Προμηθεύς Λυόμενος [Chorus of Spirits] - Percy Bysshe Shelley

Από τα πολύ παλιά τα χρόνια 
οδηγοί και φύλακες ευγενικοί είμαστε
της ουρανόπεμπτης θνητής ζωής.
Κι αναπνέουμε χωρίς  αηδία την ατμόσφαιρα
της ανθρώπινης σκέψης.
Κι είναι θολή και υγρή και γκρίζα,
σαν μέρα που ξολόθρεψε η καταιγίδα,
ταξιδιώτισσα πάνω από αναλαμπές που σβήνουν.
Και είναι λαμπρή
σαν τους ουρανούς τους ασυννέφιαστους
σαν τα ποτάμια τα απάνεμα,
σαν το σιωπηρό και γαλήνιο νερό.
Σαν τα πουλιά στον άνεμο,
σαν τα ψάρια στο κύμα,
οι σκέψεις του ανθρώπινου νου
αιωρούνται πάνω απ’  τον τάφο.
Εκεί φτιάχνουμε την υγρή μας φωλιά.
Ταξιδεύοντας σαν σύννεφα αχαλίνωτοι
μέσα στο στοιχείο του απείρου.

From unremembered ages we
Gentle guides and guardians be
Of heaven-oppressed mortality;
And we breathe and sicken not
The atmosphere of human thought:
Be it dim, and dank, and gray,
Like a storm-extinguished day,
Travelled o’er by dying gleams;
Be it bright as all between
Cloudless skies and windless streams,
Silent liquid and serene;
As the birds within the wind,
As the fish within the wave,
As the thoughts of man’s own mind
Float thro’ all above the grave;
We make there our liquid lair.
Voyaging cloudlike and unpent
Thro’ the boundless element.

Υπεράσπιση της Ποίησης [αποσπάσματα] - Percy Bysshe Shelley

...Η γλώσσα των ποιητών είναι ζώσα μεταφορά. Επισημαίνει τις μέχρι πριν ακατανόητες σχέσεις των πραγμάτων, τις καθιστά αιώνιες, έως ότου οι λέξεις που τις αναπαριστούν με το πέρασμα του χρόνου γίνουν σημεία αναλογιών, κατηγορίες ιδεών...

...Ο ποιητής μετέχει στο αιώνιο, το απέραντο και το ένα. Στη σκέψη του χρόνος, τόπος και αριθμός δεν υφίστανται...

...Σκοπός του ποιητή δεν είναι να θεωρεί μόνον το παρόν ως έχει... αλλά μέσα στο παρόν να διακρίνει το μέλλον. Οι σκέψεις του δεν είναι παρά οι σπόροι των λουλουδιών και των καρπών του μέλλοντος χρόνου...

...Το ποίημα είναι καθολικό, εμπεριέχει το σπέρμα μιας αναλογίας, προς κάθε τι που είναι δυνατόν να υπάρξει, σε όλες τις πιθανές παραλλαγές της ανθρώπινης φύσης...

...Ένας άλλος καθρέφτης ικανός να ξανακάνει ωραίο εκείνο που έχει φθαρεί, είναι η ποίηση...

...Η ποίηση αφαιρεί απ’ τα πράγματα το πέπλο της συνήθειας. Αποκαλύπτει την κρυμμένη τους ομορφιά. Που αυτή είναι η απώτατη ουσία του κόσμου...

...Για να είναι κανείς αγαθός με τη βαθύτερη έννοια, θα πρέπει να μπορεί να φαντάζεται με ένταση και πληρότητα...

...Η ποίηση δρα επί της αιτίας... Γιατί η ποίηση είναι το σπαθί της αστραπής που δεν μπαίνει ποτέ στη θήκη...

...Η ποίηση από το ένα μέρος και το συμφέρον του ατόμου από το άλλο, είναι ο Θεός και ο Διάβολος του κόσμου...

...Γιατί η ποίηση είναι η τέλεια και ακριβής στιγμή, ο ροδαμός των πραγμάτων...

...Δημιουργεί ανάλογα για μας μιαν άλλην ύπαρξη μέσα στην ύπαρξή μας. Γινόμαστε κάτοικοι ενός άλλου κόσμου, που μπροστά του ο πραγματικός μοιάζει χαώδης...

...Ο νους βρίσκεται σ’ ένα δικό του χώρο και μπορεί να φτιάξει «έναν Παράδεισο από Κόλαση ή μια Κόλαση από Παράδεισο». Η ποίηση μας απαλλάσσει από την κατάρα να είμαστε δέσμιοι των τυχαίων γεγονότων του περιβάλλοντος...

...Οι ποιητές είναι ιεροφάντες μιας ακατανόητης έμπνευσης... Είναι οι ίδιες τους οι λέξεις ικανές να εκφράζουν ακόμη κι εκείνο που βρίσκεται πέραν απ’ ό,τι ο νους συλλαμβάνει...

...Γιατί η ποίηση είναι ατελεύτητη φορά προς το φως το φυσικό που είναι ο λόγος και το φως το Άκτιστον που είναι ο Θεός...

Percy Bysshe Shelley

Υπεράσπιση της Ποίησης

Απόδοση Ιουλίτα Ηλιοπούλου

Εκδόσεις ύψιλον/βιβλία 1996