Ο 'Αγιος Νικόλαος και το πλοκάμι - http://www.iranon.gr/

Ο ταξιδιώτης που περνά από τον 'Αγιο Νικόλαο Κρήτης βρίσκει τον εαυτό του σε μια μικρή πόλη με έντονο τοπικό χρώμα και τουριστική φυσιογνωμία. Κτισμένη στο εσωτερικό του κόλπου του Μεραμπέλλο, την πόλη αγκαλιάζει κατά το μεγαλύτερο μέρος η θάλασσα. Και η βαθυγάλανη θάλασσα κυριαρχεί της μικρής πόλης, αφού ακόμα και όταν το γαλάζιο δεν είναι άμεσα ορατό, η μυρωδιά της αρμύρας και το αέναο βουητό των κυμάτων δρουν ως διαρκής υπενθύμιση των υδάτινων όγκων.

Η πόλη του 'Αγίου Νικολάου.

Πρόκειται για το τυπικό δείγμα ελληνικής παραθαλάσσιας πόλης που κανείς θα περίμενε να συναντήσει σε τουριστικά καρτ-ποστάλ - έναν τόπο όπου η νωχελικότητα και οι αργοί ρυθμοί ευνοούν τη χαλάρωση και απομακρύνουν τους προβληματισμούς. Εξ ου και οι πολυάριθμοι τουρίστες των θερινών μηνών, ξένοι κατά κύριο λόγο, που περιφέρονται αναζητώντας παραλίες, αξιοθέατα, σουβενίρ και ταβερνάκια. Στην όλη γραφική και σύμφωνη με τα καθιερωμένα εικόνα της πόλης, ωστόσο, υπάρχει μια μικρή εστία παραφωνίας/προβληματισμού που ίσως κάποιοι επισκέπτες προσέξουν με την άκρη του ματιού ή του μυαλού τους. Αφορά ένα γλυπτό στην ακροθαλασσιά:

Σύμφωνα με τους δημιουργούς του, παριστάνει το κέρας της Αμάλθειας, της αίγας που κατά τη μυθολογία έτρεφε τον Δια όταν, ως βρέφος, η μητέρα του Ρέα τον είχε κρύψει σε ένα σπήλαιο της Κρήτης (το Ιδαίο 'Αντρο) προκειμένου να τον σώσει από τον πατέρα του τον Κρόνο, ο οποίος επεδίωκε να τον καταβροχθίσει. Ασχέτως όμως με τις προθέσεις των δημιουργών του, οι περισσότεροι επισκέπτες αναγνωρίζουν στο σχήμα του γλυπτού ένα πλοκάμι. Για την ακρίβεια, ένα αναδυόμενο πλοκάμι με φόντο τη θάλασσα.

Έχουμε, λοιπόν, μια γαλήνια παραθαλάσσια πόλη, στην ακτή της οποίας δεσπόζει ένα γλυπτό που θεωρητικά σχεδιάστηκε ώστε να θυμίζει ένα μυθικό κέρας, αλλά τελικά μοιάζει περισσότερο με αναδυόμενο πλοκάμι.

Τώρα, εκείνη η Αμάλθεια, η τροφός του Δία, δεν ήταν και τόσο απλή και αθώα ιστορία. Στη μυθολογία, ως Αμάλθεια άλλοτε κατονομάζεται η ίδια η αίγα που έδινε το γάλα της στο παιδί-Δία, και άλλοτε μια Νύμφη που φρόντιζε την αίγα (http://el.wikipedia.org/wiki/Αμάλθεια_(μυθολογία). Όχι οποιαδήποτε αίγα, πάντως· όπως αναφέρεται (ΒΛΕΠΕ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ): «Ήταν ένα ον, που προξενούσε τρόμο και καταγόταν από τον Ήλιο· οι Τιτάνες τόσο πολύ φοβόνταν και την όψη του μονάχα που η Γη, με παράκληση τους, έκρυψε το ζώο μέσα σε μια σπηλιά στα βουνά της Κρήτης. Αργότερα, όταν ο Δίας πολέμησε εναντίον των Τιτάνων, έκαμε από το δέρμα αυτής της κατσίκας μια πανοπλία. Αυτή η πανοπλία ήταν η "αιγίδα".» Στην αρχαιοελληνική κοσμογονία, λοιπόν, ο Δίας, ο μετέπειτα αρχηγός των θεών, εμφανίζεται να είχε τραφεί -κατ' ουσία ανατραφεί- από μια εξωγήινη οντότητα, η θέα και μόνο της οποίας γεννούσε τον τρόμο. Και, μάλιστα, ήταν χάρη στην προστασία/πανοπλία αυτής της εξωγήινης οντότητας, την αιγίδα, που είχε τελικά καταφέρει να ανατρέψει την κυριαρχία των Τιτάνων. Μέσω αυτής, ο Δίας απαλλάχτηκε από την τυραννία του πατέρα του και αρχηγού των Τιτάνων, Κρόνου - όπου Κρόνος, βέβαια, ο Χρόνος, που γεννά και καταβροχθίζει τα δημιουργήματα/παιδιά του. Η βασική ιδέα πίσω από την πανάρχαια αυτή παράδοση με τις πολυάριθμες παραλλαγές είναι ενδιαφέρουσα όσο και γοητευτική: ήταν ο ερχομός ενός τρομακτικού όντος από έναν άλλο κόσμο εκείνο που επέδρασε στην ανατροπή των παλαιών θεών της Γης, των Τιτάνων, και, ως επακόλουθο της Τιτανομαχίας, στην ανατολή των νέων, Ολύμπιων θεών.

Αλλά, ας αφήσουμε τη μυθολογία κατά μέρος. 'Αλλωστε, όπως λέγαμε, το κατασκεύασμα στην ακτή του Αγίου Νικολάου θυμίζει περισσότερο πλοκάμι παρά κέρας. Και δεν είναι μόνο το σχήμα του που δημιουργεί αυτή την εντύπωση, αλλά και η θέση του δίπλα στη θάλασσα σε μια πόλη που, χαρακτηριστικά, φέρει το όνομα του προστάτη αγίου των θαλασσινών.

Περισσότερο από την εκτεταμένη ακτογραμμή ή την ονομασία της, ωστόσο, η στενή σχέση της πόλης με το υγρό στοιχείο καθορίζεται από τη λίμνη που σχηματίζεται στο κέντρο της.

Η λίμνη και το στενό κανάλι που τη συνδέει με τη θάλασσα.

Η "Βουλισμένη" ή απλά "Λίμνη", όπως την αποκαλούν οι ντόπιοι, είναι πραγματική λίμνη, κι όχι προεκβολή της θάλασσας στη στεριά. Μέχρι τη δεκαετία του 1860 το νερό της ήταν γλυκό, ενώ μετατράπηκε σε υφάλμυρο μετά τη διάνοιξη την περίοδο εκείνη ενός καναλιού που τη συνέδεσε με τη θάλασσα του λιμανιού. Μύθοι και θρύλοι την περιέβαλλαν από τα αρχαία ακόμα χρόνια, και ήταν στα νερά της που πιστευόταν ότι συνήθιζαν να λούζονται οι θεές Αθηνά και Άρτεμις. Όμως, η λίμνη είχε άσχημη γενικά φήμη μεταξύ των κατοίκων. Θεωρούσαν ότι αποτελούσε δίαυλο επικοινωνίας με κακά πνεύματα, ενώ την αποκαλούσαν και "βρωμολίμνη", εξαιτίας της κατά περιόδους άσχημης οσμής των στάσιμων νερών της, πριν αυτά ενωθούν μέσω του καναλιού με τη θάλασσα.

Κυρίαρχο στοιχείο στις διάφορες δοξασίες και παραδόσεις απετέλεσε το ασυνήθιστα μεγάλο βάθος της λίμνης. Τη χαρακτήριζαν άπατη, και ήταν μόλις το 1853 που αυτή βυθομετρήθηκε (από έναν 'Αγγλο Ναύαρχο) και βρέθηκε να έχει πυθμένα στα 64 μέτρα. Όσο για τον τρόπο δημιουργίας της, μια παλαιότερη άποψη ήθελε την, περίπου κυκλική και με κάθετα τοιχώματα, λίμνη να έχει σχηματιστεί ως αποτέλεσμα ηφαιστειακής δραστηριότητας, όμως η σύγχρονη αντίληψη είναι ότι αποτελεί σημείο εκροής υπόγειου ποταμού. Πάντως, το 1956, μετά από έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης, η λίμνη γέμισε με νεκρά ψάρια, ενώ τα νερά της υπερχείλισαν και πλημμύρησαν τα γύρω κτίσματα. Το περιστατικό εκείνο οδήγησε ορισμένους στη διατύπωση της άποψης ότι η λίμνη ενδέχεται να επικοινωνεί υπογείως με το νησί της Σαντορίνης, κάπου 130 χιλιόμετρα βορειοδυτικότερα (στοιχεία για τη λίμνη του Αγίου Νικολάου: http://el.wikipedia.org/wiki/Άγιος_Νικόλαος_Λασιθίου,http://www.explorecrete.com/crete-east/GR-agios-nikolaos-limni.html).

Μέσα σε όλα αυτά, το αρχαίο παρελθόν αποκαλύπτει μια ακόμα, λιγότερο προφανή άλλα πιο ιδιαίτερη σχέση του τόπου με τη θάλασσα και το υγρό στοιχείο. Ο 'Αγιος Νικόλαος αντιστοιχούσε κάποτε στη λεγόμενη "Λατώ προς Καμάρα" και ήταν λιμάνι της γειτονικής αρχαίας Λατούς (ή "Λατούς Ετέρας"). Από τις δύο αυτές ενωμένες διοικητικά πόλεις είχε ξεκινήσει και διαδοθεί σε όλη την Ελλάδα η λατρεία της θεάς Ειλειθυίας (απαντάται και ως Ελεύθεια, Ελανθώ, Ελειθώ, ή και Λυκινία στη ρωμαϊκή της εκδοχή). Η Ειλείθυια, η οποία φαίνεται ότι αποτελούσε πανάρχαια μινωική θεότητα που ενσωματώθηκε στο κλασικό αρχαιοελληνικό πάνθεο, ήταν η θεά της γέννησης και των ωδινών που συνοδεύουν τον τοκετό. Γίνεται, λοιπόν, εμφανής ο συσχετισμός της λατρείας της Ειλειθυίας με τη θάλασσα, αφού ανέκαθεν οι άνθρωποι ένοιωθαν ότι από τη θάλασσα είχε ξεπηδήσει η ζωή στη γη. Και έτσι, διόλου αναπάντεχα τελικά, η λατρεία της θεάς της γέννησης είχε ξεκινήσει και διαδοθεί από ένα αρχαίο λιμάνι -τον 'Αγιο Νικόλαο- έναν τόπο κυριαρχίας της θάλασσας-μητέρας της ζωής.

Η ιστορία με τη θεά Ειλείθυια έχει βάθος. Σε κάποιες αρχαίες πηγές γίνεται αναφορά και σε "Ειλειθυίες" -σε πληθυντικό αριθμό θεοτήτων, δηλαδή- γενικά όμως η Ειλείθυια αναφέρεται ως μονήρης θεότητα, το όνομα της οποίας είχε προέλθει από τις ικετευτικές επικλήσεις "ελθέ!", "ελθέ!" των γυναικών που βίωναν τον τοκετό και ζητούσαν τη βοήθεια της. Υπάρχουν διάφορες παραλλαγές και αρκετή σύγχυση μεταξύ των διαφόρων μύθων, το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι, σύμφωνα με μια τεκμηριωμένη άποψη, η Ειλείθυια και η λατρεία της συνδέονταν με τα Ελευσίνια Μυστήρια, για τα οποία υποστηρίζεται ότι είχαν διαδοθεί στην Αττική από τη μινωική Κρήτη (σχετικά: http://el.wikipedia.org/wiki/Ειλείθυια). Τα Ελευσίνια Μυστήρια ήταν η μεγαλύτερη, ιερότερη και πιο μυστηριακή τελετουργική εορτή της αρχαίας Ελλάδας, και, αν και τα σωζόμενα στοιχεία είναι λιγοστά (κυρίως λόγω της αυστηρής μυστικότητας που τα περιέβαλλε), γνωρίζουμε ότι κεντρικό θέμα των δρώμενων ήταν ο κύκλος γέννησης-θανάτου. Είναι φανερή η συνάφεια των εννοιών αυτών με τις ιδιότητες που αποδίδονταν στην Ειλείθυια, η οποία εκτός από θεά της γέννησης θεωρούνταν υπεύθυνη και για τις περιπτώσεις θανάτου γυναικών κατά τον τοκετό. Φανερή, επίσης, είναι και η σημασία των συγκεκριμένων συμβολισμών σε κάθε είδους μυητική διαδικασία, αφού κάθε μυούμενος καλείται να πεθάνει και να ξαναγεννηθεί στον νέο του εαυτό. Μελετητές σημειώνουν την ετυμολογική συνάφεια του ονόματος "Ειλείθυια" με το τοπωνύμιο "Ελευσίς". Και μάλλον δεν είναι τυχαίο το ότι η Ελευσίνα, ο τόπος που επιλέχτηκε για την τέλεση των μεγάλων Ελευσίνιων Μυστηρίων, βρέχεται από τη θάλασσα (υπήρχαν και τα λεγόμενα «μικρά Ελευσίνια» -προεόρτια, κατά κάποιον τρόπο- που τελούνταν στις όχθες του Ιλυσσού, δίπλα στο λόφο του Αρδηττού).

Σήμερα, όλα αυτά δεν αποτελούν παρά απόηχους από ένα λησμονημένο και εν πολλοίς ξένο παρελθόν. Ο περαστικός που κοντοστέκεται μπροστά στο γλυπτό του Αγίου Νικολάου σπανίως έχει την πολυτέλεια να αναρωτηθεί για πολύ σε σχέση με το νόημα του. Αλλά και το γλυπτό, που αν και σχεδιάστηκε ως κέρας θυμίζει πλοκάμι, «εκπέμπει» περισσότερο στο φάσμα της αλληγορίας παρά σε εκείνο της ορθόδοξης οπτικής. Ποιος ξέρει, μπορεί τελικά, μέσω κάποιου ανεξιχνίαστου μηχανισμού, οι μνήμες ενός τόπου να βρίσκουν τρόπο να μετουσιώνονται και να αποτυπώνονται σε μορφές και σχήματα ανεξάρτητα από τις συνειδητές δράσεις των ανθρώπων. Μνήμες, που στο αρχαίο λιμάνι του Αγίου Νικολάου η αύρα του δειλινού ουδέποτε έπαψε να αναδεύει.

Σημείωση: Η δορυφορική φωτογραφία της πόλης του Αγίου Νικολάου προέρχεται από το πρόγραμμα «Google Earth» (http://earth.google.com/), ενώ οι δύο άλλες φωτογραφίες που δε φέρουν το λογότυπο του site, από τις συλλογέςhttp://www.panoramio.com/photo/342008 και http://www.panoramio.com/photo/25806678.

Μηχανές αναζήτησης - www.iranon.gr

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΑΡΘΡΟ ΣΤΗΝ ΙΣΟΣΕΛΙΔΑ www.iranon.gr

http://www.iranon.gr/NEWSANDMORE/NEWSANDMORE.htm

ΑΠΟ ΤΟ ΙΔΙΟ SITE (ΚΑΙ ΑΡΘΡΟ) ΚΑΙ Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ

Κάθε κοινωνία κάθε εποχής έχει τις δικές της αναζητήσεις.

Αυτό ακούγεται σαν αρχή ανιαρής μαθητικής έκθεσης, από εκείνες που συνήθως βαθμολογούνται υψηλά στις σχετικές εξετάσεις. Ή σαν πρόλογος ακόμα πιο ανιαρής τηλεοπτικής συζήτησης, όπου διάφοροι βαρετοί καλεσμένοι ανταλλάσσουν πληκτικές απόψεις για το κοινωνικό γίγνεσθαι. Όταν όμως στη διάθεση των κοινωνιών υπάρχουν πια μέσα όπως το internet και εργαλεία όπως οι μηχανές αναζήτησης, «οι αναζητήσεις» παύουν να αποτελούν έννοια νεφελώδη και μετατρέπονται σε μετρήσιμα, αξιολογήσιμα, ακόμα και εμπορεύσιμα μεγέθη, κατά την κυριολεκτικότερη δυνατή έννοια.

Κάθε φορά που κάποιοι όροι υποβάλλονται ως κριτήρια αναζήτησης στο internet, αντίστοιχες βάσεις δεδομένων «ακούν», καταγράφουν και ενημερώνονται, προσαρμόζοντας μακροπρόθεσμα τις μελλοντικές απαντήσεις των μηχανών αναζήτησης. Αλλά, φυσικά, το πράγμα δε σταματά εκεί. Και ουδείς γνωρίζει αν και πού πρόκειται να σταματήσει.

Πρόσφατα η Google, μακράν η πιο διαδεδομένη και προηγμένη μηχανή αναζήτησης του internet, ενσωμάτωσε ένα σύστημα αυτόματης συμπλήρωσης των προς αναζήτηση όρων, προκειμένου οι χρήστες να εξοικονομούν το χρόνο και τις θερμίδες που θα απαιτούσε η πλήρης πληκτρολόγηση τους. Έτσι, ήδη από την πληκτρολόγηση του πρώτου γράμματος, προβάλλεται μια λίστα με τους όρους αναζήτησης που η μηχανή θεωρεί πιθανότερο ότι οι χρήστες προτίθενται να υποβάλουν. Οι όροι που υποδεικνύονται είναι εναρμονισμένοι ανάλογα με τη γλώσσα αλλά και τη χώρα προέλευσης των χρηστών. Κατά συνέπεια, διαφορετικοί όροι υποδεικνύονται από την αμερικανική εκδοχή της Google (www.google.com) και διαφορετικοί από την ελληνική (www.google.gr), είτε πληκτρολογούνται αγγλικοί είτε ελληνικοί χαρακτήρες. Υπάρχει, δηλαδή, πλήρης εξειδίκευση των υποδείξεων (όπως και των αποτελεσμάτων, βέβαια) ανάλογα με την εθνότητα.

Αν και δεν είναι γνωστά τα επιμέρους στοιχεία του αλγορίθμου μέσω του οποίου η μηχανή αναζήτησης καταλήγει στις εκάστοτε υποδείξεις, είναι σαφές ότι αυτές προσδιορίζονται σε συνάρτηση και κατ' αναλογία με τις συχνότερα υποβαλλόμενες αναζητήσεις χρηστών τη δεδομένη χρονική περίοδο. Έχοντας υπόψη το τελευταίο, ο ακόλουθος πίνακας, όπου καταγράφονται οι δύο πρώτες (από τις δέκα συνολικά) υποδείξεις όρων αναζήτησης για κάθε μεμονωμένο γράμμα του ελληνικού αλφαβήτου, παρουσιάζει πολλαπλό ενδιαφέρον (αφορά την τρέχουσα περίοδο και την ελληνική εκδοχή της Google -www.google.gr):

Α Β Γ 1. αθηνοραμα 2. ασεπ   1. βικιπαίδια 2. βιντεο με ελληνιδες που γαμιουνται   1. γαμιεται η γυναικα μου 2. γαμιεμαι   Δ Ε Ζ 1. δεη 2. δρομολογια πλοιων   1. επιδομα αλληλεγγυης 2. εορτολογιο   1. ζωδια 2. ζουγκλα Η Θ Ι 1. ηλεκτρονικη αθηνων 2. η ζωη της αλλης   1. θερμιδομετρητης 2. θεατρο   1. ιν.γρ 2. ικεα   Κ Λ Μ 1. καιρος 2. κρατικο λαχειο   1. λεξικο 2. λαικο λαχειο   1. μουναρες 2. μεταχειρισμενα αυτοκινητα   Ν Ξ Ο 1. νομαρχια αθηνων 2. ναυτεμπορικη   1. ξενοδοχεια θεσσαλονικη 2. ξενοδοχεια αθηνα   1. ονειροκριτης 2. οαεδ   Π Ρ Σ 1. προγραμμα τηλεορασης 2. παιχνιδια   1. ραδιοφωνικοι σταθμοι 2. ραδιοφωνο   1. συνταγες μαγειρικης 2. συνταγες της παρεας   Τ Υ Φ 1. τροκτικο 2. τελη κυκλοφοριας 2010   1. υπουργειο οικονομικων 2. υοθτθβε   1. φαψεβοοκ 2. φωτογραφιες γυμνων γυναικων   Χ Ψ Ω 1. χρυση ευκαιρια 2 χαρτης αθηνας 1. ψηφιακη τηλεοραση 2. ψυχολογικα τεστ 1. ωροσκοπιο 2. ωροσκοπος

* Για όσους αναρωτιώνται, το "υοθτθβε" υπό το γράμμα "Υ" και το "φαψεβοοκ" υπό το "Φ" αντιστοιχούν στην πληκτρολόγηση με ελληνικούς χαρακτήρες των όρων "youtube" και "facebook".

 Κάθε κοινωνία κάθε εποχής έχει τις δικές της αναζητήσεις, όπως λέγαμε. Και τα παραπάνω αντανακλούν τις αναζητήσεις -στην κυριολεξία- της δικής μας κοινωνίας. Αντανακλούν, βέβαια, και την υποκρισία της, με τον πιο εύγλωττο -κυριολεκτικά, και πάλι- τρόπο. Αλήθεια, τώρα που στα σχολεία διαδίδεται η χρήση των netbooks και επιτέλους αξιοποιείται το internet, πως θα εξηγούσε ένας δάσκαλος τους υποδεικνυόμενους όρους αναζήτησης που συνοδεύουν την πληκτρολόγηση ενός "Γ"; Μήπως φταίει το «σκοτεινό και γεμάτο παγίδες internet»; Η λειτουργία αυτόματης συμπλήρωσης ("auto complete") τηςGoogle υπάρχει τρόπος να απενεργοποιηθεί, αλλά προφανώς το θέμα δεν είναι εκεί.

Όταν, μερικά χρόνια πριν, η έκφραση «κοινωνία της πληροφορίας» γινόταν της μόδας, ελάχιστοι μπορούσαν να υποψιαστούν το πραγματικό δυναμικό και τις πλήρεις προεκτάσεις της. Ήδη, λιγότερο από μια δεκαετία μετά, η βοηθητική λειτουργία μιας μηχανής αναζήτησης, από μόνη της, ανοίγει ένα απέραντο πεδίο έρευνας και εφαρμογής για -μεταξύ άλλων- κοινωνιολόγους, υπεύθυνους marketing και πολιτικούς. Γιατί, δεν έχει παρά να κοιτάξει κανείς τις υποδείξεις -άρα και τις συνηθέστερες αναζητήσεις- που σχετίζονται με την πληκτρολόγηση «υπαρξιακών» όρων, όπως "έχω", "δεν έχω", "είμαι", "δεν είμαι", "θέλω", "δεν θέλω", "μπορώ", "δεν μπορώ" κλπ, για να πιάσει ένα «σφυγμό» που καμία παραδοσιακή σφυγμομέτρηση δε θα μπορούσε να αφουγκραστεί επαρκώς (ενδιαφέρον, πάντως, παρουσιάζουν τελευταία και οι υποδείξεις που ακολουθούν την πληκτρολόγηση του "τι σημαίνει").

Είναι ευνόητο ότι σε όλα αυτά υπάρχουν εφαρμογές οικονομικού ενδιαφέροντος. Γι' αυτό, άλλωστε, και η λειτουργία αυτόματης συμπλήρωσης των προς αναζήτηση όρων της Google δεν αποτελεί παρά το «μικρό ξαδερφάκι» ενός πολύ πιο σύνθετου εργαλείου έρευνας που ονομάζεται "Google Trends"(www.google.com/trends). Εκεί, γίνεται διαχρονική ανάλυση των τάσεων που παρουσιάζουν οι υποβαλλόμενοι όροι αναζήτησης, σε παγκόσμια κλίμακα και σε συγκριτική αντιπαραβολή με τη συχνότητα εμφάνισης τους σε ΜΜΕ. Τα συμπεράσματα που μπορούν να εξαχθούν αφορούν κυριολεκτικά κάθε τομέα γνώσης, εμπειρίας και ανθρώπινης συμπεριφοράς. Για παράδειγμα, ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι κορυφές του όρου "sex" λίγο πριν από κάθε πρωτοχρονιά (http://www.google.com/trends?q=sex), σε συνδυασμό μάλιστα με το γεγονός ότι τη γενικότερη εκείνη περίοδο παρουσιάζουν έξαρση και οι αναζητήσεις του όρου "death" ("θάνατος" - http://www.google.com/trends?q=death).

Ας μην επεκταθούμε περισσότερο. 'Αλλωστε, το όλο θέμα αποπνέει μελαγχολία. Ίσως για αυτό να ευθύνεται το γεγονός ότι με την πληκτρολόγηση του "Δ" υποδεικνύεται η "δεη" και όχι το "διάστημα", ενώ στο πάτημα του "Α" ξεπηδούν το "αθηνοραμα" και το "ασεπ" αντί για τα "άστρα". Σε αντίθεση με παλαιότερες δεκαετίες, οι άνθρωποι έχουν πάψει να κοιτούν τον ουρανό, εστιάζοντας σχεδόν αποκλειστικά στα περιεχόμενα του στομαχιού και των εσωρούχων τους. Εξ ου και η εξαπλούμενη κατάθλιψη. Αλλά, είπαμε, ας μην επεκταθούμε περισσότερο.

19 /01/ 10

Tο Μαγικό Ταξίδι - SITE ΙRΑΝΟΝ

ΑΠΟ ΤΟ  http://www.iranon.gr/

Θα φεύγαμε ποτέ, αν η έξοδος ανοιγόταν μπροστά μας; Θα ήμασταν διατεθειμένοι να αφήναμε πίσω τον οικείο μας μικρόκοσμο για μια περιπλάνηση στους ανοιχτούς ορίζοντες; Είμαστε σπόροι, γενετικά προγραμματισμένοι να ριζώσουμε, να αναπαραχθούμε και να πεθάνουμε όπου οι κοσμικοί άνεμοι μας αποθέτουν, με τις επιλογές μας να περιορίζονται αποκλειστικά στο προς τα που θα στρέψουμε τις ρίζες μας; Οι ρίζες αυτές, τελικά, μας εξασφαλίζουν επιβίωση ή Ζωή;

Έχουν πια περάσει πολλά χρόνια από την εποχή που σε κάποιο παιδάκι άρεσε να ακούει πάντοτε ένα συγκεκριμένο νανούρισμα πριν αποκοιμηθεί. Και η μητέρα του, μέσα σε μια τρυφερή ιεροτελεστία, του σιγοτραγούδαγε κάθε βράδυ με απαλή φωνή:

Το είχα καημό και μεράκι μου

να φύγω απ' το χωριουδάκι μου

να φύγω απ' το χωριουδάκι μου

καβάλα στο γαϊδουράκι μου

Στο ξωκλήσι προσκύνησα

κι ένα βράδυ ξεκίνησα.

Τα δέντρα που με κοιτούσανε

με λύπη με χαιρετούσανε

με λύπη με χαιρετούσανε

που πας και φεύγεις ρωτούσανε

Στο ξωκλήσι προσκύνησα

κι ένα βράδυ ξεκίνησα.

Μα πριν φτάσω στο μύλο μου

γυρνώ και βλέπω το σκύλο μου

μεσ' στα μάτια με κοίταγε

και να μείνω μου ζήταγε

Και μου 'φυγε το μεράκι μου

να φύγω απ' το χωριουδάκι μου

και γύρισα στο σπιτάκι μου

καβάλα στο γαϊδουράκι μου

Το νανούρισμα αυτό γεννούσε έντονα και αντικρουόμενα συναισθήματα στο παιδάκι, που στη θέση του πρωταγωνιστή τοποθετούσε τον εαυτό του. Η μόνη διαφορά ήταν ότι -για κάποιο λόγο- στο δικό του μυαλό η όλη σκηνή διαδραματιζόταν, όχι βράδυ, αλλά δειλινό.

Το παιδάκι προσπαθούσε να ξεδιαλύνει τα συναισθήματα του, αποφασίζοντας για το ποια θα ήταν η δική του απόφαση μπροστά σε ένα τέτοιο δίλημμα. Η ιδέα της αναχώρησης για μια δίχως επιστροφή περιπλάνηση στα μονοπάτια του «πέρα» τού γεννούσε μια μεθυστική έξαψη. Μπορούσε σχεδόν να νοιώσει τον εαυτό του να βαδίζει σε καταπράσινους λόφους, καθώς το χωριουδάκι πίσω του μίκραινε συνεχώς μέσα στο ηλιοβασίλεμα. Ο απέραντος, μαγικός Κόσμος ξανοιγόταν μπροστά του, με όλες του τις μυστικές γωνιές έτοιμες να δεχθούν το διάβα του, ενώ μυριάδες υποσχέσεις για σαγηνευτικές περιπέτειες και αλαργινές ιστορίες πλανώνταν στην ατμόσφαιρα.

Κάποια στιγμή, όμως, μέσα στην όλη ονειροπόληση, συναντούσε και το βλέμμα του σκύλου του. Θα μπορούσε, βέβαια, να τον πάρει και αυτόν μαζί, όμως το παιδάκι καταλάβαινε ότι κάτι τέτοιο δε θα έλυνε το πρόβλημα, απλώς θα το μετέθετε. Το παρακλητικό βλέμμα του σκύλου, τα δέντρα που αποχαιρετούσαν με λύπη και ο μύλος που θα γύριζε έρημος πια ήταν τα σύμβολα του γαλήνιου και φιλόξενου μικρόκοσμου που θα άφηνε για πάντα πίσω του. Και η μελαγχολία που του προκαλούσαν οι εικόνες αυτές ήταν το τίμημα που θα έπρεπε να πληρώσει αν ήθελε να βαδίσει προς τους, όλο υποσχέσεις, ορίζοντες του δειλινού.

Παρότι του ήταν απολύτως γνωστή, το παιδάκι περίμενε να ακούσει την κατάληξη της ιστορίας με ολοένα μεγαλύτερη ανυπομονησία κάθε φορά. Γιατί, ενδόμυχα αρχικά, και με τον καιρό όλο και πιο συνειδητά, ευχόταν ο πρωταγωνιστής να κατάφερνε να σπάσει τα δεσμά του. Ναι, υπήρχε η μελαγχολία όλων όσων θα άφηνε πίσω του, όμως η μελαγχολία αυτή δεν μπορούσε να συγκριθεί με την κατάθλιψη που του γεννούσε η ιδέα της ματαίωσης, του πισωγυρίσματος και του μαγικού ταξιδιού που δε θα ξεκινούσε ποτέ. Πώς θα μπορούσε η προσμονή για ένα τέτοιο ταξίδι να διαλυθεί μέσα στο δειλινό; Πώς θα μπορούσε το γαλήνιο χωριουδάκι να κρύψει τη θέα των ανοιχτών οριζόντων;

Πολύ σύντομα το παιδάκι είχε πάψει πια να αντιμετωπίζει οποιοδήποτε δίλημμα. Το χωριουδάκι, αντιλαμβανόταν, δεν ήταν προορισμός αλλά αφετηρία. Και ξεκινούσαν μονοπάτια από εκεί, μονοπάτια που οδηγούσαν προς τόπους μακρινούς και τοπία πρωτόφαντα. Όχι, δε θα γύριζε πίσω, όσο παρακλητικά και αν κοίταζε ο σκύλος του, όσο κι αν τα κλαδιά των δέντρων έγερναν λυπημένα στο διάβα του. Κάποιο δειλινό θα ξεκινούσε για το Μαγικό Ταξίδι, βαδίζοντας για πρώτη φορά τα φιδογυριστά μονοπάτια που χάνονταν πέρα από τους λόφους. Η νύχτα δε θα το έβρισκε πλέον ξανά στο χωριουδάκι του.

Μετά το παιδάκι μεγάλωσε...

18/ 03 / 06  http://www.iranon.gr/NEWSANDMORE/NEWSANDMORE.htm