Σελήνη – Nathan Alterman

Υπάρχει μια στιγμή γέννησης, ακόμη και σε μια παλιά όψη.
Ένας ουρανός δίχως πουλιά
αλλόκοτος παράμερος.
Στη φεγγαρόλουστη νυχτιά απέναντι απ’ το παραθύρι σου στέκεται
μια πόλη βουλιαγμένη στα δάκρυα των γρύλλων.

Βλέπεις το δρόμο να ψάχνει ακόμη για στρατολάτη
και η σελήνη βρίσκεται στη λόγχη του κυραρισσιού
και λες – Θεέ μου υπάρχουν ακόμη όλα τούτα;
Μπορεί κανείς να τους ψιθυρίσει ένα χαιρετισμό;

Τα νερά μάς θωρούν απ’ τις πηγές τους.
Ησυχάζει το δέντρο
σ’ ένα ξέσπασμα ανθών.
Ω Θεέ μου, ποτέ δεν θ’ αποτραβηχτεί από μέσα μου
η θλίψη των μεγάλων σου παιχνιδιών;

Μετάφραση Στάθης Κομνηνός

Το κλάμα – Nathan Alterman

Κι εσύ ήξερες πως είναι νύχτα και φύλλο δεν κουνιέται
Και μόνο η ψυχή μου αφουγκράζεται και συλλογιέται
Και μόνο πάνω μου ορμά το κλάμα σου να με κατασπαράξει
Και μόνο εμένα επέλεξε βορά του.

Είναι φορές που ξαφνικά τρομάζω, σαν χαμένος πάω,
Κι ο τρόμος ο τυφλός με διαπερνά,
Όταν απ’ τους τέσσερις ανέμους με καλεί η φωνή σου
Σαν νέος που τον τυφλό παραπλανά.

Το πρόσωπο έκρυψες κι άχνα δεν έβγαλες
Σκοτάδι το κλάμα σου και αίμα περιστέρας
Στο σκότος του μαζεύτηκες, στα βάθη του πικράθηκες
Στη λησμονιά, συντέλεια και τέλεια παρανόηση.

από τη συλλογή Η χαρά των φτωχών