Πόσο μονάχος που ‘μαι αυτό το δείλι… - Ρώμος Φιλύρας

 

Εδώ γυρτός, στην κόχη, στο παράθυρο

πόσο μονάχος που ‘μαι αυτό το δείλι

κανείς δεν ήρθε ως την πικρή μου μόνωση

μήτε η καλή μου, μήτε κι άλλοι φίλοι

κοιτάω απλά και ωραία που ξετυλίγονται

οι αγάπες των πουλιών πίσω απ’ το τζάμι

με το τραγούδι ενός ανίδεου τζίτζικα

που μες τη ζέστη πια έχει αποκάμει

κάποιος ανθός, πίσω απ’ τη στέγη ανάλαφρα

που υψώθηκε ο καπνός συλλογισμένος

μια πεταλούδα ερωτική

κι όμως, πόσο έρημος ανάμεσό τους

που ‘μαι απόψε, ξένος, πικρή ερημιά

και τώρα πόσο εμάκρυνε το μάταιο βουητό

του μαύρου κόσμου

και τι επιπόλαια Θέε μου

μ’ εγκατέλειψαν τα πάντα απόψε

ως και ο εαυτός μου

Η σελήνη – Ρώμος Φιλύρας

Ως πότε θα γυρνάς στ’ ουρανού τα πλάτη αργυρή,
πασίφαη, πλησίφαη, γεμάτη, μισή σα δρεπάνι,
σα μαγεία φωτεινή, δέσμη φώτων, σφυρί
που αργάζει, χρυσή, μια φεγγόρροη στεφάνη;

Προαιώνια, πρόκοσμη, προκατακλυσμιαία,
νύμφη ωραία, τροπικών μαγεμένη φροντίδα,
κεκαυμένων ζωνών αφοσίωση ακμαία,
φλογερών, μαύρων πλασμάτων αχτίδα.

Βεδουίνων, Αφρικάνων θρησκεία
και λατρεία υψωμένων καρδιών και τραχήλων
στο ανέσπερο φέγγος που πλέει σα σχεδία
στα ωκεάνεια πλάτη και στα μήκη των θρύλων.

Έκπαγλη, θεία, γλυκιά και καλή, φωτισμένη
σα μετέωρο θέλγητρο, σα μέγα μπαλόνι,
φάρε, κόσμημα και τιάρα γλυμμένη
σ’ ένα πρότυπο λίθων, ερώτων ακόνι.

Οπτασία, φευγαλέα ομορφιά, Οφηλία,
γοητεία των άστρων, Σαλώμη, κραιπάλη,
των ηρώων μυθική ερωμένη, ομιλία,
Ήρα, Λήδα, Σεμέλη, Κλεοπάτρα, Ομφάλη.