Ενταύθα, σ. 73) που προϋπήρχαν σαν χωριστά
βασίλεια, και, κατά τη γνώμη του, το όνομα
Μισρίμ είναι
λέξη πληθυντικού αριθμού. Αυτή
η προέλευση του ονόματος Μισραΐμ ή
Μισρίμ σαν λέξη πληθυντικού αριθμού,
αφήνει σίγουρα την εντύπωση ότι ο
Μισραΐμ,
γιος του Χαμ, πρέπει να είναι μυθικό
μόνο πρόσωπο. Αλλά δεν υπάρχει σοβαρός
λόγος να υποθέσουμε ότι «Μισραΐμ»
είναι λέξη πληθυντικού, ή ότι έγινε το
όνομα της «χώρας του Χαμ», από κάποιον
άλλο λόγο εκτός μόνο διότι εκείνη η χώρα
ήταν, επίσης, η χώρα του γιου του Χαμ.
Το «Μισραΐμ»,
όπως παρουσιάζεται δίχως διαλυτικά στα
Εβραϊκά της Γένεσης, είναι Μετσρίμ, και
σημαίνει «αυτός που περιφράσσει τη
θάλασσα με ανάχωμα» (η λέξη προέρχεται
από το Im, το ίδιο όπως Yam, «η θάλασσα»,
και Tzz «περιφράσσω» με το παραγωγικό Μ
να προηγείται).
Αν είναι σωστές οι
περιγραφές που μας διέσωσε η αρχαία
ιστορία για το αρχικό κράτος της Αιγύπτου,
ο πρώτος άνδρας που εγκαταστάθηκε εκεί
πρέπει να
έκανε αυτό το πράγμα ου υπονοείται σ’
αυτό το όνομα (=ανάχωμα). Ο Διόδωρος ο
Σικελιώτης μας λέει ότι στους παμπάλαιους
χρόνους εκείνο, που, όταν έγραφε, «ήταν
Αίγυπτος, λένε πως ήταν όχι μια χώρα,
αλλά μια εκτεταμένη θάλασσα».
(Διόδ. βιβλ. γ’). Επίσης, ο Πλούταρχος
λέει (Περί της Ίσιδας,
τόμ. ΙΙ) ότι η Αίγυπτος ήταν θάλασσα. Από
τον Ηρόδοτο, επίσης, έχουμε πολύ
εντυπωσιακά στοιχεία ως προς την ίδια
έννοια. Εξαιρεί την επαρχία των Θηβών
(στο κείμενό
του), αλλά, όταν παρατηρούμε ότι «η
επαρχία των Θηβών» δεν
ανήκε στο Μισραΐμ,
ή στην κύρια Αίγυπτο, που λέει ο συγγραφέας
του άρθρου «Μιζραΐμ»
στο έργο Βιβλική Εγκυκλοπαιδεία
σελ. 598 «κανονικά σημαίνει Κάτω Αίγυπτος»*
η μαρτυρία του
Ηρόδοτου θα φανεί να συμφωνεί απόλυτα
με εκείνη του Διόδωρου και του Πλούταρχου.
Η άποψή του είναι ότι, κατά τη διάρκεια
που βασίλευσε ο πρώτος μονάρχης, «το
σύνολο της Αιγύπτου (με εξαίρεση την
επαρχία των Θηβών) ήταν ένας εκτεταμένος
βαλτότοπος. Κανένα τμήμα αυτού, που τώρα
βρίσκεται πέρα από τη λίμνη Μοίρη δεν
ήταν ορατό. Η απόσταση ανάμεσα στη λίμνη
αυτή και στη θάλασσα είναι επτά ημερών
ταξίδι». (Ηρόδοτος βιβλ. Β’, κεφ. 4). Έτσι,
όλο το Μιζραΐμ ή Κάτω Αίγυπτος βρισκόταν
κάτω από το νερό.
Αυτή
η κατάσταση της χώρας προκλήθηκε από
την ακατάσχετη εκχείλιση του Νείλου, ο
οποίος, για να χρησιμοποιήσουμε τη
γλώσσα του Γουίλκινσον (τομ. Ι, σ. 89),
«άλλοτε έγλυφε τους πρόποδες των αμμωδών
ορέων της Λιβυκής οροσειράς». Πριν,
λοιπόν, προλάβει να γίνει η Αίγυπτος
κατάλληλος τόπος για να κατοικήσει
άνθρωπος – πριν προλάβει να γίνει αυτό
που έγινε αργότερα, μια από τις πιο
γόνιμες χώρες- ήταν απαραίτητο να τεθούν
φραγμοί στην υπερχείλιση της θάλασσας
(διότι στα αρχαία χρόνια, ο Νείλος
καλούνταν Ωκεανός, ή θάλασσα) (Διόδωρος,
βιβλ. Ι), κι ότι γι’ αυτό το σκοπό μεγάλα
αναχώματα έπρεπε να περιφράξουν
ή να περιορίσουν
τα νερά του. Αν, λοιπόν, ο γιος του Χαμ
ηγήθηκε μιας αποικίας στην Κάτω Αίγυπτο
και την εγκατέστησε εκεί, αυτό ακριβώς
το έργο πρέπει να έκανε. Και τι πιο φυσικό
από το να δοθεί το όνομά του σε ανάμνηση
του μεγάλου κατορθώματός του; Και ποιο
όνομα μπορούσε να το περιγράψει αυτό
καλύτερα από το Metz-im, «Ο αναχαιτιστής
της θάλασσας», ή, όπως βρίσκεται το όνομα
σήμερα, να αφορά ολόκληρη την Αίγυπτο
(ΓΟΥΙΛΚΙΝΣΟΝ, τομ. Ι, σ. 2), Musr ή Misr; Πάντοτε
τα ονόματα τείνουν να σμικρύνονται στα
στόματα των ανθρώπων, κι επομένως, «Η
χώρα του Μισρ» ολοφάνερα δεν είναι άλλη
από «Η χώρα του κατασκευαστή αναχωμάτων».
Από αυτό συμπεραίνεται ότι η «αναχαίτιση
της θάλασσας», ή η «περίφραξή της μέσα
σε ορισμένα όρια», ήταν η μετατροπή της
σε ποτάμι, σε ό,τι σχετίζεται με την Κάτω
Αίγυπτο. Βλέποντας μ’ αυτή την άποψη
το θέμα, καταλαβαίνουμε τη σημασία που
υπάρχει στη θεϊκή γλώσσα, στον Ιεζεκιήλ
κθ’3, όπου επικρίνεται ο βασιλιάς της
Αιγύπτου, εκπρόσωπος του Metzr-im, «του
αναχαιτιστή της θάλασσας», για την
αλαζονία του: «Ιδού, εγώ είμαι εναντίον
σου, Φαραώ, βασιλεύ Αιγύπτου, μεγάλε
δράκων, κοιτόμενε εν μέσω των ποταμών
αυτού. Όστις είπας: ο ποταμός μου είναι
εμού, και εγώ έκαμον
αυτόν δι’ εμαυτόν».
Όταν κάνουμε μια
αναδρομή σ’ αυτά που θεωρούνται
κατορθώματα του Μήνη (Μένες), ο οποίος
από τους Ηρόδοτο, Μανέθωνα και Διόδωρο
θεωρείται σαν ο πρώτος ιστορικός βασιλιάς
της Αιγύπτου, και συγκρίνουμε τι λένε
γι’ αυτόν,
με την απλή εξήγηση της σημασίας του
ονόματος «Μισραΐμ», πως ο ένας φωτίζει
τα λεγόμενα του άλλου; Να, πως περιγράφει
ο Γουίλκινσον το μέγα έργο που απέφερε
φήμη στον Μήνη (Μένες), «αυτός», λέει,
«δικαιούται με ομόφωνη συγκατάθεση να
θεωρείται ο πρώτος ηγεμόνας της χώρας».
Αφού άλλαξε τον ρου
του Νείλου, ο οποίος, άλλοτε, διέβρεχε
τους πρόποδες των αμμουδερών βουνών
της Λιβυκής οροσειράς, τον ανάγκασε να
τρέξει στο κέντρο της κοιλάδας, σχεδόν
σε ίδια απόσταση ανάμεσα στις δύο
παράλληλες κορυφογραμμές των βουνών
που την ορίζουν από τα ανατολικά και τα
δυτικά και έχτισε την πόλη Μέμφι μέσα
στην κοίτη του αρχαίου καναλιού. Αυτή
η αλλαγή πραγματοποιήθηκε με την
κατασκευή αντιπλημμυρικού αναχώματος
και τάφρου περίπου εκατό στάδια πάνω
από την τοποθεσία της τεχνικά σχεδιασμένης
πόλης, της οποίας οι ψηλοί λόφοι και τα
ισχυρά ΑΝΑΧΩΜΑΤΑ έστρεφαν τα νερά προς
τα ανατολικά, και αποτελεσματικά
ΠΕΡΙΟΡΙΖΑΝ τον ποταμό μέσα στην καινούργια
κοίτη του. Η τάφρος διατηρήθηκε προσεκτικά
μ’ επισκευές από τους διαδόχους
βασιλιάδες. Και μέχρι την Περσική εισβολή
ακόμη, υπήρχε ένα φυλάκιο εκεί, για να
επιβλέπει τις απαραίτητες επισκευές
και να παρακολουθεί την κατάσταση των
αναχωμάτων» (Αιγύπτιοι,
τομ. Ι, σ. 89).
Όταν βλέπουμε ότι ο
Μήνης (Μένες), ο πρώτος από τους
αναγνωρισμένους ιστορικούς βασιλιάδες
της Αιγύπτου, ολοκλήρωσε αυτό το κατόρθωμα
που υπονοείται με το όνομα «Μισραΐμ»,
ποιος μπορεί να μην καταλήξει στο
συμπέρασμα ότι «Μήνης» και «Μισραΐμ»
είναι, απλώς, δύο διαφορετικά ονόματα
για το ίδιο πρόσωπο; Κι αν αληθεύει αυτό,
τι γίνεται με την άποψη του Μπούνσεν
για τις ισχυρές δυναστείες ηγεμόνων
«κατά τη διάρκεια μιας περιόδου δύο έως
τεσσάρων χιλιάδων ετών» πριν από τη
βασιλεία του Μήνη (Μένες), κατά την οποία
έπρεπε να ανατραπεί όλη η χρονολόγηση
της Γραφής σχετικά με το Νώε και τους
γιους του, όταν απδείχνεται ότι ο Μήνης
πρέπει να ήταν ο Μισραΐμ, ο εγγονός του
ίδιου του Νώε; Έτσι, η Γραφή μέσα στους
ίδιους τους κόλπους της περιέχει το
μέσο της απόδειξης της αληθινότητάς
της. Και έτσι οι λεπτομερέστερες περικοπές
της, ακόμη και σε σχέση με πραγματικά
γεγονότα, όταν γινόταν ολότελα κατανοητές
χύνουν εκπληκτικό φως στα σκοτεινά
σημεία της ιστορίας του κόσμου.
__________________
* ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Η ίδια άποψη για την έκταση του Μισραΐμ
λαμβάνεται από τον αιδεσ. R. JAMIESON στο
έργο PAXTON Illustration of Scripture (=Εικόνες της
Γραφής), τομ. Ι, σ. 198, και στο έργο του
KITTOq Illustrated Comment (Εικονογραφημένα Σχόλια),
τομ. IV, σ. 110.
(1)
Μανέθων: Αιγύπτιος ιστορικός που
καταγόταν από την πόλη Σεβέννυτο του
Δέλτα. Ήκμασε επί Πτολεμαίου Β’ του
Φιλάδελφου (309-247 π.Χ.) (Σ.τ.Ε.)
Τα περιστατικά
που συνοδεύουν τη γιορτή της Κοίμησης
της Θεοτόκου, δείχνουν ακόμη περισσότερο
την κακότητα και τη βλασφημία της
Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, αν μάλιστα
λάβουμε υπόψη ότι η αυτή η γιορτή δεν
καθιερώθηκε το Μεσαίωνα, αλλά τρεις
αιώνες μετά τη θρησκευτική μεταρρύθμιση,
το «φωτισμένο» δέκατο ένατο αιώνα. Το
σκεπτικό πάνω στο οποίο στηρίχθηκε η
καθιέρωση της γιορτής αυτής είναι ότι
η Παρθένος Μαρία δεν υπέστη αποσύνθεση,
δεν έλιωσε στη γη, αλλά «ψυχή τε και
σώματι» αναλήφθηκε στους ουρανούς, και
τώρα έχει περιβληθεί με κάθε εξουσία
στον ουρανό και στη γη. Αυτό το «πιστεύω»,
χωρίς ντροπή, διακηρύχθηκε ενώπιον του
Βρετανικού κοινού σε μια ποιμαντορική
εγκύκλιο του παπικού Αρχιεπισκόπου του
Δουβλίνου, και έχει λάβει τώρα τη σφραγίδα
του παπικού αλάθητου, εφόσον ενσωματώθηκε
στη βλάσφημη, επίσης, εγκύκλιο που
διακηρύσσει την «Άμωμη Σύλληψη» της
Παρθένου Μαρίας. Είναι αδύνατο όμως να
βρουν οι ιερείς του Ρωμαιοκαθολικισμού
ένα επιχείρημα στη Γραφή που να υποστηρίζει
αυτή τη διδασκαλία. Αλλά το Βαβυλωνιακό
θρησκευτικό σύστημα, ο μύθος ήταν ήδη
έτοιμος για άμεση χρήση. Οι ιερείς της
Βαβυλώνας δίδασκαν ότι ο Βάκχος κατέβηκε
στην κόλαση, διέσωσε τη μητέρα του από
τις καταχθόνιες δυνάμεις, και τη μετέφερε
θριαμβευτικά μαζί του στους ουρανούς(139).
Αυτός ο μύθος διαδόθηκε παντού όπου
επικράτησε το Βαβυλωνιακό σύστημα. Και,
συνεπώς, σήμερα ακόμα, οι Κινέζοι, όπως
έκαναν πριν από πολλά χρόνια, τελούν
μια γιορτή προς τιμή μιας Μητέρας την
οποία ο γιος της
διέσωσε από την εξουσία του θανάτου και
του τάφου.
Η
γιορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου, στη
Ρωμαιοκαθολική εκκλησία, γίνεται την
15η Αυγούστου. Η Κινέζικη γιορτή, που
βασίζεται σε παρόμοιο θρύλο, και την
γιορτάζουν με φαναράκια και κεριά, όπως
την αναφέρει ο Σερ Τζ. Φ. Ντέιβιτς, σε
μια γραφική αφήγησή του για την Κίνα,
γίνεται, επίσης, το μήνα Αύγουστο(140).
Όταν,
λοιπόν η μητέρα του ειδωλολατρικού
Μεσσία κατέληξε να γιορτάζεται ως
«Αναληφθείσα»,
τότε κάτω απ'οτο όνομα της «Περιστεράς»(141),
λατρεύτηκε και σαν ενσάρκωση του
Πνεύματος του Θεού, με τον οποίο
ταυτίστηκε. Μ' αυτή την ιδιότητα θεωρήθηκε
η πηγή κάθε αγιότητας, και μεγάλη
«ΕΞΑΓΝΙΣΤΡΙΑ» και, βέβαια, ήταν γνωστή
η ίδια σαν «Παρθένος» μητέρα, «ΑΣΠΙΛΗ
ΚΑΙ ΑΜΟΛΥΝΤΗ»(142). Η θεά Περσεφόνη, (υπήρχε
μια Βαβυλώνια θεά που αρχικά ήταν
ξεχωριστή, αλλά στη συνέχεια ταυτίστηκε
μ' αυτή) και γιορταζόταν ως μητέρα
του πρώτου Βάκχου, και ήταν γνωστή σαν
«τιμημένη σύζυγος του Πλούτωνα». Αυτή,
επίσης, αναφέρεται στους «Ορφικούς
ύμνους», σαν:
«Σύντροφος
των εποχών, ουσία λαμπρή, παγκυρίαρχη
ΠΑΡΘΕΝΟΣ που φέρνει ουράνιο φως»(143).
Όποιος
και αν έγραψε αυτούς τους ύμνους, όσο
πιο πολύ τους εξετάζουμε τόσο περισσότερο
γίνεται φανερό, όταν συγκριθούν με το
αρχαίο δόγμα της Κλασικής Ελλάδας, ότι
οι συγγραφείς των ύμνων κατανόησαν και
απόλυτα απεδέχθηκαν την πραγματική
θεολογία της ειδωλολατρείας. Ότι τότε
η Περσεφόνη λατρευόταν στην ειδωλολατρική
Ελλάδα και ήταν σ' όλους γνωστή σαν
γυναίκα του Πλούτωνα, του θεού του Άδη,
κι είχε, επίσης, το όνομα «Αγία Παρθένος»,
το επιβεβαιώνει ο Παυσανίας στην
περιγραφή του Καρνάσιου άλσους: «Υπάρχουν
εκεί αγάλματα του Καρνείου Απόλλωνος
και της Αγνής («Αγίας Παρθένου»), καθώς
και ένας Ερμής που κρατάει κριάρι. Το
όνομα Αγνή («Αγία Παρθένος») είναι
επίκληση της Κόρης της Δήμητρος»(144).
Η
καθαρότητα αυτής της «Αγίας Παρθένου»
ή Αγνής δεν ήταν μόνο στο ότι δεν διέπραξε
πραγματικό αμάρτημα, αλλά και διότι
ειδικά διακρίθηκε για την «άμωμη
σύλληψη». Ο Πρόκλος λέει σχετικά:
«Ονομάζεται Κόρη για την καθαρότητα
της ύπαρξής της και για την ΑΜΟΛΥΝΤΗ
υπερβατικότητα στη ΓΕΝΝΗΣΗ»(145).
Πρέπει,
λοιπόν, να μένουν έκθαμβοι οι άνθρωποι
σ' αυτή την παπική εγκύκλιο; Πραγματικός
λόγος απορίας δεν υπάρχει. Απλώς η μίμηση
του ειδωλολατρικού δόγματος, που
προηγουμένως υιοθετήθηκε, και ενσωματώθηκε
στο πλήρες θρησκευτικό σύστημα της
καθολικής Ρώμης με όλες τις συνέπειές
του οδήγησε σ' εκείνο το ψήφισμα σύμφωνα
με το οποίο η Μαντόνα της Ρώμης επίσημα
ανακηρύχθηκε, με όλη τη σημασία του
όρου, απολύτως «ΑΣΠΙΛΗ».
Μετά
από όλα αυτά, είναι δυνατόν να αμφιβάλουμε
ότι η Μαντόνα της Ρώμης, με το βρέφος
στην αγκαλιά της, και η Μαντόνα της
Βαβυλώνας δεν είναι η μια και αυτή θεά;
Είναι πασίγνωστο ότι η Ρωμαιοκαθολική
Μαντόνα λατρεύεται σαν θεά, και μάλιστα,
είναι το υπέρτατο αντικείμενο λατρείας.
Δε θα επαναστατήσουν, λοιπόν, οι χριστιανοί
της Αγγλίας στην ιδέα της περαιτέρω
υποστήριξης αυτής της τερατώδους
Βαβυλωνιακής ειδωλολατρείας; Ποια
χριστιανική περιφέρεια θα μπορούσε ν'
ανέχεται ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπός
της να ψηφίζει ώστε τα χρήματα αυτού
του Προτεσταντικού έθνους να σπαταλούνται
για τη στήριξη μιας τόσο βλάσφημης
ειδωλολατρείας;(146) Ο Λόγος του Θεού, με
τους πιο έντονους και τρομερούς
χαρακτηρισμούς δεν έχει καταδικάσει
τη Βαβυλώνα και στην Καινή Διαθήκη; Και
δεν έχει ταυτόχρονα διακηρυχθεί, ότι
όλοι αυτοί που συμμετέχουν στα
αμαρτήματα της
Βαβυλώνας, θα είναι, επίσης, συμμέτοχοι
και στις πληγές
της; (Αποκάλυψη ιη' 4).
Η
εποχή της ειδωλολατρείας θεωρήθηκε από
πολλούς, συγκριτικά, ελαφρή και ασήμαντη.
Αλλά ο Θεός του ουρανού δεν τη θεωρεί
έτσι. Ποια είναι από τις δέκα εντολές
εκείνη που περιφρουρείται με τις πιο
αυστηρές και τρομερές κυρώσεις; Είναι
η δεύτερη: «Μη κάμης εις σεαυτόν είδωλον,
μηδέ ομοίωμα τινός, όσα είναι εν τω
ουρανώ άνω, ή όσα είναι εν τη γη κάτω, ή
όσα είναι εν τοις ύδασιν υποκάτω της
γης. Μη προσκυνήσης αυτά, μηδέ λατρεύσης
αυτά. Διότι εγώ Ιεχωβά ο θεός σου είμαι
θεός ζηλότυπος, ανταποδίδων τας αμαρτίας
των πατέρων επί τα τέκνα, έως τρίτης και
τετάρτης γενεάς των μισούντων με».
(Δευτερονόμιο ε' 8-9). Αυτά τα λόγια βγήκαν
ακριβώς από τα χείλη του Θεού και
γράφτηκαν με το δάκτυλο του Θεού στις
λίθινες πλάκες: όχι μόνο σαν οδηγία προς
το σπέρμα του Αβραάμ, αλλά για όλες τις
φυλές και γενεές της ανθρωπότητας.
Καμμιά άλλη εντολή δεν εμπεριέχει
τόσο μεγάλη απειλή όσο αυτή.
Αν, λοιπόν, από τη μια ο Θεός απειλούσε
να τιμωρήσει το ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΤΗΣ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΑΣ
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΟΛΑ Τ' ΑΛΛΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ,
και αν από την άλλη βρίσκουμε ότι αυτή
η αυστηρότατη απειλή πιέζει κάθε έθνος,
ενώ αυτό το αμάρτημα της ειδωλολατρείας
«κράζει» εναντίον μας μέχρι τα ουράνια,
δε θα έπρεπε, άραγε, να καταστεί θέμα
σοβαρής έρευνας, που ανάμεσα σε όλα τ'
άλλα αμαρτήματα, που και πολλά είναι
και μεγάλα, αυτό σχηματίζει «την
εμπροσθοφυλακή των αμαρτιών και άστοχων
ενεργειών μας;» Τι συμβαίνει όμως κι
εμείς προσκυνάμε άψυχα πράγματα; Κι
όμως αν εμείς, άσχετα αν ισχυριζόμαστε
το αντίθετο, ενθαρρύνουμε, και υιοθετούμε,
και συντηρούμε την ίδια εκείνη
ειδωλολατρεία, που ο Θεός τόσο τρομερά
απείλησε με καταστροφή στο ξέσπασμα
της οργής Του, η ενοχή μας, αντί να
μετριαστεί, μεγαλώνει ολοένα και
περισσότερο διαπράττοντας έτσι, ένα
σοβαρό αμάρτημα κατά του πατρός των
φώτων. Τα γεγονότα είναι φανερά στους
ανθρώπους. Είναι πασίγνωστο ότι από το
1845 η αντιχριστιανική ειδωλολατρεία
ενσωματώθηκε στο Αγγλικό Σύνταγμα μ'
έναν τρόπο που ποτέ προηγούμενα δεν
είχε συμβεί. Είναι, εξίσου, πασίγνωστο
ότι από τότε το
έθνος αυτό έχει πληγεί με διαδοχικές
κρίσεις. Θα έπρεπε, όμως, να θεωρούμε
αυτή τη σύμπτωση των διαδοχικών κρίσεων
εντελώς τυχαία; Δε θα έπρεπε μάλλον στις
κρίσεις αυτές να δούμε την εκπλήρωση
της απειλής που διακηρύχθηκε από το Θεό
στην Αποκάλυψη; Τη στιγμή αυτή είναι
έντονα σοβαρό και επείγον το θέμα. Αν
το αμάρτημά μας της ειδωλολατρείας δεν
αναγνωριστεί σ' εθνική έκταση, αν με
μετάνοια δεν ομολογηθεί, αν δεν απαλλαγούμε
από αυτό, αν, αντίθετα, συνεχίσουμε να
το αυξάνουμε, αν για πρώτη φορά τώρα από
την εποχή της Επανάστασης, ενώ τόσο
φανερά εξαρτιόμαστε από το Θεό των μαχών
για την επιτυχία των όπλων μας, εμείς
τον αψηφούμε ολοσχερώς στέλνοντας
ειδωλολάτρες ιερείς στα στρατόπεδά
μας, παρόλο που έχουμε εθνικές θρησκευτικές
γιορτές, και άπειρες μέρες νηστείας και
προσευχής, όλα είναι μάταια γιατί δεν
τα εισακούει ο Θεός. Ίσως μας εξασφαλίσουν
κάποια πρόσκαιρη ανάπαυλα αλλά πρέπει
να είμαστε βέβαιοι ότι «ο θυμός του
Κυρίου δε θα αποτραπεί, το χέρι Του θα
παραμένει για μας ακόμη απειλητικό»(147).
__________________
139.ΑΠΟΛΛΟΔΩΡΟΣ,
βιβλ. Γ',κεφ.5,σ.266. Είδαμε ότι η μεγάλη
θεά που λατρευόταν στη Βαβυλώνα ως
«Μητέρα», στην πραγματικότητα, ήταν η
σύζυγος του Νίνου του μεγάλου θεού, του
αρχετύπου του Βάκχου. Σε αρμονία με αυτό
βρίσκουμε μια παρόμοια ιστορία που
ειπώθηκε για την Αριάδνη, τη σύζυγο του
Βάκχου, όπως φημολογείται για τη Σεμέλη,
τη μητέρα του. «Η αμφίεση της Θέτιδας
λέει ο Μπράυαντ (τομ.Β,σ.99), περιείχε μια
απεικόνιση μερικών σημαντικών επιτευγμάτων
των πρώτων χρόνων και μια λεπτομερειακή
αφήγηση της αποθέωσης της Αριάδνης, η
οποία περιγράφεται, όποια και αν θα
μπορούσε να είναι η ερμηνεία ότι
μεταφέρθηκε στον ουρανό από τον
Βάκχο.
Μια
παρόμοια ιστορία αφηγούνται για την
Αλκμήνη, τη μητέρα του Έλληνα Ηρακλή,
που ήταν εντελώς διαφορετικός, όπως
είδαμε, από τον παλαιό Ηρακλή, και ήταν
απλώς μια από τις μορφές του Βάκχου,
διότι ήταν «μέγας οινοπότης», και τα
«Ηράκλεια κύπελα» είναι παροιμιώδη. -
(MULLER, Dorians, (Δωριείς) τομ. Α', σ. 462).
Λοιπόν
η μητέρα αυτού του Ηρακλή, λένε πως είχε
αναστηθεί. «Ο Ζευς», (ο πατέρας του
Ηρακλή) λέει ο Μύλλερ, «σήκωσε την Αλκμήνη
από τους νεκρούς και την οδήγησε στα
νησιά των μακαρίων, σαν σύζυγο του
Ραδάμανθυ» (Radamanthus). (Στο ίδιο, σ. 443).
140.China
(Κίνα) τομ. Α', σ. 354,355.
141.Βλ.σ.
105.
142
ΠΡΟΚΛΟΣ, στο έργο του TAYLOR, Note upon Jamblichus
(Σημειώσεις πάνω στον Ιάμβλιχο),σ.136.
143.Ορφικοί
Ύμνοι, 28ος, σ. 109. Οι ύμνοι αυτοί θεωρούνται
από μερικούς σαν σύνθεση των Νεοπλατωνικών,
μετά τους χριστιανικούς χρόνους, και
φημολογείται ότι οι Νεοπλατωνικοί
διαστρέβλωσαν το γνήσιο δόγμα των
προγενεστέρων τους. Εγώ το αμφισβητώ
αυτό. Εν πάση περιπτώσει, τίποτα δεν
υπάρχει από αυτούς, το οποίο να μη
στηρίζεται σε επίσημα στοιχεία υψηλής
αξιοπιστίας.
145.ΠΡΟΚΛΟΣ,
στην συμπληρωματική σημείωση στους
Ορφικούς Ύμνους του ΤΕΫΛΟΡ, σ.198.
146.Είναι
αποκαρδιωτικό ότι οι χριστιανοί, γενικά,
ελάχιστη συναίσθηση έχουν για την οξεία
κρίση της σημερινής Εκκλησίας και του
κόσμου, ή για το καθήκον που επωμίζονται,
σαν μάρτυρες του Χριστού να καταγγέλλουν
και μάλιστα έμπρακτα όλα τα δημόσια
ανομήματά της. Αν επιθυμούν να
δραστηριοποιηθούν σε σθεναρότερη
εκπλήρωση αυτού του καθήκοντος σ' αυτό
το θέμα, ας διαβάσουν ένα έξοχο και πολύ
επίκαιρο έργο (τότε – σ.τ.μ.) που τυπώθηκε
και τιτλοφορείται «An original interpretation of the
Apocalypse» (Μία πρωτότυπος ερμηνεία της
Αποκάλυψης) όπου αναπτύσσονται αμυδρά
μεν αλλά πειστικά περικοπές της Αποκάλυψης
σε σχέση με το χαρακτήρα, ζωή, θάνατο
και ανάσταση των δύο Μαρτύρων.
147.Η
παραπάνω παράγραφος πρωτοεμφανίστηκε
την άνοιξη του 1855, όταν οι Βερτανοί
βρέθηκαν επί μήνες ολόκληρους να
παρίστανται αδρανείς και άφωνοι μάρτυρες,
αποσβολωμένοι από την κατάπληξη, στις
«φρικτές καταστροφές» στην Κριμαία,
που προκλήθηκαν μόνο και μόνο γιατί οι
αρμόδιοι της μακρινής εκείνης περιοχής
δεν κατόρθωσαν να συννενοηθούν ώστε να
αποφευχθεί ο όλεθρος και η ταπείνωση.
Ο αναγνώστης μπορεί να κρίνει αν τα
γεγονότα που έκτοτε
συνέβησαν έκαναν τον παραπάνω συλλογισμό
ανεπίκαιρο. Τα χρόνια της ατιμωρησίας
που πέρασαν από την καταστολή της Ινδικής
ανταρσίας, παρ' όλες τις φρικαλεότητές
της, δείχνουν τη μακροθυμία του Θεού.
Αλλά αν αυτή τη μακροθυμία δεν την
υπολογίσουμε (και τούτο ολοφάνερα
συμβαίνει, ενώ κάθε μέα αυξάνει ολοένα
η ενοχή), η έσχατη κρίση πρέπει να είναι
όλο και τρομερότερη.
Το
αν είναι η Ρώμη πραγματικά η Βαβυλώνα
της Αποκάλυψης, και η θρονιασμένη στα
ιερά Μαντόνα
ή Παναγία
είναι η ίδια η Βασιλισσα των Ουρανών,
που για τη λατρεία της προκλήθηκε ο
άγριος θυμός του θεού εναντίον των
Ιουδαίων, κατά την εποχή του Ιερεμία,
είναι ζήτημα πολύ μεγάλης σπουδαιότητας
και το γεγονός αυτό να μην αμφισβητηθεί
καθόλου. Όταν αυτό κατανοηθεί καλά, όσοι
εκτιμούντο λόγο του Θεού πρέπει να
φρικιούν και μόνο με τη σκέψη να δώσουν
σ' ένα τέτοιο σύστημα, είτε σε ατομική
είτε σ' εθνική έκταση, σημασία και
υποστήριξη. Μέχρι τώρα είπαμε μερικά
πράγματα, και τώρα θα προχωρήσουμε ν'
αποδείξουμε και την ταύτιση του
Ρωμαιοκαθολικού και του Βαβυλωνιακού
συστήματος. Πράγματι, σε κάθε βήμα τα
στοιχεία γίνονται όλο και πιο συντριπτικά.
Πολύ παράδοξο είναι, στ' αλήθεια, το
συμπέρασμα που βγαίνει τώρα από την
σύγκριση των διαφόρων γιορτών.
Απειράριθμες
είναι οι γιορτές της Ρώμης. Αλλά ξεχωρίζουν
οι πέντε σπουδαιότερες. Αυτές είναι: τα
Χριστούγεννα, ο Ευαγγελισμός, το Πάσχα,
η Γέννηση του Αγίου Ιωάννου και η γιορτή
της Κοίμησης της Θεοτόκου.κάθε μια από
αυτές μπορεί να αποδειχθεί ότι είναι
Βαβυλωνιακή. Και πρώτα τα Χριστούγεννα.
Πως γίνεται να συνδεθεί η γιορτή αυτή
με την 25η Δεκεμβρίου; Ούτε μια λέξη δεν
υπάρχει στις Γραφές για την ακριβή
ημερομηνία της γέννησης του Χριστού ή
την εποχή του έτους. Αυτό που υποστηρίζουμε
είναι ότι σε οποιαδήπουτε εποχή κι αν
έγινε η γέννηση του Χριστού ήταν αδύνατο
να ήταν 25η Δεκεμβρίου. Την ώρα που ο
άγγελος ανήγγειλε τη γέννηση του Χριστού
στους βοσκούς της Βηθλεέμ, εκείνοι
βοσκούσαν τα κοπάδια τους μες την νύχτα
στο ύπαιθρο, στα ανοιχτά
λιβάδια.
Χωρίς αμφιβολία, το κλίμα της Παλαιστίνης
δεν ήταν τόσο ψυχρό όπως το κλίμα της
Ευρώπης. Αλλά κι εκεί ακόμη, μολονότι
μπορεί να είναι σημαντική η ζέστη της
ημέρας, τη νύχτα είναι πολύ διαπεραστικό
το κρύο από το Δεκέμβριο έως το
Φεβρουάριο(1), και, συνήθως, οι Βοσκοί
της Ιουδαίας βοσκούσαν τα κοπάδια τους
στο ύπαιθρο το αργότερο μέχρι τέλος του
Οκτωβρίου(2). Είναι, λοιπόν, ολωσδιόλου
απίστευτο να είχε συμβεί η γέννηση του
Χριστού κατά το τέλος Δεκεμβρίου. Σ'
αυτό το σημείο υπάρχει μεγάλη ομοφωνία
μεταξύ των λογίων. Εκτός από τους Μπαρνς,
Ντόντριτζ, Λάιφουτ, Τζώτζεφ Σκάλιγκερ,
και Τζένιγκς (στο έργο του «Εβραϊκές
αρχαιότιτητες»), όλοι έχουν τη γνώμη
και την πεποίθηση πως δεν μπορεί να
είναι η σωστή ημερομηνία της γέννησης
του Κυρίου η 25η Δεκεμβρίου. Ο περίφημος
Τζώτζεφ Μέντε είναι πολύ κατηγορηματικός
πάνω σ' αυτό. Μετά από μακροχρόνια και
προσεκτική μελέτη του θέματος, μεταξύ
άλλων επιχειρημάτων, παραθέτει και τα
παρακάτω: «Κατά την εποχή της γέννησης
του Χριστού γινόταν απογραφή. Έτσι κάθε
γυναίκα και παιδί έπρεπε να πάνε
οικογενειακώς στην πόλη στην οποία
ανήκαν. Πολλές οικογένειες είχαν πολύ
δρόμο να κάνουν και στην καρδιά του
χειμώνα δεν ήταν βολικό ένα τέτοιο
ταξίδι, ειδικά στις γυναίκες με μικρά
παιδιά. Επομένως, δε θα μπορούσε ο Χριστός
να γεννήθηκε στην καρδιά του χειμώνα.
Εκτός από αυτό, κατά την εποχή της
γέννησης του Χριστού, οι βοσκοί ήταν
έξω στο ύπαιθρο και βοσκούσαν τα κοπάδια
τους τη νύχτα, τέτοιο πράγμα όμως δεν
μπορεί να έγινε στην καρδιά του χειμώνα.
Κι αν κανείς νομίζει ότι ο χειμωνιάτικος
άνεμος δεν ήταν τόσο δριμύς στα μέρη
εκείνα ας θυμηθεί τα λόγια του Χριστού
στο Ευαγγέλιο “Προσεύχεσθε δε δια να
μη γείνη η φυγή υμών εν χειμώνι”. Αν ο
χειμώνας ήταν τόσο ακατάλληλος για
φυγή, φαίνεται λογικό ότι οι βοσκοί
έμεναν στο ύπαιθρο και οι γυναίκες και
τα παιδιά ταξίδευαν;(3) Πραγματικά, οι
περισσότερο μορφωμένοι και ειλικρινείς
θρησκευτικοί συγγραφείς όλων των
δογμάτων(4) παραδέχονται ότι δεν μπορεί
να προσδιορισθεί η μέρα που γεννήθηκε
ο Κύριος(5), και ότι μέσα
στη Χριστιανική Εκκλησία μέχρι τον
τρίτο αιώνα
ποτέ δεν έγινε λόγος για γιορτή
Χριστουγέννων, και ότι μόνο μετά
τον τέταρτο αιώνα
καθιερώθηκε η γιορτή αυτή. Πως, λοιπόν,
η παπική εκκλησία καθόρισε τις 25
Δεκεμβρίου ως ημέρα που γεννήθηκε ο
Χριστός; Να πως: Πολύ πριν από τον τέταρτο
αιώνα, και πιο πριν απο τη χριστιανική
εποχή, ακριβώς τέτοια εποχή του χρόνου,
γινόταν μια γιορτή από τους ειδωλολάτρες,
προς τιμή της γέννησης του γιου της
Βαβυλώνιας Βασίλισσας του Ουρανού.
Λοιπόν, για να συμφιλιωθούν με τους
ειδωλολάτρες και για να πληθύνει ο
αριθμός των δήθεν “πιστών” του
χριστιανισμού, υιοθετήθηκε από τη
Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία η ίδια γιορτή
απλώς παίρνοντας το όνομα του Χριστού.
Αυτή η τάση από την πλευρά των τότε
χριστιανών ν' αντιμετωπίζουν την
ειδωλολατρεία με ημίμετρα εμφανίστηκε
από πολύ νωρίς. Ο Τερτυλλιανός, στην
εποχή του, κατά το έτος 230, θρηνούσε πικρά
για την ασυνέπεια των κηρύκων του
Χριστού, από την άποψη αυτή, και την
αντιπαρέβαλε με την αμετακίνητη πιστότητα
και αυστηρή αφοσίωση των ειδωλολατρών
στις δικές τους δοξασίες. “Από εμάς”,
λέει, “που δεν έχουμε σχέση με τα
Σάββατα(6) και τις γιορτές της νέας
σελήνης, τις νεομηνίες, που κάποτε
δεχόταν ο θεός, τα Σατουρνάλια, οι γιορτές
του Ιανουαρίου, τα Μπρουμάλια
και τα Μαντρονάλια, συχνά τελούνται
τώρα, μοιράζονται δώρα εδώ και εκεί,
δώρα για την πρωτοχρονιά προσφέρονται
με φανταχτερό τρόπο και αθλήματα και
συμπόσια γιορτάζονται με οχλαγωγία.
Πόσο πιο πιστοί είναι οι ειδωλολάτρες
στη δική
τους
θρησκεία, που φροντίζουν, ιδιαίτερα, να
μην υιοθετήσουν καμιά ιεροτελεστία των
χριστιανών”(7). Οι δίκαιοι άνθρωποι
μόχθησαν ν' αναχαιτήσουν το ειδωλολατρικό
κύμα να εισβάλλει στην Εκκλησία αλλά,
παρά τις προσπάθειές τους, συνεχίστηκε
η αποστασία, ώσπου η Εκκλησία, με εξαίρεση
ένα μικρό υπόλοιπο, υποτάχθηκε στην
ειδωλολατρική δεισιδαιμονία. Είναι
απόλυτα σίγουρο και εξακριβωμένο ότι
τα Χριστούγεννα, αρχικά, ήταν ειδωλολατρική
γιορτή. Η εποχή του έτους, και οι τελετές
με τις οποίες ακόμη γιορτάζονται,
αποδεικνύουν την προέλευσή τους. Στην
Αίγυπτο, ο γιος της Ίσιδας, της Αυγύπτιας
Βασίλισσας του ουρανού, γεννήθηκε
ακριβώς τέτοια εποχή, “περίπου την
εποχή του χειμερινού ηλιοστασίου”(8).
Το ίδιο το όνομα, με το οποίο τα χριστούγεννα
είναι πασίγνωστα στους Αγγλοσάξωνες,
Γιούλε-ντέι(9), αποδείχνει αμέσως την
ειδωλολατρική και Βαβυλωνιακή προέλευσή
τους. “Γιούλε” είναι το Χαλδαϊκό όνομα
για το “μωρό” (Βρέφος) ή “παιδάκι”(10),
κι επειδή η 25η Δεκεμβρίου ονομαζόταν
από τους ειδωλολάτρες Αγγλοσάξωνες
“Yule day”, ή “Ημέρα του Βρέφους” και η
νύχτα που προηγείτο ήταν η “Νύχτα της
Μητέρας”(11), πολύ πριν οι άνθρωποι
εκείνοι έλθουν σ' επαφή με το χριστιανισμό,
αυτό επαρκώς αποδεικνύει τον πραγματικό
χαρακτήρα της γιορτής. Σε όλη την
επικράτεια της Ειδωλολατρίας υπήρχε
αυτή η ημέρα των γενεθλίων. Γενική
πεποίθηση ήταν ότι η γιορτή αυτή είχε
μόνο αστρονομικό χαρακτήρα και αναφερόταν
απλώς στην ολοκλήρωση της ετήσιας
διαδρομής του ήλιου και την έναρξη του
καινούργιου κύκλου(12). Υπάρχουν όμως
αναμφισβήτητα στοιχεία ότι η γιορτή
αυτή είχε και κάποια άλλη σημασία, και
ότι μνημόνευε όχι μόνο τα εικονικά
γενέθλια του ήλιου κατά την ανανέωση
της διαδρομής του, αλλά και τα γενέθλια
του μεγάλου Ελευθερωτή. Ανάμεσα στους
Σαβαίους της Αραβίας που η ειδωλολατρεία
τους θεωρούσε τη σελήνη, και όχι τον
ήλιο σαν το ορατό σύμβολο του μεγάλου
Ελευθερωτή, στην ίδια περίοδο παρατηρήθηκαν
γιορτές γενεθλίων. Έτσι, διαβάζουμε στο
έργο του Στάνλεϋ “Η
φιλοσοφία των Σαβαίων”:
«Την 24η του δέκατου μήνα» δηλαδή το
Δεκέμβριο σύμφωνα με τους υπολογισμούς
μας, «οι Άραβες γιόρταζαν ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ
ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ – δηλαδή της Σελήνης»(13). Η
Κυρίαρχος-Σελήνη ήταν το μεγάλο σύμβολο
της Αραβικής λατρείας που σύμφωνα με
τους Άραβες γεννήθηκε
στις 24 Δεκεμβρίου, και τούτο καθαρά
δείχνει ότι η γέννηση
που γιόρταζαν δεν είχε, αναγκαστικά,
κάποια σχέση με την πορεία του ήλιου.
Ιδιαίτερα αξιοσημείωτο είναι, επίσης,
ότι ανάμεσα στους αρχαίους Σάξωνες των
Βρετανικών νησιών, αν τα χριστούγεννα
γιορτάζονταν προς τιμή της γέννησης
κάποιου Κυρίου από το Πάνθεο του ουρανού,
πρέπει ακριβώς το ίδιο να συνέβη, και
στη Βρετανία όπως και στην Αραβία. Οι
Σάξωνες, όπως είναι πασίγνωστο, θεωρούσαν
τον ήλιο σαν θηλυκή
θεότητα
και Σελήνη σαν αρσενική(14). Πρέπει,
λοιπόν, να γιορταζόταν στις 25 Δεκεμβρίου
τα γενέθλια της Σελήνης και όχι του
Ήλιου, όπως έκαναν οι Άραβες στις 24
Δεκεμβρίου. Το όνομα της Σελήνης, σαν
κυρίαρχης θεότητας, στην Ανατολή,
φαίνεται ότι ήταν Μένι,
διότι αυτή φαίνεται να είναι η πιο φυσική
ερμηνεία του θείου χωρίου στον Ησαΐα
ξε' 11: “Εσάς όμως τους εγκαταλείποντας
τον Κύριον, τους λησμονούντας το άγιόν
μου όρος, τους ετοιμάζοντας τράπεζαν
εις τον Γάδην και τους κάμνοντας σπονδήν
εις τον Μένι”(15). Υπάρχει λόγος να
πιστέψουμε ότι ο Γάδης υπονοεί τον
θεό-ήλιο, και ότι παρόμοια ονομάζει Μένι
τη θεότητα της Σελήνης(16). Μένι ή Μανάι
σημαίνει «Απαριθμητής», και οι αλλαγές
της σελήνης είναι που καταμετρούν τους
μήνες: Ψαλμός ρδ' 19, “Έκαμε την Σελήνην
δια τους καιρούς. Ο ήλιος γνωρίζει την
δύσιν αυτού”. Το όνομα του «Ανθρώπου
της Σελήνης», ή του θεού που προεδρευει
σ' εκείνα τ' αστέρια, κατά τους Σάξωνες,
ήταν ο Μανέ, όπως δίνεται στην «Έντα»(17)
και Μάνη στη «Βολούσπα»(18). Το ότι ήταν
η γέννηση της «Κυριάρχου Σελήνης» που
γιορταζόταν από τους αρχαίους Σάξωνες
τα Χριστούγεννα, βρίσκουμε σημαντικές
αποδείξεις στο όνομα, που στα πεδινά
της Σκωτίας ακόμη δίνεται στη γιορτή
κατά την τελευταία μέρα του χρόνου, και
φαίνεται ότι είναι κατάλοιπο του παλαιού
γιορτασμού. Πραγματικά, τα γλυκίσματα
που φτιάχνουν τότε ονομάζονται γλυκίσματα
γενεθλίων.
Το όνομα που οι Σκωτσέζοι δίνουν στη
γιορτή είναι «Χογκμανι»(19). Στη Χαλδαϊκή
όμως σημαίνει «Η γιορτή του Απαριθμητή»,
η γιορτή του θεού της Σελήνης, ή του
ανθρώπου της Σελήνης. Για να καταδειχθεί
η σχέση της μιας χώρας με την άλλη και
της ριζωμένης αντοχής των παλαιών
εθίμων, αξίζει να σημειωθεί ότι ο
Ιερώνυμος, σχολιάζοντας τα λόγια του
Ησαΐα που ήδη παρατέθηκαν, σχετικά με
το “στρώσιμο του τραπεζιού για τον
Γάδη” και “τις σπονδές για το Μένι”,
παρατηρεί ότι στην εποχή του (στον
τέταρτο αιώνα) “ήταν έθιμο σε όλες τις
πόλεις, ιδιαίτερα στην Αίγυπτο και
μάλιστα στην Αλεξάνδρεια, να στρώνουν
τραπέζια και να τα φορτώνουν με διάφορα
πολυτελέστατα φαγητά, και με μπουκάλια
που περιείχαν μίγμα καινούργιου κρασιού,
την
τελευταία μέρα του μήνα και του χρόνου.
Επίσης, οι άνθρωποι λάμβαναν προμηνύματα
από τις τελετές αυτές σχετικά με την
τύχη τους κατά τη διάρκεια της χρονιάς,
που θα ερχόταν”(20). Το Αιγυπτιακό έτος
άρχιζε σε διαφορετική εποχή από το δικό
μας, αλλά πλησιάζει όσο γίνεται (απλώς
αντικαθιστώντας το κρασί με το ουίσκι)
στον τρόπο που τελείται το Χόγκμανι την
τελευταία
μέρα του τελευταίου
μήνα του έτους μας. Δε γνωρίζω αν λαμβάνουν
προμηνύματα καλής ή κακής τύχης από
αυτή τη γιορτή, αλλά ο καθένας στα νότια
της Σκωτίας ξέρει ότι μετά το Χόγκμανι,
ή τη βραδιά πριν από τη μέρα της
πρωτοχρονιάς, εκείνοι που τηρούν τα
παλαιά έθιμα στρώνουν τραπέζι, και ενώ
προσφέρονται κουλουράκια και άλλες
λιχουδιές από εκείνους που μπορούν να
τα διαθέσουν, προσφέρονται, επίσης
γλυκίσματα από βρώμη και τυρί κι από
εκείνους που ποτέ δε φτιάχνουν γλυκίσματα
παρά μόνο σ' αυτή τη γιορτή, και ότι τα
δυνατά ποτά αποτελούν σημαντικό μέρος
αυτών των προσφορών.
Ακόμη
και τότε που ο ήλιος αποτελούσε το
αγαπημένο αντικείμενο λατρείας, όπως
στην ίδια τη Βαβυλώνα και αλλού, σ' αυτή
τη γιορτή λατρευόταν όχι απλώς σαν ο
εξουσιαστή της ημέρας αλλά και σαν
ενσαρκωμένος θεός(21).
Ήταν
θεμελιώδης αρχή στο Βαβυλωνιακό
θρησκευτικό σύστημα ότι ο μοναδικός
θεός ήταν ο Ήλιος ή Βάαλ.(22). Όταν, λοιπόν,
λατρευόταν ο Ταμμούζ σαν ενσάρκωση του
θεού, τούτο υπονοούσε, επίσης, ότι ήταν
ενσάρκωση του Ήλιου. Στην Ινδουιστική
μυθολογία, που θεωρείται, βασικά, ότι
έχει Βαβυλωνιακή προέλευση, αυτό φαίνεται
ολοκάθαρα. Εκεί ο Σούργια, ή Ήλιος,
απεικονίζεται σαν ενσαρκωμένος και
γεννημένος με σκοπό την καθυπόταξη των
εχθρών των θεών, οι οποίοι, αν δεν
πραγματοποιόταν μια τέτοια γέννηση, δε
θα μπορούσαν να κατανικηθούν(23).
Δεν
ήταν ένας απλός αστρονομικός εορτασμός,
λοιπόν, αυτό που οι ειδωλολάτρες γιόρταζαν
κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο. Το ότι
αυτός ο γιορτασμός στη Ρώμη ονομαζόταν
Σατουρνάλια (από τη λέξη «Σατούρνους»,
που στα λατινικά σημαίνει Κρόνος) και
ο τρόπος με τον οποίο γιορταζόταν εκεί,
δείχνουν καθαρά από που είχε προέλθει
αυτή η γιορτή. Όπως καθοριστηκε από τον
Καλιγούλα, η γιορτή διαρκούσε πέντε
μέρες(24). Τότε χαλάρωναν όλοι οι φραγμοί
με τη μέθη
και το ξεφάντωμα. Οι σκλάβοι είχαν
προσωρινή ελευθερία(25) και επιτρεπόταν
κάθε είδος ακολασίας με τους αφέντες
τους(26). Αυτός ακριβώς ήταν και ο τρόπος
κατά τον οποίο σύμφωνα με τον Βηρωσο,
διεξάγονταν τα ξεφαντώματα αυτά στη
Βαβυλώνα το μήνα Θέμπεθ, που αντιστοιχεί
στο δικό μας Δεκέμβριο, με άλλα λόγια,
στις βακχικές γιορτές. «Έθιμο ήταν»
λέει, «κατά τη διάρκεια του πενθημέρου
να υποτάσσονται οι αφέντες στους δούλους
τους και ένας από τους υπηρέτες κυβερνούσε
το σπίτι, ντυμένος με πορφύρα σαν
Βασιλιάς»(27). Αυτόν τον προφυροντυμένο
υπηρέτη τον αποκαλούσαν «Ζογάνες»(28),
δηλαδή «Άνθρωπο του κεφιού και της
ακολασίας» και αντιστοιχούσε ακριβώς
στον «Κύριο της Αναρχίας» που το Μεσαίωνα
εκλεγόταν σε όλες τις παπικές χώρες για
να διευθύνει τα ξεφαντώματα των
Χριστουγέννων (Σημ. Εννοει το Santa-Claus,
τον καθολικό χριστουγεννιάτικο
πορφυροντυμένο και με άσπρα γένια,
αντίστοιχο του ορθόδοξου Άι-Βασίλη). Το
γιορτινό καθεστώς των Χριστουγέννων
είχε το ακριβές αντίγραφό του στη «Γιορτή
του Μεθυσιού» της Βαβυλώνας. Πολλοί από
τους λατρευτικούς τύπους που, ακόμη
τηρούνται από τους χριστιανούς τα
Χριστούγεννα, προήλθαν από την ίδια
εκείνη περιοχή. Τα κεριά και οι λαμπάδες
π.χ. που ανάβονται την παραμονή των
Χριστουγέννων, και χρησιμοποιούνται,
όσο καιρό διαρκεί η γιορταστική περίοδος,
τα άναβαν, επίσης, οι ειδωλολάτρες την
παραμονή της γιορτής του Βαβυλώνιου
θεού για να τον τιμήσουν, διότι ήταν μια
από τις ξεχωριστές παραδοξότητες της
λατρείας του να έχουν αναμμένα κεριά
στους βωμούς του(29). Το χριστουγεννιάτικο
δένδρο, που είναι τόσο διαδεδομένο τώρα,
ήταν, επισης, σε κοινή χρήση στην
ειδωλολατρική Ρώμη και στην ειδωλολατρική
Αίγυπτο. Στην Αίγυπτο το δένδρο ήταν
μια φοινικιά. Στη Ρώμη ήταν έλατο(30). Η
φοινικιά δήλωνε τον ειδωλολάτρη Μεσσία,
σαν Βάαλ Τάμαρ, το έλατο σαν Βάαλ-Βερίθ.
Η μητέρα του Άδωνι, του θεού-Ήλιου και
μεγάλη «μεσολαβήτρια» θεότητα, με
μυστικοπάθεια λεγόταν ότι είχε
μεταμορφωθεί σε δένδρο, και μ' εκείνη
τη μορφή είχε καρποφορήσει και γεννήσει
το θετό Γιο της(31).
Αν
η μητέρα ήταν δένδρο, ο γιος έπρεπε να
αναγνωρισθεί σαν ο «Γιος κλάδος». Κι
αυτό εξηγεί ολότελα γιατί οι Αγγλοσάξωνες
ρίχνουν το Γιούλε-Λογκ (κούτσουρο που
καίγεται την παραμονή των Χριστουγέννων
– Σ.τ.Ε.) στη φωτιά την παραμονή των
χριστουγέννων, και γιατί στήνουν το
Χριστουγεννιάτικο δένδρο το επόμενο
πρωί. Ως «Zero-Astha», Σπέρμα της γυναίκας,
που το όνομα αυτό, επίση, σημαίνει
Ignigena,ή
«γέννημα της φωτιάς», αναγκάζεται να
μπει στη φωτιά τη «Νύχτα της Μητέρας»,
και ίσως να γεννιέται την επόμενη μέρα
από αυτήν (τη φωτιά), σαν «Κλάδος του
θεού», ή δένδρο που χαρίζει στους
ανθρώπους όλα τα θεία δώρα. Θα μπορούσε
να ρωτήσει, όμως, κάποιος “Μα γιατί να
μπει στη φωτιά με το σύμβολο ενός Log
(καυσόξυλου);”
Για να γίνει αυτό κατανοητό, πρέπει να
θυμηθούμε ότι το θείο βρέφος, που
γεννήθηκε κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο,
γεννήθηκε σαν καινούργια ενσάρκωση του
μεγάλου θεού (αφού ο θεός εκείνος είχε
διαμελισθεί), με σκοπό να πάρει εκδίκηση
για το θάνατό του από τους δολοφόνους
του(32). Ο μεγάλος θεός, λοιπόν, που
σκοτώθηκε στο μέσο της εξουσίας και
δόξας του, συμβολιζόταν μ' ένα τεράστιο
δένδρο απογυμνωμένο απ' όλα τα κλαδιά
του, κομμένο κι' έτοιμο να πέσει
καταγής(33). Αλλά, το μεγάλο φίδι (το
σύμβολο της ζωής που ξαναγεννιέται)(34),
ο Ασκληπιός, είναι περιτυλιγμένος γύρω
από το νεκρό κορμό του δένδρου (σχ.
27)(35),
και, κοιτάχτε στο πλάι του ξεπηδά
ένα άλλο νεαρό δένδρο – ένα δένδρο
ολότελα διαφορετικού είδους, που ποτέ
δεν πρόκειται να κοπεί από εχθρική
δύναμη – και η φοινικιά, το πασίγνωστο
σύμβολο της νίκης. Το χριστουγεννιάτικο
δένδρο, όπως προαναφέρθηκε, στη Ρώμη,
γενικά, ήταν κάτι διαφορετικό, ακόμη
και το έλατο. Αλλά η ίδια ακριβώς ιδέα,
όπως παριστάνεται από τη φοινικιά, έτσι
παριστάνεται και από το χριστουγεννιάτικο
έλατο. Το έλατο συγκαλυμμένα συμβολίζει
το νεογέννητο θεό σαν Βάαλ-Βερίθ(36),
«Κύριος της Διαθήκης», κι έτσι τόνιζε
στην αιωνιότητα την αμάραντη φύση της
εξουσίας του, που, αφού πρώτα έπεσε
μπροστά στον εχθρό του, έπειτα είχε
θριαμβευτικά υπερυψωθεί και τους είχε
ξεπεράσει όλους. Επομένως, η 25η Δεκεμβρίου,
η ημέρα που πανηγύριζαν στη Ρώμη σαν τη
μέρα που ο νικητής θεός εμπανεμφανίστηκε
στη γη, γιορταζόταν ως Natalis
invicti solis,
«Τα γενέθλια του αήττητου Ήλιου»(37).
Λοιπόν, το Γιούλε-Λογκ είναι το νεκρό
κορμί του Νεβρώδ, που θεοποιήθηκε σαν
θεός-ήλιος, αλλά που κόπηκε από τους
εχθρούς του. Το χριστουγεννιάτικο δένδρο
είναι ο Νεβρώδ αναγεννημένος,
ο σφαγμένος θεός ξαναζωντανεμένος. Στο
φως που αντλείται από τα παραπάνω για
τα έθιμα που έφθασαν μέχρι τις μέρες
μας και είναι ακόμη ανάμεσά μας, και των
οποίων η προέλευση και η καταγωγή
χάνονται στα βάθη της αρχαιότητας, ας
προσέξει ο αναγνώστης το έθιμο που
υπάρχει στη νότια Αγγλία κατά την
παραμονή των Χριστουγέννων, δηλαδή να
φιλιούνται κάτω από το κλαδάκι του γκυ.
Το κλαδάκι του γκυ στην Δρυιδική δοξασία,
όπως είδαμε, προερχόταν από τη Βαβυλώνα
και ήταν η απεικόνιση του Μεσσία, «του
άνδρα του κλάδου». Το γκυ θεωρήθηκε σαν
θεϊκός κλάδος(38) – ένας κλάδος που
κατέβηκε από τον ουρανό και αναπτύχθηκε
πάνω σ' ένα δένδρο που ξεφύτρωσε από τη
γη. Με τον εμβολιασμό, λοιπόν, του ουράνιου
κλάδου μέσα στο επίγειο δένδρο, ουρανός
και γη, που το προπατορικό αμάρτημα τους
είχε διαχωρίσει, ξανάσμιγαν, κι έτσι το
κλαδάκι γκυ έγινε το τεκμήριο της θείας
συμφιλίωσης με τον άνθρωπο, ενώ το φιλί
είναι ο πασίγνωστος τρόπος της συγγνώμης
και της συμφιλίωσης. Από που θα μπορούσε
να προέλθει τέτοια ιδέα; Άραγε να μην
έχει καμιά σχέση με τον Ψαλμό πε' 10, 11:
“έλεος και αλήθεια συναπαντήθηκαν.
Δικαιοσύνη και ειρήνη εφιλήθησαν.
Αλήθεια εκ της γης θέλει αναβλαστήσει.
Και δικαιοσύνη εξ ουρανού θέλει κύψει.”;
Το βέβαιο είναι ότι αυτός ο ψαλμός
γράφτηκε αμέσως μετά τη Βαβυλωνιακή
αιχμαλωσία. Και καθώς πλήθη Ιουδαίων
δε γύρισαν στην Ιερουσαλήμ, αλλά έμειναν
στη Βαβυλώνα υπό την καθοδήγηση
εμπνευσμένων ανθρώπων, όπως ήταν ο
Δανιήλ. Αυτοί και οι συγγενείς τους στην
Παλαιστίνη πρέπει να γνώριζαν αυτό τον
ψαλμό, σαν μέρος του θείου λόγου. Την
εποχή εκείνη, η Βαβυλώνα ήταν το κέντρο
του πολιτισμένου κόσμου. Έτσι ο παγανισμός,
ή ειδωλολατρεία, διαβρώνοντας το θείο
σύμβολο όπως πάντα, είχε ευκαιρίες να
διαδόσει την εξευτελισμένη πια παραχάραξη
της αληθείας σε όλα τα πέρατα της γης
μέσω των μυστηρίων, που είχαν ευθυγραμμισθεί
με το μεγάλο κεντρικό ειδωλολατρικό
σύστημα στη Βαβυλώνα. Πράγματι, τα ίδια
τα χριστουγεννιάτικα έθιμα, που υπάρχουν
ακόμη, ρίχνουν καταπληκτικό φως τόσο
στις αποκαλύψεις της θείας χάριτος, που
έγιναν σε όλη τη γη, όσο και στις
προσπάθειες του Σατανά και των οργάνων
του να εξευτελίσουν τα θεία πράγματα
και να τα μετατρέψουν σε υλιστικές και
σαρκικές απολαύσεις.
Σε
πολλές χώρες το αγριογούρουνο θυσιαζόταν
στο θεό, γιατί, όπως έλεγαν, κάποτε ένας
κάπρος τον είχε τραυματίσει. Σύμφωνα
με τη μυθολογία, ο θάνατος του Άδωνι, ή
Ταμμούζ, καθώς και ο λόγος που πέθανε,
ήταν, όπως είδαμε, συνέπεια ενός τραύματος
από το χαυλιόδοντα ενός κάπρου(39). Ο
φρυγικός Άττης, ο αγαπημένος της Κυβέλης,
που η ιστορία του ταυτίστηκε με την
ιστορία του Άδωνι, διαδιδόταν ότι είχε
χαθεί, κατά παρόμοιο τρόπο, από το
χαυλιόδοντα ενός κάπρου(40). Επομένως, η
Άρτεμη, η οποία, μολονότι γενικά
παριστάνεται στους λαϊκούς και δημοφιλείς
μύθους σαν κυνηγός, στην πραγματικότητα,
ήταν η μεγάλη μητέρα των θεών(41), και
συχνά την απεικόνιζαν με το κεφάλι ενός
κάπρου κοντά της, σαν ένδειξη όχι των
επιτυχιών της στο κυνήγι, αλλά του
θριάμβου της πάνω στο μεγάλο εχθρό του
ειδωλολατρικού συστήματος στο οποίο
εκείνη κατείχε εξέχουσα θέση. Σύμφωνα
με το Θεόκριτο, η Αφροδίτη συμφιλιώθηκε
με τον κάπρο που σκότωσε τον Άδωνι γιατί,
όταν το έφεραν αλυσοδεμένο μπροστά της,
ομολόγησε με συγκινητικά λόγια ότι δεν
είχε σκοτώσει το σύζυγό της από κακόβουλη
πρόθεση αλλά μόνο συμπτωματικά(42). Κι
όμως, σε ανάμνηση του άθλου, που είχε
επιτελέσει ο μυστηριώδης κάπρος, πολλοί
κάπροι έχαναν το κεφάλι τους καθώς
προσφένονταν σαν θυσία στη λυπημένη
θεά. Κατά τον Σμιθ, η Άρτεμη παριστάνεται
με το κεφάλι του κάπρου πλάι της, στην
κορυφη ενός σωρού λίθων(43) και στην
παρατιθέμενη ξυλογραφία (σχ. 28)(44), στην
οποία ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Τραϊανός
παριστάνεται να καίει λιβάνι στη θεά,
το κεφάλι του κάπρου προβάλλει επιβλητικά.
Την ημέρα των χριστουγέννων οι Σάξωνες
της Ηπειρωτικής Ευρώπης πρόσφεραν ένα
κάπρο θυσία στον Ήλιο(45), για να την
εξευμενίσουν(46) για την απώλεια του
αγαπημένου της Άδωνι. Στη Ρώμη, υπήρξε
προφανώς μια παρόμοια τελετή, διότι
ένας κάπρος ήταν το μεγάλο θέμα της
γιορτής του Κρόνου, όπως φαίνεται από
τα ακόλουθα λόγια του Μαρτιάλη: “Ο
κάπρος αυτυός θα σας κάνει καλά
«Σατουρνάλια»”(47).
Ακόμη
η κεφαλή του κάπρου θεωρείται σαν ένα
πολύ εκλεκτό φαγητό στην Αγγλία κατά
το χριστουγεννιάτικο γεύμα, όταν ο λόγος
γι' αυτό από καιρό πια έχει λησμονηθεί.
Μάλιστα η «Χριστουγεννιάτικη χήνα» και
τα «Γλυκίσματα Γιούλε» ήταν απαραίτητα
στη λατρεία του Βαβυλώνιου Μεσσία,
επειδή αυτή η λατρεία γινόταν τόσο στην
Αίγυπτο όσο και στη Ρώμη (σχ. 29). ο
Γουίλκινσον σχετικά με την Αίγυπτο
δείχνει ότι «η αγαπημένη προσφορά» του
Όσιρι ήταν η θυσία «μιας χήνας»(48) και
επιπλέον ότι η «χήνα δεν μπορούσε να
φαγωθεί εκτός μόνο στην καρδιά του
χειμώνα»(49). Όσο για τη Ρώμη, ο Ιουβενάλιος
λέει ότι «ο Όσιρις, αν θιγόταν, μπορούσε
να εξευμενισθεί μόνο σε μια μεγάλη χήνα
κι ένα κομμάτι γλύκισμα»(50). Σε πολλές
χώρες υπάρχουν στοιχεία για τις ιερές
ιδιότητες
που απέδιδαν στη χήνα. Είναι πασίγνωστο
το περιστατικό που σε μια περίπτωση το
καπιτώλιο της Ρώμης, τη στιγμή που θα
δεχόταν αιφνιδιαστική επίθεση των
Γαλατών μέσα στη νύχτα, σώθηκε από το
κακάρισμα των χηνών που ήταν αφιερωμένες
στην Ήρα και έμεναν στο ναό του Διός(51).
Η επόμενη ξυλογραφία (σχ. 30)(52)
αποδεικνύει
ότι η χήνα στη Μικρά Ασία ήταν το σύμβολο
του Έρωτα, ακριβώς όπως ήταν το σύμβολο
του Σηθ στην Αίγυπτο. Στην Ινδία, η χήνα
κατείχε παρόμοια θέση, διότι διαβάζουμε
για την ιερή «Βραχμανική χήνα», ή τη
χήνα την αφιερωμένη στον Βράχμα(53).
Τελικά, τα μνημεία της Βαβυλώνας
δείχνουν(54) ότι η χήνα είχε παρόμοιες
μυστικιστικές ιδιότητες στη Χαλδαία,
και ότι την πρόσφεραν σε θυσία, όπως και
στη Ρώμη ή την Αίγυπτο, γιατί απεικονίζεται
ο ιερέας με τη χήνα στο ένα χέρι και τη
μάχαιρά του στο άλλο(55). Δεν μπορεί να
υπάρχει, λοιπόν, αμφιβολία ότι η
ειδωλολατρική γιορτή κατά το χειμερινό
ηλιοστάσιο – με άλλα λόγια τα χριστούγεννα
– γινόταν προς τιμή της γέννησης του
Βαβυλωνιου Μεσσία. Η εξέταση της αμέσως
επόμενης μεγάλης γιορτής στο παπικό
εορτολόγιο δίνει την ισχυρότερη
επιβεβαίωση για όσα ήδη ειπώθηκαν μέχρις
εδώ.
Η
γιορτή αυτή που λέγεται «Ημέρα της
Κυρίας» γιορτάζεται στη Ρώμη στις 25
Μαρτίου, σε υποτιθέμενη ανάμνηση της
θαυματουργικής σύλληψης του Κυρίου από
την Παρθένο. Την ημέρα αυτή, καθώς λένε,
ο άγγελος στάλθηκε για να αναγγείλει
στη Μαρία την ξεχωριστή τιμή που επρόκειτο
να της παραχωρηθεί να γίνει μητέρα του
Μεσσία. Ποιος όμως θα μπορούσε να πει
πότε
έγινε αυτή η αναγγελία; Η Γραφή δε δίνει
καμιά ένδειξη σχετικά με την εποχή. Αλλά
αυτό δεν έχει και τόση σημασία.
Πριν ακόμη η Μαρία συλλάβει και γεννήσει
τον Κύριό μας, αυτήν ακριβώς την
ημερομηνία, που καθορίστηκε στο παπικό
ημερολόγιο για τον «Ευαγγελισμό της
Παρθένου», γινόταν μια γιορτή στην
ειδωλολατρική
Ρώμη
προς τιμή της Κυβέλης, της μητέρας
του Βαβυλώνιου Μεσσία(56). Είναι, λοιπόν,
πολύ φανερό
ότι η «Ημέρα της Κυρίας», ή «Ευαγγελισμός
της Παρθένου» και τα Χριστούγεννα
παρουσιάζουν μια πολύ στενή σχέση μεταξύ
τους: Ανάμεσα στις 25 Μαρτίου και στις
25 Δεκεμβρίου μεσολαβούν ακριβώς εννέα
μήνες. Αν, λοιπόν, ο ψεύτικος Μεσσίας
συλλαμβανόταν το Μάρτιο και γεννιόταν
το Δεκέμβριο, μπορει για μια στιγμή
κανένας να πιστέψει ότι η σύλληψη και
η γέννηση του Πραγματικού Μεσσία μπορεί
τόσο πετυχημένα να συγχρονισθεί, όχι
μόνο προς το μήνα αλλά και την ημέρα; Το
πράγμα είναι απίστευτο. Η «Ημέρα της
Κυρίας» ή «Ευαγγελισμός της Παρθένου»
και τα Χριστούγεννα έχουν, λοιπόν σαφώς
Βαβυλωνιακή προέλευση!
2.Ο
GILL στο έργο του Commentary (Σχόλια) στο Λουκά
β' 8, λέει τα εξής: - «Υπάρχουν δύο είδη
ζώων στους Ιουδαίους... τα ζώα του σπιτιού
που βρίσκονται στην πόλη, και τα ζώα της
εξοχής που βρίσκονται στους βοσκότοπους.
Ένας από τους σχολιαστές τους (ΜΑΪΜΟΝΙΔΗΣ,
στο Misn – Betza,κεφ. 5 τμήμα 7), παρατηρεί,
«Αυτά βρίσκονται στα λιβάδια, που είναι
στα χωριά, όλες τις ημέρες του κρύου και
της ζέστης, και δεν μπαίνουν στις πόλεις
μέχρι να πέσουν οι βροχές«. Η βροχή η
πρώτη πέφτει το μήνα Μαρτσεβάν, που
αντιστοιχεί στο δεύτερο δεκαπενθήμερο
του Οκτωβρίου και το πρώτο δεκαπενθήμερο
του Νοεμβρίου... Από αυτό φαίνεται ότι
ο Χριστός πρέπει να γεννήθηκε πριν από
τα μέσα Οκτωβρίου, εφόσον η πρώτη βροχή
δεν είχε ακόμη έλθει». Ο ΚΙΤΤΟ, στο
Δευτυερονόμιο ια' 14, Illustrated Commentary
(Εικονογραφημένα Σχόλια) τομ. Α' σ. 398)
λέει πως η «πρώτη βροχή» είναι το
«φθινόπωρο», δηλαδή το τέλος Σεπτεμβρίου
ή αρχές Οκτωβρίου. Αυτό θα έκανε το χρόνο
μετακίνησης των ποιμνίων από τα χωράφια
κάπως νωρίτερα από αυτό που αναφέρω στο
κείμενο του βιβλίου. Όμως δεν υπάρχει
αμφιβολία ότι δε θα μπορούσε να είναι
αργότερα από αυτό που τονίζεται εκεί,
σύμφωνα με τη μαρτυρία του Μαϊμονίδη,
που οι γνώσεις του σε όλα όσα αφορούν
τα Ιουδαϊκά έθιμα είναι πασίγνωστες.
3.MEDE,
Works (Άπαντα), 1672 Discourse (Πραγματεία) XIXIII. Ο
παραπάνω ισχυρισμός του Mede ισχύει με
την προϋπόθεση της πασίγνωστης λογικής
και περίσκεψης που διέκριναν τη Ρωμαϊκή
νομοθεσία.
4.Ο
Αρχιδιάκονος WOOD, στο Christian Annotator (Χριστιανός
Σχολιογράφος) τομ. Γ', σ. 2 LORIMER, Manual of
Presbytery (Εγχειρίδιο του Πρεσβυτερίου) σ.
130. Ο Λόριμερ παραθέτει τον Πήτερ Κινγκ
(Sir Peter King) ο οποίος στο έργο του Enquiry into
the Workship of the Primitive Church & c. (Διερεύνηση
της Λατρείας της Αρχέγονης Εκκλησίας
κλπ.), συμπεραίνει ότι κανείς παρόμοιος
εορτασμός δεν παρατηρήθηκε στην Εκκλησία
εκείνη, και προσθέτει: - «Φαίνεται απίθανο
να γιόρταζαν τη γέννηση του Χριστού
όταν διαφωνούσαν σχετικά με το μήνα και
την ημέρα που γεννήθηκε ο Χριστός».
Βλέπε
επίσης Αιδεσ. J. RYLE στο έργο του Commentary
(Σχόλια), στο Λουκά κεφ. Β', Σημ, στο στίχο
8, ο οποίος παραδέχεται ότι ο χρόνος
γέννησης του Χριστού είναι αβέβαιος,
μολονότι αντικρούει την ιδέα ότι τα
ποίμνια δεν μπορούσαν να είναι στο
ύπαιθρο το Δεκέμβριο, προσφεύγοντας
στο παράπονο του Ιακώβ προς το Λάβαν:
«Με σακάτεψαν η ανομβρία της ημέρας,
και η παγωνιά της νύχτας». Ολόκληρη όμως
η βαρύτητα του παραπόνου του Ιακώβ στον
δύστροπο συγγενή του βρισκόταν στο ότι
ο Λάβαν τον ανάγκαζε να κάνει αυτό που
κανείς άλλος δε θα είχε κάνει, κι επομένως
αναφέροντας τις ψυχρές νύχτες του
χειμώνα (που, όμως, δε γίνεται απόλυτα
κατανοητό στη διατύπωση) αποδείχνει
ακριβώς το αντίθετο από εκείνο που ο
Ryle προβάλει προς απόδειξη – δηλαδή ότι
δεν ήταν συνήθεια των βοσκών να περιφέρουν
τα ποίμνιά τους στους αγρούς τις νύχτες
το χειμώνα.
5.GIESELER,
τομ. Α', σ.54 και Σημ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ (Monitum in
Hom.de Natal. Christi), γράφοντας στην Αντιόχεια
περίπου το 380 μ.Χ. λέει: «Ούτε δέκα χρόνια
δεν πέρασαν από τότε που μας έγινε γνωστή
η ημέρα αυτή (τομ. Β', σ. 352). «Αυτό που
συνάγεται» προσθέτει ο Γκήσελερ,
«προσφέρει μαι σημαντικότατη ερμηνεία
στην ευκολία με την οποία έθιμα τελευταία
καθιερωθέντα μπορούσαν να προσλάβουν
το χαρακτήρα των αποστολικών θεσμών».
Και συνεχίζει ο Χρυσόστομος: «Σε όσους
κατοικούν στα δυτικά, ήταν γνωστό πριν
και από τους αρχαίους και παναρχαίους
χρόνους και οι κάτοικοι των περιοχών
από τη Θράκη ως τα Γάδειρα (Γάδιξ) γνώριζαν
πολύ καλά», δηλαδή η ημέρα γέννησης του
Κυρίου μας, που ήταν άγνωστη στην
Αντιόχεια της Ανατολής, ακριβώς στα
σύνορα των Αγίων Τόπων, όπου Εκείνος
γεννήθηκε, ήταν τελείως γνωστή σε όλη
την Ευρωπαϊκή έκταση της δύσης, από τη
Θράκη μέχρι την Ισπανία!
6.Μιλά
για τα Ιουδαϊκά Σάββατα.
7.ΤΕΡΤΥΛΙΑΝΟΣ,
De Idololatria (Περί ειδωλολατρείας) γ'14, τομ.
Α σ. 682. Για τις υπερβολές που συνδέονται
με την ειδωλολατρική αντίληψη του
ποδαρικού της Πρωτοχρονιάς, βλ. GIESELER,
τομ. Α' τμ. 79. σημ.
Ο
Πλούταρχος, (De Iside – Περί Ισιδας τομ. Β'
σ. 377, Β) τονίζει ότι οι Αιγύπτιοι ιερείς
ισχυρίζονταν ότι η γέννηση του θεϊκού
γιού της Ίσιδας, κατά τα τέλη Δεκεμβρίου,
ήταν πρόωρη. Τούτο όμως είναι, ακριβώς,
προφανώς, το αντίστοιχο, της κλασικής
ιστορίας του Βάκχου, ο οποίος, όταν η
μητέρα του Σεμέλη απανθρακώθηκε, από
τη φωτιά του Διός, είπαν ότι διασώθηκε
στην εμβρυική του κατάσταση από τις
φλόγες που κατέφαγαν την μητέρα του. Τα
πορίσματα της ιστορίας ανατρέπονται
ολότελα σε προηγούμενη σημείωση. (βλ.
σ. 153) και έτσι ολόκληρο το οικοδόμημα
καταρρέει.
9.Mallet,
τομ. Α', σ. 130.
10.Από
Εόλ (Eol) «βρέφος». Η προφορά εδώ είναι η
ίδια όως στο εών, στο Γεδεών. Στη Σκωτία,
τουλάχιστον στα πεδινά τα Yule-cakes, τσουρέκια
Γιουλ, ονομάζονται, επίσης, και Νυρ-κέικς
(Nur-cakes) (όπου το u προφέρεται όπως το
Γαλλικό u). Στη Χαλδαϊκή, όμως, Nour (Νοθρ)
σημαίνει «γέννηση». Επομένως, τα τσουρέκια
Νουρ, είναι «τσουρέκια γενεθλίων». Οι
Σκανδιναβές θεές, οι ονομαζόμενες
«Νορνς» (Norns), που όριζαν στα παιδιά το
πεπρωμένο τους, κατά τη γέννησή τους,
προφανώς, πήραν το όνομά τους από τη
συγγενή λέξη στα Χαλδαϊκά «Nor», παιδί.
11.SHARON
TURNER, Aglo-Saxons (Αγγλο-σάξωνες) τομ. Α' σ. 219.
12.SALVERTE,
Des Sciences Occultes (Περί των αποκρύφων Επιστημών)
σ. 491.
13.STANLEY,
σ. 1066, στήλη 1.
14.SHARON
TURNER, τομ. Α', σ. 213. Ο Τέρνερ παραθέτει ένα
Αραβικό ποίημα που αποδείχνει ότι ένας
θηλυκός ήλιος και μια αρσενική σελήνη
αναγνωρίζονταν στην Αραβία όπως και
από τους Αγγλοσάξωνες – στο ίδιο.
15.Στην
έγκυρη απόδοση το Gad γίνεται «εκείνο το
στράτευμα», και Meni, «εκείνος ο αριθμός».
Αλλά οι πολύ μορφωμένοι παραδέχονται
ότι αυτό είναι λαθεμένο και ότι οι λέξεις
δεν είναι παρά μόνο κύρια ονόματα.
16.Βλ.
ΚΙΤΤΟ, τόμ. Δ', σ. 66, τέλος της Σημ. Το όνομα
Gad (Γάδης), προφανώς, κατά πρώτον αναφέρεται
στον πολεμικό θεό, διότι σημαίνει
«επιτίθεμαι», «εξορμώ», αλλά σημαίνει,
επίσης, «αυτός που μοιάζει, ο όμοιος»,
και τότε με τις δυο έννοιες ταιριάζει
στο Νεβρώδ, του οποίου γενικός χαρακτήρας
ήταν του θεού-ήλιου, επειδή ήταν ο πρώτος
μέγας μαχητής. Και, υπό το όνομα του
Φορονέα γιορταζόταν διότι πρώτος είχε
συγκεντρώσει την ανθρωπότητα και
συγκρότησε κοινωνική ζωή. (Βλ. σ. 72 εδώ).
Το όνομα Meni (Μένις) «ο απαριθμητής», «ο
καταμετρητής», από την άλλη μεριά,
φαίνεται απλώς να είναι συνώνυμο του
ονόματος Κους ή Χους, το οποίο, ενώ
σημαίνει «καλύπτω» ή «κρύβω», σημαίνει,
επίσης, «καταμετρώ». Η γνήσια κανονική
σημασία του ονόματος Χους, δεν αμφιβάλλω,
είναι «καταμετρητής», ή «υπολογιστής»,
διότι ενώ ο γιος του Νεβρώδ σαν «ισχυρός»
ήταν ο μέγας προπαγανδιστής του
Βαβυλωνιακού συστήματος της ειδωλολατρείας,
δια της βίας και μέσω της εξουσίας, αυτός
σαν Ερμής(βλ. εδώ σ. 25,26) ήταν ο πραγματικός
σκευωρός – εφευρέτης εκείνου του
συστήματος διότι λένε πως είχε «διδάξει
στους ανθρώπους τον σωστό τρόπο να
πλησιάζουν τη θεότητα με προσευχές και
θυσίες» (WILKINSON τομ. Ε', σ. 10). και επειδή η
ειδωλολατρεία και η αστρονομία ήταν
στενότατα συνυφασμένες, για να τον
καταστήσουν ικανό να ενεργεί αποτελεσματικά,
ήταν απαραίτητο να είχε θαυμαστά
εξασκηθεί στην επιστήμη των αριθμών. Ο
Ερμής, λοιπόν, (δηλαδή ο Χους) λένε πως
είχε «πρώτος ανακαλύψει τους αριθμούς
και την τέχνη του υπολογισμού, τη
γεωμετρία και την αστρονομία, τα παιχνίδια
ζατρίκιο και ζάρια», (στο ίδιο σ. 3). Και
κατά πάσα πιθανότητα με υπαινιγμό ως
προς τη σημασία του ονόματος Χους,
κάποιοι αποκαλούσαν «Αριθμό τον πατέρα
των θεών και ανθρώπων» (στο ίδιο, τομ.
Δ', σ. 146). Το όνομα Μένις είναι απλώς η
Χαλδαϊκή μορφή του Εβραϊκού «Μενέ», «ο
απαριθμητής», διότι στη Χαλδαϊκή το ι
συχνά αντικαθιστά το τελικό e. Επειδή
έχουμε λόγους να συμφωνούμε με το Γενέσιο
ότι ο Νεβώ, ο μέγας προφητικός θεός της
Βαβυλώνας, ήταν απλώς ο ίδιος θεός με
τον Ερμή (βλ. σ. 38), αυτό δείχνει την
ιδιαίτερη σημασία των πρώτων λέξεων
της θεϊκής προσταγής που σφράγισε τη
μοίρα του Βαλτάσαρ, επειδή εκπροσωπούσε
τον πανάρχαιο θεό - «Μενέ, Μενέ, Θεκέλ,
ου φαρσίν», το οποίο συγκαλυμμένα εννοεί
«ο απαριθμητής είναι υπολογισμένος».
Επειδή το κύπελο, παραδόξως, ήταν το
σύμβολο του Χους (βλ. σ. 68), απ' αυτό προήλθε
και η χρήση της προσφοράς ποτού σ' αυτόν
με την ιδιότητα του θεού του κυπέλου.
Κι' εφόσον αυτός ήταν ο μέγας μάντης,
απ' αυτό πηγάζουν και οι μαντείες για
το προσεχές έτος, που ο Ιερώνυμος συνδέει
με τη μαντική που αναφέρει ο Ησαϊας. Ο
Ερμής, λοιπόν, που στην Αίγυπτο τον
αποκαλούσαν «καταμετρητή», ταυτίστηκε
με τη σελήνη που μετρά τους μήνες.
Αποκλήθηκε «Κύριος της σελήνης» (BUNSEN,
τόμ. Α', σελ. 394). και σαν «κατανεμητής του
Χρόνου» (WILKINSON, τομ. Ε', σ. 11), κρατούσε
«κλάδο φοινικόδενδρου, σαν συμβολισμό
του έτους» (στο ίδιο σ. 2). Έτσι, λοιπόν,
αν ο Gad (Γάδης) ήταν η «θεότητα – ήλιος»,
ο Μένις πολύ φυσικό ήταν να θεωρείται
«Ο Κύριος της Σελήνης».
17.MALLET,
τομ. Β', σ. 24, Εδιμβούργο, 1809.
18.Συμπλήρωμα
του έργου Iceland (Ισλανδία), της IDA PFEIFER, σ.
322-323.
19.Βλέπε
JAMIESON, Scottish Dictionary (Σκωτσέζικο Λεξικό) υπό
λήμμα. Ο Τζέιμσον δίνει άφθονες εκτιμήσεις
διαφόρων συγγραφέων σχετικά με την
έννοια του όρου «χογκμανάϋ (Hogmanay), αλλά
το απόσπασμα που ακολουθεί είναι το
μόνο που χρειάζεται να παρατεθεί: -
«Χογκμανάϋ, είναι το όνομα που δόθηκε
από το λαό στην τελευταία ημέρα του
έτους.
Ο
Σιμπ νομίζει ότι ο όρος ίσως... να
σχετίζεται με το Σκανδιναβικό Χόεγκ-Τιντ
(Hoeg-tid), όρος που σχετίζεται με τα
χριστούγεννα και διάφορες άλλες γιορτές
της Εκκλησίας». Επειδή το Σκανδιναβικό
«τιντ» σημαίνει «χρόνος», και το «χόεγκ
τιντ» σχετίζεται με τις γιορτές της
εκκλησίας γενικά, προφανώς, η σημασία
αυτής της έκφρασης είναι «γιορτάσιμη
εποχή». Αλλά αυτό δείχνει ότι το χόεγκ
έχει, απλώς, τη σημασία που εγώ έχω
προσδώσει στο χογκ – τη Χαλδαϊκή σημασία.
23.Βλ.
Sanscrit Researches (Σανσκριτικές Έρευνες) του
VANS. KENNEDY, σ. 438. Ο συνταγματάρχης Κέννεντυ,
ο διακεκριμένος Σανσκριτολόγος, επιμένει
ότι οι Βραχμάνοι, προέρχονται από τη
Βαβυλωνα (στο ίδιο, σ. 157). Ας παρατηρηθεί,
ακριβώς ότι το όνομα Σούργια (Surjia), που
δόθηκε στον ήλιο, που λάμπει πάνω από
ολόκληρη την Ινδία, συνδέεται μ' αυτή
τη γέννηση. Παρόλο που η λέξη, αρχικά,
είχε διαφορετική σημασία, προφανώς,
ταυτίστηκε από τους ιερείς με το Χαλδαϊκό
Ζέρο (Zero), και αυτό επιβεβαίωσε την ιδέα
της γέννησης του «θεού-ήλιου». Το όνομα
στην Προσανσκριτική είναι ακόμη
πλησιέστερα προς τη βιβλική ονομασία
του «υποσχεμένου σπέρματος». Είναι
«Σούρο» (Suro). Είδαμε σε προηγούμενο
κεφάλαιο, (σ.104) ότι στην Αίγυπτο ο ήλιος,
επίσης, παριστανόταν σαν να γεννήθηκε
από μια θεά.
24.Μετέπειτα
ο αριθμός των ημερών στα Σατουρνάλια,
αυξήθηκε στις επτά. Βλ. JUSTUS LIPSIUS, Opera, τομ.
Β', Saturnalia (Κρόνια), βιβλ. Α', κεφ. 4.
25.Αν
ο Κρόνος (Σατούρνους) ήταν, καθώς έχουμε
λόγους να πιστεύουμε, ο Φορονεύς, «Ο
Απελευθερωτής» (Βλ. σ. 71-72), η πρόσκαιρη
απελευθέρωση των σκλάβων κατά τη γιορτή
του, εναρμονιζόταν επακριβώς με την
υποτιθέμενη ιδιότητά του.
26.ADAM.
Roman Antiquities (Ρωμαϊκές Αρχαιότητες)
«Religion, Saturn». βλ. STATIUS, Sylv., βιβλ. Α', κεφ.
Στ', στ. 4, σ. 65, 66. Τα λόγια του Στάτιου
είναι:
«Saturnus
mihi compede exoluta
Et
multo gravidus mero December
Et
ridens jocus, et sales protervi
Adsint».
«Και
ο Κρόνος με τα ακόλαστα δεσμά και ο
μεθύστακας Δεκέμβρης και εύθυμη
διασκέδαση, και αστεία τολμηρά έρχονται
σε βοήθειά μου».
27.ΑΘΗΝΑΙΟΣ,
XIV, σ. 639 c.
28.Από
το τζοχκ (Tzohkh) «τέρπω και ξεφαντώνω»,
και άνες (anesh), «άντρας», ή ίσως άνες
(anes) μπορεί να είναι μια κατάληξη που
σημαίνει «δράστης», από το αν (an) «ενεργώ».
Για τους μυημένους είχε άλλη σημασία.
29.CRABB,
Mythology, (Μυθολογία) «Saturn», σ. 12.
30.Ανταποκριτής
από το Βερολίνο της εφημερίδας LONDON
TIMES, 23 Δεκεμβρίου 1853.
31.ΟΒΙΔΙΟΥ,
Metam, βιβλ. Ι', στ. 500-513.
32.Βλ.
σ. 95.
33.Το
άιλ (Ail) ή ιλ (il), συνώνυμο του Γκέμπερ
(Gheber) του «ισχυρού» (Έξοδος ιε' 15), σημαίνει,
επίσης, «δένδρο που εκτείνεται μακριά»
ή «Ζαρκάδι με διακλαδούμενα κέρατα»
(Βλ. PARKHURST, υπό λήμμα). Επομένως, σε
διαφορετικές εποχές, ο μέγας θεός
συμβολίστηκε με μεγαλόπρεπο δένδρο ή
με ζαρκάδι. Στην ξυλογραφία εδώ ο
αποκεφαλισμός του ισχυρού συμβολίζεται
με την αποκοπή του δένδρου. Σε ένα νόμισμα
της Εφέσου (SMITH, σ. 289), συμβολίζεται με
ένα ζαρκάδι που διαμελίζεται και ένα
φοινικόδενδρο παριστάνεται να φυτρώνει
στο πλάι του κομμένου κορμού. Στο
SANCHUNIATHON, ο Κρόνις απερίφραστα αποκαλείται
Ήλος, δηλαδή «κραταιός». Αφού αποκεφαλίστηκε
ο μέγας θεός, το κέρας της Αμάλθειας,
αριστερά του δένδρου, είναι κενό. Αλλά
τα αναπληρώνει όλα το φοινικόδενδρο.
34.Ο
αναγνώστης θα θυμάται ότι ο Ασκληπιός,
γενικά, παριστάνεται με ένα ραβδί ή
κορμό δένδρου δίπλα του κι ένα φίδι
τυλιγμένο γύρω του. Η εικόνα στο κείμενο,
προφανώς, εξηγεί την προέλευση αυτής
της παράστασης. Για το χαρακτήρα του
σαν ζωοδότη, βλ.ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ, βιβλ. Β',
Κορινθιακά, κεφ. 26 και ΒΙΡΓΙΛΙΟ, Αινειάδα,
βιβλ. Ζ', γραμμές 769-773.
35.Από
το έργο του MAURICE, Indian Antiquities (Ινδικές
αρχαιότητες) τομ. Στ', σ. 368, έκδοση 1796.
36.Βάαλ-βερέθ,
που διαφέρει μόνο κατά ένα γράμμα από
το Βάαλ-βερίθ, «Κύριος της Διαθήκης»
σημαίνει «Κύριος του ελάτου».
37.GIESELER,
σ. 42, ΣΗΜ.
38.Στη
Σκανδιναυική ιστορία του Μπάλντερ (βλ.
σ. 79), το γκυ ξεχωρίζεται από το θεό που
θρηνούν την απώλειά του. Οι Δρυιδικοί
και Σκανδιναβικοί μύθοι διέφεραν κάπως.
Ωστόσο, και στη Σκανδιναβική ακόμη
ιστορία, είναι φανερό πως κάποια
θαυματουργική δύναμη αποδόθηκε στο
κλαδι του γκυ, διότι μπόρεσε να κάνει
αυτό που τίποτα άλλο, σ' ολόκληρη την
υφήλιο, δεν κατόρθωσε να ολοκληρώσει:
εξόντωσε τη θεότητα που πάνω της θεωρούσαν
οι Αγγλοσάξωνες πως στηριζόταν η Βασιλεία
των ουρανών τους. Τώρα, το μόνο που
χρειάζεται για να διαλευκανθεί αυτή η
έκδηλη ασυνέπεια είναι, απλώς, να
αντιληφθούμε το «κλαδάκι», που είχε
τέτοια δύναμη, σαν συμβολική έκφραση
του αληθινού Μεσσία. Ο Βάκχος των Ελλήνων,
σίγουρα, κατέληξε να γίνει παραδεκτός
σαν «καρπός του φιδιού», διότι λένε πως
γεννήθηκε από τη μητέρα του σαν συνέπεια
της ένωσής της με τη μορφή φιδιού – (βλ.
DYMOCK, Classical Dictionary (Κλασικό Λεξικό) υπό
λήμμα «Deois» (Δηόις). Αν ο χαρακτήρας του
Μπάλντερ ήταν ο ίδιος, η ιστορία του
θανάτου του, απλώς, επεξηγούσε αυτό, ότι
το «σπέρμα του φιδιού» είχε θανατωθεί
από το «σπέρμα της γυναίκας». Αυτή η
ιστορία, φυσικά, πρέπει να έχει πηγή
τους εχθρούς του. Όμως οι ειδωλολάτρες
πήραν μόνο αυτά που δεν μπορούσαν να
απορρίψουν με την πρόθεση να τα ερμηνεύσουν
κάποτε και τα δικαιολογήσουν.
39.Για
τη μυστικιστική σημασία της ιστορίας
του κάπρου, βλ. σ. 89.
44.Από
το έργο του KITTO, ILLUSTRATED COMMENTARY (Εικονογραφημένα
Σχόλια), τομ. Δ',σ. 137
45.Ανταπόκρ.
των Times από Βερολίνο, 23 Δεκεμβρίου 1853.
46.Ο
αναγνώστης θα θυμάται πως ο Ήλιος ήταν
θεά. Ο Μάλλετ λέει: «Πρόσφεραν το μόσχο
το σιτευτό στη Φρίγγα» - δηλαδή στη
μητέρα του Βάκχου του θρηνούμενου. (τόμ.
Α', σ. 132). Στην Αίγυπτο, οι χοίροι
προσφέρονταν μια φορά το χρόνο, στη
γιορτή της Σελήνης, στη Σελήνη, και στο
Βάκχο, ή Όσιρι, και μόνο σ' αυτούς ήταν
επιτρεπτό να γίνεται τέτοια προσφορά.
- ΑΙΛΙΑΝΟΣ, ι', 16, σ. 562.
47.«Iste
tibi faciet bona Saturnalia porcus» MARTIAL, σ. 754.
52.Από
το έργο του BARKER & AINSOWORTH, Lares and Panates of
Cilicia – Λάρητες (=Εφέστιοι θεοί) και
Πενάτες (πατρώοι θεοί) της Κιλικίας –
κεφ. Δ', σ. 220.
55.Η
συμβολική σημασία της προσφοράς μιας
χήνας αξίζει να προσεχτεί. «Η χήνα» λέει
ο Γουίλκινσον, «σημαίνει στη μυστικιστική
λατρεία παιδί ή γιο», και ο Οράπολος
λέει (ι' 53, σ. 276), «Προτιμήθηκε να δηλώνει
γιο από την αγάπη της στους νεοσσούς
της, που πάντα είναι έτοιμη να δώσει
στον κυνηγό τον εαυτό της προκειμένου,
να σωθούν εκείνα», και γι' αυτό το λόγο
οι Αιγύπτιοι, θεωρούσαν σωστό να σέβονται
αυτό το ζώο. - WILKINSON, Egyptians, (Αιγύπτιοι)
τομ. Ε', σ. 227. Εδώ βρίσκεται, λοιπόν, πως
η αληθινή σημασία του συμβόλου είναι
γιος που θεληματικά εγκαταλείπεται σαν
θυσία για εκείνους που αγαπά – δηλαδή
τον Ειδωλολατρικό Μεσσία.
56.AMMIANUS
MARCELLINUS, βιβλ.κγ', κεφ. 3, σ. 355, και MACROBIUS,
Saturnalia, βιβλ.α', κεφ. 3, σ. 37 G.H. Το γεγονός
που αναφέρεται στην παραπάνω παράγραφο
ρίχνει φως σε μαι γιορτή που γινόταν
στην Αίγυπτο. Για την οποία ακόμη δεν
είχε δοθεί ικανοποιητική εξήγηση. Εκείνη
η γιορτή γινόταν σε ανάμνηση «της εισόδου
του Όσιρι μέσα στη σελήνη». Ο Όσιρις,
λοιπόν, όπως ο Σούργια στην Ινδία, ήταν
απλώς ο Ήλιος – (ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ, De Iside et
Osiride (Περί Ίσιδας και Όσιρι) τμ. 52, τόμ.
Β', σ. 372, D. Η σελήνη από την άλλη μεριά,
μολονότι συχνότατα ήταν σύμβολο του
θεού Ερμή ή Τοθ, ήταν, επίσης, σύμβολο
της θεάς Ίσιδας, της βασίλισσας των
ουρανών. Ο λόγιος Μπούνσεν φαίνεται να
το αμφισβητεί αυτό. Αλλά οι απόψεις του
δείχνουν ότι το πράττει αυτό δίχως λόγο
– (τόμ. Α', σ. 414,416). Και ο Ιερεμίας με' 17,
δείχνεται κατηγορηματικός στο θέμα
αυτό. Η είσοδος του Όσιρι μέσα στη σελήνη,
τότε, ήταν απλώς η απόκρυψη του ήλιου
από την Ίσιδα, τη βασίλισσα των ουρανών
και, όωπς και η Ινδική θεότητα Σούργια,
αυτός γεννήθηκε την ώρα που έπρεπε σαν
μέγας ελευθερωτής (βλ. σημ. σ. 122).
Απ'
αυτό προέρχεται ακριβώς το όνομα Όσιρις.
Διότι, καθώς η Ίσιδα είναι ο Ελληνικός
τύπος του χ-ισα (H' isha), «γυναίκα», έτσι ο
Όσιρις, όπως διαβάζεται σήμερα πάνω στα
Αιγυπτιακά μνημεία είναι Χέ-σιρι, «η
σπορά», «το σπέρμα». Αντίρρηση δεν
υπάρχει σ' αυτό αν πούμε ότι ο Όσιρις
παριστάνεται, γενικά, σαν σύζυγος της
Ίσιδας. Διότι καθώς είδαμε ήδη, (σ. 129), ο
Όσιρις είναι ταυτόχρονα γιος και σύζυγος
της μητέρας του. Αυτή, λοιπόν, η γιορτή
τελούνταν στην Αίγυπτο κανονικά το
Μάρτιο, ακριβώς όπως η ημέρα της Δέσποινας
ή πρώτη μεγάλη γιορτή της Κυβέλης
τελούνταν στην ειδωλολατρική Ρώμη τον
ίδιο μήνα. Είδαμε ότι ο κοινός τίτλος
της Κυβέλης στη Ρώμη ήταν Ντόμινα
(Domina), ή Δέσποινα (OVID, Fasti [χρονικά], βιβλ.
Δ', σ. 340) όπως στη Βαβυλώνα ήταν Βήλτις
(ΕΥΣΕΒΙΟΣ, Proep. Evang. Βιβλ. Θ', κεφ. 41, τομ. Β
σ. 58) και από αυτό, χωρίς αμφιβολία,
προέρχεται η ονομασία «Ημέρα της
Δέσποινας», όπως έφθασε μέχρι σε μας.
Σ’
εκείνους που δεν ήταν μυημένοι, στο
δόγμα της Ελλάδας και της Ρώμης, οι
χαρακτήρες της Κυβέλης, μητέρας των
θεών και της Αφροδίτης, θεάς του Έρωτα,
γενικά, είναι πολύ ευδιάκριτοι, σε βαθμό
που μερικοί άνθρωποι να μην το βρίσκουν
καθόλου δύσκολο να ταυτίσουν αυτές τις
δύο θεότητες. Η λίγη δυσκολία, όμως, θα
εξουδετερωθεί αν ληφθεί υπόψη η θεμελιώδης
αρχή των Μυστηρίων – δηλαδή ότι κατά
βάθος αναγνώριζαν μόνο τον Άνταντ (Adad)
«Το μοναδικό θεό». Εφόσον ο Άνταντ ήταν
Τρισυπόστατος, αυτό δημιουργούσε χώρο,
όταν πλάστηκε το Βαβυλωνιακό Μυστήριο
της Ανομίας, για τρεις διαφορετικές
μορφές θεότητας – πατέρα, μητέρα
και γιο. Αλλά όλες οι πολύμορφες θεότητες,
που αφθονούσαν στον ειδωλολατρικό
κόσμο, όσες ανομοιότητες και αν υπήρχαν
ανάμεσά τους μεταπλάθονταν τόσο ριζικά
σε τόσο πολλές μορφές κάποιας από αυτές
τις θεϊκές προσωπικότητες, ή μάλλον σε
δυο, διότι το πρώτο πρόσωπο ήταν, γενικά,
σαν φόντο στο βάθος. Έχουμε σαφείς
ενδείξεις ότι αυτό συνέβαινε. Ο Απουλήιος
μας λέει, (τομ. Ι΄, σ. 995, 996), ότι όταν
μυήθηκε, η θεά Ίσιδα του φανερώθηκε σαν
«το πρώτο από τα επουράνια πλάσματα και
σαν ομοιόμορφη εκδήλωση των θεών
αρσενικών και θηλυκών... ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΤΗ
ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΘΕΟΤΗΤΑ ολόκληρη η υδρόγειος
σεβόταν και λάτρευε και με ποικιλόμορφα
σχήματα, με διαφορετικά τελετουργικά,
και με μια ποικιλία από ονόματα.
Αναφέροντας σύντομα πολλές από αυτές
τις ονομασίες – προσφωνήσεις διακηρύσσει
τον εαυτό της ότι είναι ταυτόχρονα
«Πεσσινούντικα», μητέρα των θεών, (δηλ.
Κυβέλη) και Παφία Αφροδίτη (Ενταύθα, σ.
991). Επειδή έτσι συνέβαινε, λοιπόν, κατά
την όψιμη εκείνη εποχή των Μυστηρίων,
το ίδιο πρέπει να έγινε ακριβώς στην
αρχή. Τα Μυστήρια ΕΚΑΝΑΝ ΕΝΑΡΞΗ, και
μάλιστα αναγκαστικά, και έτσι
εγκαινιάστηκαν, με το δόγμα της ΕΝΟΤΗΤΑΣ
του κορυφαίου Θεού. Φυσικά, αυτό δε θα
προκαλούσε λίγη γελοιότητα και ασυνέπεια
στην ίδια τη φύση του θέματος. Τόσο ο
Γουϊλκινσον όσο και ο Μπούνσεν, για να
απαλλαγούν από τις ασυνέπειες που
συνάντησαν στο Αιγυπτιακό σύστημα,
θεώρησαν αναγκαίο να καταφύγουν,
ουσιαστικά, στην ίδια εξήγηση που έδωσα
εγώ. Έτσι βρίσκουμε το Γουϊλκινσον να
λέει: «Τόνισα ότι ο Αμούν-ρε κι άλλοι
θεοί πήραν τη μορφή διαφόρων θεοτήτων
που, μολονότι με πρώτη ματιά φαίνεται
να παρουσιάζουν κάποια δυσκολία, μπορούν
γρήγορα να ερμηνευτούν, όταν σκεφθούμε
ότι καθεμιά από εκείνες που υιοθετήθηκαν
οι μορφές τους ή τα εμβλήματά τους, ήταν
απλώς μια ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ή θεοποιημένη
ιδιότητα του ΙΔΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΟΝΤΟΣ, στο
οποίο αποδίδουμε διάφορους χαρακτήρες
σύμφωνα με τα διάφορα λειτουργήματα
που υποτίθεται πως επιτελούσε» (WILKINSON,
τομ. IV, σ. 245). Το κείμενο
του Μπούνσεν είναι της ίδιας έννοιας,
και έχει ως εξής: «Μ’ αυτές τις προϋποθέσεις
νομίζουμε ότι είμαστε δικαιολογημένοι
όταν συμπεράνουμε ότι οι δυο σειρές
θεών, αρχικά, ήταν ίδιες, και ότι στο
μεγάλο ΖΕΥΓΟΣ των θεών, όλες αυτές
οι ιδιότητες ήταν συγκεντρωμένες, από
την εξέλιξη των οποίων, σε διάφορες
προσωποποιήσεις, ξεπήδησε εκείνο το
μυθολογικό σύστημα που μελετάμε ήδη».
(BUNSEN, τομ. Ι, σ. 418).
Όλα
αυτά μας εξηγούν το θέμα της ταύτισης
της Κυβέλης και Αστάρτης ή Αφροδίτης.
Στην ουσία, δεν υπήρχε παρά μια μόνο θεά
– Το Άγιο Πνεύμα, παριστάμενο σαν θηλυκό,
όταν η διάκριση του φύλου με ένα κακό
τρόπο αποδινόταν στο Υπέρτατο Ον, με
μια διαστροφή της μεγάλης ιδέας της
Γραφής, ότι όλα τα παιδιά του Θεού
δημιουργήθηκαν από τον Πατέρα και
γεννήθηκαν από το Άγιο Πνεύμα του Θεού.
Και κάτω από αυτή την ιδέα, το Πνεύμα
του Θεού, σαν Μητέρα παριστανόταν με τη
μορφή περιστεράς, σε ανάμνηση του
γεγονότος ότι το Άγιο Πνεύμα, κατά τη
δημιουργία, «φτερούγισε» - διότι, καθώς
παρατήρησα, αυτή είναι η ακριβής σημασία
του όρου στη Γένεση α΄2 – «επί της
επιφανείας των υδάτων». Αυτή η θεά,
λοιπόν ονομαζόταν Οπς (Ops),
«φτερουγίστρια», ή Ήρα, «Περιστερά», ή
Κυβέλη «Εκείνη που δένει με σπάγκους»,
που ο τελευταίος τίτλος της είχε σχέση
με τα «δεσμά του έρωτα, τις χορδές ενός
άνδρα» (που ονομάζονται στον Ωσηέ ια΄4,
«σχοινιά ανθρώπου», με τα οποία, όχι
μόνο ο Θεός συνεχώς, με τη θεϊκή καλοσύνη
του, τραβάει τους
ανθρώπους κοντά του, αλλά και με τα οποία
ο πρώτος πρόγονός μας άνθρωπος Αδάμ
μέσω της εμφύτευσης του Αγίου Πνεύματος,
μολονότι η Εδεμική Διαθήκη ήταν άθικτη,
αυτός δεν αποξενώθηκε τελείως από το
Θεό.
Η
ειδωλολατρική ιστορία με λεπτομέρειες
ασχολείται με αυτό το θέμα, και οι
μαρτυρίες γι' αυτό είναι άφθονες. Δεν
μπορώ όμως να υπεισέλθω σ' αυτό τώρα. Ας
σημειωθεί πάντως, ότι οι Ρωμαίοι ένωσαν
τις δύο ονομασίες Ήρα και Κυβέλη. Σε
μερικές περιπτώσεις εκλιπαρούσαν την
υπέρτατη θεά τους με το όνομα Juno Covella
(Βλ. STANLEY, Philosophy (Φιλοσοφία), σ. 1055), δηλαδή
«Η περιστερά που δένει με σπάγγους».
Στο Στάτιο (βιβλ. V, Sylv. 1, V 222, στον ΒΡΥΑΝΤ,
τομ. ΙΙΙ, σ. 325) το όνομα της μεγάλης θεάς
απαντά σαν Cybele.
“Italo
gemitus Almone Cybele
Ponit,
et Idaeos jam non reminiscitur manes”.
Αν
ο αναγνώστης κοιτάζει, στο Λαγιάρ, το
έμβλημα της τριαδικής υπέρτατης
Ασσυριακής θεότητας, θα διαπιστώσει
αυτή ακριβώς την ιδέα ενσωματωμένη.
Εκεί οι φτερούγες και η ουρά της περιστεράς
έχουν δύο ταινίες
που παρεμβάλονται αντί για πόδια (LAYARD,
Nineveh and its Remains (Η Νινευή και τα Ερείπιά
της), τομ. ΙΙ, σ. 216 και ΚΙΤΤΟ βιβλ. Cyclop,
τομ. Ι', σ. 425). σχετικά με τα γεγονότα μετά
την Πτώση από τον
Παράδεισο, προστέθηκε και μια άλλη ιδέα
στο όνομα της Κυβέλης. «Κυβέλη» σημαίνει
όχι μόνο «δένω με σπάγγους», αλλά, επίσης,
«κοιλοπονώ κατά τον τοκετό». Κι επομένως
η Κυβέλη εμφανίστηκε σαν «μητέρα των
θεών» μέσω της οποίας όλα τα παιδιά του
Θεού πρέπει να γεννηθούν ή αναγεννηθούν.
Αλλά για το σκοπό αυτό, κρίθηκε απαραίτητο
να υπάρχει μια ένωση κατά πρώτον με τη
Ρέα, «Την ενατενίστρια», την ανθρώπινη
«μητέρα θεών και ανθρώπων», ώστε τα
δεινά που είχε προκαλέσει να μπορέσουν
να θεραπευθούν. Έτσι και η ταύτιση
Κυβέλης και Ρέας, που σε όλα τα Πάνθεα
διακηρύσσεται ότι είναι μόνο δύο
διαφορετικά ονόματα της ιδίας θεάς (βλ.
LEMPRIERE, Κλασσικό Λεξικό, υπό τη λέξη),
μολονότι, όπως είδαμε, αυτές οι θεές,
στην πραγματικότητα, ήταν ολότελα
ξεχωριστές. Αυτή η ίδια αρχή εφαρμόστηκε
σε όλες τις άλλες θεοποιημένες μητέρες.
Θεοποιήθηκαν μόνο με την υποτιθέμενη
θαυματουργική ταύτισή τους με την Ήρα
(Juno) ή Κυβέλη – με άλλα λόγια το Άγιο
Πνεύμα του Θεού. Καθεμιά από αυτές τις
μητέρες είχε τη δική της παράδοση, και
γι' αυτό της ταίριαζε μια ξέχωρη λατρεία,
αλλά σε όλες τις περιπτώσεις θεωρήθηκε
ότι ήταν η ενσάρκωση του μοναδικού
Πνεύματος του Θεού ως της μεγάλης Μητρός
πάντων, με την προϋπόθεση ότι πάντα
ανήκαν σ' αυτήν, οι ιδιότητες αυτού του
μοναδικού Πνεύματος. Αυτά, λοιπόν,
συνέβηκαν με τη θεά που αναγνωρίστηκε
σαν Αστάρτη, ή Αφροδίτη, όπως και με τη
Ρέα. Αν και υπήρχαν σαφή σημεία διαφοράς
μεταξύ της Κυβέλης και της Ρέας, και της
Αστάρτης, ή Μυλίττας, της Ασσυριακής
Αφροδίτης, ο Λαγιάρ δείχνει ότι υπήρχαν,
επίσης, σημεία επαφής μεταξύ τους. Η
Κυβέλη ή Ρέα ξεχώριζε για το στέμμα της,
διακοσμημένο με πύργους, η Μυλίττα ή
Αστάρτη, παριστανόταν με παρόμοιο στέμμα
(LAYARD, Νινευή, τομ. ΙΙ, σ. 456). Η Κυβέλη ή Ρέα
συρόταν από λέοντες. Η Μυλίττα, ή Αστάρτη,
παριστανόταν να στέκεται πάνω σ' ένα
λιοντάρι (στο ίδιο). Η λατρεία της
Μυλίττας, ή Αστάρτης, ήταν μια λειτουργία
ηθικής ρύπανσης (ΗΡΟΔΟΤΟΣ, βιβλ. Α', κεφ.
199, σ. 92). Η λατρεία της Κυβέλης, υπό το
όνομα Terra (Γη), ήταν το ίδιο (AUGUSTINE, De
Civitate, βιβλ. VI, κεφ. 8, τομ. ΙΧ, σ. 203)
Η
πρώτη θεοποιημένη γυναίκα, αναμφίβολα,
ήταν η Σεμίραμη, και ο πρώτος θεοποιημένος
άνδρας ήταν ο σύζυγός της. Είναι φανερό,
όμως, ότι αυτή η θεοποίηση πραγματοποιήθηκε
αρκετό χρονικό διάστημα μετά την έναρξη
των Μυστηρίων. Γιατί, μόνο μετά θάνατο
θεοποιήθηκε η Σεμίραμη, και λατρεύτηκε
με τη μορφή περιστεράς. Πάντως, όταν,
αρχικά, επινοήθηκαν τα Μυστήρια, οι
πράξεις της Εύας που λόγω της σχέσης
της με το φίδι δημιούργησε το θάνατο,
πρέπει, αναγκαστικά, να κατείχαν μια
θέση. Διότι το Μυστήριο της Ανομίας και
του θανάτου βρίσκεται στα ίδια θεμέλια
κάθε θρησκείας, και κατά την εποχή της
Σεμίραμης και του Νεβρώδ, του Σημ και
Χαμ, όλοι οι άνθρωποι πρέπει να γνώριζαν
καλά τα γεγονότα της Αποπομπής από τον
Παράδεισο. Στην αρχή, το αμάρτημα της
Εύας πρέπει να έγινε αποδεκτό σ' όλη την
έκταση της φαυλότητάς του (αλλιώτικα
οι άνθρωποι θα είχαν γενικά, καταταραχθεί
ειδικά, όταν η συνείδηση του συνόλου,
θα είχε κεντριστεί με τη θέρμη του Σημ).
Αλλά, όταν επρόκειτο να θεοποιηθεί η
γυναίκα, το σχέδιο που η απόκρυφη ιστορία
κατέληξε να υιοθετήσει δείχνει ότι είχε
ελαχιστοποιηθεί εκείνη η αμαρτία, και
μάλιστα, είχε αλλάξει τον ίδιο το
χαρακτήρα της, και τούτο με την διαστρέβλωση
του ονόματος που δόθηκε στην Εύα, σαν
«μητέρας όλων των ζώντων», δηλαδή όλων
των αναγεννημένων (Βλ. σημ. Ι'), δοξάστηκε
σαν η δημιουργία της πνευματικής ζωής,
και με το όνομα Ρέα, αναγνωρίστηκε σαν
μητέρα των θεών. Όσοι, όμως, εργάστηκαν
για την ανάπτυξη του Μυστηρίου της
Ανομίας δεν το βρήκαν και πολύ δύσκολο
να δείξουν ότι αυτό το όνομα Ρέα, αρχικά,
ταιριαστό στη μητέρα της ανθρωπότητας
ήταν πολύ ακατάλληλο για εκείνη που
ήταν η πραγματική
μητέρα των θεών, δηλαδή όλων των
θεοποιημένων θνητών. Ρέα, κατά την
ενεργητική φωνή σημαίνει «Η Ενατενείζουσα
γυναίκα», αλλά στην Παθητική σημαίνει
«Η γυναίκα που την κοιτάζουν», δηλαδή
«Η καλλονή»* και έτσι υπό έναν και
μοναδικό όρο αναμίχθηκαν η μητέρα της
ανθρωπότητας και η μητέρα των ειδωλολατρικών
θεών, δηλαδή η Σεμίραμη, σε τέτοιο βαθμό,
ώστε τώρα, είναι πασίγνωστο ότι η Ρέα,
γενικά, αναγνωρίζεται σαν «μητέρα θεών
και ανθρώπων»
(ΙΣΙΟΔΟΣ, Θεογονία, Ε' 543). Δεν είναι
εκπληκτικό, επομένως, που το όνομα Ρέα
απαντά να σχετίζεται με εκείνη που
λατρευόταν από τους Ασσυρίους με την
ιδιότητα ακριβώς της Αστάρτης ή Αφροδίτης.
_____________
*ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Στο βιβλίο της Εσθήρ β', 9 βρίσκουμε τον
πληθυντικό του Ρέα εμφανώς να
χρησιμοποιείται με την έννοια «όμορφες».
Αναφέρεται στα νεαρά κορίτσια, τις
ακόλουθες της Εσθήρ, και η Βουλγάτα το
αποδίδει «χαριτόβρυτες» και το ίδιο
κάνει ο Πάρκχερστ (υπό λήμμα).
Fig. 61: Supreme Divinity of Ancient Persia, with bands of Cybele, "the Binder with Cords"
