ΣΗΜΕΙΟ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΥ – ΑΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Του 'χανε πει για κάποιους που μακριά, πίσω απ' τα σίδερα, περνάγανε τις μέρες τους φυλακισμένοι, τις νύχτες τους σαν να 'ταν κάθε νύχτα η τελευταία. Όσο κι αν προσπάθησε, τα πρόσωπά τους μένανε δυσδιάκριτα (ίσως γιατί μεσολαβούσε η θάλασσα, ίσως γιατί τα είχαν πια ξεπλύνει οι βροχές) αχνό το κάθε πρόσωπο, ένα περίγραμμα μονάχα, σαν τη σκιά του κεφαλιού που πέφτει την αυγή στον τοίχο, την ώρα που οι αχτίνες προχωράν βαριές ακόμα, παράλληλα στα ηλεκτροφόρα σύρματα, κάθετα στους όρθιους άντρες (ίσως και γυναίκες) αχνοφωτίζοντας τους και ξανθαίνοντάς τους τα μαλλιά.

Νήστεψε δύο μέρες για να τους στείλει παξιμάδια και γαλέτες, παρόλο που δεν είχανε ανάγκη, έτσι κι αλλιώς θα βρίσκανε τη δύναμη να περπατήσουν ως τον τοίχο, μα τα 'στειλε σε δέμα προσεχτικά συσκευασμένο και το όνομα του αγνώστου παραλήπτη του φάνταξε σαν σύνθημα, να μπεις σ' ένα στρατόπεδο πολιορκημένο, που ξέρεις (ή φαντάζεσαι πως ξέρεις) τη σημαία του – σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς την έχουν κρύψει βέβαια και κάποιος πρέπει να την έχει τυλιγμένη κάτω απ' τη φανέλατου, ή θα την έχουν σκίσει και θα μοιράσαν τα κομμάτια της και θα 'ναι τώρα τα κομμάτια, δήθεν μπαλώματα στις φόδρες.

Και κει, την ώρα που έγραφε τον τόπο προορισμού (ένα σημείο τομής μεσημβρινού και παραλλήλου, τυχαία συνάντηση δυό ποντοπόρων πλοίων) την ώρα εκείνη μια σκιά απόχτησε ένα πρόσωπο εντελώς συγκεκριμένο υπαρκτό – όπως ένα πηγάδι με το μάγγανο, τον κουβά και του σκοινιού τις αυλακιές στο φιλιατρό.

Παρίσι, 1972 – 1974

ΑΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

ΠΟΙΗΜΑΤΑ (1941 – 1974)

ΤΡΙΤΗ ΕΚΔΟΣΗ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΥΨΙΛΟΝ/ΒΙΒΛΙΑ 1991

Το Βιβλίο - Άρης Αλεξάνδρου

Είχανε ξεχάσει ποιο είταν το βιβλίο
συμφωνούσαν όμως όλοι πως το διάβαζε την ώρα που μπήκαν  στην ακτίνα
μ' έναν μακρύ κατάλογο.
Διάβαζε κι όταν έγινε σιωπή κ' οι αρβύλες των φυλάκων
ηχούσαν στο προαύλιο σαν τα χώματα που πέφτουν πάνω στην νεκρόκασα.
Διάβαζε κι όταν πέρναγαν έναν έναν τους θαλάμους κι ακουγόντουσαν ξερά επίθετα κι ονόματα
και το πατρώνυμο στο τέλος
χαριστική βολή.
Σε ποιο σπίτι σε τι δέντρα να τον είχε παρασύρει το βιβλίο
σε ποιο βράχο να 'χε κάτσει με τα γυμνά του πόδια μες στον αφρό της θάλασσας
δεν ήξερε κανένας να μου πει.
Μόνο πως όταν τον διακόψαν
το 'κλεισε με παράπονο κ' είπε πως ήταν όμορφο
κρίμα που δεν του 'μεινε καιρός να το τελειώσει.


Θα προσπαθήσω να το βρω εκείνο το βιβλίο.
Θα τ' ανοίξω στην τσακισμένη του σελίδα
και
αν αξιωθώ
θα το διαβάσω ως το τέλος.




ΑΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ
ΠΟΙΗΜΑΤΑ (1941 - 1974)
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΥΨΙΛΟΝ/ΒΙΒΛΙΑ

ΑΝΑΤΟΛΗ ΗΛΙΟΥ - ΑΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Ηταν η ώρα που επρόκειτο να ανάψουνε οι φανοστάτες. Δεν είχε καμιά αμφιβολία, το 'ξερε πως όπου να 'ναι θα ανάβανε, όπως και κάθε βράδυ άλλωστε. Πήγε και στάθηκε στη διασταύρωση, για την ακρίβεια στη νησίδα ασφαλείας, για να δει τους φανοστάτες να ανάβουν ταυτόχρονα, τόσο στον κάθετο, όσο και στον οριζόντιο δρόμο.

Με το κεφάλι ασάλευτο, έστριψε το δεξί του μάτι δεξιά, το αριστερό του αριστερά. Περίμενε, μα οι φανοστάτες δεν ανάβανε. Τα μάτια του κουράστηκαν, άρχισαν να πονάνε, σ' εκείνη την άβολη στάση. Σε λίγο δεν άντεξε και έφυγε.

Ωστόσο, το επόμενο σούρουπο, πιστός στο καθήκον, πήγε και ξαναστάθηκε στη νησίδα του. Οι φανοστάτες και πάλι δεν ανάψανε, ούτε εκείνο το βράδυ, ούτε τις άλλες νύχτες μα τα μάτια του συνήθιζαν λίγο λίγο, δεν κουράζονταν πια, δεν πονούσαν.

Και κάποτε, εκεί που στεκόταν και περίμενε, χάραξε εντελώς ξαφνικά. Εντελώς ξαφνικά, είδε τον ήλιο να ανατέλλει, ταυτόχρονα, απ' τον κάθετο δρόμο κι απ' τον άλλον, τον οριζόντιο.

Παρίσι 1971

ΑΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ
Γεννήθηκε στο Λένινγκραντ το 1922
Πέθανε στο Παρίσι το 1978.