Λήθη - Λορέντζος Μαβίλης

 

Καλότυχοι οι νεκροί, που λησμονάνε

την πίκρια της ζωής· όντας βυθίσει

ο ήλιος, και το σούρουπο ακολουθήσει,

μην τους κλαις, ο καημός σου όσος και νάναι!

Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε

στης λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση·

μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίσει,

α στάξει γι’ αυτές δάκρυ, όθε αγαπάνε.

Κι αν πιουν θολό νερό, ξαναθυμούνται,

διαβαίνοντας λιβάδια από ασφοδίλι,

πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται.

Α δεν μπορείς παρά να κλαις το δείλι,

τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν:

θέλουν – μα δε βολεί να λησμονήσουν.

Λορέντζος Μαβίλης

Τα Έργα (Δεύτερη Έκδοση)

Εκδότης Στέφανος Πάργας

Αλεξάνδρεια 1923

Υπεράνθρωπος - Λορέντζος Μαβίλης

Του μυστήριου ανασήκωσε την πέτρα

και μη σκιαχτείς το δάγκωμα του αστρίτα.

Το τι ΄ναι η αλήθεια αδιάκοπα αναζήτα

και ιδές αν είναι, ως λεν, ψυχοπονέτρα.

Μία μία τες σαγιτιές του πόνου μέτρα

και άγρυπνος τες πληγές που ανοίγουν κοίτα

μηνύτρα φτάνει η καθεμιά σαγίτα

απ΄ της άσπλαχνης Μοίρας τη φαρέτρα.

Και α βρεις που ο Πόνος είναι η μόνη Αλήθεια,

τότες απ΄ τ΄ αντριωμένα σου τα στήθια

την ταπεινότη γδύσου της ορφάνιας.

Στης Ομορφιάς, στης Δύναμης τη γλύκα,

με αλαλητό χαράς και περηφάνειας

γίνε Θεός σου και τη Μοίρα νίκα.-

ΕΛΙΑ - ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ ΜΑΒΙΛΗΣ

Στην κουφάλα σου εφώλιασε μελίσσι,
Γέρικη ελιά, που γέρνεις με τη λίγη
Πρασινάδα που ακόμα σε τυλίγει
Σα νάθελε να σε νεκροστολίση.

Και το κάθε πουλάκι στο μεθύσι
Της αγάπης πιπίζοντας ανοίγει
Στο κλαρί σαν ερωτιάρικο κυνήγι,
Στο κλαρί σου που δεν θα ξανανθήση.

Ώ πόσο στη θανή θα σε γλυκάνουν,
Με τη μαγευτική βοή που κάνουν,
Ολοζώντανης νιότης ομορφάδες
Που σα θύμησες μέσα σου πληθαίνουν
Ώ να μπορούσαν έτσι να πεθαίνουν
Και άλλες ψυχές της ψυχής σου αδερφάδες.

ΛΟΡΕΝΤΖΟΥ ΜΑΒΙΛΗ
ΤΑ ΕΡΓΑ (ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΚΔΟΣΗ)
«ΓΡΑΜΜΑΤΑ»
ΕΚΔΟΤΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΑΡΓΑΣ
ΑΛΕΞΑΝΤΡΕΙΑ 1923
http://www.ebooks4greeks.gr/forum/viewtopic.php?p=92#p92

Ανεμόμυλος - Λορέντζος Μαβίλης

Ο κόσμος είναι ένα πλανερό μαγνάδι
κεντισμένο με ρόδα και με βάγια
μ' ήλιους και μ' άστρα που το απλώνει η μάγια
απάνω στης αλήθειας το σκοτάδι.

Σ'αγαπούσαμε τόσο έρμο ρημάδι
γιατί στη μέση από της ζωής τα μάγια
στη ψυχή μας φανέρωνες την άγια
του θανάτου θωριά, τον κρύον Άδην.

Το τίποτα κι ανηξερα στα βάθια
του είναι μας εξύπναες μια λαχτάρα
να γλυτώσουμε απ' όλα μας τα πάθια.

Τη πικρή να ξορκίσουμε κατάρα
της ζωής και να μπούμε μονομίας
στ' άδυτα της θεικής ανυπαρξίας.

Αργυρόκουπα – Λορέντζος Μαβίλης

Κρουσταλένιο, διάφανο, γεμάτο
Απ’ άδολο κρασί που πορφυρίζει,
Με κίνημα θερμό, μ’ αίστημ’ ακράτο
Ενα φτωχό ποτήρι σ’ αντικρύζει,

Σε λαχταράει, σε ‘γγίζει, μα τ’ αφράτο
Πιοτό σαν αίμα χύνεται, σκορπίζει,
Και το ποτήρι μένει άδειο ως τον πάτο
Γιατί το σκούντημα σου το τσακίζει.

Και συ στέκεσαι ατάραχη και κρύα,
Αργυρόκουπα πλούσια, ιστορισμένη,
Με την περήφανη σου θεωρία.

Είσαι να σ’ αγαπούν συνηθισμένη,
Στην πικρή της ζωής χαροκοπία
Δε δείχνεις με τι σ’ έχουν γεμισμένη.