ΑΡΧΑΙΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΣΟΛΟΜΩΝΤΑ – Eliphas Levi

Μεταφρασμένο από τα εβραϊκά από τον Ελιφάς Λεβί
Θα σου δώσω τώρα το Κλειδί του Βασιλείου των Πνευμάτων.
Το Κλειδί αυτό θα είναι το ίδιο μ' εκείνο των μυστηριωδών αριθμών της Γιετζιρά(α).
Τα Πνεύματα κυβερνώνται από τη φυσική και παγκόσμια ιεραρχία των πραγμάτων.
Τρία διοικούν τρία διά μέσου του Τρία.
Υπάρχουν τα Πνεύματα του επάνω, εκείνα του κάτω κι εκείνα του Κέντρου. Μετά αν αντιστρέψεις την Ιερή Σκάλα, αν κατέβεις αντί ν' ανέβεις, θ' ανακαλύψεις την αντιιεραρχία των Κελύφων ή των νεκρών Πνευμάτων.
Να θυμάσαι μόνο ότι οι Ηγεμονίες του ουρανού, οι Αρε­τές και οι Δυνάμεις δεν είναι πρόσωπα αλλά αξιώματα.
Είναι οι βαθμίδες της Ιερής Σκάλας πάνω στην οποία τα Πνεύματα ανεβαίνουν και κατεβαίνουν.
Μιχαήλ, Γαβριήλ, Ραφαήλ και άλλοι δεν είναι ονόματα αλλά τίτλοι.
Ο πρώτος από τους αριθμούς είναι η Μονάδα.
Η πρώτη από τις θείες συλλήψεις που καλούνται Σεφιρώθ είναι η Κεθέρ ή το Στέμμα.
Η πρώτη κατηγορία Πνευμάτων είναι οι ΧΑΪΟΘ ΧΑ-ΚΑΔΕΣ ή οι Διάνοιες του θείου Τετραγράμματου, τα γράμματα του οποίου συμβολίζονται με τα μυστηριώδη ζώα στην προφητεία του Ιεζεκιήλ.
Η εξουσία τους είναι η μονάδα και η σύνθεση. Αντιστοι­χούν στη διάνοια.
Έχουν αντιπάλους τους Θαμιήλ ή Δικέφαλους, τους Δαί­μονες της εξέγερσης και της αναρχίας, των οποίων οι δύο αρχηγοί, πάντα σε πόλεμο μεταξύ τους, είναι ο Σατάν και ο Μολόχ.
Ο δεύτερος αριθμός είναι το δύο- η δεύτερη Σεφιρά είναι η Χόκμα ή Σοφία.
Τα Πνεύματα της Σοφίας είναι οι ΑΟΥΦΑΝΙΜ, ένα Όνομα που σημαίνει τους τροχούς, επειδή όλα ενεργούν στον ου­ρανό σαν πελώριοι τροχοί στολισμένοι με τ' άστρα. Η εξου­σία τους είναι η αρμονία. Αντιστοιχούν στη Λογική.
Έχουν αντιπάλους τους Χατιδιγίλ ή τα Κελύφη τα οποία προσκολλώνται σε υλικές και πλανερές εμφανίσεις. Ο αρ­χηγός τους, ή μάλλον ο οδηγός τους, αφού τα κακά Πνεύμα­τα δεν υπακούουν σε κανένα, είναι ο Βελζεβούβ, που το όνομα του σημαίνει ο Θεός των Μυγών, επειδή οι μύγες μαζεύονται στα σαπισμένα πτώματα.
Ο τρίτος αριθμός είναι το τρία. Η τρίτη Σεφιρά είναι η Μπίνα ή Κατανόηση.
Τα Πνεύματα της Μπίνα είναι οι ΑΡΑΛΙΜ ή οι Ισχυροί.
Η εξουσία τους είναι η δημιουργία ιδεών αντιστοιχούν στη δραστηριότητα και στην ενέργεια της σκέψης.
Έχουν αντιπάλους τους Σαταριήλ ή κρυμμένους, τους Δαίμονες του παραλογισμού, της νοητικής αδράνειας και του μυστηρίου. Ο αρχηγός τους είναι ο Λουσιφούγκε, που λανθασμένα και αντιφραστικά καλείται Λούσιφερ(1) (όπως οι Ευμενίδες, που είναι οι Ερινύες, αποκαλούνται από τουςΈλληνες σεμνές).
Ο τέταρτος αριθμός είναι το τέσσερα. Η τέταρτη Σεφιρά είναι η Γκεδουλά ή Χέσεδ, Μεγαλοπρέπεια ή Έλεος.
Τα Πνεύματα της Γκεδουλά είναι οι ΧΑΣΜΑΛΙΜ ή Φωτει­νοί. Η εξουσία τους είναι η αγαθοεργία - αντιστοιχούν στη φαντασία.
Έχουν αντιπάλους τους Γαμχικόθ ή Ταραξίες Ψυχών.
Ο αρχηγός ή οδηγός αυτών των Δαιμόνων είναι η Ασταρόθ ή Αστάρτη, η μιαρή Αφροδίτη των Σύρων, που την απεικόνι­ζαν με το κεφάλι ενός γαϊδάρου ή ταύρου και με στήθη γυναίκας.
Ο πέμπτος αριθμός είναι το πέντε. Η πέμπτη Σεφιρά είναι η Γκεμπουρά ή Δικαιοσύνη.
Τα Πνεύματα της Γκεμπουρά είναι τα ΣΕΡΑΦΙΜ ή Πνεύμα­ τα του φλογερού ζήλου. Η εξουσία τους είναι η τιμωρία των ανομιών. Αντιστοιχούν στην ιδιότητα της σύγκρισης και της εκλογής.
Έχουν αντιπάλους τους Γκόλαμπ ή υποκινητές, κακά Πνεύματα της οργής και της ανταρσίας με αρχηγό τους τον Ασμοδαίο, τον οποίον αποκαλούν επίσης Σαμαήλ ο Μαύρος.
Ο έκτος αριθμός είναι το έξι. Η έκτη Σεφιρά είναι η Τιφερέθ, η Υπέρτατη Ομορφιά.
Τα Πνεύματα της Τιφερέθ είναι οι ΜΑΛΑΧΙΜ ή οι Βασιλείς.
Η εξουσία τους είναι η παγκόσμια αρμονία. Αντιστοιχούν στην κρίση.
Έχουν αντιπάλους τους Ταγκαριρίμ ή Αμφισβητίες, αρ­χηγός των οποίων είναι ο Μπελφεγκόρ.
Ο έβδομος αριθμός είναι το επτά. Η έβδομη Σεφιρά είναι η Νέτζα, η Νίκη.
Τα Πνεύματα της Νέτζα είναι οι ΕΛΟΧΙΜ ή οι Θεοί, δηλα­δή οι αντιπρόσωποι του Θεού. Η εξουσία τους είναι η πρόο­δος και η ζωή· αντιστοιχούν στην ευαισθησία.
Έχουν αντιπάλους τους Χαράμπ - Σεραπήλ ή Κόρακες του Θανάτου, με αρχηγό τους τον Βάαλ.
Ο όγδοος αριθμός είναι το οκτώ. Η όγδοη Σεφιρά είναι η Χοδ ή αιώνια τάξη.
Τα Πνεύματα της Χοδ είναι οι ΜΠΕΝΙ ΕΛΟΧΙΜ ή Γιοι των Θεών. Η εξουσία τους είναι η τάξη· αντιστοιχούν στην εσω­τερική αίσθηση.
Έχουν αντιπάλους τους Σαμαήλ ή ξεγελαστές, με αρχη­γό τους τον Αδραμελέχ.
Ο ένατος αριθμός είναι το εννιά. Η ένατη Σεφιρά είναι η Γιεσόδ ή το θεμέλιο.
Τα Πνεύματα της Γιεσόδ είναι τα ΧΕΡΟΥΒΙΜ ή Άγγελοι, οι δυνάμεις των οποίων γονιμοποιούν τη γη και που στον εβραϊκό συμβολισμό παριστάνονται με μορφή ταύρων. Η εξουσία τους είναι η γονιμότητα. Αντιστοιχούν στις ιδέες της αλήθειας.
Έχουν αντιπάλους τους Γαμαλιήλ ή ανήθικους, βασίλισ­σα των οποίων είναι η Λίλιθ ή δαιμόνισσα των οργίων.
Ο δέκατος αριθμός είναι το δέκα. Η δέκατη Σεφιρά είναι η Μαλκούθ ή το βασίλειο των Μορφών.
Τα Πνεύματα της Μαλκούθ είναι οι ΙΣΙΜ ή οι ρωμαλέοι - είναι οι ψυχές των Αγίων, αρχηγός των οποίων είναι ο Μωυσής. (Ας μην ξεχνάμε ότι εδώ μιλάει ο Σολομών. — Ελιφάς Λεβί).
Έχουν αντιπάλους τους μοχθηρούς που υπακούουν στη Ναχεμά, τη δαιμόνισσα της μιαρότητας.
Οι μοχθηροί συμβολίζονται με τα πέντε καταραμένα έθνη που ήθελε να καταστρέψει ο Ιησούς του Ναυή.
Ο Ιησούς, ο Σωτήρας, είναι ένα σύμβολο του Μεσσία.
Το Όνομά του σχηματίζεται από τα γράμματα του θείου Τετραγράμματου, αλλαγμένα μέσα στο Πεντάγραμμο με την προσθήκη του γράμματος Σιν.
Κάθε γράμμα σ' αυτό το Πεντάγραμμο αντιπροσωπεύει μια δύναμη του καλού χτυπημένη από τα πέντε καταραμένα έθνη.
Γιατί η αληθινή ιστορία του λαού του Θεού είναι ο αλλη­γορικός μύθος της Ανθρωπότητας.
Τα πέντε καταραμένα έθνη είναι:
1. Οι Αμαλεκίτες ή Επιδρομείς.
2. Οι Γκεμπουρίμ ή Βίαιοι.
3. Οι Ραφαίμ ή Δειλοί.
4. Οι Νεφιλίμ ή Φιλήδονοι.
5. Οι Ανακίμ ή Αναρχικοί.
Οι Αναρχικοί νικώνται από το Γιόδ, που είναι το σκήπτρο του Πατέρα.
Οι Βίαιοι νικώνται από το Χε, που είναι η ευγένεια της μητέρας.
Οι δειλοί νικώνται από το Βαύ, που είναι το ξίφος του Μιχαήλ και η γέννηση μέσα από τον πόνο.
Οι Φιλήδονοι νικώνται από το δεύτερο Χε, που είναι ο οδυνηρός τοκετός της μητέρας.
Τέλος, οι Επιδρομείς νικώνται από το Σιν, που είναι η φωτιά του Κυρίου και ο εξισορροπητικός Νόμος της Δι­καιοσύνης.
Οι πρίγκιπες των διεστραμμένων Πνευμάτων είναι οι ψεύτικοι θεοί τους οποίους λατρεύουν.
Η Κόλαση δεν κυβερνάται παρά μόνο απ' αυτόν το μοι­ραίο νόμο ο οποίος τιμωρεί τη διαστροφή και διορθώνει το λάθος, γιατί οι ψεύτικοι θεοί υπάρχουν μόνο μέσα στην πλάνη των οπαδών τους.
Ο Βάαλ, ο Μπελφεγκόρ, ο Μολόχ, ο Αδραμελέχ ήταν τα είδωλα των Συρίων είδωλα χωρίς ψυχή, είδωλα που έχουν καταστραφεί πια και που μόνο τ' όνομά τους πα­ραμένει.
Ο αληθινός Θεός νίκησε όλους τους δαίμονες και η αλή­θεια θριάμβευσε πάνω στην πλάνη. Έτσι οι πόλεμοι του Μιχαήλ ενάντια στον Σατάν είναι τα σύμβολα της κίνησης και της προόδου των Πνευμάτων.
Ο Διάβολος είναι πάντα ένας θεός της άρνησης.
Οι επικυρωμένες ειδωλολατρείες είναι θρησκείες στην εποχή τους.
Οι απαρχαιωμένες ειδωλολατρείες είναι δεισιδαιμονίες και ιεροσυλίες.
Το Πάνθεον των Φαντασμάτων είναι ο ουρανός του αμαθούς.
Το Δοχείο των Φαντασμάτων είναι η Κόλαση.
Όμως όλα αυτά υπάρχουν μόνο στη φαντασία του όχλου.
Για τον σοφό ουρανός είναι η υπέρτατη Λογική και κόλα­ση είναι η τρέλα.
Αλλά πρέπει εδώ να κατανοηθεί ότι χρησιμοποιούμε τη λέξη ουρανός με τη μυστική έννοια, σ' αντίθεση με τη λέξη Κόλαση.
Για να καλέσει κανείς τα φαντάσματα αρκεί να μεθύσει ή να φτάσει στο επίπεδο της τρέλας· γιατί τα φαντάσματα είναι πάντα οι σύντροφοι της μέθης και του ίλιγγου.
Ο φώσφορος της φαντασίας, όταν παραδίδεται σ' όλα τα καπρίτσια νεύρων υπερερεθισμένων και νοσηρών, γεμί­ζει με Τέρατα και παράλογα οράματα.
Μπορούμε ακόμη να φτάσουμε στις παραισθήσεις, ανα­κατεύοντας μαζί τον ύπνο και τον ξύπνιο με τη χρήση ναρ­κωτικών αλλά τέτοιες ενέργειες είναι εγκλήματα ενάντιαστη φύση.
Η σοφία διώχνει μακριά τα φαντάσματα και μας επιτρέπει να επικοινωνήσουμε με τα ανώτερα Πνεύματα μέσα από το διαλογισμό των Νόμων της Φύσης και τη μελέτη των ιερών αριθμών.
(Εδώ ο βασιλιάς Σολομών απευθύνεται στο γιο του Ροβοάμ).
Να θυμάσαι, γιε μου Ροβοάμ, ότι ο φόβος του Κυρίου είναι η αρχή της Σοφίας.
Φυλάξου μακριά από εκείνους που δεν έχουν το φόβο του Κυρίου όταν θα φορέσεις το στέμμα σου.
Μάθε να θριαμβεύεις πάνω στο φόβο με τη σοφία, και τα Πνεύματα θα κατεβούν από τον ουρανό για να σε υπηρε­τήσουν.
Εγώ ο Σολομών, ο πατέρας σου, Βασιλεύς του Ισραήλ και της Παλμύρας, ζήτησα και έλαβα στο σύνολό της την ιερή Χόκμα, δηλαδή τη Σοφία του Κυρίου.
Και έγινα βασιλεύς των Πνευμάτων του ουρανού και της γης, εξουσιαστής των κατοίκων του αέρα και των ζωντανών ψυχών της θάλασσας, επειδή κατείχα το Κλειδί των κρυμμέ­νων πυλών του φωτός.
Έκανα μεγάλα πράγματα με την αρετή των Σχήμα Χαμφοράς και των τριάντα δύο μονοπατιών της Γιετζιρά.
Αριθμός, βάρος και μέτρο καθορίζουν τη μορφή των πραγμάτων η ουσία είναι μία και ο Θεός τη διαπλάθει αιώνια.
Ευτυχισμένος αυτός που κατανοεί τα γράμματα και τους αριθμούς.
Τα γράμματα προέρχονται από τους αριθμούς και οι αριθ­μοί από τις ιδέες και οι ιδέες από τις δυνάμεις και οι δυνά­μεις από τους Ελοχίμ. Η σύνθεση των Ελοχίμ είναι το Σχήμα.
Το Σχήμα είναι ένα, οι στήλες του είναι δύο, η δύναμή του είναι τρία, η μορφή του είναι τέσσερα, η αντανάκλασή του δίνει οκτώ, το οποίο πολλαπλασιασμένο με το τρία σου δίνει τους είκοσι τέσσερις θρόνους της Σοφίας.
Πάνω σε κάθε θρόνο βρίσκεται ένα στέμμα με τρεις ακτί­νες, κάθε ακτίνα φέρει ένα όνομα, κάθε όνομα είναι μια απόλυτη ιδέα. Υπάρχουν εβδομήντα δύο ονόματα(2) πάνω στα είκοσι τέσσερα στέμματα του Σχήματος.
Θα γράψεις αυτά τα ονόματα πάνω σε τριάντα έξι εμβλή­ματα, δύο πάνω σε κάθε έμβλημα, ένα σε κάθε πλευρά του.
Θα χωρίσεις αυτά τα εμβλήματα σε τέσσερις σειρές από εννιά η καθεμία, σύμφωνα με τον αριθμό των γραμμάτων του Σχήματος.
Πάνω στην πρώτη σειρά θα γράψεις το γράμμα Γιοδ, που θα συμβολίζεται με το ανθισμένο ραβδί του Ααρών.
Πάνω στη δεύτερη το γράμμα Χε, που θα συμβολίζεται με την κούπα του Ιωσήφ.
Πάνω στην τρίτη το γράμμα Βαυ, που θα συμβολίζεται με το ξίφος του Δαβίδ, του πατέρα μου.
Και πάνω στην τέταρτη το τελικό Χε, που θα συμβολίζεται με το χρυσό Σέκελ.
Αυτά τα τριάντα έξι εμβλήματα θα γίνουν ένα βιβλίο το οποίο θα περιέχει όλα τα μυστικά της Φύσης. Και με τους διάφορους συνδυασμούς τους θα κάνεις τις Διάνοιες και τους Αγγέλους να μιλούν.
(ΕΔΩ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΣΟΛΟΜΩΝΤΑ)

____________________ 
α. Το «Σεφέρ Γιετζιρά» ή «Βιβλίο των Σχηματισμών», ένα από τα αρχαιότερα βιβλία της Καββάλας.
1. Λουσιφούγκε αυτός που φεύγει από το φως· Λούσιφερ Εωσφόρος αυτός που φέρνει την αυγή, το φως.
2. Τα 72 Μικρά Κλειδιά του Σολομώντα.


ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ TOY ΒΑΣΙΛΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΑ (ΣΟΛΟΜΩΝΙΚΗ)
Έκδοση του Σ. Λίντελ Μακ Γκρέγκορ Μάθερς, από τα χειρόγραφα του Βρετανικού Μουσείου
του Λονδίνου (1888) σε ελληνική απόδοση από τον Νικ. Παπάζογλου

Ο Μικροπρόσωπος – Eliphas Levi

 

Από τα αρχαία βιβλία δε γνωρίζουμε τίποτε τόσο μεγάλο όσο τούτο το ανώτερο συμβούλιο των μυημένων, οι οποίοι απασχολούνταν – στα πλαίσια της αλήθειας και της λογικής – με τη δημιουργία μιας ιερογλυφικής μορφής του Θεού. Γνώριζαν ότι προκειμένου να γίνει ορατή οποιαδήποτε μορφή, χρειάζεται να έχει φως και να ρίχνει σκιά. Μπορεί, όμως, η σκιά να αναπαριστά την υπέρτατη  διάνοια; Όχι, φυσικά όχι. Μπορεί μόνο να αντιπροσωπεύει το πέπλο της. Η αρχαία Ίσιδα ήταν καλυμμένη με πέπλο. Ο Μωυσής, όταν μιλούσε για το Θεό, σκέπαζε το κεφάλι του με ένα πέπλο. Ολόκληρη η θεολογία των αρχαίων είναι καλυμμένη με περισσότερο ή λιγότερο προφανείς αλληγορίες. Η μυθολογία δεν είναι τίποτε άλλο από αυτό. Τη μυθολογία διαδέχθηκαν τα μυστήρια, που αποτελούν το σκοτεινιασμένο πέπλο, απογυμνωμένο από τα στολίδια του, δείχνοντας όλο και περισσότερο προς το πρόσωπο της σκιάς, της οποίας το γενικό περίγραμμα έδωσε ο ραβίνος Συμεών. Όμως όλα αυτά ξαναγυρίζουν στην πρώτη, την παλαιότερη εικονοπλασία, έτσι ώστε οι σελίδες που μεταφράζουμε και αναλύουμε εδώ, μοιάζουν να είναι η καταγωγή κάθε συμβολισμού και η θεμελιώδης αρχή όλων  των δογμάτων.
Τίποτε δεν είναι τόσο όμορφο, ή τόσο ενθαρρυντικό, όσο αυτή η επεξήγηση που δίνεται σε ορισμένες εικόνες της Βίβλου, που αναπαριστούν το Θεό σαν θυμωμένο, μετανιωμένο ή ευμετάβλητο, σύμφωνα με τα ανθρώπινα μέτρα. Μια τέτοια συναισθηματική συμπεριφορά, θα έλεγε ο ραβίνος Συμεών, ανήκει μόνο στο πρόσωπο της σκιάς. Αυτό είναι ο καθρέφτης του ανθρώπινου πάθους. Το πρόσωπο του φωτός είναι πάντα ειρηνικό και ακτινοβόλο, αλλά ο Θεός, ο οποίος δεν έχει πρόσωπο, παραμένει απαράλλακτος υπεράνω τούτου του φωτός και της σκιάς. Ο άνθρωπος που αναζητά το Θεό, μπορεί να βρει μόνο το ιδεώδες του ανθρώπου. Πως είναι δυνατόν το πεπερασμένο να συλλάβει το άπειρο;
Ο συνηθισμένος άνθρωπος πρέπει να έχει ένα Θεό που να του μοιάζει. Αν ο διδάσκαλος δε θύμωνε με τα κακά που κάνουν οι άνθρωποι, τότε αυτοί θα πίστευαν ότι το κακό παραμένει ατιμώρητο και έτσι θα διατηρούσαν ανεξέλεγκτοι την κακία τους. Εάν ο διδάσκαλος δεν ήταν τραχύς, αυστηρός, μυστηριώδης και δύσκολος στην ικανοποίηση και την κατανόηση, τότε αυτοί εύκολα θα έπεφταν θύματα της αδιαφορίας και της νωθρότητας. Η προβληματική παιδική ηλικία έχει ανάγκη από το ραβδί και ο πατέρας πρέπει να γνωρίζει πως να προφασίζεται το θυμό, ακόμη και όταν θα ήθελε να χαμογελάσει στη σκανταλιά των παιδιών του. 
Έτσι, σύμφωνα με τους αρχαίους διδασκάλους μας, η εικόνα της θεότητας έχει  δύο πρόσωπα. Το ένα κατοπτεύει τα λάθη του ανθρώπου και θυμώνει, ενώ το άλλο ατενίζει την αιώνια δικαιοσύνη και χαμογελά.
Αυτό το μυστήριο της ανώτερης μύησης ήταν γνωστό και στους Έλληνες, που μερικές φορές απέδιδαν στον Πλούτωνα τις ιδιότητες του Δία. Η Αίγυπτος προσευχόταν στο μαύρο Σέραπι, ενώ έχουν διατηρηθεί εικόνες του Βάκχου, κατά τις οποίες τούτος ο Θεός – που οι περιπέτειές του μας θυμίζουν την ιστορία του Μωυσή και οι γιορτές του περιείχαν την κραυγή Ιώ Εβοχέ* (Γιοντ Χε Βάου Χε), τα τέσσερα γράμματα του ονόματος του Γιεχόβα – παρουσιάζεται σαν Ιανός, με δύο πρόσωπα. Το ένα είναι νεαρό και όμορφο σαν εκείνο του Απόλλωνα και το άλλο πρωτόγονο και συνοφρυωμένο σαν εκείνο του Σειληνού.
Ο Απόλλωνας και ο Βάκχος χαρακτηρίζουν τις δύο αρχές της ανάτασης στην ανθρωπότητα: τον ενθουσιασμό και τη μέθη. Οι θείες ψυχές ανακαλύπτουν την έκσταση στην ποίηση και στην ομορφιά, ενώ οι συνηθισμένες ψυχές αναζητούν τον ενθουσιασμό στη μέθη που προκαλεί το κρασί.
Ωστόσο, για το συνηθισμένο άνθρωπο, το κρασί δεν είναι η μοναδική πηγή ανάτασης. Οι κατώτεροι άνθρωποι μεθούν με όλους τους «ατμούς» που επηρεάζουν τον εγκέφαλο: με την ακόρεστη απληστία, τις απειθάρχητες λαγνείες, τη ματαιοδοξία και το φανατισμό. Σε αυτό το επίπεδο υπάρχουν ασκητικές φαντασιώσεις ακόμη πιο τρελές και άγριες από των Βακχίδων. Υπάρχουν αυτοανακηρυγμένοι προστάτες της πίστης που παραλλάσσοντας τη γλυκύτητα με την πικρότητα και το αληθινό κήρυγμα με τη σάτυρα, είναι καταδικασμένοι από την αδιάφθορη φύση να φορούν τη μάσκα του σάτυρου. Η αναίδεια, σαν ένα πυρωμένο σίδερο, έχει κάψει τα χείλη τους και τα επιφυλακτικά τους μάτια καταδεικνύουν, σε αντίθεση με αυτούς, τη διαστροφή της καρδιάς τους.
Όμως, το πρόσωπο της σκιάς που περιγράφουν οι ραβίνοι, δεν είναι ο Θεός του Γκαράς, του Πατούιγ ή του Βεϊγιό. Είναι ο καλυμμένος θεός του Μωυσή, ο μετά Θεός, εάν μπορώ να αναφερθώ σε αυτόν έτσι, καθώς υπάρχει κάποιος υπαινιγμός σε μια βιβλική αλληγορία. Ο Μωυσής προσευχήθηκε στο Θεό, στον αόρατο Θεό, να εμφανισθεί. «Κοίταξε στη σχισμή αυτού του βράχου», είπε ο Κύριος. «Θα περάσω και θα επιθέσω το χέρι μου εκεί, και όταν θα έχω περάσει, θα με δεις από πίσω».
Ο Μωυσής, γράφοντας αυτή τη σελίδα, είχε συνείδηση του συμβολισμού της κεφαλής της σκιάς, της μοναδικής που δόθηκε στον άνθρωπο, ώστε να την παρατηρεί δίχως να τυφλωθεί από το φως. Ο Θεός του φωτός είναι εκείνος που ονειρεύεται ο σοφός άνθρωπος. Ο Θεός της σκιάς είναι το όνειρο του ανόητου. Η ανθρώπινη ανοησία βλέπει  τα πάντα αντίστροφα και εάν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την τολμηρή μεταφορά του Μωυσή, το πρόσωπο που λατρεύουν τα πλήθη, είναι μόνο η θεία εικόνα όπως αστράφτει από πίσω, η μετά σκιά του Θεού. Videbis posteriona mea.

_________________________ 
* Ιώ Βάκχε, είναι η ελληνική απόδοση (Σ.τ.μ.)

Eliphas Levi

Το Βιβλίο της Λαμπρότητας

Μετάφραση Λύσανδρος Μυγιάκης

Εκδόσεις Ιάμβλιχος 1993

Η Μαγεία του Ζωροάστρου – Eliphas Levi

Ζωροάστρης είναι κατά πάσαν πιθανότητα συμβολικόν όνομα, όπως και του Θωθ ή του Ερμού. Ο Εύδοξος και ο Αριστοτέλης ανάγουν την χρονολογίαν της δράσεώς του εις 6000 έτη προ της γεννήσεως του Πλάτωνος, άλλοι πάλι λέγουν ότι εγεννήθη 500 έτη προ της αλώσεως της Τροίας. Οι μεν τον θεωρούν ως βασιλέα της Βακτριανής, οι δε παραδέχονται την ύπαρξιν δύο ή τριών Ζωροαστρών. Νομίζομεν ότι οι δύο πρώτοι κατενόησαν μόνοι την μαγικήν φυσιογνωμίαν του Ζωροάστρου υπολογίζοντες την καββαλιστικήν ηλικίαν ενός κόσμου μεταξύ της γενέσεως του δόγματος αυτού και της θεουργικής βασιλείας της φιλοσοφίας του Πλάτωνος. Υπάρχουν πράγματι δύο Ζωροάστραι, δηλ. Δύο αποκαλυπταί των μυστηρίων, ο εις υιός του Ωρομάζδου και πατήρ φωτεινής διδασκαλίας, ο άλλος υιός του Αρειμάν και πρόξενος της βεβηλώσεως των μυητικών αληθειών. Ζωροάστρης είναι ο ενσαρκωμένος Λόγος των Χαλδαίων, των Μήδων και των Περσών. Η μυθική περί αυτού ιστορία, φαίνεται ως προφητεία περί της του Χριστού και είναι φυσικόν να είχε και εκείνος τον Αντίχριστόν του, συμφώνως προς τον μαγικόν νόμον της παγκοσμίου ισορροπίας.

Εις τον βέβηλον Ζωροάστρην πρέπει να αποδοθή η λατρεία του υλικού πυρός και το ασεβές δόγμα του θείου δυϊσμού, όστις έδωσεν αργότερον γένεσιν εις την φοβεράν γνώσιν του Μάνητος (Μανιχαίου) και εις τας σφαλεράς αρχάς του παρεξηγημένου Τεκτονισμού.

Ο βέβηλος Ζωροάστρης είναι ο πατήρ της υλόφρονος εκείνης μαγείας η οποία προεκάλεσε τας εκατόμβας των μάγων και συνέβαλες ώστε το αληθές μαγικόν δόγμα να περιπέση εις λησμοσύνην και προγραφήν. Η εκκλησία, εμπνεομένη πάντοτε υπό του πνεύματος της αληθείας, ηναγκάσθη να προγράψη υπό τα ονόματα μαγεία, μανιχαϊσμός, ιλλουμινισμός, τεκτονισμός, παν το σχετιζόμενον εκ του σύνεγγυς ή εξ αποστάσεως προς την πρωταρχικήν ταύτην βεβήλωσιν των μυστηρίων. Η ιστορία των Ναϊτών, μέχρι τούδε ακατάληπτος, είναι εν παράδειγμα της περιπτώσεως ταύτης.

Τα δόγματα του αληθούς Ζωροάστρου, είναι τα αυτά με εκείνα της αγνής Καββάλας, αι δε ιδέαι του περί θεότητος, είναι αι αυταί με τας των Πατέρων της Εκκλησίας. Μόνον τα ονόματα διαφέρουν: ούτω αποκαλεί τριτύν, εκείνο που ημείς αποκαλούμεν τριάδα και εις κάθε αριθμόν της τριάδος επί τον αριθμόν της, τον απόλυτον λόγον του αριθμού 9 και την οικουμενικήν κλείδα όλων των αριθμών και όλων των μορφών. Εκείνο το οποίον ημείς ονομάζομεν τα τρία πρόσωπα της τριάδος, εκείνος τα αποκαλεί τους τρεις βυθούς (PROFONDEURS). Ο πρώτος βυθός ή ο πατρικός είναι η πηγή της πίστεως, ο δεύτερος του υιού, είναι η πηγή της αληθείας, ο τρίτος ή η δημιουργική ενέργεια, είναι η πηγή του έρωτος. Προς επιβεβαίωσιν των όσων εδώ εκθέτομεν, δύνασθε να συμβουλευθήτε τας απόψεις του Ψελλού επί των δογμάτων των αρχαίων Ασσυρίων εις την MAGIE PHILOSOPHIQUE του FRANCOIS PATRICIUS, σελ. 24, Αμβούργον 1593.

Επί της ενναδικής ταύτης κλίμακος, ο Ζωροάστρης εγκαθιστά την ουράνιον ιεραρχίαν και όλας τας αρμονίας της φύσεως. Καταμετρά ανά τρία όλα τα όντα τα απορρέοντα εκ της ιδέας, ανά τέσσαρα ό,τι σχετίζεται με την μορφήν, οπότε λαμβάνει τον επτά ως τύπον της δημιουργίας. Εδώ σταματά η πρώτη μύησις και αρχίζουν αι υποθέσεις της σχολής, οι αριθμοί προσωποποιούνται, αι ιδέαι εκφράζονται με εμβλήματα τα οποία αργότερον θα καταστούν είδωλα. Ιδού καταφθάνουν πρώτον οι Συνοχείς (SYNOCHEES), οι Τελετάρχαι (TELETARQUES) και οι Πατέρες (PERES), υπηρέτες της τριπλής Εκάτης, μετά οι τρεις Αμείλικτοι (AMILICTES) και τα τρία πρόσωπα του Υπεζωκότος (HYPEZOCOS). Μετά οι άγγελοι, ύστερα οι δαίμονες και τέλος αι ανθρώπιναι ψυχαί. Οι αστέρες είναι εικόνες και ανταύγειαι των νοερών λάμψεων, ο δε ήλιος ημών είναι το σύμβολον του ηλίου της αληθείας, σκιάς και αυτού της πρώτης πηγής εξ ης απορρέουν όλαι αι αναλαμπαί. Δια τον λόγον τούτον οι οπαδοί του Ζωροάστρου εχαιρέτων την ανατολήν της ημέρας και εθεωρούντο υπό των βαρβάρων ως λατρεύοντες τον ήλιον.

Αυτά ήσαν τα δόγματα των μάγων, αλλ’ εκτός τούτων κατείχον και μυστικά δια των οποίων καθίσταντο κυρίαρχοι των μυχίων δυνάμεων της φύσεως. Τα μυστικά ταύτα τα οποία εν τω συνόλω των θα ηδύναντο να αποκληθούν «Υπερβατική πυροτεχνια» ήσαν συνυφασμένα με την βαθείαν γνώσιν και την διακυβέρνησιν του πυρός. Είναι βέβαιον ότι οι μάγοι είχαν γνώσιν του ηλεκτρισμού και εγνώριζον τα μέσα να τον παράγουν και να τον κατευθύνουν, τα οποία μας είναι τελείως άγνωστα.

Ο Νουμάς όστις εμελέτησε τους τύπους και εμυήθη εις τα μυστήρια των, κατείχε, κατά τα λεγόμενα του Λουκίου Πίσωνος, την τέχνην να σχηματίζη και να κατευθύνη τον κεραυνόν. Το ιερατικόν τούτο μυστικόν το οποίον ο Ρωμαίος μυσταγωγός ήθελε να μεταβιβάση εις τους ηγεμόνας της Ρώμης, εβεβηλώθη υπό του Τύλλου Οστιλίου, όστις κατηύθυνε κακώς την ηλεκτρικήν εκκένωσιν και κατεκεραυνώθη(1). Ο Πλίνιος αναφέρει τα περιστατικά ταύτα ως μίαν αρχαίαν ετρουσκικήν παράδοσιν(2) και διηγείται ότι ο Νουμάς εχρησιμοποίησεν επιτυχώς την κεραυνοβόλον συστοιχίαν του εναντίον ενός τέρατος καλουμένου VOLTA, το οποίον εμάστιζε τας πεδιάδας της Ρώμης. Θα ενόμιζε κανείς, αναγιγνώσκων την παράδοσιν ταύτην, ότι ο φυσικός Βόλτα είναι ένας μύθος και ότι το όνομα των βολταϊκών στηλών ανάγεται εις την εποχήν του Νουμά...

Όλα τα ασσυριακά σύμβολα, αναφέρονται εις την επιστήμην ταύτην του πυρός, ήτις ήτο το μέγα απόρρητον των μάγων, πανταχού βλέπομεν τον θαυματουργόν διαπερώντα τον λέοντα και χειριζόμενον τους όφεις. Ο Λέων είναι το ουράνιον πυρ, οι όφεις τα ηλεκτρικά και μαγνητικά ρεύματα της γης. Εις το μέγα τούτο μυστικόν των μάγων πρέπει να αποδώσωμεν όλα τα θαυμάσια της ερμητικής μαγείας περί της οποίας όλαι αι παραδόσεις λέγουν ότι το μέγιστον απόρρητον του Μεγάλου Έργου συνίσταται εις τον χειρισμόν του πυρός.

Ο σοφός FR. PATRICIUS εδημοσίευσεν εις το προαναφερθέν βιβλίον του, τα Λόγια του Ζωροάστρου, (Χαλδαϊκά Λόγια), τα οποία συνεκέντρωσεν από τα πλατωνικά έργα, από την θεουργίαν του Πρόκλου εις τα σχόλια του επί του Τιμαίου, εις τα σχόλια του Ερμείου επί του Φαίδρου και εις τα υπομνήματα του Ολυμπιοδώρου επί του Φιλήβου και του Φαίδωνος. Τα Λόγια ταύτα είναι η σαφής και ακριβής διατύπωσις του δόγματος το οποίον ανωτέρω εξεθέσαμεν, μετά ακολουθούν αι προδιαγραφαί του μαγικού τυπικού...

___________________

1. Το περιστατικόν αναφέρεται εν εκτάσει υπό του Πλουτάρχου εις τον βίον του Νουμά (Σ.τ.Μ.)

2. PLINIUS, βιβλ.ΙΙ, κεφ. 53.

Eliphas Levi

Ιστορία της Μαγείας (Τόμος 1ος)

Βιβλιοθήκη της Σφιγγός Νο 018

Μετάφραση Πέτρος Γραβιγγερ

Εκδόσεις Διμελή

Οι μάγοι – Eliphas Levi

Το βασικόν δόγμα της υψηλής Επιστήμης, εκείνο το οποίον καθιερώνει τον αιώνιον νόμον της ισορροπίας, είχεν επιτύχει την πλήρη του πραγμάτωσιν εις την σύνθεσιν του χριστιανικού κόσμου. Δύο στήλαι ζωντανοί υπεστήριζον το οικοδόμημα του πολιτισμού. Ο πάπας και ο αυτοκράτωρ.

Αλλ’ η αυτοκρατορία είχε διαιρεθή, διαφυγούσα από τας ασθενείς χείρας του Λουδοβίκου Ντεμπονέρ και Καρόλου του Φαλακρού. Η κοσμική εξουσία, εγκαταληφθείσα εις τας τύχας των κατακτήσεων και των ραδιουργιών, έχασε την από θείας Προνοίας ενότητα ταύτην που την ενηρμόνιζε με την Ρώμην. Ο πάπας συχνά εδέησε να επέμβη ως ύπατος δικαστής και με ατομικόν κίνδυνον να καταστείλη την πλεονεξίαν και το θράσος τόσων ηγεμόνων διαμαχομένων αλλήλων.

Ο αφορισμός ήτο τότε τρομερά ποινή, διότι εβασίζετο επί των κοινώς παραδεδεγμένων αντιλήψεων και προεκάλει, δυνάμει μυστηριώδους ενεργείας της μαγνητικής εκείνης αλύσσου της παγκοίνου κατηγορίας, φαινόμενα που κατεθορύβουν τον όχλον. Τοιουτοτρόπως, Ροβέρτος ο Ευλαβής, υποστάς την τρομεράν αυτήν ποινήν, λόγω παρανόμου γάμου του, απέκτησε τέκνον δύσμορφον μέχρι τοιούτου σημείου ώστε να ομοιάζη με τας εικόνας εκείνας του διαβόλου που ο Μεσαίων τόσο καλά εγνώριζε να απεικονίζη. Ο θλιβερός αυτός καρπός της καταδικασμένης ενώσεως, αποδεικνύει τουλάχιστον την αγωνίαν της συνειδήσεως και τους τρομακτικούς εφιάλτας υπό των οποίων θα υπέφερεν η μητέρα. Ο Ροβέρτος κατενόησεν εκ του αποτελέσματος την οργήν του Θεού και υπέκυψεν εις την βουλήν του ποντίφηκος: απηλλάγη ενός γάμου που η εκκλησία εθεώρει παράνομον, εξεδίωξε την Βέρθαν δια να συζευχθή την Κωνσταντίαν της Προβηγκίας.

Οι χρονογράφοι της εποχής εκείνης φαίνεται ότι ηρέσκοντο πολύ εις τας διαβολικάς μυθοποιίας, πλην μαρτυρούν κατάτην αφήγησίν των, πολύ περισσοτέραν ευπιστίαν παρά γούστο. Όλοι οι εφιάλται των μοναχών, όλα τα νοσηρά όνειρα των καλογραιών, εκλαμβάνονται ως πραγματικαί εμφανίσεις. Εν τω συνόλω των είναι αποκρουστικαί φαντασμαγορίαι, διάλογοι ηλίθιοι, μεταμορφώσεις αδύνατοι. Τίποτε εξ αυτών από της βασιλείας του Ροβέρτου μέχρι του Αγ. Λουδοβίκου, δεν νομίζομεν ότι αξίζει να διηγηθώμεν.

Επί της βασιλείας του Αγίου Λουδοβίκου, έζησεν ο διάσημος ραββίνος Ιεχιήλ, μέγας καββαλιστής και αξιοπρόσεκτος φυσικός. Ό,τι λέγεται περί της λυχνίας του και περί του μαγικού καρφιού του, αποδεικνύει ότι είχεν ανακαλύψει τον ηλεκτρισμόν ή τουλάχιστον εγνώριζε τας κυριωτέρας του ιδιότητας, διότι η γνώσι αύτη, εξίσου παλαιά όσον και η μαγεία, μετεβιβάζετο ως μια των κλειδών της υψηλής μυήσεως. Όταν ενέσκηπτε το σκότος, ένα ακτινοβόλος αστήρ ανέτελλεν εις το δωμάτιον του Ιεχιήλ, το φως ήτο τόσον έντονον, ώστε δεν ήτο δυνατόν να το παρατηρήση κανείς χωρίς να θαμβωθή. Ουδέποτε το είδον να σβύνη και εγνώριζον ότι δεν ήτο δυνατόν να τροφοδοτήται ούτε με έλαιον, ούτε με άλλο καύσιμον γνωστόν κατά την εποχήν εκείνην.

Όταν κανένας περίεργος ή κακοποιός επεδίωκε να εισέλθη εις την οικίαν του Ιεχιήλ και να παραβιάση την θύραν, ο ραββίνος επίεζεν ένα καρφί, τοποθετημένον επί του γραφείου του, οπότε εξέφευγε τόσον από το καρφί, όσον και από την χειρολαβήν της θύρας ένας υποκύανος σπινθήρ και ο περίεργος εδέχετο έναν κλονισμόν που τον έκαμε να νομίση ότι η γη είχε διανοιχθή προ των ποδών του. Κάποτε μια ομάς ατόμων με επιθετικάς διαθέσεις επλησίασε την θύραν: εκρατούντο από τας χείρας δια να αντιδράσουν, ως ενόμιζον, εις τον κλονισμόν. Ο πλέον θαρραλέος έλαβε ανά χείρας την χειρολαβήν. Ο Ιεχιήλ επίεσε το καρφί του. Ακαριαίως όλοι οι ταραχοποιοί ανετράπησαν, έπεσαν καταγής και ετράπησαν εις φυγήν.

Ο Άγιος Λουδοβίκος όστις ήτο καλός καθολικός και μεγάλος βασιλεύς, ηθέλησε να γνωρίση τον Ιεχιήλ, τον εκάλεσεν εις το ανάκτορόν του, συνωμίλησε δια μακρών μετ’ αυτού, ικανοποιήθη πλήρως από τας εξηγήσεις του, τον υπεστήριξεν εναντίον των εχθρών του και δεν έπαυσεν εφ’ όσον έζει, να τον περιβάλλη με εκτίμησιν και καλωσύνην.

Κατά την ιδίαν εποχήν έζει και ο Μέγας Αλβέρτος, όστις και σήμερον ακόμη θεωρείται από τον λαόν ως ο μέγας διδάσκαλος όλων των μάγων. Οι χρονογράφοι του βεβαιώνουν ότι κατείχε την φιλοσοφικήν λίθον και ότι κατέληξε, μετά τριακονταετείς προσπαθείας, εις την λύσιν του προβλήματος του ανδροειδούς (HOMUNCULUS), δηλ., εις την κατασκευήν τεχνητού ανθρώπου, ζώντος, ομιλούντος και απαντώντος εις όλας τας τιθεμένας αυτώ ερωτήσεις, με τοιαύτην ακρίβειαν και λεπτότητα, ώστε ο Άγιος Θωμάς ο Ακυινάτης, κουρασθείς από την πολυλογίαν του, το έσπασε με ένα κτύπημα της ράβδου του. Αυτός είναι ο λαϊκός μύθος. Ας είδωμεν τι υποδηλοί.

Το μυστήριον του σχηματισμού του ανθρώπου και η εμφάνισίς του επί της γης, απησχόλησεν ανέκαθεν σοβαρώς τους ανθρώπους. Η Γένεσις μας πληροφορεί ότι ο άνθρωπος επλάσθη υπό του Θεού εκ πηλού και ότι του ενεφύσησε ζωήν. Ουδέποτε προς στιγμήν αμφιβάλλομεν περί της αληθείας της βεβαιώσεως ταύτης. Εν τούτοις όμως μακράν από ημάς η αιρετική και ανθρωπόμορφος ιδέα ενός Θεού πλάσσοντος τον άνθρωπον δια των χειρών του εκ πηλού. Ο Θεός βεβαίως δεν έχει χείρας, είναι πνεύμα αγνον και κάμνει να εξέρχωνται τα δημιουργήματά του τα μεν μετά τα δε δια των δυνάμεων τας οποίας δίδει εις την φύσιν. Εάν λοιπόν ο Δημιουργός έπλασε τον Αδάμ εκ πηλού, τούτο σημαίνει ότι ο άνθρωπος προήλθεν εκ της γης υπό την επήρειαν του Θεού και κατά τρόπον φυσικόν. Το όνομα Αδάμ εις την εβραϊκήν σημαίνει ερυθράν γην, τι ημπορεί λοιπόν να είναι η ερυθρά αυτή γη; ιδού τι ανεζήτουν οι αλχημισταί. Τοιουτοτρόπως το μέγα Έργον αυτών δεν ήτο η μεταστοιχείωσις των μετάλλων, αποτέλεσμα που είναι αδιάφορον και συμπληρωματικόν, αλλά ήτο το παγκόσμιον απόρρητον της ζωής: ήτο η αναζήτησις του κεντρικού σημείου μετασχηματισμού, όπου το φως γίνεται ύλη και συμπυκνούται εις εν είδος γης, περιεχούσης εν εαυτή την αρχήν της κινήσεως και της ζωής. Ήτο η γενίκευσις του φαινομένου δυνάμει του οποίου το αίμα χρωματίζεται ερυθρόν δια της δημιουργίας των αναριθμήτων αιμοσφαιρίων, μαγνητισμένων όπως οι κόσμοι και ζώντων ως τα ζώα.

Τα μέταλλα δια τους μαθητάς του Ερμού, ήσαν το πηχθέν αίμα της γης, μετερχόμενον, όπως το του ανθρώπου, από του λευκού εις το μέλαν, εκ του μέλανος εις το ερυθρόν, ακολουθούν το έργον του φωτός. Η θέσις του ρεύματος τούτου εις κίνησιν δια της θερμότητος και η παροχή εις αυτό της εγχρώμου γονιμοποιήσεως του φωτός βοηθεία του ηλεκτρισμού, αυτό ήτο το πρώτον μέρος του έργου των σοφών, αλλά το τέρμα ήτο πολύ δυσκολώτερον και πλέον υπέροχον, διότι επρόκειτο να ανακαλυφθή η αδαμική γη, ήτις είναι το πηχθέν αίμα της ζώσης γης, το δε ύψιστον όνειρον των φιλοσόφων, ήτο να αποπερατώσουν το έργον του Προμηθέως, απομιμούμενοι την ενέργειαν του Θεού, δηλ., επιτυγχάνοντες την γένεσιν ενός ανθρωπίνου τέκνου της επιστήμης, όπως ο Αδάμ ήτο το τέκνον της θείας παντοδυναμίας. Το όνειρον τούτο, ίσως να ήτο υπερφίαλον, αλλ’ ήτο ωραίον.

Η μαύρη μαγεία η οποία μιμείται πάντοτε την μαγείαν του φωτός, αλλά κατ’ αντίστροφον έννοιαν, ησχολήθη επίσης πολύ με το ανδροειδές, διότι ήθελε δι’ αυτού να κάμη το όργανον των παθών της και το μαντείον της κολάσεως. Δια να επιτύχη τούτο έπρεπε να παραβιάση την φύσιν και να λάβη εν είδος δηλητηριώδους μύκητος γεμάτου από την κακίαν του ανθρώπου, μιαν ζωντανήν πραγματοποίησιν όλων των εγκλημάτων. Δια τούτο ανεζήτουν τον μανδραγόραν υπό τας αγχόνας των θανατωθέντων, απέσπων αυτόν δι’ ενός σκύλου τον οποίον έδενον εις την ρίζαν του και τον εκτύπων με θανάσιμον πλήγμα. Η ψυχή τότε του ζώου μετήρχετο εις το φυτόν και εκείνο ήλκυε την του απαγχονισθέντος... Αλλά φθάνουν τα αποτρόπαια εγκλήματα και οι παραλογισμοί...

Ο Αλβέρτος Μάγνος, δεν ήτο ούτε παιδοκτόνος, ούτε θεοκτόνος, δεν είχε διαπράξει ούτε το έγκλημα του Ταντάλου, ούτε το του Προμηθέως, αλλ’ είχεν επιτύχει να δημιουργήση και εξωπλίσει καθ’ όλα της τα μέλη την καθαρώς σχολαστικήν εκείνην θεολογίαν, την πηγάζουσαν εκ των κατηγοριών του Αριστοτέλους και των αφορισμών Πέτρου του Λομβαρδού, την λογικήν εκείνην του συλλογισμού, η οποία αποφαίνεται αντί να διαλογίζεται και ήτις ευρίσκει μίαν απάντησιν εις όλα τα προβλήματα, λεπτολογούσα επί των όρων. Ήτο ολιγότερον μια φιλοσοφία και μάλλον εν φιλοσοφικόν αυτόματον, δίδον αμέσως την απάντησιν και αναπτύσσον τας θέσεις του ως μηχανή, δεν ήτο πλέον ο ανθρώπινος λόγος, αλλ’ η μονότονος κραυγή μιας μηχανής η άψυχος φωνή ενός ανδροειδούς. Ο Αγ. Θωμάς λοιπόν έσπασε με εν κτύπημα όλο αυτό το ικρίωμα εκ λέξεων, διαλαλών την αιωνίαν επικράτησιν της λογικής με το υπέροχον γνωμικόν: «Ένα πράγμα δεν είναι λογικόν διότι ο Θεός το θέλει, αλλ’ ο Θεός το θέλει διότι είναι ορθόν και λογικόν».

Ο Αριστοτέλης, υπό την επίδρασιν του γαλβανισμού υπό των σχολαστικών, είχε καταστή το πραγματικόν ανδροειδές του Αλβέρτου Μάγνου, και η ράβδος του Θωμά του Ακυινάτου υπήρξεν η διδασκαλία της SOMME THEOLOGIQUE, το αριστούργημα αυτό δυνάμεως και λογικής.

Όσον δια την φιλοσοφικήν λίθον την οποίαν ενεχείρησεν ο Αγ. Δομίνικος εις τον Μέγαν Αλβέρτον και ο τελευταίος ούτος εις τον Θωμάν τον Ακυινάτην, πρέπει να υπονοήσωμεν δι’ αυτού την φιλοσοφικήν και θρησκευτικήν βάσιν των ιδεών της εποχής εκείνης. Ο Αγ. Θωμάς μετέτρεπεν εις χρυσόν κάθε τι με το οποίον κατεπιάνετο αλλά τούτο βεβαίως αλληγορικώς εκλαμβάνοντες τον χρυσόν ως το έμβλημα της αληθείας.

Εις το κεφάλαιον τούτο θα πρέπει να είπωμεν ακόμη ολίγας λέξεις περί της ερμητικής τέχνης καλιεργηθείσης από των πρώτων χριστιανικών αιώνων υπό του Οστάνους, του Ρομάριους, της βασιλίσσης Κλεοπάτρας, περαιτέρω υπό των Αράβων Γκέμπερ, Αλφαράμπιους και Σαλμάνα, αργότερον δε υπό του Μοριανού, Αρτέφιους και Αρισταίου. Η επιστήμη αυτή εκλαμβανομένη απολύτως, δύναται να κληθή η πραγματική Καββάλα ή η μαγεία των έργων, έχει συνεπώς τρεις βαθμούς αναλογίας: την θρησκευτικήν, την φιλοσοφικήν και την φυσικήν πραγμάτωσιν. Η πρώτη συνίσταται εις την εγκαθίδρυσιν διαρκούς κράτους και ιερατείου, η φιλοσοφική πραγμάτωσις είναι η αποκατάστασις απολύτου διδασκαλίας και ιεραρχικής αγωγής, η φυσική τέλος πραγμάτωσις είναι η ανακάλυψις και εφαρμογή επί του μικροκόσμου του δημιουργικού νόμου όστις δρα εν τω μακροκόσμω. Ο νόμος ούτος είναι η κίνησις συνδυασμένη με την ουσίαν του σταθερού μετά του πτητικού, του υγρού μετά του στερεού. Η κίνησις αύτη έχει ως αρχήν και αφετηρίαν την θέσιν ώσιν και ως όργανον το οικουμενικόν φως, αιθεροποιημένον εις το άπειρον, αστρικόν εις τους αστέρας, μεταλλικόν, ειδικοποιημένον ή υδραργυρικόν εις τα μέταλλα, φυτικόν εις τα φυτά, ζωικόν εις τα ζώα, μαγνητικόν ή προσωπικόν εις τους ανθρώπους.

Το φως τούτο το οποίον είναι η πεμπτουσία του Παρακέλσου, ευρίσκεται εις λανθάνουσαν κατάστασιν και άλλοτε εις ακτινοβόλον εις όλα τα δημιουργημένα όντα, η πεμπτουσία αύτη είναι το πραγματικόν ελιξήριον της ζωής που εξάγεται από την γην δια καλλιεργείας, από τα μέταλλα δι’ ενσωματώσεως, καθάρσεως, εξάρσεως και συνθέσεως, από τα φυτά δι’ αποστάξεως και πέψεως, από τα ζώα δι’ απορροφήσεως, από τους ανθρώπους δια της γενέσεως, από τον αέρα δια της αναπνοής. Δια τούτο ο Αρισταίος γράφει ότι πρέπει να αποκτήσωμεν τον αέρα δια του αέρος, ο KHUNRATH ότι χρειάζεται ο ζωντανός υδράργυρος του τελείου ανθρώπου, παραγόμενος δια του ανδρογύνου, εις όλους σχεδόν αναφέρεται ότι πρέπει να εξάγωμεν από τα μέταλλα την πανάκειαν αυτών και ότι η πανάκεια αύτη κατά βάθος, η αυτή εις όλα τα βασίλεια της φύσεως, διαρρυθμίζεται και ειδικοποιείται εν τούτοις αναλόγως των μορφών και των ειδών.

Η χρησιμοποίησις της πανακείας ταύτης είναι τριπλή: δια συμπαθείας, δι’ απώσεως ή δι’ εξισορροπήσεως. Η διαβαθμισμένη πεμπτουσία είναι το υποβοηθητικόν μέσον των μορφών, η πανάκεια εκάστου βασιλείου πρέπει να εξαχθή από αυτό το ίδιον βασίλειον δια προσάψεως του πρωταρχικού υδραργύρου ή του ανθρωπίνου μαγνητισμού.

Αυτά είναι εν συντόμω τα συνοπτικά στοιχεία της επιστήμης ταύτης, περιεκτικής και βαθείας ως η καββάλα, μυστηριώδους όπως η μαγεία και πραγματικής όπως οι θετικαί επιστήμαι, αλλά διωχθείσης συχνά λόγω της πλεονεξίας των κακών μυστών και λόγω της σκοτεινότητος δια της οποίας οι αληθείς σοφοί περιέβαλον τας θεωρίας και τα έργα των.

Eliphas Levi (Alphonse Louis Constant)

Ιστορία της Μαγείας Τόμος Α’

Μετάφραση Πέτρος Γράβιγγερ

Βιβλιοθήκη της Σφιγγός Νο 018

Εκδόσεις Διμελή

Τα Ρευστά Φαντάσματα και τα Μυστήριά τους – Eliphas Levi

Οι αρχαίοι τους είχαν δώσει διάφορα ονόματα: λάρβα, λεμούρια*. Τους άρεσε ο ατμός του χυμένου αίματος και απέφευγαν τις λάμες των σπαθιών.

Οι θεουργοί τα επικαλούνταν και οι Καββαλιστές τα χαρακτήριζαν σαν στοιχειακά πνεύματα.

Δεν ήταν όμως πνεύματα, επειδή ήταν θνητά.

Ήταν πυκνοποιημένα ρευστά τα οποία ήταν δυνατό να καταστραφούν με τεμαχισμό.

Ήταν ένα είδος εμψυχωμένων αντικατοπτρισμών, ατελείς εκπορεύσεις της ανθρώπινης ζωής. Οι παραδόσεις της Μαύρης Μαγείας λένε ότι η γέννησή τους οφειλόταν στη σεξουαλική στέρηση του Αδάμ. Ο Παράκελσος αναφέρει ότι οι ατμοί του αίματος των υστερικών γυναικών γεμίζουν τον αέρα με φαντάσματα. Και αυτές οι ιδέες είναι τόσο αρχαίες, ώστε βρίσκουμε ίχνη τους στον Ησίοδο, ο οποίος απαγορεύει με έντονο τρόπο οποιοδήποτε μόλυσμα.

Τα πρόσωπα που συνήθως καταλαμβάνονται από φαντάσματα, είτε διεγείρονται, λόγω αυστηρής σεξουαλικής αποχής, είτε εξασθενούν λόγω υπερβολικής ερωτικής ενασχόλησης.

Τα ρευστά φαντάσματα, είναι εκτρώματα του ζωτικού φωτός. Είναι εύπλαστα διάμεσα, χωρίς σώμα και πνεύμα, γεννημένα από τις υπερβολές του πνεύματος και τις διαταραχές του σώματος.

Αυτά τα περιπλανώμενα διάμεσα μπορούν να θελκτούν από ορισμένους εκφυλισμένους, οι οποίοι είναι μοιραία συμπαθητικοί προς αυτά και οι οποίοι – με δικό τους κόστος – τους δανείζουν μια τεχνητή ύπαρξη μεγάλης ή μικρής διάρκειας. Τότε αυτά, χρησιμεύουν σαν συμπληρωματικά όργανα των ενστικτωδών επιθυμιών αυτών των εκφυλισμένων. Ποτέ δεν τους θεραπεύουν, τους παραπλανούν όλο και περισσότερο και τους δίνουν όλο και μεγαλύτερες παραισθήσεις.

Εφόσον τα σωματικά έμβρυα μπορούν να πάρουν τις μορφές που τους δίνει η φαντασία της μητέρας τους, τότε και αυτά τα περιπλανώμενα ρευστά έμβρυα θα πρέπει να έχουν τεράστια ποικιλία και να μεταμορφώνονται με καταπληκτική ευκολία. Η τάση τους να παίρνουν κάποιο σώμα για να έλξουν μια ψυχή, τα κάνει να στερεοποιούνται και να αφομοιώνουν με φυσικό τρόπο τα σωματικά μόρια που υπάρχουν στην ατμόσφαιρα.

Έτσι, στερεοποιώντας τον ατμό του αίματος, ξαναδημιουργούν αίμα, εκείνο που οι μανιακοί των παραισθήσεων βλέπουν να κυλάει από τις εικόνες και τα αγάλματα. Δεν τα βλέπουν όμως μόνο αυτοί. Οι Βιντράς και η Ρόουζ Ταμισιέ δεν είναι απατεώνες, ούτε μύστες. Το αίμα πραγματικά κυλάει. Οι γιατροί το εξετάζουν, το αναλύουν. Είναι αίμα, αληθινό ανθρώπινο αίμα. Από που όμως προέρχεται; Μπορεί να σχηματιστεί από μόνο του στην ατμόσφαιρα; Μπορεί να κυλήσει από ένα μάρμαρο, από ένα ζωγραφισμένο καμβά, από μια όστια; Αναμφίβολα όχι. Αυτό το αίμα κυκλοφορούσε κάποτε σε φλέβες, έπειτα χάθηκε, εξατμίστηκε, στέγνωσε. Ο ορός έγινε ατμός, τα αιμοσφαίρια έγιναν ανεπαίσθητη σκόνη, όλο μαζί υψώθηκε και στροβιλίστηκε στην ατμόσφαιρα και στη συνέχεια προσελκύστηκε μέσα στο ρεύμα κάποιου ιδιαίτερου ηλεκτρομαγνητισμού. Ο ορός ξαναέγινε υγρός. Απορρόφησε πάλι τα αιμοσφαίρια που χρωματίστηκαν από το αστρικό φως και το αίμα κυλάει.

Η φωτογραφία αποδεικνύει ικανοποιητικά ότι οι εικόνες είναι πραγματικές διαφοροποιήσεις του φωτός. Υπάρχει, λοιπόν, μια συμπτωματική και τυχαία φωτογραφία, η οποία αποτυπώνει διαρκείς εντυπώσεις από τους περιπλανώμενους στην ατμόσφαιρα αντικατοπτρισμούς, επάνω σε φύλλα δέντρων, στο ξύλο, ακόμη και στις πέτρες. Κατ' αυτόν τον τρόπο σχηματίζονται εκείνες οι φυσικές μορφές στις οποίες ο Γκαφαρέλ έχει αφιερώσει διάφορες σελίδες του βιβλίου του Ανήκουστα Παράδοξα, εκείνες οι πέτρες στις οποίες αποδίδει μαι απόκρυφη δύναμη και τις οποίες ονομάζει gamahes. Έτσι έχουν σχηματιστεί εκείνα τα γράμματα και τα σχέδια, τα οποία αφήνουν κατάπληκτους τους παρατηρητές των ρευστών φαινομένων. Αποτελούν αστρικές φωτογραφίες, οι οποίες εντυπώθηκαν από τη φαντασία των μέντιουμ με ή χωρίς τη βοήθεια των ρευστών αστρικών κελυφών.

Η ύπαρξη αυτών των αστρικών κελυφών αποδείχτηκε καθοριστικά από μια μάλλον περίεργη εμπειρία. Διάφορα άτομα, θέλοντας να δοκιμάσουν τη μαγική δύναμη του αμερικανού Χόουμ, του ζήτησαν να καλέσει διάφορους συγγενείς και υποκρίνονταν ότι είχαν χάσει, ενώ στην πραγματικότητα ποτέ δεν είχαν υπάρξει. Τα φαντάσματα δεν άργησαν να ανταποκριθούν στο κάλεσμα και τα φαινόμενα που ακολούθησαν μετά το κάλεσμα του μέντιουμ ήταν τελείως υλικά.

Αυτή η εμπειρία είναι αρκετή για να καταδικάσει την πολύπαθη ευπιστία και τα τυπικά σφάλματα εκείνων που πιστεύουν ότι μεσολαβούν δήθεν τα πνεύματα, για να προκαλέσουν αυτά τα παράξενα φαινόμενα. Για να επιστρέψουν οι νεκροί, είναι πάνω από όλα απαραίτητο να είχαν κάποτε υπάρξει και οι δαίμονες δε θα γίνουν εύκολα τα θύματα της σύγχυσής μας.

Σαν όλους τους Καθολικούς, πιστεύουμε στην ύπαρξη των πνευμάτων του σκότους, γνωρίζουμε όμως ότι η θεϊκή δύναμη τους έδωσε το σκοτάδι για αιώνια φυλακή και ότι ο Λυτρωτής είδε το Σατανά να πέφτει από τον Ουρανό σαν αστραπή. Εάν οι δαίμονες μας βάζουν σε πειρασμό, αυτό οφείλεται στην εκούσια συνενοχή των παθών μας και δεν τους επιτρέπεται να σηκώσουν κεφάλι ενάντια στην αυτοκρατορία του Θεού και να διαταράσσουν την αιώνια τάξη της Φύσης με ανόητες και άχρηστες εκδηλώσεις.

Οι διαβολικές σφραγίδες και τα σύμβολα που παράγονται χωρίς το μέντιουμ να έχει ιδέα γι' αυτά, προφανώς δεν αποτελούν αποδείξεις μιας σιωπηλής ή επίσημης συμφωνίας μεταξύ αυτών των εκφυλισμένων και των διανοιών της αβύσσου. Αυτά τα σύμβολα εκφράζουν εξαρχής την αστρική δίνη και παραμένουν σε μια κατάσταση αντικατοπτρισμού μέσα στις αντανακλάσεις του αποκαλυμμένου φωτός. Η Φύση επίσης, έχει τις δικές της αναμνήσεις και μας στέλνει τα ίδια σύμβολα για να αντιστοιχούν στις ίδιες ιδέες. Τίποτε το υπερφυσικό ή το καταχθόνιο δεν υπάρχει σε όλα αυτά.

«Τι; Θέλετε να παραδεχτώ», μας είπε ο Κιρέ ντε Σερβόζ, ο πρώτος ιερέας του Βιντράς, «ότι ο Σατανάς τολμάει να εντυπώνει τα σιχαμερά του στίγματα επάνω σε καθαγιασμένα αντικείμενα, τα οποία έγιναν το πραγματικό σώμα του Ιησού Χριστού;» Του δηλώσαμε αμέσως και εμείς πως ήταν αδύνατο να συμβεί αυτή η βλασφημία. Και όμως – όπως αποδείξαμε και στα άρθρα μας στο Estafette, – τα σύμβολα που αποτυπώθηκαν με ματωμένους χαρακτήρες επάνω στις όστιες του Βιντράς, οι οποίες είχαν κανονικά καθαγιαστεί από τον Σερβόζ, ήταν εκείνα που η Μαύρη Μαγεία αναγνωρίζει σαν σφραγίδες των δαιμόνων.

Η αστρική γραφή συχνά είναι γελοία ή αισχρή. Όταν ερωτώνται τα υποτιθέμενα πνεύματα σχετικά με τα μεγαλύτερα μυστήρια της Φύσης, συχνά απαντούν με έναν άξεστο τρόπο, ο οποίος κάποτε έγινε, ας πούμε, ηρωικός μέσα από τη στρατιωτική φυσιογνωμία του Καμπρόν. Τα σχέδια που δημιουργούνται μέσω αυτόματης γραφής πολύ συχνά είναι κακοσχηματισμένοι φαλλοί, σαν εκείνους που ζωγραφίζει αμέριμνα κάποιος νεαρός αλήτης στους τοίχους, για να το πούμε πιο παραστατικά. Τούτο αποτελεί μια επιπλέον απόδειξη ότι η ευφυία δεν έχει εκαμία σχέση με αυτές τις εκδηλώσεις και θα ήταν τελείως παράλογο να αναγνωρίσουμε σε αυτές τη μεσολάβηση απελευθερωμένων από τους περιορισμούς της ύλης πνευμάτων.

Ο Ιησουίτης Πολ Σαουφίντιους, ο οποίος έγραψε για τα ήθη και τα έθιμα των Ιαπώνων, αναφέρει μια αξιοσημείωτη ιστορία. Κάποια φορά διέσχιζε μια έρημο μια ομάδα από ιάπωνες προσκυνητές. Εκεί που πήγαιναν, είδαν να έρχεται προς το μέρος τους μια ομάδα φαντασμάτων. Όσοι ήταν οι προσκυνητές, τόσα ήταν και τα φαντάσματα και μάλιστα προχωρούσαν με τον ίδιο βηματισμό. Στην αρχή έμοιαζαν σαν κάμπιες, αλλά πλησιάζοντας έπαιρναν ανθρώπινο σχήμα. Σύντομα συναντήθηκαν με τους προσκυνητές και γλίστρησαν σιωπηλά ανάμεσά τους. Τότε ο κάθε προσκυνητής είδε το αντίγραφό του, επειδή το κάθε φάντασμα είχε γίνει η τέλεια εικόνα και η πραγματική αντανάκλασή του. Οι Ιάπωνες φοβήθηκαν και έπεσαν στο έδαφος, ενώ ο ιερέας που τους οδηγούσε άρχισε να προσεύχεται με μεγάλες φωνές και υποκλίσεις. Όταν οι προσκυνητές σηκώθηκαν πάλι, τα φαντάσματα είχαν εξαφανιστεί και η ομάδα των πιστών μπόρεσε να συνεχίσει ειρηνικά το ταξίδι της. Αυτό το φαινόμενο, την αλήθεια του οποίου δεν αμφισβητούμε, παρουσιάζει το διπλό χαρακτήρα των αντανακλάσεων και την ξαφνική προβολή των αστρικών κελυφών σαν αποτέλεσμα της ατμοσφαιρικής ζέστης και της εξουθενωτικής εξάντλησης των προσκυνητών.

Ο δρ. Μπριέρ ντε Μπουασμόν,στην ενδιαφέρουσα πραγματεία του, με τίτλο, Θεραπεία των παραισθήσεων, μας μιλάει για κάποιον πνευματικά υγιή άντρα, ο οποίος δεν είχε οράματα. Ένα πρωί, όμως, είδε ένα φοβερό και μυστηριώδη πίθηκο που του έτριζε τα δόντια και επιδόθηκε στους πλέον τρομερούς μορφασμούς. Ο άνθρωπος ξύπνησε απότομα, ήταν ήδη μέρα. Πήδηξε από το κρεβάτι και πάγωσε από το φόβο του, βλέποντας μπροστά του τον πίθηκο. Ήταν ακριβώς ο πίθηκος του εφιάλτη, το ίδιο παράλογος, το ίδιο τρομερός, κάνοντας ακόμη και τους ίδιους μορφασμούς. Δεν πίστευε στα μάτια του. Για σχεδόν μισή ώρα έμεινε ακίνητος, παρατηρώντας αυτό το μοναδικό φαινόμενο και διερωτώμενος εάν είναι τρελός ή παραληρεί. Τελικά, πλησιάζοντας το φάντασμα για να το αγγίξει, αυτό εξαφανίστηκε.

Ο Κορνήλιος Τζέμα στην Παγκόσμια Κριτική Ιστορία, αναφέρει ότι το 454 στην Κρήτη εμφανίστηκε σε μερικούς Εβραίους το φάντασμα του Μωυσή στην παραλία. Στο μέτωπό του είχε φωτεινά κέρατα και κρατούσε το φοβερό του ραβδί. Τους είπε να τον ακολουθήσουν δείχνοντάς τους προς την κατεύθυνση της Γης της Επαγγελίας. Το θαύμα γρήγορα διαδόθηκε παντού και ο εβραϊκός όχλος έτρεξε προς την παραλία. Είδαν όλοι, ή υποκρίθηκαν ότι έβλεπαν, την υπέροχη παρουσία σύμφωνα με το χρονογράφο, ο οποίος υποπτευόμαστε ότι υπερβάλλει σε αυτό το σημείο, ήταν είκοσι χιλιάδες. Αμέσως άναψαν τα πνεύματα και η φαντασία τους αποχαλινώθηκε. Όλοι τους πίστεψαν σε ένα θαύμα πιο εκπληκτικό και από το πέρασμα της Ερυθράς Θάλασσας. Ολόκληρη φάλαγγα δημιουργήθηκε από εκείνους που έτρεχαν προς τη θάλασσα. Οι πίσω έσπρωχναν με μανία τους μπροστινούς. Νόμιζαν ότι βλέπουν το δήθεν Μωυσή να βαδίζει επάνω στα νερά. Επακολούθησε μια τρομερή καταστροφή: όλοι σχεδόν οι άνθρωποι πνίγηκαν και η παραίσθηση έσβησε μαζί με τη ζωή των περισσότερων από αυτούς τους δύστυχους οραματιστές.

Η ανθρώπινη σκέψη είναι ο δημιουργός των φαντασιακών εικόνων. Τα φαντάσματα της δεισιδαιμονίας προβάλλουν τις παραμορφώσεις τους στο αστρικό φως και ζουν από τους ίδιους φόβους που τα γέννησαν. Ο μαύρος γίγαντας που απλώνει τα φτερά του από ανατολή έως δύση για να κρύψει το φως από τον κόσμο, το τέρας που καταβροχθίζει ψυχές, η φοβερή θεότητα της άγνοιας και του φόβου – με μια λέξη, ο διάβολος – παραμένει για τα περισσότερα παιδιά κάθε ηλικίας, μια φοβερή πραγματικότητα. Στην Υψηλή Μαγεία τον παρουσιάζαμε σαν τη σκιά του Θεού και λέγοντας αυτό μεταφέραμε το μισό της σκέψης μας. Ο Θεός είναι φως χωρίς σκιά. Ο διάβολος είναι απλώς η σκιά της οπτασίας του Θεού!

_______________

* Στη μεσαιωνική φιλολογία του αποκρυφισμού λάρβα ονομαζόταν το κέλυφος του αστρικού σώματος και λεμούρα αποκαλείτο το στοιχειακό του πεθαμένου.

ELIPHAS LEVI

ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΟΝΤΟΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ 1991

ΜΠΑΦΟΜΕΤ – ELIPHAS LEVI

Tem:. O:. H:. P:. Abb:.*

Binario Verbum Vitae Mortem et Vitam Aequilibrans

Απεικονίσεις του Μπαφομέτ υπάρχουν πολλές.

Μερικές φορές απεικονίζεται με γενειάδα, με κέρατα τράγου, με αντρικό πρόσωπο, με στήθος γυναίκας, με χαίτη και νύχια λιονταριού, με φτερά αετού και οπλές ταύρου.

Σε αυτόν αποδίδεται η αναστημένη σφίγγα των Θηβών, το τέρας του Οιδίποδα, που είναι πότε αιχμάλωτο και πότε επικυρίαρχο.

Είναι η γνώση που ορθώνεται σε αντίθεση με την ειδωλολατρία, διαμαρτυρόμενη μέσω της ίδιας της θηριωδίας του ειδώλου.

Ανάμεσα στα κέρατά του μεταφέρει τη δάδα της ζωής, της οποίας η ζωντανή ψυχή είναι ο Θεός .

Στους Ισραηλίτες ήταν απαγορευμένο να αποδίδουν θείες συλλήψεις με τη μορφή ανθρώπου ή οποιουδήποτε ζώου. Έτσι στην κιβωτό της Διαθήκης και στο ιερό, τόλμησαν να σκαλίσουν μόνο κερούμπ, δηλαδή σφίγγες με σώματα ταύρων και κεφάλια ανθρώπων, αετών και λιονταριών.

Αυτές οι μικτές μορφές δεν αναπαρίσταναν ούτε την πλήρη μορφή του ανθρώπου, ούτε οποιουδήποτε ζώου.

Αυτές οι υβριδικές δημιουργίες των απίθανων ζώων επιχειρούσαν να καταδείξουν ότι η εικόνα δεν ήταν ένα είδωλο ή αναπαραγωγή ενός ζωντανού πράγματος, αλλά μάλλον ένας χαρακτήρας ή αναπαράσταση κάποιου πράγματος που υφίσταται στη σκέψη.

Εκείνος που λατρευόταν δεν ήταν ο Μπαφομέτ, αλλά ο Θεός. Ο απρόσωπος Θεός πίσω από αυτή την άμορφη μορφή, αυτή την εικόνα που δε μοιάζει με κανένα δημιουργημένο πλάσμα.

Ο Μπαφομέτ δεν είναι ένας Θεός. Είναι το σημάδι της μύησης. Είναι, επίσης, το ιερόγλυφο σχήμα του μεγάλου θείου Τετραγράμματου.

Είναι μια επιβίωση των κερούμπ της Κιβωτού της Διαθήκης και του Αγίου των Αγίων.

Είναι ο φύλακας του κλειδιού του ναού.

Ο Μπαφομέτ είναι ανάλογος με το σκοτεινό Θεό του ραβίνου Συμεών.

Είναι η σκοτεινή πλευρά του θείου προσώπου. Γι’ αυτό το λόγο, κατά τη διάρκεια των τελετών μύησης, ο υποψήφιος πρέπει να φιλήσει το κρυμμένο πρόσωπο του Μπαφομέτ, ή να του δώσει ένα πιο κοινό όνομα, δηλαδή να τον ονομάσει Διάβολο. Στο συμβολισμό των δύο προσώπων, το κρυμμένο πρόσωπο του Θεού είναι ο Διάβολος και το κρυμμένο πρόσωπο του Διαβόλου είναι το ιερογλυφικό πρόσωπο του Θεού.

Γιατί υπάρχει άραγε το όνομα Ελευθεροτέκτονας; Ελεύθερος από τι; Από το φόβο του Θεού; Ναι αναμφίβολα, γιατί όταν κάποιος φοβάται το Θεό, τότε τον αντικρύζει πισώπλατα. Ο τρομερός Θεός είναι ο μαύρος Θεός, ο Διάβολος. Οι Ελευθεροτέκτονες επιθυμούν να οικοδομήσουν έναν πνευματικό ναό στον ένα Θεό, το Θεό του φωτός, το Θεό της κατανόησης και της φιλανθρωπίας. Αντιτίθενται στο Θεό του Διαβόλου και στο Διάβολο του Θεού. Σέβονται, ωστόσο, τις ευσεβείς πίστεις του Σωκράτη, του Βίνσεντ ντε Πολ και του Φενελόν. Εκείνου που θα αποκαλούσα πρόθυμα, μαζί με το Βολτέρο, «ποταπή ατιμία» είναι πρόσωπο. Ή, καλύτερα, αυτή την ανόητη μορφή που κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα πήρε τη θέση του Θεού.

Όσο λαμπρότερο είναι το φως, τόσο σκοτεινότερη είναι και η γειτονική σκιά. Ο Χριστιανισμός είναι ταυτόχρονα η σωτηρία και η πληγή του κόσμου. Είναι η πιο εκλεπτυσμένη από τις σοφίες και η πιο τρομακτική από τις τρέλες. Εάν ο Ιησούς δεν ήταν Θεός, θα ήταν ο πιο επικίνδυνος αμαρτωλός. Ο Ιησούς του Βεϊγιό είναι απαίσιος, του Ρενάν είναι ασυγχώρητος. Εκείνος των Ευαγγελίων είναι ανεξήγητος, αλλα ο Ιησούς του Βίνσεντ ντε Πολ και του Φενελάν είναι αξιαγάπητος και μπορεί να λατρευτεί. Εάν για εσάς ο Χριστιανισμός είναι η καταδίκη της λογικής, ο δεσποτισμός της άγνοιας και της πλειοψηφίας της ανθρωπότητας, τότε εσείς είστε ο εχθρός της ανθρωπότητας. Όμως, εάν λέγοντας Χριστιανισμός εννοείτε τη ζωή του Θεού μέσα στην ανθρωπότητα, τον ηρωισμό της φιλανθρωπίας, το βασίλειο της αγνότητας που δίνει θειότητα στις θυσίες των ανθρώπων και μέσω της θείας κοινωνίας τους κάνει να ζουν την ίδια ζωή, εμπνευσμένη από την ίδια αγάπη, τότε είστε ένας σωτήρας του κόσμου.

Η θρησκεία του Μωυσή είναι μια αλήθεια. Η λεγόμενη Μωσαϊκή θρησκεία των Φαρισαίων ήταν ένα ψέμα.

Η θρησκεία του Ιησού είναι η ίδια αλήθεια που έχει προχωρήσει ένα βήμα μπροστά, αποκαλυπτόμενη στον άνθρωπο σε μια νέα έκφραση. Η θρησκεία των ιεροεξεταστών και των καταπιεστών της ανθρώπινης συνείδησης είναι ένα ψέμα.

Ο Καθολικισμός των Πατέρων της Εκκλησίας και οι άγιοι είναι μια αλήθεια. Ο Καθολικισμός του Βεϊγιό είναι ένα ψέμα.

Αυτό είναι το ψέμα που ο Ελευθεροτεκτονισμός έχει αναλάβει να πολεμήσει για χάρη της αλήθειας.

Ο Ελευθεροτεκτονισμός δεν επιθυμεί να ανακατευτεί με δόγματα ανθρώπων σαν τον Τορκουεμάδα και τον Εσκομπάρ. Αποδέχεται, όμως, ανάμεσα στα σύμβολά του εκείνα του Ερμή, του Μωυσή και του Ιησού Χριστού. Ο πελεκάνος στα πόδια του σταυρού είναι κεντημένος στην κορδέλα των μυημένων του ανώτατου βαθμού. Ο Ελευθεροτεκτονισμός αποκλείει μόνο το φανατισμό, την άγνοια, την ηλίθια ευπιστία και το μίσος. Ενώ πιστεύει σε ένα δόγμα, μοναδικό στο πνευματικό επίπεδο, αν και πολλαπλό στην εξωτερική μορφή: στο δόγμα της ανθρωπότητας. Η θρησκεία του δεν είναι ο Ιουδαϊσμός, ο εχθρός όλων των άλλων λαών, ούτε αποκλειστικά ο Καθολικισμός, ούτε ο αυστηρός Προτεσταντισμός, αλλά μια αληθινή καθολικότητα που είναι άξια αυτού του ονόματος, δηλαδή η παγκόσμια φιλανθρωπία!

Όλα είναι αληθινά στα βιβλία του Ερμή. Όμως οι προσπάθειες να τα κρατήσουν μακριά από τον βέβηλο, μπορούμε να πούμε ότι τα κατέστησαν άχρηστα για τον κόσμο.

Στο δόγμα του Μωυσή όλα είναι αληθινά. Εκείνο που είναι πλαστό είναι η αποκλειστικότητα και ο δεσποτισμός κάποιων ραβίνων. Στα χριστιανικά δόγματα, επίσης, εκφράζονται όλες οι αλήθειες, αλλά οι Καθολικοί ιερείς διέπραξαν τα ίδια σφάλματα με τους ραβίνους του Ιουδαϊσμού.

Αυτά τα δόγματα συμπληρώνουν και εξηγούν το ένα το άλλο και η σύνθεση όλων θα αποβεί η θρησκεία του μέλλοντος.

Το λάθος των μαθητών του Ερμή ήταν ότι υποστήριζαν πως στον βέβηλο πρέπει να αφήνεται το λάθος, ενώ η αλήθεια να μην είναι προσεγγίσιμη για όλους, εκτός από τους ιερείς και τους βασιλιάδες.

Οι πικροί καρποί αυτού του δόγματος ήταν η ειδωλολατρία, ο δεσποτισμός και η προσπάθεια καταστροφής του ιερατείου.

Το λάθος των Ιουδαίων ήταν ότι ισχυρίζονταν πως ήταν μοναδικό και προνομιούχο έθνος, ενώ όλοι οι άλλοι λαοί ήταν καταραμένοι και μόνο αυτοί ήταν οι εκλεκτοί του Θεού.

Αλλά και αυτοί, θύματα της σκληρής αλλαγής της μοίρας, πήραν το στίγμα του καταραμένου και καταδιώχθηκαν από όλα τα άλλα έθνη.

Οι Καθολικοί εξαπατήθηκαν από τρία θεμελιώδη λάθη:

1. Πίστευαν ότι η πίστη πρέπει με κάθε τίμημα να επιβάλλεται στη λογική, ακόμη και στην επιστήμη, της οποίας την πρόοδο πολέμησαν.

2. Απέδωσαν στον Πάπα το αλάθητο, που δεν ήταν μόνο συντηρητικό και πειθαρχικό, αλλά απόλυτο σαν εκείνο του Θεού.

3. Πίστευαν ότι ο άνθρωπος θα πρέπει να αυτοστηλιτεύεται, να αποκηρύξει τη σπουδαιότητα της ύπαρξής του και να κάνει τον εαυτό του δυστυχισμένο, προκειμένου να προετοιμαστεί για τη μέλλουσα ζωή. Στην πραγματικότητα, βέβαια, τα πράγματα είναι μάλλον αντίστροφα. Ο άνθρωπος θα πρέπει να καλλιεργήσει όλες του τις ικανότητες, να τις αναπτύξει, να γεμίσει την ψυχή του, να μάθει, να γνωρίσει και να αγαπήσει τη ζωή του. Με μια λέξη, να είναι ευτυχισμένος. Γιατί τούτη η παρούσα ζωή είναι ουσιαστικά μια προετοιμασία για τη μελλοντική και η αιώνια ευτυχία του ανθρώπου αρχίζει μόνο όταν αποκτήσει τη βαθιά ειρήνη που απορρέει από την τέλεια ισορροπία.

Αυτά τα λάθη έκαναν τη φύση, την επιστήμη και τη λογική να διαμαρτυρηθούν εναντίον αυτών των θρησκειών. Έτσι δημιουργείται προς στιγμή η αντίληψη ότι κάθε πίστη έχει εξαφανιστεί και κάθε θρησκεία έχει χαθεί από το πρόσωπο της γης.

Όμως ο κόσμος δε θα μπορούσε να επιβιώσει χωρίς θρησκεία, όπως ένας άνθρωπος δε θα μπορούσε να ζήσει χωρίς καρδιά. Όταν όλες οι θρησκείες θα είναι νεκρές, τότε θα ζήσει η μοναδική και παγκόσμια θρησκεία. Αυτό θα συμβεί όταν όλοι οι άνθρωποι αποδεχθούν από κοινού την παγκόσμια αλληλεγγύη, την ενότητα έμπνευσης, την ποικιλία έκφρασης, την πίστη σε ένα μόνο Θεό, την ελευθερία στο συμβολισμό και στη χρήση των εικόνων, και την ορθά νοούμενη φιλανθρωπία, σύμφωνη με το πνεύμα παγκοσμιότητας που πρέπει να βρίσκεται πάντα στις καρδιές όλων. Θα μπορούσαμε ακόμη να αναφέρουμε το σεβασμό προς το πνεύμα, που είναι ανάλογο σε όλους τους ανθρώπους και που λειτουργεί σε διάφορους βαθμούς ανάμεσά τους, καθώς και την τελειοποίηση του δόγματος ή την πιθανή βελτίωση των λατρειών. Πάντως, πίσω από όλα αυτά παραμένει η μεγάλη και αμετακίνητη πίστη στο μοναδικό Θεό, που είναι άυλος και αμετάβλητος και του οποίου όλες οι συμβατικές αναπαραστάσεις είναι είδωλα, όπως και η πίστη στη λογική και στον παγκόσμιο νόμο, μέσω του οποίου ο Θεός χρησιμοποιεί τους ανθρώπους σαν εργαλεία για τη δημιουργία και τη συντήρηση τόσο των εντόμων όσο και των γαλαξιών.

Κάτω από τέτοιες συνθήκες ελπίζουμε ότι θα δούμε εγκαθιδρυμένα επάνω στη γη:

Το συνδυασμό όλων των οικονομικών ενδιαφερόντων.

Την ομοσπονδία των λαών.

Την συμμαχία όλων των θρησκευτικών λατρειών.

Και την παγκόσμια αλληλεγγύη.

______________________

Templi Omnium Hominum Paces Abbas: «Ο πατέρας του Ναού, η συμπαντική ειρήνη των ανθρώπων» (σ.τ.μ.)

Eliphas Levi

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΛΑΜΠΡΟΤΗΤΑΣ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΛΥΣΑΝΔΡΟΣ ΜΥΓΙΑΚΗΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ 1993

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΧ – Η ΜΥΗΣΙΣ – Ο ΕΡΗΜΙΤΗΣ – Μυητικαί τελετουργίαι – Σκοπός αυτών – ELIPHAS LEVI

Η Επιστήμη συντηρείται δια της σιγής και διαβιβάζεται δια της μυήσεως. Ο νόμος λοιπόν της σιγής είναι απόλυτος και απαράβατος απέναντι του μη μεμυημένου πλήθους. Η Επιστήμη μόνον δια του λόγου δύναται να μεταβιβασθή. Άρα οι σοφοί έχουν καθήκον ενίοτε να ομιλούν.

Μάλιστα οι σοφοί δέον να ομιλούν απο καιρού εις καιρόν. Όχι δια να αναπτύξουν εν ζήτημα, αλλά δια να οδηγήσουν τους άλλους να ανακαλύψουν. HOLI IRE, FAC VENIRE (Μολών λαβέ) ήτο το έμβλημα του RABELAIS, όστις κατέχων όλας τα γνώσεις της εποχής του, δεν ήτο δυνατόν να αγνοή την μαγείαν.

Μέλλομεν λοιπόν ν' αναπτύξωμεν ενταύθα τα μυστήρια της μυήσεως.

Προορισμός του ανθρώπου είναι, ως είπομεν, η διαμόρφωσις και η διάπλασις εαυτού, είναι και θα είναι το τέκνο των έργων του παντού και πάντοτε. Πάντες οι άνθρωποι είναι κεκλημένοι εις το αγώνισμα αυτό, αλλ' ο αριθμός των εκλεκτών, δηλαδή, εκείνων που θα επιτύχουν, είναι πάντοτε μικρός. Η διακυβέρνησις όμως του κόσμου ανήκει δικαιωματικώς εις τους εκλεκτούς ανθρώπους, όταν δε τυχαίον περιστατικόν σφετερισμού της εξουσίας, αναφυή, προκαλείται ολόκληρος πολιτικός ή κοινωνικός σάλος και κατακλυσμός.

Όσοι είναι κύριοι εαυτών, καθίστανται ευκόλως και κύριοι των άλλων, επί τη βάσει των φυσικών νόμων και της οικουμενικής ιεραρχίας. Αλλ' ίνα υποταχθώμεν εις μίαν ιεραρχίαν, πρέπει να συμμεριζόμεθα τας ιδέας και τους πόθους αυτής, εις τον τοιούτον δε συμμερισμόν ιδεών, μόνον δια τινος κοινής θρησκείας δύναταί τις να αχθή στηριζομένης επί βάσεων λογικών.

Η τοιαύτη θρησκεία ανέκαθεν υπήρξε εν τω κόσμω, είναι δε η μόνη ήτις δύναται να κληθή μια, αλάθητος, αδιαίρετος και αληθώς καθολική. Η θρησκεία αύτη, της οποίας πάσαι αι άλλαι υπήρξαν πέπλοι και σκιαί, είναι εκείνη ήτις αποδεικνύει το ον δια του όντος, την αλήθειαν δια της λογικής, την λογικήν δια της κοινής αντιλήψεως και του προφανούς. Είναι εκείνη ήτις αποδεικνύει εμπράκτως τον λόγον υπάρξεως των υποθέσεων και η οποία δεν επιτρέπει τους συλλογισμούς επί υποθέσεων ανεξαρτήτων της λογικής και των πραγμάτων.

Είναι εκείνη ήτις έχει ως βάσιν το δόγμα της καθολικής αναλογίας, αλλά και η μη συγχέουσα τα ζητήματα της επιστήμης μετά των της πίστεως. Δεν είναι δυνατόν να παρουσιάζεται ως ζήτημα πίστεως ότι δύο και τρία κάμνουν πέντε, ή ότι το περιέχον είαν μεγαλείτερον του περιεχομένου, ή ότι εν σώμα στερεόν, δύναται να συμπεριφερθή ως ρευστόν ή αέριον, ότι δηλαδή εν ανθρώπινον π.χ., σώμα δύναται να διέλθη δια κλειστής θύρας, χωρίς να ανοίξη αύτη ή να μεσολαβήση αποσύνθεσις εκείνου. Το να εκλαμβάνωμεν ως δόγματα πίστεως τοιαύτα γεγονότα είναι ως να σκεπτώμεθα ως παιδία ή ως παράφρονες. Αλλά δεν είναι ολιγότερον αφελές το να προσπαθώμεν να δίδωμεν επιστημονικούς ορισμούς του αγνώστου και να συλλογιζώμεθα δι' αλληλοδιαδόχων υποθέσεων, μέχρις ότου απαρνηθώμεν A PRIORI το προφανές και παραδεχθώμεν τολμηράς υποθέσεις. Ο σοφός βεβαιοί ό,τι γνωρίζει εκ του ασφαλούς και πιστεύει ό,τι αγνοεί.

Αλλά τοιαύτη λογική θρησκεία, δεν είναι δυνατόν να ανήκη εις το πλήθος, το οποίον ορέγεαι μύθων, μυστήρια, ελπίδας και τρομοκρατίαν. Ένεκα τούτου έλαβεν γένεσιν το ιερατείον. Το ιερατείον όμως στρατολογείται δια της μυήσεως.

Αι θρησκευτικαί μορφαί εξαφανίζονται, όταν η μάθησις παύη εν τω ναώ, είτε ένεκα αμελείας, είτε ένεκα λησμοσύνης των ιερών μυστηρίων. Αι γνωστικαί βεβηλώσεις π.χ., απομάκρυναν την Χριστιανικήν εκκλησίαν από τας υψηλάς αληθείας της Καββάλας, ήτις περικλείει όλα τα απόρρητα της υπερβατικής θεολογίας. Τοιούτοτρόπως οι τυφλοί εγένοντο οδηγοί άλλων τυφλών και προεκλήθησαν μεγάλαι συσκοτίσεις, μεγάλαι πτώσεις και μεγάλα σκάνδαλα. Περαιτέρω, τα ιερά Βιβλία, των οποίων αι κλείδες είναι εξ ολοκλήρου καββαλιστικαί, από της Γενέσεως, μέχρι της Αποκαλύψεως, εγένοντο τόσον ολίγον νοητά από τους Χριστιανούς, ώστε οι ιερείς έκριναν λογικώτατα, αναγκαίον να απαγορεύσουν την ανάγνωσίν των εις τους απλούς πιστούς. Νοούμενα κατά γράμμα και υλικώς, τα βιβλία αυτά, θα ηδύναντο να θεωρηθούν ως ακατανόητος συρφετός παραδοξολογημάτων και σκανδάλων.

Το αυτό θα ηδύνατο να λεχθή και δι' όλα τα λοιπά δόγματα των αρχαίων, με τας λαμπράς των θεογονίας και τας ποιητικάς των παραδόσεις. Το να είπη τις ότι οι αρχαίοι Έλληνες, επίστευον εις τους έρωτας του Διός, ή ότι οι Αιγύπτιοι ελάτρευον ένα κυνοκέφαλον ή ιέρακα ως πραγματικούς και ζώντας Θεούς, θα απεδείκνυε ίσην κουφότητα και κακήν πίστην προς έναν άλλον υποστηρίζοντα ότι οι Χριστιανοί λατρεύουν έναν τριπλούν Θεόν, αποτελούμενον εκ τινος γέροντος, εκ τινος εσταυρωμένου και εκ μιας περιστεράς. Πάντοτε όταν τα σύμβολα δεν κατανοούνται, γίνονται πρόξενοι συκοφαντιών. Ένεκα τούτου είναι φρόνιμον να αποφεύγωμεν την ειρωνείαν απέναντι συμβόλων των οποίων αγνοούμεν την σημασίαν, όταν εις την διατύπωσίν των νομίζωμεν ότι περιλαμβάνεται κάποιο παραδοξολόγημα, μια τοιαύτη πράξις θα ήτο ισότιμος προς το να αποδεχώμεθα αυτά χωρίς ουδεμίαν συζήτησιν και διερεύνησιν.

Ο άνθρωπος, ο αντάξιος εαυτού, δεν ημπορεί να επιθυμή ειμή εκείνο το οποίον λογικώς και δικαίως οφείλει να πράξη, ως εκ τούτου δέον να επιβάλη σιγήν επί των ορμών και επί του φόβου, τείνων το όμμα του προς την αμιγή λογικήν. Εις τοιούτος άνθρωπος είναι εκ φύσεως βασιλεύς και εκ γενετής ιερεύς δια τα περιπλανώμενα στίφη. Δια τούτο το αντικείμενον των αρχαίων μυσταγωγιών εκαλείτο αδιαφόρως ιερατική και βασιλική τέχνη.

Αι αρχαίαι μυσταγωγικαί εταιρείαι ήσαν κέντρα συγκεντρώσεως βασιλέων και ιερέων, κατόρθωνων δε να εισαχθούν εις αυτά μόνον κατόπιν έργων αληθώς βασιλικών και ιερατικών, δηλαδή, τιθέμενοι υπεράνω πασών των αδυναμιών της φύσεως.

Δεν θα επαναλάβωμεν ενταύθα όλα εκείνα τα οποία ευρίσκει τις πανταχού επί των αιγυπτιακών εταιρειών του Μεσαίωνος. Ο Χριστιανικός ραδικαλισμός στηριζόμενος επί της κακής κατανοήσεως του ρητού: «Έναν μόνο πατέρα και έναν μόνο διδάσκαλον έχετε, είσθε δε πάντες αδελφοί» έδωσεν τρομερόν χτύπημα κατά της ιεραρχίας. Έκτοτε αι ιερατικαί διαβαθμίσεις κατέστησαν το αποτέλεσμα των σκευωριών ή της τύχης, η επιδεικτική μετριότης κατώρθωσε να υποκαταστήση την μετριόφρονα υπεροχήν, την ως εκ τούτου άγνωστον. Εν τούτοις, επειδή η μύησις είναι ουσιώδης νόμος της θρησκευτικής ζωής, μια εταιρεία, εξ ενστίκτου μαγικη, εσχηματίσθη κατά την δύσιν της ισχύος των ποντιφήκων και συνεκέντρωσε προς εαυτήν εντός ολίγου ολόκληρον την δύναμιν του Χριστιανισμού, διότι μόνον αύτη κατενόησεν αμυδρώς, αλλ' εξήσκησε θετικώς, την ιεραρχικήν δύναμιν δια των δοκιμασιών της μυήσεως και δια της παντοδυναμίας της πίστεως εν τη παθητική υπακοή.

Τι έπραττε πράγματι ο δόκιμος εις τας αρχαίας μυήσεις; Εγκατέλειπεν εξ ολοκλήρου την ζωήν και την ελευθερίαν του εις τας χείρας των διδασκάλων των ναών των Θηβών και της Μέμφιδος, επροχώρει αποφασιστικά δια μέσου αναρίθμητων δοκιμασιών αι οποίαι θα ηδύναντο να τον κάμουν να πιστεύση εις σχέδιον δολοφονίας αυτού εκ προμελέτης, διήρχετο φλόγας, εκολύμβα δια μέσου υδατίνων ρευμάτων, εξηρτάτο από αιωρουμένους κρίκους κάτωθεν αβυσσαλέων σπηλαίων... Δεν ήσαν ταύτα δείγματα τυφλής όντως εμπιστοσύνης; Η στιγμιαία απάρνησις της ελευθερίας προς απόκτησιν ενός τόσον υψηλού δώρου, δεν είναι ισότιμος προς την ενάσκησιν αυτής ταύτης της ελευθερίας; Ιδού λοιπόν τι οφείλουν να πράττουν και τι ανέκαθεν έπραξαν εκείνοι όσοι απέβλεψαν προς το SACTUM REGNUM της μαγικής παντοδυναμίας. Οι μαθηταί του Πυθαγόρου κατεδικάζοντο εις αυστηράν σιγήν επί πολλά έτη, οι οπαδοί ακόμη του Επικούρου δεν ηδύναντο να νοήσουν την ηδονήν ειμή μόνον δια της αποκτηθείσης λιτότητος και της λελογισμένης εγκρατείας. Η ζωή είναι ένας πόλεμος, όπου πρέπει κανείς να ανδραγαθήση δια να προαχθή εις υψηλότερον βαθμόν: η ισχύς δεν προσφέρεται, πρέπει να την κατακτήσωμεν.

Η μύησις λοιπόν δαι των αγώνων και των δοκιμασιών είναι απαραίτητος δια να φθάσωμεν εις την πρακτικήν γνώσιν της μαγείας. Είπομεν ήδη τίνι τρόπω δυνάμεθα να θριαμβεύσωμεν επί των τεσσάρων στοιχειακών μορφών: δεν θα επανέλθομεν, παραπέμπομεν δε εκείνους οι οποίοι θα επεθύμουν να γνωρίσουν τας τελετουργίας των αρχαίων μυήσεων, εις τα έργα του βαρώνου DE TSCHOUDY, συγγραφέως του Ακτινοβόλου Αστέρος του Αδωνιραμικού Ελευθεροτεκτονισμού και πολλών άλλων αξίων προσοχής τεκτονικών συγγραμμάτων.

Οφείλομεν να σταματήσωμεν ενταύθα επί μιας σκέψεως: ότι το πνευματικόν και κοινωνικόν χάος εν μέσω του οποίου φθίνομεν, έχει ως κυρίαν αιτίαν την παραμέλησιν της μυήσεως, των δοκιμασιών και των μυστηρίων της. Άνθρωποι των οποίων ο ζήλος ήτο ισχυρότερος της Επιστήμης, παρασυρθέντες υπό των λαϊκών ρητών του Ευαγγελίου, επίστευσαν εις την πρωταρχικήν και απόλυτον ισότητα των ανθρώπων. Εις διάσημος φιλόσοφος, ο εύγλωττος και ατυχής J.J. ROUSEAU, διέδωσεν με όλην την μαγείαν του ύφους του το παράδοξον ότι η κοινωνία είναι εκείνη ήτις διαφθείρει τους ανθρώπους, ως εάν ελέγομεν ότι ο συναγωνισμός και η άμιλλα της εργασίας καθιστά τους εργάτας οκνηρούς και αέργους. Ο ουσιώδης νόμος της Φύσεως, ο της μυήσεως δια των έργων και της πολυμόχθου εργασίας και εθελουσίας προόδου, μοιραίως παρεγνωρίσθη, ο Τεκτονισμός έσχε τους ερημωτάς του, όπως και ο καθολικισμός τους ιδικούς του. Τι επήλθε; Η χαλυβδίνη στάθμη αντικατέστησε την διαννοητικήν και συμβολικήν στάθμην. Το να διδάσκη τις την ισότητα εις εκείνον όστις ευρίσκεται χαμηλότερον χωρίς να του υποδεικνύωμεν τα μέσα εξυψώσεως, είναι ως να θέλωμεν να κατέλθωμεν ημείς οι ίδιοι. Και πράγματι κατήλθον και εμεσουράνησεν η βασιλεία της λαιμητόμου, των αβράκωτων και του ΜΑRAT.

Ίνα αναζωπυρώσωμεν την πεσούσαν και ετοιμόρροπον κοινωνίαν, δέον να αποκαταστήσωμεν την ιεραρχείαν και την μύησιν. Το έργον είναι εξαιρετικά επίμοχθον, αλλ' ολόκληρος ο διανοούμενος κόσμος αντιλαμβάνεται σήμερον την ανάγκην να αναληφθή τούτο. Είναι ανάγκη προς τούτο να διέλθη ο κόσμος δια νέου κατακλυσμου; Επιθυμούμεν πολύ να μη συμβαίνη τούτο και το έργον τούτο, το μεγαλείτερον ίσως αλλ' όχι και το τελευταίον από τα τολμήματα ημών είναι μια επίκλησις προς ό,τι ζη ακόμη, προς ανασύνθεσιν της ζωής εν μέσω αυτής ταύτης της αποσυνθέσεως και του θανάτου.

ELIPHAS LEVI

ΤΥΠΙΚΟΝ ΤΗΣ ΥΨΗΛΗΣ ΜΑΓΕΙΑΣ

ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΣΦΙΓΓΟΣ

ΠΕΤΡΟΣ ΓΡΑΒΙΓΓΕΡ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΜΕΛΗ 2005

Τα 22 θεμελιώδη Αξιώματα – Eliphas Levi / Papus

...Ας δώσουμε τα θεμελιώδη αξιώματα που θα πρέπει να καθοδηγούν όλους τους αποκρυφιστές που αποβλέπουν στις μεγάλες μαγικές συνειδητοποιήσεις:

1. Τίποτε δεν αντιστέκεται στη θέληση του ανθρώπου, όταν γνωρίζει την αλήθεια και επιθυμεί την αρετή.

2. Η επιθυμία για το κακό είναι επιθυμία για θάνατο. Μια διαστρεβλωμένη θέληση είναι η αρχή της αυτοκτονίας.

3. Η επιθυμία για αρετή με τη βία είναι επιθυμία για κακό, γιατί η βία παράγει αταξία και η αταξία παράγει το κακό.

4. Μπορείς και πρέπει να εκλαμβάνεις το κακό σαν ένα μέσο για το καλό, όμως ποτέ μην το επιθυμείς και μην το κάνεις, γιατί τότε χαλάς με το ένα σου χέρι ό,τι χτίζεις με το άλλο. Η πίστη, όσο καλή και εάν είναι, δε δικαιολογεί ποτέ τα κακά μέσα. Αυτή λειτουργεί διορθωτικά όταν βρίσκεσαι θύμα τους και τα καταδικάζει όταν τα οικιοποιείσαι.

5. Για να αποκτηθεί το δικαίωμα της διαρκούς κατοχής, πρέπει να θέλεις και να περιμένεις υπομονετικά για πολύ καιρό.

6. Το να σπαταλάς τη ζωή σου επιθυμώντας εκείνο που δεν μπορείς να κατέχεις αιώνια, σημαίνει παραίτηση από το δικαίωμα της ζωής και αποδοχή της αιωνιότητας του θανάτου.

7. Όσα περισσότερα εμπόδια υπερπηδώνται από τη θέληση, τόσο ισχυρότερη γίνεται. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Χριστός δοξολογούσε τη φτώχεια και τον πόνο.

8. Όταν η θέληση είναι αφιερωμένη στο παράλογο, τότε δέχεται επικρίσεις από την αιώνια λογική.

9. Η θέληση του δίκαιου ανθρώπου είναι η θέληση του ίδιου του Θεού και ο νόμος της φύσης.

10. Μέσω της θέλησης βλέπει οι διάνοια. Εάν η θέληση είναι υγιής, τότε είναι αληθινή και η όραση. Ο Θεός είπε, «Γεννηθήτω φως» και υπάρχει φως. Η θέληση λέει, «Ας γίνει ο κόσμος όπως τον επιθυμώ», και η διάνοια βλέπει εκείνο που επιθυμεί η θέληση. Αυτή είναι η σημασία του Γεννηθήτω το θέλημά σου, που συνοδεύει όλες τις πράξεις πίστης.

11. Όταν κάποιος δημιουργεί φαντάσματα, τότε φέρνει βρυκόλακες στον κόσμο. Και αυτά τα παιδιά του εκούσιου εφιάλτη πρέπει να τραφούν με το ίδιο το αίμα του, με την ίδια τη ζωή του και με την ίδια τη διάνοια και τη λογική του. Παρόλα αυτά, όμως δεν ικανοποιούνται ποτέ!

12. Το να δημιουργείς σημαίνει να επιβεβαιώνεις και να επιθυμείς εκείνο που έπρεπε να υπάρχει. Το να επιβεβαιώνεις και να επιθυμείς εκείνο που δεν όφειλε να υπάρχει, σημαίνει να καταστρέφεις.

13. Το φως είναι ένα ηλεκτρικό πυρ, τοποθετημένο στην υπηρεσία της θέλησης από τη φύση. Φωτίζει το δρόμο εκείνων που γνωρίζουν την αληθινή του χρήση και καίει εκείνους που θα το χρησιμοποιήσουν λαθεμένα.

14. Η αυτοκρατορία του κόσμου είναι η αυτοκρατορία του φωτός.

15. Οι μεγάλες διάνοιες που συνοδεύονται από φτωχά ισορροπημένες θελήσεις, είναι σαν κομήτες, αποβεβλημένοι ήλιοι.

16. Το να μην κάνεις τίποτε είναι τόσο καταστροφικό όσο το να κάνεις κακό, αλλά είναι επιπλέον και δειλία. Το πιο ασυγχώρητο από τα θανάσιμα αμαρτήματα είναι η αδράνεια.

17. Η οδύνη είναι έργο. Το να υποφέρεις ένα μεγάλο πόνο σημαίνει πως προοδεύεις με τον πιο σίγουρο τρόπο. Η ζωή εκείνων που υποφέρουν πολύ είναι πιο πλήρης από εκείνων που δεν υποφέρουν καθόλου.

18. Ο εκούσιος θάνατος μέσω αφιέρωσης δεν είναι αυτοκτονία, αλλά η αποθέωση της θέλησης.

19. Ο φόβος είναι μόνο μια τεμπελιά της θέλησης. Αυτός είναι και ο λόγος που η γνώμη των άλλων είναι κατάρα για τους δειλούς.

20. Φτάσε στο σημείο να μην φοβάσαι το λιοντάρι και το λιοντάρι θα σε φοβηθεί. Πες στον πόνο και στην οδύνη: θελω να είσαι ευχαρίστηση, και θα γίνουν ευχαρίστηση, αλλά και κάτι περισσότερο, ευλογημένα.

21. Μια σιδερένια αλυσίδα σπάει ευκολότερα από μια αλυσίδα λουλουδιών.

22. Πριν πεις αν ένας άνθρωπος είναι ευτυχής ή δυστυχής, πρέπει να γνωρίζεις πόσο αξίζει ο έλεγχος της θέλησής του. Ο Τιβέριος είχε ένα συνηθισμένο θάνατο στο Κάπρι, ενώ ο Ιησούς έδινε συνεχή απόδειξη της αθανασίας και της θειότητας του ακόμη και επάνω στο Γολγοθά.

ELIPHAS LEVI

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΛΑΜΠΡΟΤΗΤΑΣ

[ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ: ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΕΛΙΦΑΣ ΛΕΒΙ ΑΠΟ ΤΟΝ PAPUS]

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΛΥΣΑΝΔΡΟΣ ΜΥΓΙΑΚΗΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ 1993

ΕΩΣΦΟΡΟΣ – ELIPHAS LEVI

Ο Άγγελος της ελευθερίας γεννήθηκε πριν από την αυγή, και ο Θεός τον αποκάλεσε εωθινό αστέρι.

Δόξα σε σένα, ω Εωσφόρε, γιατί όντας η εξοχότερη των νοήσεων, μπόρεσες να πιστέψεις πως είσαι ίσος με τον Θεό.

Και έπεσες σαν τον κεραυνό από τον ουρανό όπου ο ήλιος σε έπνιγε με την λάμψη του, για να διασχίσεις με τις δικές σου ακτίνες τον σκοτεινό και μυστηριώδη ουρανό της νύχτας. (Σημ: Εωσφόρος σημαίνει άγγελος του Φωτός, ή διαφορετικά της επιστήμης. Χρειάστηκαν πολλοί αιώνες άγνοιας για να τον καταστήσουν ηγεμόνα των δαιμόνων).

Λάμπεις όταν ο ήλιος δύει, και το σπινθηροβόλο βλέμμα σου προηγείται της ανατολής της ημέρας.

Κι όταν η νύχτα θα έχει νικήσει τα σκοτη, συ δεν θα σβύσεις, μοναχικό αστέρι. Αλλά θα εξακοντιστείς με την φροντίδα του ήλιου, του οποίου οι ακτίνες δεν θα σβήσουν ποτέ πια την λάμψη σου. Θα επανέλθεις νικηφόρος και θα είσαι γύρω από τον Θεό ως διάδημα δόξας. Θα λάμπεις πάνω στην καρδιά του σαν διαμάντι.

Ο Πατέρας θα σε οπλίσει με τον κεραυνό του. Ο Υιός θα σου δώσει ένα σκήπτρο επιστεγασμένο με σταυρό. Και το Πνεύμα, με την μορφή της νεαρής παρθένου με γλυκύ χαμόγελο, θα θέσει στο σημαδεμένο πρόσωπό σου τον πρώτο ασπασμό της αγάπης του.

Και θα είσαι σαν τον θριαμβευτή πολεμιστή που επιστρέφει στην εστία του πατέρα του.

Και θα αποκληθείς το φως του κόσμου, πανέμορφος άγγελος της ελευθερίας.

Όχι, δεν είσαι το πνεύμα του κακού, γενναιόδωρο πνεύμα της ανταρσίας και της ευγενικής υπερηφάνειας. Το κακό είναι το μηδέν, είναι η στέρηση του αγαθού, και το αγαθό είναι η ελευθερία.

Διότι η ελευθερία είναι η κόρη της νοημοσύνης και μητέρα της αγάπης.

Ας χαθούν όλες οι χαρές των σκλάβων. Δεν μπορούν να καταστήσουν αιώνια παρά μόνο της ντροπή τους. Όμως, η δόξα θα θριαμβεύσει εξόριστη μέσα στον αιώνιο θρήνο του προγραμμένου.

Πολέμησε ενάντια στον Θεό, και τον νίκησε. Διότι, είμαι νικηφόρος, σημαίνει ότι πολέμησα εναντίον του.

Ο Θεός δεν μπορεί να νικηθεί παρά μόνον από τον ίσο του, και ο ίσος του είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Ω Εωσφόρε, εξήλθες από τους κόλπους του Θεού, και ο Θεός σε κάλεσε κοντά του. Είσαι η πνοή του στόματός του και ο πόθος της καρδιάς του.

Δεν άκουσες, γιατί κατάλαβες. Και δεν υπάκουσες, γιατί αγάπησες.

Δόξα σε σένα, πνεύμα της νοημοσύνης και της αγάπης, διότι, όπως ο Χριστός υπέφερε το μαρτύριο του σταυρού, συ υπέφερες το μαρτύριο της κολάσεως. Ο κόσμος σε καταράστηκε όπως τον καταράστηκε, κι όπως κι αυτός, συγκαταλέχτηκες στην τάξη των νεκρών. Ιδού, όμως, που ξεπροβάλλεις αθάνατος λυτρωτής των αγγέλων.

Και ο Χριστός, ο οποίος, μέσα στον ουρανό που βασιλεύει, εξακολουθεί να είναι στεφανωμένος μ' αγκάθια, θα λάβει από τα χέρια σου ένα χρυσό στέμμα. Διότι ο χρυσός καθαρίστηκε από τις φλόγες, και οι φλόγες είναι αιώνιες όπως η εστία της αγάπης που τις ανάβει.

Το πνεύμα της αγάπης είναι μια μεγάλη πυρά και κατακαίει το μίσος. Είναι μια λίμνη φωτιάς πάντοτε ακίνητη και πάντοτε ενεργή. Και η κόλαση και ο θάνατος ρίχτηκαν μέσα σ' αυτή την λίμνη του πυρός, και στο εξής δεν θα είναι πια.

ELIPHAS LEVI

Η ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ