Ο Απ. Παύλος και οι γυναίκες – ROBERT AMBELAIN

Αν μ’ αγαπούσατε όσο σας αγαπώ, τότε κανείς θνητός δε θ’ αγαπιότανε όσο εγώ...

Πάπας Γρηγόριος ο Ζ': Γράμμα προς την MATHILDA, δούκισσα της Τοσκάνης κι ερωμένη του

(Αναφέρεται από τον GEORGES LAS VERGNAS στο βιβλίο του: η πολυγαμική αγαμία του κλήρου, σελ. 23. Βιβλιογραφικά ντοκουμέντα υπάρχουν στο ίδιο βιβλίο στη σελ. 199. No 26, 27, 28 και 29.)

Είναι ένα καινούργιο, και διαφορετικό, είδος ανθρώπων, μια καινούργια ράτσα, που δε μοιάζει με τίποτα με τους ανθρώπους, που γνωρίζαμε μέχρι χθες. Δεν έχουν πατρίδα ούτε ήθη ούτε παραδόσεις. Αντιμάχονται όλους τους θεσμούς, θρησκευτικούς και πολιτικούς. Παραβαίνουν όλους τους νόμους και καταδιώκονται από τη νόμιμη δικαιοσύνη. Με τη συμπεριφορά τους, σ’ όλα τα μέρη του κόσμου, έχουν αποκτήσει τη χειρότερη φήμη. Θεωρούν τιμή τους να χαρακτηρίζονται με το σιχαμένο τους όνομα: Οι Χριστιανοί... Τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν οι Χριστιανοί για τις θεωρίες τους, ο Σωκράτης τους αντιμετώπισε, για τις δικές του θεωρίες μ’ ένα ατρόμητο κουράγιο και μια καταπληκτική ηρεμία. Τα λίγα αξιόλογα μέρη της ηθικής διδασκαλίας τους, τα έχουν πει, πριν από αυτούς, οι μεγάλοι φιλόσοφοι. Κατηγορώντας την πατροπαράδοτη θρησκεία μας, που την ονομάζουν ειδωλολατρία, διακηρύσσουν πως τ’ αγάλματα των Θεών μας είναι άψυχες πέτρες, που, πλανημένοι εμείς, λατρεύουμε. Γνωρίζουμε όμως, πριν απ αυτούς, με τι υλικό κατασκεύασαν οι καλλιτέχνες τ’ αγάλματα των Θεών. Γνωρίζουμε, πριν από αυτούς, ότι τ’ αγάλματα είναι ο υλικός συμβολισμός των Θεών.

Γνωρίζουμε τα λόγια του Ηρόδοτου, που είπε: «Όποιος προσεύχεται στις εικόνες, χωρίς να γνωρίζει τους Θεούς και τους Ήρωες, που αντιπροσωπεύουν, είναι σα να προσεύχεται σε άψυχες πέτρες!»

Η δύναμη, που ισχυρίζονται πως έχουν, προέρχεται από μυστηριώδη ο ν ό μ α τ α κι επικλήσεις σε διάφορα δαιμόνια. Χάρις στη μαγεία, ο Κύριός τους πραγματοποίησε όλα τα καταπληκτικά έργα, που του αποδίδουν. Έπειτα, με δολιότητα, διέταξε τους οπαδούς του, να φυλάγονται από αυτούς, που γνωρίζουν τα ίδια μυστικά και την ίδια τέχνη μ’ εκείνον, και ν’ αποφεύγουν αυτούς, που φτάνουν, χάρις στην ίδια τεχνική, στα ίδια αποτελέσματα, γιατί υποτίθεται πως μόνον αυτός ενισχυόταν από τη Θεία Δύναμη. Αστεία και γελοία αντίφαση! Καταδικάζοντας τους μιμητές του, πως δεν καταδικάζει και τον ίδιο του τον εαυτό; Αν οι ταχυδακτυλουργίες του δεν είναι αποτέλεσμα άπατης και τσαρλατανισμού, τότε γιατί οι ταχυδακτυλουργίες των άλλων, που χρησιμοποιούν την ίδια, ακριβώς, τεχνική, είναι απατηλές και καταδικάσιμες;...» (Κέλσιος: Α λ η θ ή ς λ ό γ ο ς ε ν α ν τ ί ο ν τ ω ν Χ ρ ι σ τ ι α ν ώ ν 1 -3. Περισσότερες λεπτομέρειες για τον συγγραφέα αυτόν, υπάρχουν στο πρώτο μας βιβλίο, «Ο Ιησούς ή το θανάσιμο μυστικό των Ναϊτών». Εδώ, χρησιμοποιείται η θαυμάσια μετάφραση στα γαλλικά, του LOUIS ROUGIER, έκδοση J.J. PAUVERT, Παρίσι 1956.).

Σε μιαν άλλη παράγραφο, του ίδιου έργου, ο τρομερός αυτός συγγραφέας παρουσιάζει τον τρόπο, που χρησιμοποιούσαν οι Χριστιανοί, για ν’ αποκτήσουν οπαδούς μέσα στα σπίτια και στις οικογένειες:

«Παρατηρήστε τους νηματουργούς, τους σανδαλοποιούς, τους υφαντές, ανθρώπους τελείως αμόρφωτους, πως κρατούν το στόμα τους κλειστό, μπροστά στους κυρίους τους, που είναι άνθρωποι έμπειροι, με κρίση και με μόρφωση. Παρατηρήστε τους, πως διαδίδουν τις θεωρίες τους στα π α ι δ ι ά κ α ι σ τ ι ς γ υ ν α ί κ ε ς τ ω ν σπιτιών, που είναι στο ίδιο επίπεδο αγραμματοσύνης μ’ εκείνους. Παρατηρήστε τους, πως διηγούνται όλες τις θαυματουργικές ανοησίες της πίστης τους. Υποστηρίζουν πως μόνο αυτοί είναι άξιοι εμπιστοσύνης και μόνο αυτοί γνωρίζουν την αλήθεια. Ο πατέρας της οικογένειας, οι παιδαγωγοί, είναι, κατά τη γνώμη τους, τρελοί, που αγνοούν την αλήθεια και δεν είναι ικανοί να τη διδάξουν. Μόνο αυτοί γνωρίζουν τον αληθινό τρόπο ζωής. Τα παιδιά, με την απειρία τους, τους ακολουθούν εύκολα, κι έτσι, η ευτυχία διοχετεύεται σε ολόκληρο το σπίτι και την οικογένεια! Αν τη στιγμή που ρητορεύουν, παρουσιαστεί ένας παιδαγωγός ή ο πατέρας της οικογένειας ή ένα οποιοδήποτε άλλο σοβαρό πρόσωπο, σωπαίνουν ντροπαλοί. Κι εξηγούν τη στάση τους αυτή, με τη δικαιολογία, ότι ο λόγος της αλήθειας είναι φτιαγμένος μόνο για παιδιά κι αγράμματες γυναίκες, και πως, αν ακουστεί στ’ αυτιά των διεστραμμένων ατόμων σαν τον πατέρα και τους παιδαγωγούς, θα προκαλέσει τη σκληρή τιμωρία, αυτών που τον κηρύσσουν. Φεύγοντας, δεν ξεχνάνε να υπενθυμίζουν στ’ ανύποπτα θύματα τους, πως, αν θέλουν να μάθουν περισσότερα, δεν έχουν παρά να συγκεντρωθούν κρυφά στο γυναικωνίτη ή στο μαγαζί του σανδαλοποιού ή στο εργαστήρι του νηματουργού, για να διδαχτούν εκεί, τον αληθινό δρόμο της ζωής...».

Να λοιπόν, που μας δίνεται η ευκαιρία, να θαυμάσουμε μια ζωντανή εικόνα της εποχής. Δεν πρόκειται γι’ αναπαράσταση. Ο Κέλσιος, που τα γράφει αυτά, και που ήταν σύντροφος του Αυτοκράτορα Ιουλιανού, στις φιλοσοφικές σχολές της Αθήνας, διορισμένος, αργότερα, από τον ίδιο ηγεμόνα, σαν διοικητής της Καππαδοκίας, της Κιλικίας και της Βιθυνίας, θα είχε σίγουρα άμεση εμπειρία της προπαγάνδας των χριστιανών.

Θα ξανασυναντήσουμε ανάλογες μαρτυρίες, σε χριστιανικά πλέον κείμενα, που αποδεικνύουν τον προπαγανδιστικό ρόλο, που έπαιζαν οι γυναίκες, κι ιδιαίτερα οι νέες κοπέλες. Πολύ συχνά, τις «έδιναν για γάμο» εξαπατημένοι από διάφορες αόριστες υποσχέσεις (πράγμα που απαγορευόταν αυστηρά στο Ισραήλ). Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργούνται στις κοπέλες αυτές, σοβαρά ηθικά προβλήματα, που οι κήρυκες της νέας θρησκείας τα δικαιολογούσαν με τις θεωρίες τους περί αγαμίας, εγκράτειας και παρθενίας.

Στη συνέχεια του κεφαλαίου μας, θα εξετάσουμε ένα απόκρυφο κείμενο, τις Π ρ ά ξ ε ι ς τ ο υ Π α ύ λ ο υ , π ο υ λέγονται και Π ρ ά ξ ε ι ς τ ο υ Π α ύ λ ο υ κ α ι τ η ς Θ έ κ λ α ς . Σήμερα, υπάρχουν σε σλαβική, συριακή και αραβική έκδοση, του 6ου αιώνα. Υπάρχουν, ακόμα, αποσπάσματα της ελληνικής έκδοσης, σ’ έναν πάπυρο του 5ου αιώνα. από το κείμενο αυτό, φαίνεται καθαρά η επιρροή του Παύλου στις γυναίκες, που, με τα κριτήρια της εποχής του, μόνο σα μαγεία θα μπορούσε να εξηγηθεί.

Ο Παύλος συστήνει στους νέους ν’ αποφεύγουν το γάμο. Ταυτόχρονα συστήνει το ίδιο πράγμα και στις νέες. Βλέπουμε, όμως, πως, αν η θεωρία αυτή, για τους πρώτους δε δημιουργεί και τόσο τραγικά αποτελέσματα, για τις δεύτερες γίνεται ένα είδος πραγματικής ηθικής δουλείας στους σκοπούς του κινήματος του.

Ας εξετάσουμε, τώρα, μερικά από τα χαρακτηριστικότερα αποσπάσματα του κειμένου:

Ευτυχισμένοι αυτοί, που έχουν τις γυναίκες τους, σα να μην τις είχανε, γιατί αυτοί θα κληρονομήσουν το Θεό...» (V).

«Κι ενώ ο Παύλος έλεγε αυτά, στη συγκέντρωση που είχε γίνει στο σπίτι του Ονησίφορου, η Θέκλα, μια νέα κοπέλλα, που τη μητέρα της την έλεγαν Θεοκλεία κι ήταν αρραβωνιασμένη με κάποιον Θάμυρι, καθισμένη κοντά στο παράθυρο, άκουγε, μέρα και νύχτα, τα λόγια του Παύλου... και δεν απομακρυνόταν ούτε στιγμή από το παράθυρο... ακόμα, ε π ε ι δ ή έ β λ ε π ε π ο λ λ έ ς γ υ ν α ί κ ε ς κ α ι π α ρ θ έ ν ο υ ς ν α π η γ α ί ν ο υ ν π ρ ο ς τ ο ν Π α ύ λ ο ... Δ ε ν είχε δει ποτέ της το πρόσωπο του Παύλου, είχε ακούσει μόνο τη φωνή και τα λόγια του...» (VII).

«...και είπε η Θεοκλεία: έχω άσχημα νέα να σου διηγηθώ Θάμυρι. Εδώ και τρεις μέρες και τρεις νύχτες, η Θέκλα κάθεται κοντά στο παράθυρο και δε σηκώνεται, ούτε για να φάει ούτε για να πιει, αλλά, βυθισμένη σαν σε μιάν απόλυτη ηδονή, ακούει τα λόγια ενός ξένου άντρα, που λέει πράγματα ψεύτικα κι απατηλά. Κι έγώ απορώ, και δεν ξέρω τι να κάνω, γιατί η ηθική της κοπέλας μου θίγεται μ’ αυτόν τον τρόπο, ανεπανόρθωτα...» (VIII).

«Θάμυρι, ο άνθρωπος αυτός είναι επικίνδυνος, αναστατώνει ολόκληρη την πόλη του Ικονίου, και μαζί και την κόρη μου τη Θέκλα. Όλες οι γυναίκες κι οι νέοι τον ακολουθούν και παρακολουθούν τις διδασκαλίες του... Κι η κόρη μου, δεμένη πάνω στο παράθυρο, σαν αράχνη, από τα λόγια του, υ π ο φ έ ρ ε ι α π ό έναν πόθο άγνωστο κι ένα φρικτό πάθος... Με τ α λ ό γ ι α τ ο υ , η κ ό ρ η μ ο υ έ χ ε ι χ α θ ε ί . . . » (IX).

«Κι όλοι τους έκλαιγαν και θρηνούσαν. Ο Θάμυρις, γιατί έχανε έτσι τη μνηστή του, η Θεόκλεια, γιατί έχανε την κόρη της, κι οι δούλες, γιατί έχαναν την κυρία τους. Μέσα στο σπίτι, βασίλευε ταραχή και πένθος. Ωστόσο, η Θέκλα δε συγκινήθηκε απ όλα αυτά και συνέχιζε να παρακολουθεί αδιάκοπα τα λόγια του Παύλου...» (Χ).

«Κι ο Θάμυρις, όταν άκουσε αυτά, γεμάτος μίσος και θυμό, σηκώθηκε και πήγε στο σπίτι του Ονησίφορου, με άρχοντες, διοικητικούς υπάλληλους και πλήθος κόσμου, οπλισμένους με ξύλα. και είπε στον Παύλο: Διέφθειρες την πόλη μας. Μαζί μ’ αυτήν, και την αρραβωνιαστικιά μου, ώστε να μη θέλει πλέον να με παντρευτεί. Έλα να σε πάμε στον ηγεμόνα Κεστίλιο. Κι όλος ο κόσμος έλεγε: οδηγείστε το μ ά γ ο σ τ ο ν ηγεμόνα. Διέ φ θ ε ι ρ ε ό λ ε ς τ ι ς γ υ ν α ί κ ε ς κ α ι τ ι ς κ ό ρ ε ς μ α ς . . . » (XV).

«Κι ο Θάμυρις στάθηκε πάνω στο βήμα κι είπε με δυνατή φωνή: Ανθύπατε, ο άνθρωπος αυτός, που δε γνωρίζουμε από που έρχεται, διδάσκει στις παρθένους, να πάψουν να παντρεύονται· ας μιλήσει λοιπόν, κι ας εξηγήσει σ’ εσένα, γιατί διδάσκει παρόμοια πράγματα...» (XVI).

Από την ανάκριση που ακολουθεί, ο Ανθύπατος καταλαβαίνει πως ο Παύλος είναι χριστιανός και διατάζει να τον φυλακίσουν αλυσοδεμένο, μέχρι ν’ αποφασίσει τί θα κάνει μ’ αυτόν.

Αλλά, τη νύχτα, η Θέκλα πήγε στην πύλη της πόλης, κι έδωσε τα βραχιόλια της στο φύλακα, για να την αφήσει να βγει έξω. Μόλις βγήκε από την πόλη, πήγε προς τη φυλακή. Κι εκεί, πρόσφερε έναν ασημένιο καθρέφτη στο δεσμοφύλακα, για να την αφήσει να δει τον Παύλο. Έπειτα, μπήκε στο κελί του, κάθισε στα πόδια του κι άκουσε από το στόμα του, για τα μεγαλεία του Θεού. Κι ο Παύλος δε στενοχωριόταν για την κατάστασή του, αλλά δίδασκε με την ε λ ε υ θ ε ρ ί α τ ο υ Θ ε ο ύ . Κι η πίστη μεγάλωνε μέσα στη Θέκλα, και φιλούσε τις αλυσίδες του Παύλου...» (XVIII).

Την ελευθερία του Θεού, ή την ελευθερία των παιδιών του Θεού; Η διφορούμενη αυτή φράση, υπονοεί πως οποιαδήποτε πράξη δικαιολογείται, με την άγνοια του καλού και του κακού!

Εδώ, θ’ ανοίξουμε μια παρένθεση. Η μετάφραση που χρησιμοποιούμε (η κοπτική του έκδοση χρονολογείται από τον 6ο αιώνα, αλλά το πρωτότυπο κείμενο, πρέπει να είναι πολύ παλαιότερο, γιατί αναφέρεται από τον Τερτυλλιανό, στις αρχές του 2ου αιώνα) είναι του Αββά VOUAUX, IMPRIMATUR 1912.

Στην τελευταία φράση που αναφέραμε, ο μεταφραστής σημειώνει:

Εδώ , θα έπρεπε να σημειώσουμε πως η κατά λέξη χρησιμοποίηση του κειμένου, δε θα πρέπει να προκαλέσει σκάνδαλο, θα ήταν κ α λ ύ τ ε ρ α ν α α π ο σ ι ω π ή σ ο υ μ ε τ ο γεγονός, και να μην παρεξηγήσουμε την απλοϊκότητα του συγγραφέα. Τελικά, πρόκειται για μια εκδήλωση της τέλειας χριστιανικής αγάπης, παρόμοιας με της αμαρτωλής, που έπλυνε τα πόδια του Ιησού. Αυτό, ακριβώς, είναι το συναίσθημα της Θέκλας...» (σελ. 181).

Δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι πως ο Αββάς VOUAUX δεν α π ά λ υ ν ε , κατά κάποιο τρόπο, τις εκφράσεις του αρχικού κείμενου! Γνωρίζουμε την περίπτωση του έργου του Αββά ΑΜΙΟΤ, που, παρουσιάζοντας τα «Α π ό κ ρ υ φ α της Καινής Δ ι α θ ή κ η ς » διαλεγμένα από τον DANIEL ROPS (!), φρόντισε να τα συμμορφώσει, πριν τα παρουσιάσει στο κοινό. Φτάνει μια απλή σύγκριση, με το « Λ ε ξ ι κ ό τ ω ν Α π ό κ ρ υ φ ω ν » τ ο υ Αββά MIGNE, που απευθύνεται στους κληρικούς, για να καταλάβει κανείς τις σκόπιμες κι υστερόβουλες παραλλαγές.

Θα παρατηρήσουμε ακόμα, πως, αν οι Π ρ ά ξ ε ι ς του Π α ύ λ ο υ κ α ι τ η ς Θ έ κ λ α ς έχουν καταχωρηθεί στ’ απόκρυφα, κι αν ο Πάπας Λέων (γύρω στα 450), καταδίκασε όλα τ’ απόκρυφα, γιατί τα χρησιμοποιούσαν οι αιρετικοί, ωστόσο, δεν παρέλειψε να σημειώσει πως: «...τα θαύματα που περιγράφονται μέσα στ’ απόκρυφα, δεν πρέπει να χαρακτηριστούν σα φανταστικά, αλλά, είναι βέβαιο, πως, πράγματι, έγιναν από τους αποστόλους ή από άλλους, που επικαλέστηκαν τη δύναμη των αποστόλων». Κι έτσι, μας δίνει τη βεβαιότητα, πως η παραδοχή των απόκρυφων, επιτρέπεται κι αναγνωρίζεται, αρκεί να μη χρησιμοποιηθούν για αιρετικούς σκοπούς!

Αν ανοίξαμε αυτήν την παρένθεση, το κάναμε ειδικά, για να επισημάνουμε το γεγονός, πως η προσκόλληση των νέων προς τον Παύλο, άρχιζε μ’ έ ν α σ υ ν α ι σ θ η μ α τ ι κ ό τ ρ ό π ο , π ο υ στη συνέχεια δικαιωνόταν από την οριστική προσχώρηση στο κίνημα. Είδαμε όμως, πως η φυσιογνωμία κι η γενική εξωτερική μορφή του Παύλου, δε θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την επιρροή του στις γυναίκες. Πρόκειται λοιπόν, για κάτι άλλο. Κι αυτό, το κάτι άλλο, θα το εξετάσουμε αργότερα. Ας ξαναγυρίσουμε όμως, για λίγο, στις Π ρ ά ξ ε ι ς τ ο υ Π α ύ λ ο υ κ α ι τ η ς Θ έ κ λ α ς , γιατί παρουσιάζουν ενδιαφέροντα πράγματα:

«Και στο διάστημα αυτό, έψαχναν παντού για τη Θέκλα, οι συγγενείς της, μαζί με τον Θάμυρι. Νόμιζαν ότι είχε χαθεί, κι ερευνούσαν όλους τους δρόμους, για να τη βρουν. Κάποιος σκλάβος, που ήταν φίλος του φύλακα της πύλης, μαρτύρησε πως η Θέκλα είχε βγει έξω από την πόλη, τη νύχτα. Ρώτησαν το φύλακα, κι αυτός τους πληροφόρησε πως η κοπέλα, πράγματι, είχε βγει έξω και πήγε στη φυλακή, που κρατούσαν τον ξένο. Πήγαν λοιπόν, στη φυλακή και την β ρ ή κ α ν δ ε μ έ ν η μ α ζ ί τ ο υ μ’ ε ρ ω τ ι κ ά δ ε σ μ ά . Τ ό τ ε πήγαν και μαρτύρησαν το γεγονός στον ηγεμόνα.» (XIX).

«Ο ηγεμόνας διέταξε να οδηγήσουν εμπρός του, τον Παύλο. Μόλις τον πήραν, η Θ έ κ λ α ά ρ χ ι σ ε ν α κ υ λ ι έ τ α ι π ά ν ω σ τ ο χώμα, στον τόπο ακριβώς, που καθόταν, πριν , ο Π α ύ λ ο ς κ α ι δ ί δ α σ κ ε . Ο ηγεμόνας διέταξε να φέρουν και τη Θέκλα, κι εκείνη υπάκουσε στη διαταγή, όλο χαρά. Κι όταν ο Παύλος ξαναπαρουσιάστηκε, εμπρός στον ηγεμόνα, το πλήθος φώναζε δυνατά: Ε ί ν α ι μ ά γ ο ς , σ κ ο τ ώ σ τ ε τ ο ν ! Ωστόσο, ο ηγεμόνας άκουγε μ’ ευχαρίστηση τα λόγια του Παύλου. Κατόπιν, συγκέντρωσε το συμβούλιο, κάλεσε τη Θέκλα, λέγοντας της: Γιατί αρνείσαι να παντρευτείς με τον Θάμυρι, σύμφωνα με τα έθιμα του Ικόνιου; Εκείνη όμως, στεκόταν σιωπηλή και κοίταγε με πόθο τον Παύλο. Τότε, η μητέρα της, βλέποντας πως δ ε ν α π α ν τ ο ύ σ ε σ τ ο ν η γ ε μ ό ν α , φώναξε: Κάψτε την παράνομη, κάψτε την, αυτήν που αντιτίθεται στο γάμο, κάψτε την, στη μέση του θεάτρου, για να παραδειγματιστούν όλες οι άλλες γ υ ν α ί κ ε ς . » (XX).

«Κι ο ηγεμόνας δεν ήταν σύμφωνος με την καταδίκη, κι υπέφερε γι’ αυτό. Ωστόσο, μαστίγωσε τον Παύλο και τον έδιωξε από την πόλη. Κατόπιν, διέταξε να κάψουν τη Θέκλα. Όλος ο κόσμος, και μαζί κι ο ηγεμόνας, πήγε στο θέατρο, για να παρακολουθήσει την εκτέλεση της νέας. Κι η Θέκλα ήταν σαν ένα χαμένο στην έρημο πρόβατο, που αναζητά το Βοσκό του. Έ τ σ ι κ ι ε κ ε ί ν η , α ν α ζ η τ ο ύ σ ε τ ο ν Π α ύ λ ο ! Κι όπως γυρόφερνε το Βλέμμα της, μέσα στο πλήθος, είδε τον Κύριο με τη μορφή του Παύλου κι είπε: Ίσως να έχανα το κουράγιο μου, και γι’ αυτό ήρθε ο Παύλος, για να με ενισχύσει. και κ ά ρ φ ω ν ε π ά ν ω τ ο υ τ ο β λ έ μ μ α τ η ς , μ ε π ό θ ο . Αλλά, εκείνος ανέβηκε στον ουρανό.» (XXI).

Η συνέχεια της αφήγησης είναι ακόμα πιο καταπληκτική. Ξεσπάει μια ε ξ έ γ ε ρ σ η τ ω ν γ υ ν α ι κ ώ ν , π ο υ προσπαθούν ν’ απελευθερώσουν τη Θέκλα. Πράγματι, πετυχαίνουν το σκοπό τους, κι η Θέκλα σώζεται και φεύγει ντυμένη σαν άντρας, μαζί μ’ ένα πλήθος από νέους και νέες. Ξανασυναντάει τον Παύλο, στην Αντιόχεια της Πισιδίας.

Ας αφήσουμε κατά μέρος, όλα τα θαυματουργικά γεγονότα, όπου οργιάζει η φαντασία του συγγραφέα και των μεταγενέστερων αντιγραφέων. Παραμένει, η ιστορία της Θέκλας, σαν ιστορικό

γεγονός, που, όπως μας λέει ο Αββάς VOUAUX, «τιμήθηκε πάντοτε με ιδιαίτερο τρόπο από την εκκλησία».

Παρατηρούμε πως η «γοητεία» του Παύλου στις γυναίκες, με σκοπό τη μεταμόρφωση τους σε προπαγανδίστριες του κινήματός του, η «γοητεία» αυτή, είναι ένα αναμφισβήτητο γεγονός και μένει μόνο το πρόβλημα μιας ριζοσπαστικής ερμηνείας της. Βέβαια, υπάρχουν άπειροι κύριοι, που θα μας διαβεβαιώσουν πως η «γοητεία» αυτή, δεν είναι τίποτα άλλο, παρά το ίδιο το .«Άγιο Πνεύμα». Αλλά, ένα «Άγιο Πνεύμα», που κάνει μια κοπέλα να κυλιέται πάνω στο χώμα, που καθόταν προηγουμένως ο Παύλος, που την κάνει να μένει βουβή, αντικρίζοντας τον, που την υποχρεώνει να μοιράζει τα κοσμήματα της, για να μπορέσει να τον συναντήσει, ένα τέτοιο «Άγιο Πνεύμα», αφήνει σκεπτικό τον οποιοδήποτε λογικό αναγνώστη.

Η περίπτωση που διαβάσαμε, θυμίζει, καθαρά, την περίπτωση της Δρουσίλλας, που χάρις στην γοητεία του Σίμωνα του Μάγου, εγκατέλειψε το σύζυγο της, το βασιλιά της Εμεσού, Αζίζ, για να πάει να ζήσει μ’ έναν απελεύθερο, τον προκουράτορα της Ιουδαίας, Αντώνιο Φέλιξ. Κι επιβεβαιώνει, γι’ άλλη μία φορά, το συλλογισμό μας, πως ο Σίμωνας ο Μάγος δεν ήταν άλλος από τον Παύλο, τον πρώην Ιδουμαίο πρίγκιπα Σαύλο ή Σαούλ…

Και ξαναγυρίζουμε σ’ έναν άλλο συλλογισμό μας, που, σύμφωνα μ’ αυτόν, η κόρη του Γαμαλιήλ δέχτηκε, αρχικά, να παντρευτεί τον Σαύλο, όχι γιατί γοητεύτηκε από την ομορφιά του, αλλά, γιατί ο

τελευταίος χρησιμοποίησε κάποιο τέχνασμα μαγικό.

Άλλωστε, θα κάναμε λάθος, αν νομίζαμε πως, μόνο στην περίπτωση του Παύλου, συναντάμε αποδείξεις, για την πρακτική εφαρμογή της μαγείας. Όλοι οι χριστιανοί χρησιμοποιούσαν τη θεραπευτική μαγεία, κι υπάρχουν αδιαμφισβήτητες αποδείξεις, στ’ αρχαία κείμενα, γι’ αυτό. Είναι πολύ πιθανό, πως, πάλι, κάποια μαγικά τεχνάσματα χρησιμοποιούσαν για ν’ αντιμετωπίσουν, μ’ εντυπωσιακό τρόπο, τα θηρία μέσα στα θέατρα και στις αρένες. Ωστόσο, τις γνώσεις αυτές, τις γνώριζαν λίγοι μόνο, ηγέτες του κινήματος και τις κρατούσαν μυστικές από το μεγάλο πλήθος των πιστών. Η φανατική αυτή μυστικότητα κι ο φόβος να μην αποκαλυφθούν τα επικίνδυνα κι ενοχοποιητικά μυστικά, είχε σαν αποτέλεσμα να χαθούν, σιγά - σιγά, οι γνώσεις αυτές, και ν’ απομείνει μόνο η τυπική εφαρμογή τους, χωρίς πλέον τα καταπληκτικά φαινόμενα, που διατηρήθηκαν με τη μορφή του εξορκισμού, των τελετουργιών κ.τ.λ.

Να τι μας λέει ο Ωριγένης στο « Κ α τ ά Κ ε λ σ ί ο υ » : Υπάρχουν μερικές γνώσεις, που τις κρύβουν από το πολύ πλήθος, κι αποκαλύπτονται, μόνο σε ειδικές περιπτώσεις, και μετά την εσωτερική διδασκαλία. Οι γνώσεις αυτές, δεν αποτελούν καθαυτό χριστιανικές θεωρίες.»

Ας εξετάσουμε τώρα, μερικά ακόμη κείμενα που αποκαλύπτουν τις μυστικές μαγικές ενέργειες των χριστιανών προπαγανδιστών, εφαρμοσμένες πάνω στις γυναίκες των ειδωλολατρικών εθνών. Ο R.P. FESTUGIERE, Ο.Ρ., στον τέταρτο τόμο του έργου του η Αποκάλυψη του Ερμή του Τρισμέγιστου, του Ά γ ν ω σ τ ο υ Θ ε ο ύ τ η ς Γ ν ώ σ η ς , υπογραμμίζει το γεγονός, πως «επαναλαμβάνεται συνεχώς η ίδια ιστορία, που αποτελεί έναν από τους φ ι λ ο σ ο φ ι κ ο ύ ς τόπους της απόκρυφης φιλολογίας. Ένας ηγεμόνας, ένας βασιλιάς, ένας συγγενής του βασιλιά, ένας τοπικός άρχοντας, είναι παντρεμένος και ζει σε αρμονική σχέση μ ε τ η γ υ ν α ί κ α τ ο υ κ α ι τ α παιδιά του. Ο απόστολος παρουσιάζεται και προσηλυτίζει τη γυναίκα: η τελευταία αρνείται, πλέον, τα συζυγικά της καθήκοντα απέναντι στον άντρα της κι αποφασίζει να παραμείνει «αγνή» και «ανέραστη», (σελ. 227).

Αναφέρουμε χαρακτηριστικά:

- Ο ηγεμόνας Αγρίππας και οι τέσσερεις ερωμένες του, στις Π ρ ά ξ ε ι ς τ ο υ Π έ τ ρ ο υ (XXXIV - Μέσα στις Π ρ ά ξ ε ι ς τ ο υ Π έ τ ρ ο υ , μ α ς λένε πως ο απόστολος καταδιώχτηκε, επειδή δίδασκε στις γυναίκες της Ρωμαϊκής αριστοκρατίας ν’ αποφεύγουν τις σεξουαλικές σχέσεις με τον άντρα τους. - βλ. Σχετικά Π ρ ά ξ ε ι ς τ η ς V E R C E I L , 33- Eξ’ άλλου, ένας πάπυρος, που περιέχει αποσπάσματα από τις Π ρ ά ξ ε ι ς τ ο υ Π α ύ λ ο υ , μ α ς λέει πως, στην Έφεσο, η σύζυγος κάποιου Διόφαντου, μόλις έγινε μαθήτρια του Παύλου, έμεινε καθισμένη στα πόδια του, να τον ακούει μέρα και νύχτα. Ο σύζυγος, από θυμό και φθόνο, προσπάθησε να παραδώσει τον Παύλο στο τσίρκο, να τον φάνε τα θηρία, φυσικά, δεν πέτυχε το σκοπό του, γιατί δεν ήταν εύκολο να τιμωρήσει κανείς, με τέτοιο τρόπο, ένα Ρωμαίο πολίτη. Ωστόσο, το γεγονός αυτό, έδωσε την ευκαιρία στον Παύλο, να καυχιέται πως πάλεψε και νίκησε τα θηρία στο τσίρκο της Εφέσου – βλ. Α ' Π ρ ο ς Κ ο ρ ι ν θ ί ο υ ς , ΙΕ', 32-.).

- Ο Ανθύπατος της Ιεράπολης Νικάνωρας και η γυναίκα του, στις Π ρ ά ξ ε ι ς τ ο υ Φ ι λ ί π π ο υ (114).

- Ο Άρχοντας Αιγειάτης και η γυναίκα του Μαξιμίνα, στις Π ρ ά ξ ε ι ς τ ο υ Α ν δ ρ έ α . (3).

- Ο Στρατηγός της Εφέσου Ανδρόνικος, και η γυναίκα του Δρουσιάνα, στις Π ρ ά ξ ε ι ς τ ο υ Ι ω ά ν ν η . (63).

- Ο Χαρίσιος, συγγενής του Βασιλιά, κι η Μυγδωνία, στις Π ρ ά ξ ε ι ς τ ο υ Θ ω μ ά (82).

- Ο Βασιλιάς Μισδαίος κι η Τέρτια, πάλι στις Π ρ ά ξ ε ι ς τ ο υ Θ ω μ ά . (134).

Στις Π ρ ά ξ ε ι ς τ ο υ Α ν δ ρ έ α , η Μαξιμίνα, μετά την απώθηση του άντρα της, Αιγειάτη, τ ρ έ χ ε ι ν α σ υ ν α ν τ ή σ ε ι τον απόστολο Αντρέα, στην φυλακή που τον έ χ ο υ ν κ λ ε ί σ ε ι . Σ τ ο ν διάλογο του, μαζί της, βλέπουμε ν’ αποκαλύπτεται, ενός άλλου είδους σχέση, κι όχι η απλή μύηση στις θεωρίες της νέας θρησκείας. Φανερώνεται, δηλαδή, η προσπάθεια του απόστολου να κάνει τη γυναίκα να μισήσει το νόμιμο σύζυγο της και να υποδουλωθεί απόλυτα σ’ αυτόν:

«Απόδιωξε όλες τις προσπάθειες του άντρα σου, να σε κατακτήσει, κ ά ρ φ ω σ ε τ ο β λ έ μ μ α σ ο υ π ά ν ω μ ο υ , έστω κι αν είμαι μακρυά, κ α ι θ α δ ε ι ς π ο υ θ α ο τ ν π ι ά σ ε ι μ α ρ α σ μ ό ς κ α ι θ α σ β ή σ ε ι μ α κ ρ ι ά σ ο υ . Γιατί, κι αυτό είναι το σημαντικότερο σημείο, που ξέχασα ώς τώρα να σου πω, βλέπω σ’ εσένα να ξαναγιεννιέται η Εύα, και μ έ σ α μ ο υ ν α ξ α ν α ν ο ι ώ ν ε ι ο Α δ ά μ . Γιατί, αυτό που συνέβη στην Εύα από άγνοια, σ’ εσένα που προσφέρω την ψυχή μου, θα συμβεί με την πίστη σου. Και το πνεύμα, που με την πτώση της Εύας, έχασε τον έλεγχο της ουσίας του, το πνεύμα αυτό, εγώ το ξαναζωντανεύω μέσα σου, από τη στιγμή που θα πιστέψεις πως έχει αναστηθεί» ( Π ρ ά ξ ε ι ς τ ο υ Α ν τ ρ έ α XL).

Αν τα παραπάνω λόγια δε θυμίζουν στον αναγνώστη μαγική υποβολή, με βάση το συναισθηματικό αισθητήριο, τότε τα λόγια και οι λέξεις έχουν χάσει πια τη σημασία τους.

Στις Π ρ ά ξ ε ι ς τ ο υ Φ ι λ ί π π ο υ , συναντάμε, και πάλι, την κακή φήμη των αποστόλων σαν διαφθορέων των γυναικών. Θα ξαναχρησιμοποιήσουμε ένα κείμενο του R.P. FAS-IUCIERES:

«Μόλις ο απόστολος Φίλιππος πλησίασε μια ελληνική πόλη, οι κάτοικοι, και προπάντων οι Εβραίοι, ξεσηκώνονται. Ο Φίλιππος είχε την φήμη, πως χ ώ ρ ι ζ ε τις γυναίκες από τους ά ν τ ρ ε ς τ ο υ ς . Θ α πρέπει, λοιπόν, να τον εμποδίσουν να μπει στην πόλη και να τον διώξουν, πριν εγκατασταθεί κι α ρ χ ί σ ε ι ν α δ ι α φ θ ε ί ρ ε ι τ ι ς γ υ ν α ί κ ε ς » (βλ. 239).

Το ίδιο συμβαίνει με τον Χαρίσιο και τη Μυγδωνία, στις Π ρ ά ξ ε ι ς του Θ ω μ ά , όπως μας λέει ο ίδιος συγγραφέας:

Η Μυγδωνία, αφού απώθησε το σύζυγο της Χαρίσιο, ψ ά χ ν ενα βρεί τον απόστολο Φίλιππο, στη φυλακή τ ο υ » . (σελ. 240).

Βέβαια, μέσα στα ορθόδοξα χριστιανικά κείμενα, η προσκόλληση των γυναικών, προς τους διάφορους απόστολους, είναι πάντοτε πλατωνική. Αλλά δε βλέπουμε τότε, γιατί αυτή η προσκόλληση εκφράζεται με τόσο απόλυτο τρόπο και πως οι γυναίκες αυτές, εκδηλώνουν μ’ ένα φανατικό τρόπο τη συμπάθεια τους, για τη νέα θρησκεία. Δε βλέπουμε, γιατί αυτή η «πνευματική προσκόλληση» να έχει πάντοτε σαν αποτέλεσμα, την εγκατάλειψη του νόμιμου συζύγου και τον ασυγκράτητο πόθο, ν’ ακολουθούν τον απόστολο, παντού όπου πηγαίνει, προσφέροντας πρόθυμα, υπάρχοντα, οικογενειακή γαλήνη, σώμα και ζωή. Ίσως, θα πρέπει, και πάλι, να δικαιολογήσουμε τα φαινόμενα αυτά, σαν επεμβάσεις του Αγίου Πνεύματος; και τότε, τί γίνεται με την περίφημη ιερότητα του γάμου;

Αν έχουμε ακόμα αμφιβολίες, δεν έχουμε παρά να εξετάσουμε ανάλογα κείμενα, που τα έχουν γράψει οι ίδιοι, οι Πατέρες της Εκκλησίας, και που δε δίστασαν, στις περιπτώσεις αυτές, να χρησιμοποιήσουν τη σωστή φρασεολογία, γιατί επρόκειτο για κείμενα, που γράφτηκαν για να πολεμήσουν αιρετικούς, και, στην πραγματικότητα, πολιτικούς τους αντιπάλους: θα αναφέρουμε, χαρακτηριστικά, τον Άγιο Ειρηναίο, στο έργο του Κ α τ ά Αιρέσεων, που γράφτηκε με σκοπό να στιγματίσει το γνωστικιστή Μάρκο:

Ασχολείται προπάντων με τις γυναίκες, κι αυτές χρησιμοποιεί για τους σκοπούς του. Διαλέγει κατά προτίμηση μεγάλες κυρίες, με αρι σ τ ο κ ρ α τ ι κ ή κ α τ α γ ω γ ή κ α ι π λ ο ύ σ ι ε ς . Ο συνηθισμένος του τρόπος, για να τις διαφθείρει, είναι η χρησιμοποίηση της παρακάτω κολακευτικής φρασεολογίας: Θα σου προσφέρω, μέρος από τη χάρη μου, γιατί, κι οι άγγελοι αντικατοπτρίζουν καθημερινά, μέρος από τη χάρη του Παντοδύναμου". Η Μεγαλοσύνη κατοικεί σ’ εμάς και πρέπει οι υπάρξεις μας να λυώσουνε στην Ένωση. Δέξου εμένα, και μ’ εμένα τη Χάρη. Να είσαι πάντα έτοιμη, όπως η νεαρή σύζυγος περιμένει, κάθε στιγμή, το νεαρό της σύζυγο. Έτσι.να είσαι κι εσύ, για μένα. Σ τ ή σ ε , σ τ η ν υ φ ι κ ή σ ο υ κ ά μ α ρ α , τ ο σπέρμα του Φωτός. Πάρε απ ’ το χέρι μου το νεαρό σου σύζυγο, δώσ’ του μια θέση μέσα σου, κ α ι β ρ ε ς μ έ σ α σ ο υ μ ι α θ έ σ η γ ι ’ α υ τ ό ν . (Σ.Σ. Ο ενήλικος αναγνώστης δε χρειάζεται συμπληρωματικές πληροφορίες, για να καταλάβει...). Κοίτα, η Χάρη μπήκε μέσα σου, άνοιξε το στόμα σου και προφήτεψε... Κι αν η γυναίκα του απαντήσει: Ποτέ μου δεν προφήτεψα, δεν ξέρω να προφητεύω! εκείνος, αφού κάνει ορισμένες άλλες ενέργειες, που υποτάσσουν τελείως το πνεύμα της, σ’ αυτόν, της λέει: Άνοιξε το στόμα σου, πες οτιδήποτε, και θα προφητέψεις. Τότε, εκείνη, κολακευμένη και παγιδευμένη στα λόγια του, με την ψυχή της ηδονισμένη στη σκέψη μόνο πως θα προφητέψει, με τη καρδιά να καίει από τον πόθο, ανοίγει το στόμα της, λέει την οποιαδήποτε ανοησία, ανάλογη με την ψυχική και πνευματική της κατάσταση.... Κι από εκείνη τη στιγμή, θεωρεί τον εαυτό της προφήτη και νοιώθει μιαν απέραντη ευγνωμοσύνη για τον Μάρκο, που την έκανε να κοινωνήσει τη Θεία Χάρη. Προσπαθεί να του δείξει την ευγνωμοσύνη της, όχι μόνο προσφέροντας του, οτιδήποτε υλικό πράγμα κατέχει (ήδη έχει συγκεντρώσει ένα τεράστιο ποσό από πολύτιμα αντικείμενα), αλλά, ακόμα, προσφέροντας του και το σώμα της άπειρες φορές, γιατί νοιώθει τον ασυγκράτητο πόθο, να ενωθεί μαζί του, και, μαζί του να ενωθεί με την τελειότητα και να λιώσει την ύπαρξή της, μέσα στην απόλυτη Ένωση». (Ειρηναίος: Κ α τ ά Α ί ρ έ σ ε ω ν , I, XIII, 3),

Ο Μάρκος αυτός, ήταν μαθητής του Βαλέντιου και ιδρυτής της Μ ε γ ά λ η ς Γ ν ω σ τ ι κ ι σ τ ι κ ή ς Ε κ κ λ η σ ί α ς , γύρω στα τέλη του 2ου αιώνα. «Δεν πρόκειται για κάποια μικρή αιρετική ομάδα, ούτε ο αρχηγός της ήταν κάποιος ασήμαντος ειδωλολάτρης. Ο Μάρκος ήταν χριστιανός ηγέτης, κι ο Ειρηναίος, παρουσιάζοντας τον τρόπο που χρησιμοποιούσε, για να διαφθείρει τις γυναίκες στ’ όνομα της νέας θρησκείας, αφήνει έμμεσα να εννοηθεί πως κι άλλοι εφάρμοζαν, ακριβώς, το ίδιο σύστημα.

Σ’ ένα άλλο παλαιό κείμενο, τον Π ο ι μ έ ν α , π ο υ υποτίθεται ότι γράφτηκε περίπου στα 150, ο συγγραφέας του, κάποιος Ερμάς, επαναλαμβάνει την ίδια μαρτυρία, λέγοντας: «...αυτοί που είναι περισσότερο αμαρτωλοί, είναι οι διάκονοι που π ρ ο φ η τ ε ύ ο υ ν , αυτοί που αρπάζουν τα υπάρχοντα από τις χ ή ρ ε ς κ α ι τ α ο ρ φ α ν ά , κ α ι π ο υ πλουτίζουν χρησιμοποιώντας για το σκοπό αυτόν, τις γνώσεις που τους δόθηκαν...» (IX, 26).

Άλλωστε, ο Σαύλος - Παύλος συμβουλεύει: «χήρας τίμα τας όντως χήρας...»

(Α ́προς Τιμόθεον Ε', 3). Ο EUGENE SUE, στον Π ε ρ ι π λ α ν ώ μ ε ν ο Ι ο υ δ α ί ο του, δεν έβγαλε τίποτα από τη φαντασία του...

Θα κάναμε ένα μεγάλο λάθος, αν νομίζαμε πως η εφαρμογή της μαγικής τεχνικής στις γυναίκες, με σκοπό την εκμετάλλευση τους για τους σκοπούς του κινήματος, είναι μεταγενέστερη από το θάνατο του Ιησού το 34. Ο αναγνώστης δεν έχει, παρά να μελετήσει το κεφάλαιο «Ο Ιησούς κι οι γυναίκες», του προηγούμενου έργου μας, για να πειστεί πως κι ο ίδιος, ο Ιησούς, χρησιμοποιούσε μια παρόμοια μέθοδο.

Ας αναφέρουμε μερικά, χαρακτηριστικά:

«Ήσαν δε και γυναίκες από μακρόθεν θεωρούσαι, εν αις ην και Μαρία η Μαγδαληνή και Μαρία η του Ιακώβου του μικρού και Ιωσή μήτηρ, και Σαλώμη, αι και ότε ην εν τη Γαλιλαία ηκολούθουν αυτώ και δ ι η κ ό ν ο υ ν αυτώ, και άλλαι πολλαί αι συναναβάσαι αυτώ εις Ιεροσόλυμα...» ( Μ ά ρ κ ο ς ΙΕ', 40).

Ο Λουκάς προσθέτει την πληροφορία, πως οι γυναίκες τον ενίσχυαν με τα υπάρχοντα τους, δηλαδή με χρήματα κι άλλες προσφορές, πράγμα που βγαίνει έξω από τα όρια της κλασσικής φιλοξενίας.

Ένα πολύ παλαιό απόκρυφο, που κατέχουμε ένα αντίγραφό του, του 4ου αιώνα, ενώ τ’ αρχικό γράφτηκε ανάμεσα στα 175 -180, μας δίνει μια σίγουρη μαρτυρία για το γεγονός:

«Κι η Σαλώμη είπε: Ποιος είσαι άνθρωπε; Ποιος σου επέτρεψε να φας στο τραπέζι μου και ν’ ανέβεις πάνω στο κρεββάτι μου; Κι ο Ιησούς της είπε: Είμαι εκείνος, που προέρχεται από εκείνον, που είναι ίσος του. Μου εδόθη, αυτό που ανήκει στον πατέρα μου... Κι η Σαλώμη απάντησε: Γίνομαι μαθήτρια σου και σε ακολουθώ. ( Ε υ α γ γ έ λ ι ο τ ο υ Θ ω μ ά , FOLIO 43, παρ. 65, μετ. JEAN DORESSE, Παρίσι 1959, PLON).

Άλλωστε, είναι γνωστό, πως οι διάφορες κακόφημες «φάρες», του καιρού εκείνου, ενίσχυαν το ταμείο των Ζηλωτών, με σοβαρά χρηματικά ποσά, γεγονός που επισημάναμε, στο προηγούμενο βιβλίο μας. Αυτός ήταν ο λόγος, που ο Ιησούς έβαλε σε πρώτη μοίρα τους τελώνες και τις πόρνες, μέσα στο «Βασίλειο τ ́ Ουρανού»... ( Μ α τ θ α ί ο ς ΚΑ', 31 - 32).

Είναι βέβαιο, πως μια αναφορά του Πόντιου Πιλάτου, που αφορούσε τους λόγους της καταδίκης του Ιησού, στάλθηκε στη Ρώμη. Ο Ιησούς είχε προσπαθήσει, μ’ επαναστατικά μέσα, να πετύχει την παλινόρθωση της Δαυϊδικής δυναστείας στο θρόνο του Ισραήλ, ενώ, ταυτόχρονα, είχε αρνηθεί την προσφορά, που του έκανε ο Τιβέριος Καίσαρ, να τον ανακηρύξει, δηλαδή Τετράρχη της Πανειάδας. Οι αναφορές διατηρήθηκαν στ’ αρχεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, κι ο Αυτοκράτορας Ιουλιανός αναφέρεται σ’ αυτές, όταν εξαπολύει την πολεμική του, εναντίον των χριστιανών. Και να τώρα, μια άμεση και φανερή μαρτυρία, για τις σχέσεις που διατηρούσε το κίνημα των Ζηλωτών, με τη φάρα της πορνείας του καιρού του!

Η Χ λ ι δ ή , υποδέχτηκε τον Κωνσταντίνο τρυφερά, τον πήρε στην αγκαλιά της και τον έντυσε με ρούχα πλούσια κι αστραφτερά, ύστερα τον οδήγησε στη Δ ι α φ θ ο ρ ά . . . Έτσι, ο ηγεμόνας έκανε τη γνωριμία του με τον Ιησού, που σ ύ χ ν α ζ ε σ’ α υ τ ά τ α μ έ ρ η , φωνάζοντας στους διαβάτες: Ό λ ο ι ο ι δ ι α φ θ ο ρ ε ί ς , ό λ ο ι ο ι π ό ρ ν ο ι , όλοι οι κακόφημοι κι οι καταραμένοι, ας πλησιάσουνε εδώ, με πίστη και χωρίς φόβο! Βαπτίζοντάς σας, μέσα στο νερό αυτό, που βλέπετε μπροστά σας, θα γίνετε και πάλι αγνοί κι αναμάρτητοι! Κι αν κανείς από σας, μετά το βάπτισμα, ξανακάνει τα ίδια λάθη, αφού κτυπήσει το στήθος του και το κεφάλι του σ’ ένδειξη μετάνοιας, εγώ θα τον ξανακάνω αγνό!...» (Ιουλιανός Καίσαρ: Άπ α ν τ α , μετ. J. BIDEZ, Παρίσι 1932, LES BELLES - LETTRES).

Θα πρέπει ν’ αναφέρουμε πως ο Κωνσταντίνος «ο άνθρωπος γεμάτος εγκλήματα», όπως τον χαρακτηρίζουν οι ίδιοι, οι εκκλησιαστικοί πατέρες, (δολοφόνησε τη γυναίκα του, το γυιό του κι αμέτρητους συγγενείς και φίλους του), υπήρξε ένα άτομο γνωστό για τη διαφθορά του. Αυτό, βέβαια, δεν έμπόδισε τον Καρλομάγνο, να τον αγιοποιήσει τον 9ο αιώνα. Πράγματι, ο Καρλομάγνος έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για την «αγιοποίηση» του συναδέλφου του, του Κωνσταντίνου. Άλλωστε, κι η ζωή του ίδιου, ήταν ανάλογη με την εγκληματική σταδιοδρομία του «αγίου» του. Το 782, έσφαξε τεσσεράμισυ χιλιάδες αιχμαλώτους στο Βερντέν. Παντρεύτηκε η απόκτησε εννιά συζύγους κι ερωμένες (είναι πολύ δύσκολο αυτήν την εποχή να προσδιορίσουμε τη διαφορά, ανάμεσα στις ερωμένες και τις συζύγους), κι ακόμα, ήταν αιμομίκτης. Ο μοναχός EGINHARD, χρονικογράφος και Βιογράφος του Βασιλιά, αφηγείται πως ο Καρλομάγνος απέφευγε να παντρέψει τις κόρες του, γιατί «τις χρησιμοποιούσε σαρκικά σα συζύγους του». Βέβαια, το γεγονός αυτό δεν εμπόδισε την Εκκλησία, με τη σειρά της, ν’ ανακηρύξει Άγιο, και τον Καρλομάγνο, και προστάτη των σχολείων! Ο Πάπας Ιωάννης ο ΚΓ ́ τον διέγραψε από τον κατάλογο των αγίων, μαζί με αρκετούς ακόμα, που υπήρχαν αμφιβολίες για την αγιοσύνη τους. Όσο για τον Κωνσταντίνο, είναι σίγουρο πως δεν είδε, ποτέ του, στον ουρανό το περίφημο λάβαρο με το σταυρό και τη φράση «εν τούτω νίκα»! Ο βιογράφος κι υμνητής του Ευσέβιος της Καισαρείας, αγνοεί το γεγονός, που αποτελεί προϊόν της φαντασίας του Λακτάντιου. Ο τελευταίος, χ ρ ι σ τ ι α ν ο π ο ί η σ ε μ ι α φήμη, που έλεγε πως ο Κωνσταντίνος μπαίνοντας σ’ ένα ναό του Απόλλωνα, είδε το θεό να του προσφέρει μια κορώνα. Ο Λακτάντιος δε δίστασε να τροποποιήσει τη φήμη... Έτσι, ενώ αιμοβόρα και διεφθαρμένα υποκείμενα, σαν τον Κωνσταντίνο και τον Καρλομάγνο, ανακηρύσσονται «άγιοι», ο πράος και καλοκάγαθος Ιουλιανός, ο προστάτης των γραμμάτων, ο ιδρυτής αμέτρητων σχολείων, νοσοκομείων, γηροκομείων κι ορφανοτροφείων, αυτός που ήξερε, πραγματικά, τι θα πει φιλοσοφική εγκράτεια, και που συγχωρούσε και τους χειρότερους εχθρούς του, εξευτελίστηκε, βρίστηκε, στιγματίστηκε στην Ιστορία, και δολοφονήθηκε ύπουλα.

Ένα γεγονός, που, σύμφωνα με τα έθιμα της εποχής, προκάλεσε βίαιες αντιδράσεις του πληθυσμού εναντίον του Παύλου και των οργάνων του στη Ρώμη, ήταν η οργάνωση ενός γυναικείου οργίου, που, με χριστιανικούς όρους, ονομάστηκε «ευχαριστία» κι ήταν μέρος από τις τελετουργίες μιας «αγάπης». Το συμβολικό κρασί της «ευχαριστίας» αυτής, θα πρέπει να ξεπερνούσε, κατά πολύ, τη μυστικιστική του χρήση, αν παρατηρήσουμε, προσεκτικά, τις διαμαρτυρίες του Παύλου στην Α ́ π ρ ο ς Κορινθίους Ε π ι σ τ ο λ ή , ΙΑ', 2 0 - 2 1 .

Πράγματι, έπειτα από τ’ αμέτρητα γυναικεία όργια και τα σκάνδαλα, που προκαλούσαν στη Ρώμη οι Βακχίδες, η σύγκλητος, γύρω στο 186 π.Χ. και, πιθανόν, πολύ νωρίτερα από τη χρονολογία αυτήν, απαγόρεψε, σ’ ολόκληρη την Ιταλία, τις γυναικείες εορταστικές εκδηλώσεις, υπενθυμίζοντας πως, από την εποχή του Ρωμύλου, α π α γ ο ρ ε υ ό τ α ν α υ σ τ η ρ ά σ τ ι ς γ υ ν α ί κ ε ς ν α π ί ν ο υ ν κ ρ α σ ί . Απαγορευόταν, ακόμα, και να βαστούν στα χέρια τους τα κλειδιά από τα κελάρια και τις κρασαποθήκες. Η γυναικεία μέθη είχε χαρακτηριστεί από τον Ρωμύλο, σαν ισότιμη με την απιστία, γιατί, με τη μέθη, η γυναίκα απατούσε τον άντρα της, με τον οποιονδήποτε θεό. Έτσι, η μόνη ηδονή, που θεωρούσαν επιτρεπτή στη γυναίκα, ήταν η σεξουαλική ηδονή με το νόμιμο σύζυγό της.

Το κείμενο της απόφασης αυτής, της Ρωμαϊκής συγκλήτου, βρέθηκε χαραγμένο πάνω σ’ ένα μπρούτζινο φύλλο, στην TIRIOLA της Καλαβρίας, και βρίσκεται σήμερα, στο μουσείο της Βιέννης.

Βλέπουμε, λοιπόν, πως ενώ για τις Εβραίες και τις άλλες γυναίκες, που προέρχονται από τις διάφορες Ρωμαϊκές επαρχίες, η νέα θρησκεία δεν είχε να προσφέρει τίποτα το σημαντικό, στις Ρωμαίες πρόσφερε με τις «αγάπες» και τις «ευχαριστίες», την ευκαιρία να πιουν τ’ απαγορευμένο ποτό και, ταυτόχρονα, να νοιώσουν και, πολλές φορές, να υποστούν τους κινδύνους από την παραβίαση της απαγόρευσης. Κι αυτό, το τελευταίο, έδινε ακριβώς στο κρασί και στη νέα θρησκεία, τη «γεύση του απαγορευμένου».

Robert Ambelain

Απόστολος Παύλος και η μυστική ζωή του

Μετάφραση Μάριος Βερέττας

Εκδόσεις Δίβρης 1976

Ο ρόλος της Μαγείας στη ζωή του Ιησού – ROBERT AMBELAIN

«Δεν θέλω ευρεθή εις σε ουδείς οιωνοσκόπος ή μάγος ή γόης ή ανταποκριτής δαιμονίων ή τερατοσκόπος ή νεκρομάντης…»

Δευτερονόμιον ΙΗ’, 11.

Δεν υπάρχει ερευνητής που να μην παρατήρησε και να μην αναγνώρισε ότι στη ζωή του Ιησού, παρουσιάζεται ένα σκοτεινό κενό, μια περίοδος που γι’ αυτήν δεν γνωρίζουμε απολύτως τίποτα. Κατά την γνώμη των Δοσίθεων και γενικά όλων των Γνωστικιστών, και πρώτα απ’ όλους του Μαρσίωνος, ο Ιησούς εμφανίζεται ξαφνικά, χωρίς κανείς να ξέρει από που έρχεται.

Στην Καπερναούμ σημειώνεται η πρώτη του εμφάνιση. Άλλοι πάλι την τοποθετούν στο πέρασμα του Ιορδάνη που λέγεται Βεϊτ – Αβάρα και άλλοι στο χωριό Βηθανία. (Στο κεφάλαιο ΧΙ εξηγήσαμε ότι αυτά τα «σκοτεινά χρόνια» καλύπτουν μια περίοδο πολιτικής και μάλιστα επαναστατικής δράσης).

Μέσα σ’ αυτή την άγνωστη περίοδο της ζωής του Ιησού, η Ιουδαϊκή φήμη, τοποθετούσε την παραμονή του στην Αίγυπτο, όπου είχε πάει για να σπουδάσει τη Μαγεία.

Πράγματι, στο Ισραήλ πίστευαν, και δικαιολογημένα άλλωστε, ότι η Αίγυπτος ήταν η πατρίδα αυτής της τέχνης, κι ότι οι καλύτεροι μάγοι ήταν οι Αιγύπτιοι. Κάθε Ταλμουδιστής, ειλικρινής και μυημένος στην εσωτερική παράδοση των ιερών Κειμένων, παραδέχεται ότι ένας από τους θησαυρούς που πήραν μαζί τους οι Εβραίοι φεύγοντας από την Αίγυπτο, ήταν «τα αργυρά και χρυσά σκεύη» (Έξοδος, ΙΒ,35), που δεν ήταν τίποτε άλλο από τα κλειδιά (τα σκεύη, τα μυστικά) της διπλής μαγικής δύναμης (ο χρυσός και ο άργυρος), που συμβολίζονται ακόμα στις μέρες μας με εσωτεριστικό τρόπο από τα δυο κλειδιά από χρυσό και ασήμι που στολίζουν το παπικό έμβλημα.

Αυτή η πίστη, ήταν τόσο βαθειά ριζωμένη στο Αρχαίο Ισραήλ, που κανείς ταξιδιώτης δεν μπορούσε να μπει στην Παλαιστίνη ερχόμενος από την Αίγυπτο, αν δεν περνούσε προηγουμένως από μια εξονυχιστική έρευνα στα κοινά σύνορα των δύο χωρών. Όποιος τολμούσε να περάσει στη χώρα των Εβραίων οποιοδήποτε μαγικό αντικείμενο ή σύγγραμμα, αντιμετώπιζε την ποινή του θανάτου, κατά προσταγή του Ιουδαϊκού νόμου:

«Δεν θέλει ευρεθη εις σε ουδείς διαπερνών τον υιόν αυτού ή την θυγατέρα αυτού δια του πυρός ή μαντευόμενος μαντείαν ή προγνώστης των καιρών ή οιωνοσκόπος ή μάγος ή γόης ή ανταποκριτής πνευμάτων ή τερατοσκόπος ή νεκρομάντης…» (Δευτερονόμιον ΙΗ, 10-11)

Κι ακόμα:

«Μάγισσαν δεν θέλεις αφήσει να ζη…» (Έξοδος, ΚΒ, 18)

Κι αυτή η απαγόρευση πάει ακόμα μακρύτερα. Τον πρώτο αιώνα μ.Χ. ο Ραββίνος ISMAEL BENELISCHA, εγγονός του Αρχιερέα που εκτελέστηκε από τους Ρωμαίους, απαγορεύει στον ανηψιό του τον BEN DAMA να θεραπευτεί από έναν χριστιανό όταν τον δάγκωσε ένα φίδι. Και γράφει την απαγόρευση αυτή σ’ ένα Ταλμουδικό απόσπασμα το ABHODAH ZARAH (27Β) που λέει:

«καλύτερα να χαθεί κανείς παρά να σωθεί από τη μαγεία…»

Έτσι ο Ιησούς, κατά τη γνώμη των Εβραίων, ασκεί μαγεία που την έμαθε στην Αίγυπτο και κατάφερε να περάσει από τα σύνορα τα απαραίτητα σύνεργα για την τέχνη αυτή. (QIDDOUSCHIM 49B, SCHAB 75A & 104B). Όλοι οι μαθητές του γνωρίζουν επίσης την τέχνη αυτή, που τους δίδαξε ο ίδιος ο Ιησούς. Πράγμα που εξηγεί τα θαύματα τους και την επιτυχία που έχουν στο πνεύμα του αμόρφωτου πλήθους.

Την ίδια εποχή βλέπουμε τον Ραββίνο Ελιέζερ-Μπεν Υρκανός να συλλαμβάνεται σαν κρυπτοχριστιανός. Τελικά αθωώνεται, γιατί παραδέχτηκαν ότι ένας άνθρωπος τόσο φανατικά προσηλωμένος στο Νόμο δε θα μπορούσε να παραστρατήσει, παρά μόνο αν είχε υποστεί μια κάποια μαγική υποβολή, από τους οπαδούς του Ιησού.

Πρέπει να παραδεχτούμε ότι αυτή η άποψη ήταν παραδεκτή στους χριστιανικούς κύκλους μέχρι τον 5^ο αιώνα.

Τα «ευαγγέλια της παιδικής ηλικίας» έχει αποδειχτεί ότι παλαιότερα περιελάμβαναν το «Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου», το «Ευαγγέλιο του Ψευδο-Ματθαίου», την «ιστορία του Ιωσήφ του Ξυλουργού» και το «Ευαγγέλιο του Θωμά» και περιείχαν αποσπάσματα που μερικά απ’ αυτά γράφτηκαν στα τέλη του 2^ου αιώνα και άλλα στον 5^ο αιώνα.

Μέσα λοιπόν σ’ αυτά τα κείμενα, μας δείχνουν τον Ιησού παιδί, προικισμένο με καταπληκτικές ιδιότητες. Ικανό κιόλας να κάνει θαύματα. Τον βλέπουμε να μπαίνει μέσα σε μια σπηλιά, όπου μια λέαινα μόλις είχε γεννήσει τα μικρά της. Κι η λέαινα παίζει και χαϊδεύει τον Ιησού μαζί με τα λιονταράκια. Με μια προσταγή του, ένας φοίνικας σκύβει και η Μαρία παίρνει τους χουρμάδες που είχε ποθήσει. Κάνει να ξεπηδήσει μια πηγή για να ξεδιψάσει τους γονείς του. Με το που μπαίνει μέσα σ’ ένα ναό στην Ερμούπολη της Αιγύπτου, τριακόσια εξήντα πέντε αγάλματα που αντιπροσώπευαν τις τριακόσιες εξήντα πέντε θεότητες της κάθε ημέρας του χρόνου, πέφτουν κάτω και γίνονται κομμάτια.

Αργότερα, όταν έχει επιστρέψει πια στην Ιουδαία, παίζει με το χώμα και το νερό κι οποιοσδήποτε πατάει τα πήλινα κατασκευάσματά του, πέφτει νεκρός στα πόδια του. Μια άλλη φορά πάλι, φτιάχνει μια ντουζίνα από πήλινα πουλιά, και χτυπώντας τα χέρια του, τους δίνει ζωή.

Εξ αιτίας της αναστάτωσης που προκαλούν τα διάφορα αυτά θαύματα, οι γονείς του τον κλείνουν στο σπίτι και δεν τον αφήνουν να βγει έξω. Τότε για να τον συγχωρέσουν οι γονείς του και για να κάνει άλλη μια φορά επίδειξη της δύναμής του, δίνει ξανά ζωή σ’ ένα παιδί που είχε πεθάνει από τη γοητεία του. Αργότερα πάλι, οδηγούν το μικρό Ιησού σ’ ένα γέρο δάσκαλο για να μάθει να γράφει. Ο δάσκαλος, του δίνει μια ξυλιά για μια του αταξία και πέφτει αμέσως νεκρός. Ένα επεισόδιο από τα κανονικά Ευαγγέλια που δείχνει ακριβώς τον μνησίκακο χαρακτήρα του Ιησού, είναι το επεισόδιο με τη συκιά (Ματθαίος, ΚΑ, 19 και Μάρκος ΙΑ, 21) όπου το δύστυχο δέντρο, έπρεπε να του προσφέρει τους καρπούς του, εκτός εποχής, κι επειδή αρνήθηκε, ο Ιησούς την καταριέται και ξεραίνεται.

Φυσικά σ’ όλα τ’ απόκρυφα, σαν πατέρας του Ιησού, αναφέρεται ο Ιωσήφ. Αλλά πολλές φορές μπορούμε να διακρίνουμε ορισμένα αποσπάσματα που διέφυγαν κάπως τη μεταγενέστερη λογοκρισία. Έτσι το απόκρυφο του Ψευδο-Ματθαίου μας μιλάει για τους αδελφούς του: «Σε μια γιορτή, ήρθε ο Ιωσήφ με τους γυιούς του, τον Ιάκωβο, τον Ιωσή, τον Ιούδα, τον Σίμωνα και τις δύο αδελφές τους, κι ο Ιησούς με τη μητέρα του και την αδελφή της τη Μαρία, την κόρη του Κλωπά…» (Ευαγγέλιο του ψευδο-Ματθαίου: XLII, 1)

«Ο Ιωσήφ έστειλε τον γυιό του τον Ιάκωβο να μαζέψει ξύλα στο δάσος και μαζί του πήγε κι ο μικρός Ιησούς. Κι όπως ο Ιάκωβος έσκυψε να πάρει κάτι ξερόκλαδα μια οχιά τον δάγκωσε στο χέρι. Έπεσε κάτω κι άρχισε να σφαδάζει από τους πόνους. Τότε ο Ιησούς φύσηξε πάνω στην πληγή, κι αμέσως οι πόνοι σταμάτησαν και η οχιά ψόφησε. Έτσι σώθηκε ο Ιάκωβος…» (Ευαγγέλιο του ψευδο-Ματθαίου: XVI, 1)

Μέσα στα αιθιοπικά χειρόγραφα, συναντάμε παρόμοια περιστατικά. Βλέπουμε τον Ιησού να διδάσκει στους μαθητές του, περίεργες μαγικές συνταγές, που μερικές απ’ αυτές τις ξαναβρίσκουμε στην αιθιοπική DABTARA(1)

Αυτές λοιπόν ήταν οι διάφορες δοξασίες των Εβραίων και των Χριστιανών σ’ ότι αφορούσε τις «δυνάμεις» του Ιησού.

Είναι σίγουρο , ότι οι Χριστιανοί, που κάνουν μια πιο ριζοσπαστική ανάλυση των κειμένων, δεν μπορούν αν μην παραδεχτούν το γεγονός, πως ο Ιησούς χρησιμοποιούσε μια κάποια τεχνική. Και να η απόδειξη:

Αφελέστατα, οι συνηθισμένοι πιστοί, φαντάζονται ότι αρκούσε στον Ιησού να δώσει μια διαταγή για να επιτευχθεί το αναμενόμενο αποτέλεσμα.

Αυτό όμως δεν είναι αλήθεια. Ανάλογα με την περίπτωση, ο Ιησούς χρησιμοποιούσε έναν διαφορετικό τρόπο δράσης, μια διαφορετική όπως είπαμε τεχνική. Κι αυτό το αποδεικνύουν τα ίδια τα κανονικά Ευαγγέλια:

«και παράγοντι εκείθεν τω Ιησού ηκολούθησαν αυτώ δύο τυφλοί κράζοντες και λέγοντες. Ελέησον ημάς, υιέ Δαυίδ. Ελθόντι δε εις την οικία προσήλθον αυτώ οι τυφλοί, και λέγει αυτοίς ο Ιησούς. Πιστεύετε ότι δύναμαι τούτο ποιήσαι: λέγουσι αυτώ. Ναι Κύριε. Τότε ήψατο των οφθαλμών αυτών λέγων. Κατά την πίστην υμών γεννηθήτω υμίν. Και ανεώχθησαν αυτών οι οφθαλμοί.» (κατά Ματθαίον Θ, 27-30).

«και έρχεται εις Βηθσαϊδάν. Και φέρουσιν αυτώ τυφλόν και παρακαλούσιν αυτόν ίνα αυτού αψηται. Και επιλαθόμενος της χειρός του τυφλού εξήγαγεν αυτόν έξω της κώμης, και πτύσας εις τα όμματα αυτού, επιθείς τας χείρας αυτώ, επηρώτα αυτόν τι βλέπει. Και αναβλέψας έλεγε. Βλέπω τους ανθρώπους ότι ως δένδρα ορώ περιπατούντας. Είτα πάλιν επέθηκε τας χείρας επί τους οφθαλμούς αυτού και εποίησεν αυτόν αναβλέψαι, και απεκαταστάθη, και ανέβλεψε τηλαυγώς…» (κατά Μάρκον, Η, 22-26).

«και παράγων είδεν άνθρωπον τυφλόν εκ γενετής (…) και ταύτα ειπών έπτυσε χαμαί και εποίησεν πηλόν εκ του πτύσματος, και επέχρισε τον πηλόν επί τους οφθαλμούς του τυφλού και είπεν αυτώ. Ύπαγε νιψαι εις την κολυμβήθραν του Σιλωάμ, ο ερμηνεύεται απεσταλμένος. Απήλθεν ουν και ενίψατο και ήλθεν βλέπων…» (κατά Ιωάννην Θ, 1,6-7).

Η κολυμβήθρα του Σιλωάμ, βρισκόταν σε μια από τις πύλες της Ιερουσαλήμ. Από κει οι ιερείς έπαιρναν νερό για τους εξαγνισμούς και τις ιεροτελεστίες μέσα στον Ναό. Από την εποχή που την ευλόγησε ο προφήτης Ησαίας (Η,δ) θεωρούσαν τα νερά της καθαγιασμένα και θεραπευτικά. Αυτή η παράδοση πέρασε ακόμα και στους Μουσουλμάνους του Μεσαίωνα.

Βλέπουμε λοιπόν, ότι στα τρία αυτά θαύματα, ο Ιησούς χρησιμοποιεί τρεις διαφορετικούς τρόπους θεραπείας:

α) Στην πρώτη περίπτωση, αρκειται στην πίστη των τυφλών, και αγγίζει απλώς τα μάτια τους με τα χέρια του.

β) Στην δεύτερη περίπτωση, βάζει σάλιο στα μάτια του τυφλού, κι έπειτα τ’ αγγίζει με τα χέρια του. Το αποτέλεσμα δεν είναι τέλειο κι επαναλαμβάνει τη θεραπεία, μέχρι που ο τυφλός αρχίζει να βλέπει.

γ) Στην τρίτη περίπτωση, χρησιμοποιεί μια παλιά συνταγή της αρχαίας φαρμακολογίας. Ένας ιατρικός κώδικας του τρίτου αιώνα, που τον έγραψε κάποιος SENERUS SAMMONICUS, συστήνει την επικάλυψη των ματιών με λάσπη για την θεραπεία των οφθαλμικών οιδημάτων. Και ο Ιησούς προσθέτει σ’ αυτή την τεχνική, το πλύσιμο των ματιών με νερό από τη θαυματουργή κολυμβήθρα του Σιλωάμ.

Όσο για την χρησιμοποίηση του σάλιου για τη θεραπεία των οφθαλμικών ασθενειών, ο Ιησούς χρησιμοποιεί πάλι μια πανάρχαια συνταγή που στηρίζεται στη θεραπευτική ιδιότητα του σάλιου. Συμπτωματικά, στο περιοδικό «ANNALES DE CHIRURGIE PLASTIQUE», Απρίλιος 1961 σελ. 235-242 βρήκαμε ένα άρθρο με το γενικό τίτλο «Τα αποτελέσματα της παρωτιδίου σιέλου στις περιπτώσεις της ξηροφθαλμίας». Το άρθρον αυτό μας πληροφορεί τα εξής:

«Το σύνδρομο της ξηροφθαλμίας που αναπτύσσεται σε οφθαλμούς με ελλειπή ή ανύπαρκτη δακρυογόνα έκκριση, προκαλεί το σχηματισμό της κερατίνης και την εκλέπιση του αποξηραμένου επιπεφυκότα υμένα του οφθαλμού με αποτέλεσμα την προσκόλληση του τελευταίου… Ο κερατοειδής χιτώνας θολώνει… οι βλεφαρίδες δημιουργούν έλκος… η όραση ελαττώνεται μέχρι την οριστική τύφλωση».

«Ο σίελος και τα δάκρυα αποτελούνται από μια πολύ παραπλήσια σύνθεση, περιέχουν και τα δύο λυζόζυμα, που είναι μια βακτηριοστατική προστατευτική ουσία. Ο χειρουργός μπορεί να συνδέσει με μια βλεννώδη δίοδο, τον εκκριματικό σωλήνα των σιελογόνων αδένων με την οφθαλμική κοιλότητα. Η επέμβαση, θα έχει σαν αποτέλεσμα μια καλυτέρευση στην όραση του ασθενή…»

Πολλοί μαθητές, που εργάζονται τη νύχτα με μια λάμπα κακής ποιότητας εφαρμόζουν ασυνείδητα αυτό τον τρόπο θεραπείας σαλιώνοντας με το δάχτυλό τους τις πονεμένες κόχες των ματιών τους.

Στην περίπτωση του εξορκισμού, που αναφέρει ο Ματθαίος (ΙΖ, 21), υπάρχει κι εκεί μια τεχνική:

«τότε προσελθόντες οι μαθηταί τω Ιησού κατ’ ιδίαν είπον. Διατί ημείς ουκ ηδυνήθημεν εκβαλείν αυτό; (Πρόκειται για κάποιο δαιμόνιο που βασάνιζε ένα παιδί) ο δε Ιησούς είπεν αυτοίς. Δια την απιστίαν υμών. Αμήν γαρ λέγω υμίν, εάν έχητε πίστην ως κόκκον σινάπεως, έρειτε τω όρει τούτω, μετάβηθι εντεύθεν εκεί, και μεταβήσεται, και ουδέν αδυνατήσει υμίν. Τούτο δε το γένος (των δαιμονίων) ουκ εκπορεύεται ει μη εν προσευχή και νηστεία» (κατά Ματθαίον ΙΖ, 19-21).

Πρώτα απ’ όλα θα παρατηρήσουμε ότι υπάρχει μια αντίφαση. Το κείμενο μας λέει ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο όταν υπάρχει πίστη. Αλλά το ίδιο μας πληροφορεί αμέσως έπειτα, ότι για να φθάσουμε σε κάποιο αποτέλεσμα, χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε μια μυστικό-ασκητική τεχνική: την προσευχή και τη νηστεία. Η τελευταία φράση του κειμένου, προσδιορίζει ακριβώς ότι ανάλογα με τη φύση (το γένος) των δαιμονίων, πρέπει να χρησιμοποιηθεί και η ανάλογη θεραπευτική τεχνική. Άρα, δεν αρκεί από μόνη της η πίστη. Χρειάζεται και μια φυσική ενίσχυση: η νηστεία, η προσευχή, το εξαγνιστικό υλικό (λάδι, σάλιο, λάσπη, νερό κλπ)(2).

Σ’ άλλες περιπτώσεις «θαυμάτων» χρειάζεται μεγάλη προσοχή και μεγάλη επιφυλακτικότητα στην ανάλυσή τους. Μια τέτοια είναι η θεραπεία του δαιμονισμένου στη χώρα των Γαδαρήνων. Αυτός ο άνθρωπος βασανιζόταν από πολλά δαιμόνια και ζούσε γυμνός και σαν άγριος μέσα στις ερημιές. Κάθε φορά που δοκίμαζαν να τον δέσουν, αυτός έσπαγε τις αλυσίδες κι έφευγε. Ο Ιησούς διατάζει τα δαιμόνια να φύγουν από τον άνθρωπο. Κι αυτά τον παρακάλεσαν:

«…ίνα μη επιτάξη αυτοίς εις την άβυσσον απελθείν. Ην δε εκεί αγέλη χοίρων ικανών βοσκομένων εν τω όρει. Και παρεκάλουν αυτόν ίνα επιτρέψει αυτοίς εις εκείνους εισελθείν. Και επέτρεψεν αυτοίς. Εξελθόντα δε τα δαιμόνια από του ανθρώπου εισήλθον εις τους χοίρους, και ώρμησεν η αγέλη κατά του κρημνού εις την λίμνην και απεπνίγη. Ιδόντες δε οι βόσκοντες το γεγενημένον έφυγον, και απήγγειλαν εις την πόλιν και εις τους αγρούς…» (Λουκάς, Η, 26-35).

Θα παρατηρήσουμε πρώτ’ απ’ όλα ότι δεν πρόκειται για αγέλη αγριογούρουνων αλλά για κατοικίδια γουρούνια, εφ’ όσον υπάρχουν βοσκοί. Το επεισόδιο, συνέβη στη χώρα των Γαδαρίνων που βρίσκεται απέναντι από τη Γαλιλαία. Πως όμως είναι δυνατόν να τρέφουν γουρούνια, αφού από τον Ιουδαϊκό νόμο απαγορευόταν αυστηρά, όχι μόνο να τα τρώνε αλλά ακόμα και να τα τρέφουν για εμπόρευμα ή και απλώς να τα αγγίζουν; Εξ άλλου, στην περιοχή αυτή, δεν υπάρχει καμμιά λίμνη για να πέσουν να πνιγούν. Για να δικαιολογήσουν το γεγονός αυτό, πολλοί ερευνητές τοποθέτησαν τη σκηνή στις όχθες της λίμνης της Γενησαρέτ, κοντά στη Βησθαϊδα-Ιουλία απέναντι από την Τιβεριάδα. Αλλά η πόλη αυτή δε βρίσκεται στη χώρα των Γαδαρήνων αλλά στη Γωλανίτιδα. Κι ανάμεσα στις δυό αυτές περιοχές υπάρχει μια απόσταση πάνω από ογδόντα χιλιόμετρα… Μια άλλη απόδειξη της άγνοιας των ανωνύμων γραφέων του 4^ου αιώνα.

Τέλος, το «Ταξίδι στην Μέση Ανατολή» του GERARD DE NEVAL βρίσκουμε το εξής ενδιαφέρον:

«Πάντοτε είχα τη γνώμη, ότι η κάνναβις με την οποία κατασκευάζουν το χασίς, είναι το φυτό, που όπως λέει ο Ιπποκράτης, προκαλούσε στα ζώα ένα είδος τρέλλας και τα έκανε να πέφτουν και να πνίγονται στην θάλασσα».

Αν κάνουμε, πράγματι, μια διαλογή ανάμεσα στα διάφορα γεγονότα που οι Εβραίοι τα θεωρούν σαν αποτελέσματα Μαγείας και οι Χριστιανοί σαν θαύματα, θα διακρίνουμε τρία από αυτά που δεσπόζουν στη ζωή του Ιησού, και που η προέλευσή τους, είναι ανεξήγητη:

α) Ο πειρασμός από το διάβολο, πάνω σ’ ένα βουνό της ερήμου της Ιουδαίας, που σήμερα λέγεται Καραντένα.

β) Η επίκληση του Μωυσή και του Ηλία, στο όρος Θαβώρ.

γ) Ο τελικός διάλογος στο όρος των Ελαιών, λίγο πριν από τη σύλληψη, με κάποιον μυστηριώδη «πατέρα».

Το πρώτο επεισόδιο που μας περιγράφουν τα Ευαγγέλια (Ματθαίος Δ, Μάρκος Α, Λουκάς Δ) συνέβει στην έρημο της Ιουδαίας, όπου ο Ιησούς έμεινε σαράντα μερόνυχτα «πειραζόμενος υπό του Διαβόλου». Πρόκειται για μια παραδοσιακή δοκιμασία. Ο δοκιμαζόμενος, πρέπει να νικήσει τις Κάτω Δυνάμεις, για ν’ αποκτήσει την υποστήριξη των Άνω. Συναντάμε το ίδιο επεισόδιο στη ζωή του Βούδα και όλων των μεγάλων θαυματουργών. Μετά απ’ αυτή τη δοκιμασία, ο θριαμβευτής, «έχει τη συμπαράσταση όλων των δυνάμεων του Ουρανού και υπακούουν σ’ αυτόν όλες οι δυνάμεις της Κόλασης» όπως ισχυρίζονται οι Καββαλιστές.

Αλλά πρόκειται για μιαν επίκληση, όπου μια οντότητα, εξορκισμένη με ορισμένες φράσεις και τυπολογίες, υποχρέωνε να φανερωθεί, ή η σαραντάμερη αυτή απομόνωση έγινε για άλλο λόγο και η οντότητα παρουσιάστηκε με ξαφνικό και αναπάντεχο τρόπο: Μ’ άλλα λόγια, ήταν θεληματική ή τυχαία η συνάντηση με τον Σατανά; Κανένα από τα κείμενα δεν είναι σε θέση να μας λύσει την απορία. Εξ’ άλλου πρέπει να θεωρήσουμε σαν υπερβολή το γεγονός ότι ο Ιησούς δεν έφαγε, και προπάντων δεν ήπιε για ένα διάστημα σαράντα ημερών, με την τρομερή ζέστη που κάνει μέσα στην έρημο της Ιουδαίας. Εφ’ όσον υπέφερε από τη μαστίγωση και πέθανε είτε από τη σταύρωση είτε από το λόγχισμα στο πλευρό του, είναι αδύνατο να είχε τη δύναμη να μείνει ζωντανός μέσα στην έρημο σαράντα μέρες.

Οποιαδήποτε κι αν είναι η πραγματική εξήγηση, γεγονός είναι πως η εμφάνιση του Σατανά, είναι το πρώτο επεισόδιο που σημειώνεται από τους ευαγγελιστές για τη δράση του Ιησού. Και υπάρχει και μια δεύτερη συνάντηση με τον Άρχοντα του Κακού, που συνήθως περνάει απαρατήρητη: είναι βέβαιο όμως ότι υπήρξε τουλάχιστον μια δεύτερη συνάντηση. Κι έγινε λίγο πριν από τη σύλληψη, το πολύ λίγες μέρες νωρίτερα:

«είπε δε ο Κύριος. Σίμων-Σίμων. Ιδού ο Σατανάς εξητήσατο υμάς του σινιάσαι ως τον σίτον. Εγώ δε εδεήθην περί σου ίνα μη εκλείπη η πίστις σου, και συ ποτε επιστρέψας στήριξον τους αδελφούς σου…» (Λουκάς ΚΒ 31-32).

Ο Άγιος Ιερώνυμος στη Βουλγκάτα του, ερμηνεύει τη λέξη «επιστρέψας» σαν «CONVERSUS» που σημαίνει «μεταμορφωμένος, αλλαγμένος».

Τι συμπεράσματα θα μπορούσαμε να βγάλουμε απ’ αυτές τις συχνές συναντήσεις με τον «Πονηρό»;

Η δεύτερη μεγάλη θεουργική επιχείρηση, έγινε στο όρος Θαβώρ. Πρόκειται για την περίφημη σκηνή της «Μεταμόρφωσης», που τη βρίσκουμε μ’ όλες της τις λεπτομέρειες στα παρακάτω εδάφια: Ματθαίος ΙΖ, Μάρκος Θ,2, Λουκάς Θ,29, Ιωάννης Α, 14 και Β’ Επιστολή Πέτρου Α, 16.

«και μεθ’ ημέρας εξ παραλαμβάνει ο Ιησούς τον Πέτρον και Ιάκωβον και Ιωάννην τον αδελφόν αυτού και αναφέρει αυτούς εις όρος υψηλόν κατ’ ιδίαν. Και μετεμορφώθει έμπροσθεν αυτών και έλαμψε το πρόσωπον αυτού ως ήλιος τα δε ιμάτια αυτού εγένοντο λευκά και ως φως. Και ιδού ώφθησαν αυτοίς Μωυσής και Ηλίας μετ’ αυτού συλλαλούντες. Αποκριθείς δε ο Πέτρος είπε τω Ιησού. Κύριε, καλόν εστιν ημάς ποιήσωμεν ώδε τρεις σκηνάς, σοι μια και Μωυσεί μια και μιαν Ηλία. Έτι αυτού λαλούντος. Ιδού νεφέλη φωτεινή επεσκίασεν αυτούς, και ιδού φωνή εκ της νεφέλης λέγουσα. Ούτος εστίν ο Υιός μου ο αγαπητός, εν ω ηυδόκησα. Αυτού ακούετε. Και ακούσαντες οι μαθηταί έπεσον επί πρόσωπον αυτών και εφοβήθησαν σφόδρα. Και προσελθών ο Ιησούς ήψατο αυτών και είπεν, εγέρθητε και μη φοβείσθε. Επάραντες δε τους οφθαλμούς αυτών ουδένα είδον ει μη τον Ιησούν μόνον.

Και καταβαινόντων αυτών από του όρους ενετείλατο αυτοίς ο Ιησούς λέγων. Μηδενί είπητε το όραμα εως ου ο Υιός του ανθρώπου εκ νεκρών αναστή…» (κατά Ματθαίον ΙΖ, 1-9)

Πρώτ’ απ’ όλα θα παρατηρήσουμε, ότι γίνεται επίκληση σε δύο νεκρούς. Στον Μωυσή που έχει πεθάνει εδώ και δεκατέσσερις αιώνες και στον Ηλία που αναλήφθηκε μέσα σ’ ένα «άρμα πυρός» εδώ και έντεκα αιώνες. Εάν επρόκειτο για μιαν απλή εκδήλωση της θεϊκής καταγωγής του, τότε ο Ιησούς θα μπορούσε να την προκαλέσει σ’ ένα φιλικό σπίτι στην Ιερουσαλήμ. Αλλά επειδή πρόκειται για μια επίκληση σε νεκρούς, γίνεται κατ’ ιδίαν (κρυφά και απόμακρα) σ’ ένα ερημικό μέρος, και κοντά στον ουρανό για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι γιατί τέτοιου είδους τελετουργίες δεν πρέπει να ταραχτούν από την παρουσία τρίτων και αμύητων. Ο δεύτερος είναι ότι στο Ισραήλ δεν αστειεύονται με τέτοια πράγματα. Είναι τελείως απαγορευμένα, και προβλέπεται η ποινή του θανάτου για τους παραβάτες:Δευτερονόμιον (ΙΗ, 10-11) και Έξοδος (ΙΒ, 35-36). Αυτός είναι και ο λόγος που ο Ιησούς συνιστά στους μαθητές να μην πουν τίποτα για το τι είδαν στο όρος.

Όσο για τη σκοπιμότητα αυτής της νεκρικής επίκλησης, είναι μάλλον ο Λουκάς που μας δίνει την απάντηση:

«και ιδού άνδρες δύο συνελάλουν αυτώ, οίτινες ήσαν Μωυσής και Ηλίας, οι οφθέντες εν τη δόξη έλεγον την έξοδον αυτού ην έμελλε πληρούν εν Ιερουσαλήμ…» (Λουκας, Θ, 30-31)

Η επίκληση λοιπόν των δύο νεκρών, του Μωυσή και του Ηλία, που είναι οι σημαντικώτεροι οδηγητές της ιστορικής πορείας του Ισραήλ, έγινε για να μάθει ο Ιησούς τον τελικό προορισμό του(3). Είναι φανερό, ότι η επίκληση αυτή συνοδεύτηκε με τις συνηθισμένες μαγικές αναθυμιάσεις και με τη βοήθεια ισχυρών παραισθησιογόνων, κι απόδειξη γι’ αυτό είναι η νάρκωση των μαθητών, η μέθη που νοιώθουν και τα ασυνάρτητα λόγια του Σίμωνα-Πέτρου που θέλει να κατασκευάσει σκηνές για τις οπτασίες. Ο Λουκάς μας το λέει καθαρά ότι «ο Πέτρος και οι συν αυτώ ήσαν βεβαρημένοι ύπνω» (Λουκάς Θ, 32) κι ότι ο Πέτρος δεν ήξερε τι έλεγε:» «μη ειδώς ο λέγει» (Λουκάς Θ, 33).

Όσο για την «φωτεινή νεφέλη», η εξήγηση είναι πολύ απλή. Αν ανεβεί κανείς στην κορυφή ενός βουνού, σε μια περιοχή όπου βασιλεύει γενικά καλοκαιρία και ο ουρανός είναι γαλανός, και συμβεί να περάσει ένα σύννεφο από την κορφή, τότε οι διαθλασμένες ακτίνες του ήλιου θα περικυκλώσουν το ανεβασμένο στην κορυφή άτομο και θα του δώσουν μια φωτεινή όψη. Ιδιαίτερα αν φοράει λευκά ρούχα.

Και φθάνουμε τώρα στην τελική επίκληση, που συνέβη την βραδιά της σύλληψης του Ιησού, στο όρος των Ελαιών, κοντά στη Βηθανία, σε μια τοποθεσία που λεγόταν Γεσθημανή, και που σημαίνει ελαιοτριβείο. Ας πάρουμε τη διήγηση του Λουκά:

«και εξελθών επορεύθη κατά το έθνος εις το όρος των Ελαιών. Ηκολούθησαν δε αυτώ και οι μαθηταί αυτού. Γενόμενος δε επί του τόπου είπεν αυτοίς. Προσεύχεστε μη εισελθείν εις πειρασμόν. Και αυτό απεσπάσθη απ’ αυτών ωσεί λίθου βολήν, και θεις τα γόνατα προσηύχετο λέγων. Πάτερ, ει βούλει παρενεγκείν τούτο το ποτήριον απ’ εμού. Πλην μη το θέλημα μου αλλά το σον γενέσθω. Ωφθη δε αυτώ άγγελος απ’ ουρανού ενισχύων αυτόν…» (Κατά Λουκάν ΚΒ 39-44).

«Και αναστάς από της προσευχής ελθών προς τους μαθητάς εύρεν αυτούς κοιμωμένους από της λύπης, και είπεν αυτοίς. Τι καθεύδετε; Αναστάντες προσεύχεσθε, ίνα μη εισέλθητε εις πειρασμόν…» (Κατά Λουκάν ΚΒ 45-46)

Πρώτη ερώτηση: Πως είναι δυνατόν να αποκοιμηθεί κανείς από λύπη; Συνήθως η αγωνία και η στενοχώρια διώχνουν τον ύπνο. Αυτός ο «ύπνος από λύπη, προκλήθηκε και πάλι από τις αναθυμιάσεις και τα διάφορα λιβανικά που χρησιμοποιούσαν για τις επικλήσεις και τις ιεροτελεστίες στο Ναό. Κι αυτό γιατί πρόκειται πάλι για μια επίκληση, κι όχι πια του Μωυσή και του Ηλία αλλά του πατέρα του! Αλλά ποιου πατέρα του; Θα το δούμε παρακάτω.

Δεύτερη ερώτηση: εφ’ όσον οι μαθητές αποικοιμήθηκαν, κι εφ’ όσον ο Ιησούς απομακρύνθηκε απ’ αυτούς σε μιαν απόσταση «λίθου βολής(4)», πως συμβαίνει να γνωρίζουμε το τι ελέχθη ανάμεσα στον Ιησού και τον πατέρα του;

Δεν είναι δυνατόν να έχουμε την πληροφορία από τους μαθητές, γιατί αυτοί κοιμόντουσαν. Ούτε από τον ίδιο τον Ιησού, γιατί πριν ακόμα καλά-καλά τελειώσει την επίκληση και ξυπνήσει τους μαθητές, φθάνουν οι Ρωμαίοι μαζί με τους υπηρέτες του Ναού, οπλισμένοι με σπαθιά και ρόπαλα και με την καθοδήγηση του ανηψιού του του Ιούδα του Ισκαριώτη, τον συλλαμβάνουν.

Την πληροφορία την έχουμε, δοσμένη μέχρι την τελευταία της λεπτομέρεια, από ένα πρόσωπο που αναφέρει μόνο το Ευαγγέλιο του Μάρκου:

«Και εφέντες αυτόν έφυγαν πάντες. Και εις τις νεανίσκος ηκολούθησεν αυτώ περιβεβλημένος σινδόνα επί γυμνού. Και κρατούσιν αυτόν οι νεανίσκοι. Ο δε καταλιπών την σινδόνα γυμνός έφυγεν απ’ αυτών…» (κατά Μάρκον ΙΔ, 50-52)

Μας κάνει εντύπωση πως ήρθε η ιδέα σ’ ένα νεαρό να κυκλοφορεί Μάρτιο μήνα στην Ιουδαία, στο όρος των Ελαιών, με μοναδικό φόρεμα ένα κομμάτι ύφασμα. Την εποχή αυτή κάνει κρύο ακόμα, κι ιδιαίτερα τις νυχτερινές ώρες, απόδειξη, ότι λίγο αργότερα στην αυλή του Καϊάφα,ανάβουν φωτιά για να ζεσταθούν, κι εκεί ο Πέτρος αρνείται τρεις φορές τον Κύριό του (Ιωάννης ΙΗ, 18)

Δεν πρόκειται για ένα μάλλινο ύφασμα, γιατί ο Άγιος Ιερώνυμος στη Βουλγκάτα του, μεταφράζει «PANNUS» που σημαίνει λινό ύφασμα.

Δεν πρόκειται, ούτε για ένα σεντόνι κρεββατιού, γιατί δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα αυτή την εποχή. Οι Εβραίοι κοιμόντουσαν πάνω σε ψάθες όπως όλοι οι λαοί της περιοχής. Οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν κρεββάτια φτιαγμένα από ιμάντες, καλυμμένα με μάλλινες κουβέρτες, και γούνες. Οι Γαλάτες χρησιμοποιούσαν στρώματα, παραγεμισμένα με άχυρο, και καλυμμένα με προβιές. Αλλά εκείνη την εποχή δεν υπάρχουν σεντόνια στα κρεββάτια, κι ακόμα στις μέρες μας οι χωριάτες της Γερμανίας σπάνια χρησιμοποιούν έστω και ένα.

Ο Άγιος Ιερώνυμος, στις περιπτώσεις που χρησιμοποιεί τη λέξη «SINDON» «σινδών» εννοεί πάντοτε «σάβανο». Αλλά ένα σάβανο δεν ήταν σε καμμιά περίπτωση ένα από τα ρούχα που φορούσαν οι Εβραίοι της εποχής.

Αυτός ο νεανίσκος, παίζει το ρόλο του «αγγέλου που ήρθε από τον ουρανό για να δώσει κουράγιο στον Ιησού» (Λουκάς ΚΒ, 39-44). Και από αυτόν γνωρίζουμε την προσευχή που απευθύνει ο Ιησούς στον «πατέρα» του. Πρόκειται για τον κλασσικό «συνεργάτη» σε τέτοιου είδους θεαματικά τεχνάσματα.

Και καταλαβαίνουμε ότι όλη αυτή η σκηνοθεσία, είχε πράγματι για σκοπό να δώσει κουράγιο στον Ιησού για την αποστολή του, αποστολή που δεν αγνοεί ότι τον οδηγεί σ’ ένα φριχτό θάνατο, χωρίς την ελπίδα να καταφέρει να ελευθερώσει το Ισραήλ και να επανιδρύσει την δαυιδική εξουσία. Δεν αγνοεί ότι αυτή η αποστολή, από τον καιρό που αποσύρθηκε στη Φοινίκη, άλλαξε αντικειμενικό σκοπό, και αφορά ένα άλλο «βασίλειο» έξω από τον κόσμο αυτό. Αλλά οι φανατικοί που τον περιτριγυρίζουν, δεν μπορούν να το καταλάβουν.

Άλλοι υποστηρίζουν το κίνημα με καθαρά πολιτικές βλέψεις, για έναν απελπισμένο απελευθερωτικό αγώνα. Άλλοι τον προδίδουν. Ο ίδιος ο ανηψιός του, ο Ιούδας ο Ισκαριώτης. Αν ο Ιησούς εξαφανιστεί, κι όπως δεν έχει παιδιά, η διαδοχή στην εξουσία θα περάσει στον αδελφό του τον Σίμωνα Πέτρο. Κατά συνέπεια ο Ιούδας θα γίνει «διάδοχος»…

Όσο για τους άλλους, εκμεταλλευόμενοι το σκοτάδι, μόλις δουν τους ρωμαίους λεγεωνάριους, το βάζουν στα πόδια(5)

Για τους Εβραίους της εποχής, δεν υπάρχει καμμιά αμφιβολία, ότι ο Ιησούς χρησιμοποιούσε τις απαγορευμένες γνώσεις. Η φήμη της συνάντησής του με τον Σατανά στην έρημο της Ιουδαίας, κυκλοφορούσε ανάμεσα στον λαό. Εγνώριζαν ότι είχε νικήσει τον Άρχοντα του Σκότους, κι εφ’ όσον αυτός είχε τιθασευτεί από τον Ιησού, τον υπάκουε τυφλά, σύμφωνα με την κοινή μαγική παράδοση:

«και οι Φαρισαίοι έλεγον, εν τω άρχοντι των δαιμονίων εκβάλλει τα δαιμόνια…» (Ματθαίος Θ, 34)

«ότι έλεγον, πνεύμα ακάθαρτον έχει (στη διάθεσή του)» (Μάρκος Γ, 30)

Στο επεισόδιο με τη γυναίκα που την έπιασαν να μοιχεύεται, φαίνεται ότι χρησιμοποιεί ένα μαγικό τέχνασμα, είτε μαντικό, είτε εξαγνιστικό:

«ο δε Ιησούς κάτω κύψας τω δακτύλω έγραψεν εις την γην, ως δε επέμενον ερωτώντες αυτόν, ανακύψας είπε προς αυτούς, ο αναμάρτητος υμών πρώτος βαλέτω λίθον επ’ αυτή…» (δηλ. ας αρχίσει το λιθοβολισμό που ήτνα η προβλεπομένη από τον Νόμο ποινή) (κατά Ιωάννην Η, 7).

Πρόκειται πιθανώτατα για ένα γεωμαντικό τέχνασμα. Ακόμα στην εποχή μας, στο Μαρόκο, στην Τυνησία, και σ’ ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, πολλοί μάντεις, εφαρμόζουν μια τεχνική που λέγεται «DARB-EL-REMEL» ή μαντική «τέχνη της άμμου». Με τη βοήθεια σημείων και γραμμών, σχηματίζονται πάνω στην άμμο δεκαέξι προφητικές φιγούρες, που δίνουν απαντήσεις στα ερωτήματα.

Η ίδια τεχνική, χρησιμοποιείται και για άλλους λόγους. Ζωγραφίζουν πάνω στην άμμο, διάφορα μαγικά σχήματα, και περνάνε το «δαιμονισμένο» πάνω απ’ αυτά υποχρεώνοντας έτσι τα πνεύματα να τον εγκαταλείψουν γιατί δεν αντέχουν στη θέα των ιερών συμβόλων. Αυτή άλλωστε, είναι και η καταγωγή των προστατευτικών τατουάζ.

Η ανοχή και η επιείκεια που δείχνει ο Ιησούς για τις πόρνες και τις μοιχαλίδες, εξηγείται ακόμα από το γεγονός ότι υπάρχουν πολλές απ’ αυτές ανάμεσα στους προγόνους του.

Η Ταμάρα (Γένεσις ΛΗ, 12-19) πορνεύεται με τον πεθερό της σε μια γωνιά του δρόμου, χωρίς ο τελευταίος να την αναγνωρίσει, και σε συνέχεια την παντρεύεται. Η Ραχάθ επίσημη πόρνη, στην Ιεριχώ, που κρύβει τους κατασκόπους του Ωσηέ, πριν από την καταστροφή της πόλης και έτσι καταφέρνει να σωθεί. Παντρεύεται σε συνέχεια τον Σαλωμόν, γυιό του Ναασόν, πρίγκηπα του Ιούδα, και γίνεται μητέρα του Βοόζ (Ωσηέ, Β, 1 ΣΤ, 17-Ματθαίος Α,5). Η Ρούθ σύζυγος του Μοχαλών και ύστερα σύζυγος του Βοόζ, που καταγόταν από την φυλή του Μωάθ, φυλή που προήλθε από τον βιασμό του Λωτ από τις κόρες του, γεγονός που απαγόρευε στη Ρουθ να μπει σ’ Εβραϊκή οικογένεια (Ρουθ: Α,4-Β, 2-Γ,9 Δ,5 και Ματθαίος Α,5). Τέλος η Βηθσαβή, γυναίκα του Ούριου του Χετταίου, που έγινε ερωμένη του βασιλιά Δαυίδ και γυναίκα του, όταν εκείνος δολοφόνησε τον άντρα της. Η ίδια γέννησε τον βασιλιά Σολομώντα (Β Σαμουήλ, ΙΑ και Ματθαίος Α, 6).

Όπως και οι μαθητές του, έτσι κι ο Ιησούς, δεν μπόρεσε να θεραπεύσει όλους όσους βρίσκονταν στον κύκλο του:

«του δε Ιησού γενομένου εν Βηθανία εν οικία Σίμωνος του λεπρού…» (κατά Ματθαίον ΚΣΤ, 6)

Πρόκειται για το σπίτι του φίλου του, του Λάζαρου, αδελφού της Μάρθας και της Μαρίας, που πάντα φιλοξενούν τον Ιησού, κάθε φορά που βρίσκεται στην Ιερουσαλήμ(6). Όμως ο πατέρας τους ο Σίμωνας παραμένει λεπρός.

Το επεισόδιο της επίκλησης του Μωυσή και του Ηλία στο όρος Θαβώρ, αποτελεί μια βασική στροφή, ως προς τον προορισμό του Ιησού. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ήταν, μετά τον πατέρα του τον Ιούδα από τα Γάμαλα, ο νόμιμος διάδοχος της βασιλικής γενιάς του Δαυίδ. Οι μαθητές του, οι φίλοι του, οι «εξ αίματος» αδελφοί του τον αποκαλούν «Κύριο» (ADONAI) γιατί πράγματι, είναι ο κύριος και ηγέτης τους. Το γεγονός δεν πρέπει να μας εκπλήσσει ούτε για τους αδελφούς του, γιατί ας μην ξεχνάμε, ότι τόσο στην αρχαία εποχή, όσο και τον Μεσαίωνα, ακόμα και η σύζυγος ενός άρχοντα, αποκαλούσε τον άντρα της «Κύριο» (SIR, SIRE κ.τ.λ.)

Όμως μετά απ’ την παράξενη τελετουργία, που έγινε με την παρουσία του Πέτρου, του Ιακώβου και του Ιωάννη (αξίζει να σημειωθεί πως είναι οι ίδιοι που τον συνοδεύουν και στη Γεσθημανή) ο προορισμός του Ιησού αλλάζει. Μόνος του καταλαβαίνει, ότι η επίγεια μεσσιανιστική πολιτική, δεν έχει ελπίδες επιτυχίας. Η Θεία Πρόνοια, έχει άλλα σχέδια για τον κόσμο και δεν ασχολείται με την παλινόρθωση στο θρόνο ενός μικροσκοπικού κρατιδίου, των απογόνων του Δαυίδ. Κάτι γεννιέται μέσα του με την επίκληση αυτή. Μια υψηλή οντότητα τον κατακτάει, και θα τον χρησιμοποιήσει στο εξής για να αναδιαπλάσει τον κόσμο. Κατά τη δική του αντίληψη, η οντότητα αυτή είναι ο Ηλίας. Αυτό δεν θα πρέπει να μας κάνει εντύπωση, γιατί ο Ιησούς εγνώριζε μόνο την εθνική του μυθολογία. Για τις Ρωμαϊκές λεγεώνες, αυτή η οντότητα, έχει από αιώνες ένα άλλο όνομα: Μίθρας.

Ο Ιησούς, έχει απόλυτη συνείδηση αυτού του φαινομένου της «ψυχικής κατοχής». Απόδειξη, η φράση που λέει, στον Σίμωνα-Πέτρο, τον αδελφό και διάδοχό του, με την κληρονομική έννοια:

«αμήν λέγω σοι, ότε ης νεώτερος, εζώννυες σεαυτόν και περιεπάτεις όπου ήθελες, όταν δε γηράσης, εκτενείς τας χείρας σου, και άλλος σε ζώσει, και οίσει όπου ου θέλεις…» (κατά Ιωάννην ΚΑ,18).

Και στον Γολγοθά, καρφωμένος πάνω στο σταυρό των καταδίκων, και στον Ηλία απευθύνεται:

«περί δε την ενάτη ώραν ανεβόησεν ο Ιησούς φωνή μεγάλη λέγων: «Ηλι, Ηλί, λαμά σαβαχθανί…» (Ματθαίος, ΚΖ, 4-6).

Οι ανώνυμοι γραφείς που σύνταξαν τα ψευτο-ευαγγέλια, δεν ξεχνούν ποτέ να μεταφράσουν την παραπάνω φράση «Θεέ μου,Θεέ μου, ίνα τι με εγκατέλειπες;» (Ματθαίος ΚΖ, 46). Αλλά οι Εβραίοι που ήσαν παρόντες στη σταύρωση, δεν ξεγελιούνται, και λένε: «ότι Ηλίαν φωνεί ούτος…» (Ματθαίος, ΚΖ, 47).

Μερικοί ερευνητές, όπως και γλωσσολόγοι ειδικευμένοι στις νεκρές γλώσσες, ισχυρίζονται ότι η φράση είναι φοινικική και σημαίνει: «Κύριε, Κύριε! Τα σκοτάδια… Τα σκοτάδια» που θα μπορούσε να εξηγηθεί από το γεγονός ο ετοιμοθάνατος χάνει σιγά-σιγά την όρασή του ή ότι περνάει στην ειδική εκείνη μεταθανάτια συνείδηση που περιγράφει το θιβετιανό «Βιβλίο των Νεκρών», ή το απόκρυφο κείμενο του «Βιβλίου του Ιωσήφ του Ξυλουργού», που αποτελούν τις εσωτερικές φαντασιώσεις και ελευθερώνονται από το ασυνείδητο την τελευταία στιγμή.

Αφήνουμε όμως σ’ αυτούς την ευθύνη αυτής της ερμηνείας, γιατί κατά τη γνώμη μας, όπως θα δούμε σ’ ένα από τα επόμενα κεφάλαια, αυτές οι τελευταίες λέξεις είχαν μια τελείως διαφορετική σημασία.

___________________

(1) Σημ. του Συγγ.: DABTARA, λένε στην Αιθιοπία, ένα σύνολο από συνταγές της «λευκής» Μαγείας. Η «μαύρη» Μαγεία απαγορεύεται αυστηρά στη χώρα αυτή.

(2) Σημ. του Συγγ.: Φαίνεται, όμως, ότι ο Ιησούς δεν νήστευσε ποτέ του, γιατί ο Ματθαίος λέει (ΙΑ, 19)πως ήταν «φάγος και οινοπότης». Μάλιστα, η τελευταία λέξη, όπως το παραδέχεται και ο Άγιος Ιερώνυμος είχε την έννοια του «μέθυσου».

(3) Σημ. του Συγγ.: Κατά συνέπεια τον αγνοεί: Δεν ξέρει γιατί ήρθε στον κόσμο.

(4) Σημ. του Μετ.: Καθορισμένη απόσταση με μια σφενδόνα της εποχής.

(5) Σημ. του Συγγ.: αποδείξαμε ήδη, ότι ο Σίμων-Πέτρος ήταν αδελφός του Ιησού κι ότι ο Ιούδας ο Ισκαριώτης ήταν γυιός του. Όσο για τα περίφημα «τριάντα δηνάρια» αυτό είναι μια εφεύρεση των ανώνυμων γραφέων του 4^ου αιώνα για να δικαιολογήσουν την προφητεία του Ζαχαρία: «και έστησαν τον μισθόν μου τριάκοντα αργύρια… (Ζαχαρίας ΙΑ, 12). Αν ο Ιησούς είχε πράγματι επικηρυχτεί από τους Ρωμαίους, τότε το ποσό θα ήταν πολύ μεγαλύτερο.

(6) Σημ. του Συγγ.: Θα παρατηρήσουμε ότι ο Ιησούς δεν διανυκτερεύει ποτέ στην Αγία Πόλη. Πάντοτε, φροντίζει να τελειώσει τις ασχολίες του εκεί και παρά την κούρασή του, πάει να κοιμηθεί στην Βηθανία, που βρισκόταν στους πρόποδες του όρους των Ελαιών. Κι αυτό, γιατί με τη δύση του ήλιου, κλείνανε οι πόρτες της Ιερουσαλήμ, ενώ στη Βηθανία, δεν είχε τείχη. Η Ιερουσαλήμ με κλειστές τις πόρτες και μέσα στο σκοτάδι, γίνεται μια πραγματική ποντικοπαγίδα. Κι όταν αργότερα η κατάσταση χειροτερεύει δεν πάει ούτε στη Βηθανία, αλλά στη Γεσθημανή, στην κορυφή του όρους των Ελαιών.

ROBERT AMBERLAIN

ΙΗΣΟΥΣ Ή ΤΟ ΘΑΝΑΣΙΜΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΩΝ ΝΑΪΤΩΝ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΜΑΡΙΟΣ ΒΕΡΕΤΤΑΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΒΡΗΣ

Το “τετράγωνο της αγάπης” του αγίου Ειρηναίου – ROBERT AMBELAIN

«Η μεγαλύτερη δυστυχία που μπορεί να χτυπήσει έναν ερωτευμένο, είναι η προσκόλλησή του σ' ένα κατώτερο πλάσμα. Η κατάπτωση που προέρχεται μετά τη συνειδητοποίηση της κατωτερότητας αυτής, έχει καταλυτικά αποτελέσματα στο άτομο και βαστάει για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα...»

Μορίς Μαγκρ Η αγάπη και το μίσος

Γνωρίζοντας ότι ανάμεσα στι μαγικές φόρμουλες της δυτικής παράδοσης υπάρχουν και σχήματα που ονομάζονται λεκτικά παλίνδρομα. Είναι λέξεις, ονόματα, φράσεις, που, διαβάσμένα από δεξιά προς τα αριστερά ή από τα αριστερά προς τα δεξιά ή από πάνω προς τα κάτω ή από κάτω προς τα πάνω, αποδίδουν πάντοτε το ίδιο νόημα. Με άλλα λόγια, αποτελούν στο λογοτεχνικό χώρο το ίδιο πράγμα με τα μαγικά τετράγωνα στο αριθμητικό, και με τη διαφορά ότι τα αριθμητικά παλίνδρομα τοποθετούνται σε μιαν ανώτερη βαθμίδα γνώσης και ανοίγουν το δρόμο για την κατανόηση βαθύτερων μυστικών του αποκρυφισμού. Τα μαγικά τετράγωνα αποτελούν στην πραγματικότητα «πίνακες αναγωγής», όπου παρουσιάζονται τα δυναμικά ονόματα της πρακτικής μαγείας, ονόματα τα οποία συμβολίζουν πολωμένες τις δυναμικές οντότητες και τα οποία οδηγούν στη δημιουργία των περίφημων «πλανητικών σφραγίδων».

Ανάμεσα στα διάφορα λεκτικά παλίνδρομα το γνωστότερο είναι το εξής:

ROMA TIBI SUBITO MOTIBUS IBIT AMOR

Παρατηρούμε ότι διαβάζεται και προς τις δύο διευθύνσεις. Ωστόσο υπάρχει και κάτι τελειότερο από αυτό. Πρόκειται για το περίφημο μαγικό τετράγωνο, που παρουσιάζεται σε δύο μορφές:

SATOR        ROTAS

AREPO         OPERA

TENET         TENET

OPERA        AREPO

ROTAS        SATOR

Συνήθως αποκαλείται «τετράγωνο του SATOR» ή απλώς «SATOR» και η φράση αυτή, η οποία φαινομενικά δίνει την εντύπωση πως είναι λατινική, διαβάζεται από τα αριστερά προς τα δεξιά, από τα δεξιά προς τα αριστερά, από επάνω προς τα κάτω κι από κάτω προς τα επάνω, αποδίδοντας πάντοτε τον ίδιο αριθμό λέξεων και την ίδια σημασία.

Η χρήση των λεκτικών παλινδρόμων, ως δυναμικών λέξεων της πρακτικής μαγείας, εξηγείται σε ένα χειρόγραφο του 18ου αιώνα, που βρίσκεται στη βιβλιοθήκη Αρσενάλ του Παρισιού, και αποτελεί αντίγραφο κάποιου παλαιότερου κειμένου, το οποίο ανακάλυψε και αντέγραψε στη Βενετία ο Γάλλος πρεσβευτής Μαρκήσιος ντε Πολμί ντ' Αντερσόν. Ο μακροσκελής τίτλος του αρχικού κειμένου ήταν:

«Η Ιερή Μαγεία, την οποία ο Θεός έδωσε στον Μωυσή, τον Ααρών, τον Δαυίδ, τον Σολομώντα και στους άλλους προφήτες, και η οποία διδάσκει την Αληθινή Θεϊκή Σοφία, κληροδοτημένη από τον Αβραάμ, το γιο του Σίμωνα, στο γιο του Λάμεχ, μεταφρασμένη από τα εβραϊκά στη Βενετία το 1458».

Το 1959 αντιγράψαμε, δημοσιεύσαμε, προλογίσαμε και σχολιάσαμε το έργο αυτό, γνωστό πλέον ως «Ιερή Μαγεία του Αμπραμελέν του Μάγου»*. Όποιος αναγνώστης είναι λάτρης του μυστηρίου, δεν έχει παρά να το μελετήσει.

Στο 19ο κεφάλαιο και στη σελίδα 230, της δικής μας έκδοσης, υπάρχει ένα «τετράγωνο» όμοιο με το SATOR:

SALOM

AREPO

LEMEL

OPERA

MOLAS

Το τετράγωνο αυτό έχει ως αποτέλεσμα να προκαλεί γενικά τον «έρωτα μιας παρθένας» και το χειρόγραφο προσθέτει τα δαιμονικά ονόματα τα οποία χρειάζονται ώστε να μπει σε εφαρμογή το τέχνασμα αυτό, όπως κι όλες τις τυπικές προεργασίες.

Το εν λόγω παλίνδρομο είναι ένα μίγμα εβραϊκών λέξεων με τις λέξεις του SATOR, που είδαμε προηγουμένως. Στη συγκεκριμένη περίπτωση το SALOM είναι μια σύντμηση του ονόματος SALOMON, και LEMEL μια σύντμηση της λέξης LEMUEL (ή LAMUEL), που αναφέρεται στις Παροιμίες 31.1 – 4, ως όνομα κάποιου βασιλιά, που νεώτερες μελέτες έχουν αποδείξει πως πρόκειται και πάλι για τον ίδιο τον Σολομώντα (βλ. Ραββινικό Λεξικό των Σαντέλ και Τρενέλ, Παρίσι 1859) και σημαίνει «ο διαλεγμένος από τον Θεό».

Η παραδοσιακή ερμηνεία του SATOR, είναι η εξής:

• SATOR: Σπορέας, δημιουργός, πατέρας, θεός, θεοί (Βιργίλιος).
• AREPO: Άροτρο, υνί, αγροτικό μαχαίρι (στα γαλατικά).
• OPERA: Εργασία, έργο.
• ROTAS: Ρόδες, κύκλοι.

Ο Σ. Βεσέρ, ο οποίος πρώτος μελέτησε το θέμα από επιστημονική άποψη, μετέφρασε το παλίνδρομο ως εξής:

«Ο σπορέας είναι επάνω στο άροτρο,

η εργασία χρησιμοποιεί τις ρόδες...»

Στο δεύτερο τύπο του SATOR, τον οποίο μας παρέχει ο Αμπραμελέν, η λέξη MOLAS, σημαίνει «μύλος» στα λατινικά, ή πρόκειται για μια διαστρέβλωση του ονόματος MOLECHET, η οποία ήταν μια θηλυκή ακκαδική θεότητα του ουρανού. Οι ρόδες και οι μύλοι συγχέονται σημασιολογικά, και κάθε ουράνια θεότητα θηλυκού τύπου, είτε πρόκειται για τη Σελήνη είτε πρόκειται για την Αφροδίτη, συμβολίζεται με περιοδικούς κύκλους. Η βασική ιδέα είναι η ίδια.

Όσο για την ταύτιση του Σπορέα με το υνί του αρότρου, υπάρχει ένας ολοφάνερος συμβολισμός της σεξουαλικής εισχώρησης του άντρα μέσα στη γυναίκα. «Η γυναίκα σου είναι το χωράφι σου, όργωσέ την κι απ' τις δύο μεριές...», λέει ένα παλιό σημιτικό αξίωμα (Κοράνι ΙΙ 223).

Βέβαια η φράση – κλειδί του SATOR, δεν περιέχει αρχικά καμιά μυστικιστική σημασία, αλλά η γενική της ερμηνεία αποκαλύπτει μια ιδιαίτερη αξία, εάν υπολογίσουμε την εφαρμογή της στο πεδίο του ερωτισμού. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Έρως ήταν ο θεός της σαρκικής ένωσης και της ηδονής, ενώ η Αγάπη ήταν η θεότητα της πλατωνικής ένωσης, του συναισθήματος και του πνεύματος.

Το SATOR λοιπόν στην αρχική του διατύπωση, εμπεριέχει την ερωτική σημασία. Ανακαλύφθηκε στις ανασκαφές της Πομπηίας, με τη μορφή του ROTAS, χαραγμένο επάνω σε μιαν από τις στήλες του ναού του Έρωτα. Πράγμα, που μιλάει από μόνο του. (Βλ. Ρ. Π. Γκιγιόμ ντε Ζερφανιόν, Έρευνες της Θρησκευτικής Επιστήμης, XXV, 1935).

ο Λυωνέζος αρχαιολόγος Μ. Αμάμπλ Ωντέν, στο τεύχος 119, του Οκτωβρίου 1965, του Bulletin du Cercle Ernest Renan, σημειώνει σχετικά με το ίδιο θέμα ότι: «η θέση όπου βρέθηκε το παλίνδρομο, σκεπασμένη από τελείως ανέγγιχτες στάχτες, επιβεβαιώνει το γεγονός, ότι χαράχτηκε στις στήλες του ναού πριν από την έκρηξη του Βεζούβιου και την κάλυψη της πόλης με λάβα και στάχτες».

Η έκρηξη του Βεζούβιου, με τα τρομακτικά της αποτελέσματα, συνέβη το 79 μ.Χ. Κι έτσι το χάραγμα του SATOR, επάνω στις στήλες, θεωρείται επίσημα ως προγενέστερο αυτής της χρονολογίας. Από τον Τερυλλιανό μαθαίνουμε ότι κατά την εποχή της καταστροφής ούτε στην Πομπηία ούτε στις γύρω περιοχές υπήρχε κάποια χριστιανική κοινότητα (πράγμα που υπονομεύει την αληθοφάνεια του γνωστού μυθιστορήματος Οι τελευταίες μέρες της Πομπηίας).

Αργότερα, συναντάμε την ίδια μαγική επιγραφή, στο Ντούρα Ευρόπος του Ευφράτη, στη Μεσοποταμία, μέσα σ' ένα δωμάτιο που χρησίμευε ως αρχείο αναφορών των ρωμαϊκών λεγεώνων. Εδώ στο παλίνδρομο είναι ζωγραφισμένο με κόκκινο μελάνι επάνω στον τοίχο, με τη μορφή του ROTAS.

Κατόπιν το ξαναβρίσκουμε στην Αίγυπτο, μαζί μ' ένα μαγικό – φυλακτήριο σχήμα, γραμμένο στους κοπτικούς παπύρους 193 και 194 της συλλογής του αρχιδούκα Ρενιέ, με την εξής μορφή:

SATOR        ALPHA

AREPO        LEON

TENET        PHONE

OPERA       APER

ROTAS

Επάνω σ' ένα όστρακο του μουσείου του Καΐρου, το ξανασυναντάμε περιτριγυρισμένο από άλλες μαγικές λέξεις, ενώ ένα μπρούτζινο φυλακτό, αιγυπτιακής καταγωγής, που βρέθηκε στη Μικρά Ασία και μέχρι το 1945 βρισκόταν στο μουσείο του Βερολίνου, είχε κι αυτό τη φόρμουλα του SATOR.

Έπειτα χριστιανοποιείται. Οι Κόπτες δίνουν στα πέντε καρφιά της σταύρωσης του Ιησού, τα πέντε ονόματα του SATOR. Στο Βυζάντιο, μεταμορφώνονται σε ονόματα των πέντε βοσκών, που παραβρέθηκαν στη Γέννηση! Ο μυστικισμός του Μεσαίωνα το ενσωματώνει, και, μαζί με αγγελικά και δαιμονικά ονόματα, το καταγράφει στα διάφορα μαγικά χειρόγραφα.

Έτσι το ξαναβρίσκουμε στα χέρια των χριστιανών. Το 1954, στις ανασκαφές της αρχαίας Βούδδας, στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας, βρέθηκε ένα πήλινο πιάτο που στο εσωτερικό του ήταν χαραγμένο ένα εξάγραμμο, και στη μέση του, το γνωστό μας μαγικό τετράγωνο. Δίπλα όμως από αυτό υπήρχε χαραγμένο και το πρώτο παλίνδρομο, που αναφέραμε, αλλά ένα μέρος του ήταν σβησμένο, γεγονός που προκάλεσε ετερόκλητες ερμηνείες. Η επιγραφή περιείχε μόνο τρεις ευδιάκριτες λέξεις: «ROMA TIBI... ITA...». Ανάμεσα στο TIBI και στο ITA, υπάρχουν ίχνη γραμμάτων, που είναι πολύ δύσκολο να προσδιοριστούν. Ο Ούγγρος αρχαιολόγος Μ. Σιλάγκι, που ανακάλυψε το πιάτο και δημοσίευσε το εύρημα, θεώρησε ότι όφειλε να το συμπληρώσει με τον γνωστό τρόπο, δηλαδή:

ROMA TIBI SUBITO MOTIBUS IBIT AMOR

Αντίθετα ο φανατικός ρωμαιοκαθολικός συγγραφέας Ζερόμ Καρκοπίνο ισχυρίσθηκε ότι το επίγραμμα περιείχε μια χριστιανική φράση:

ROMA TIBI SALUS ITA

δηλαδή: «Ρώμη ιδού η σωτηρία σου!».

Ο Ζερόμ Καρκοπίνο δηλαδή, στην προσπάθειά του να αναγνωρίζει παντού ίχνη χριστιανισμού, λησμόνησε ότι το διάστημα, ανάμεσα στις λέξεις TIBI και ITA, ήταν πολύ μεγαλύτερο για να περιέχει μόνον τη λέξη SALUS, κι επιπλέον, διαβάζοντας και ανάποδα τη φράση, όπως γίνεται με όλα τα παλίνδρομα, δεν προέκυπτε η ίδια αλλά μια νέα φράση, που βέβαια δεν είχε καμιά σχέση με χριστιανισμό:

ATI SULAS IBIT AMOR

Από την άλλη μεριά, το εξάγραμμο, που λέγεται και «άστρο του Δαυίδ» ή «σφραγίδα του Σολομώντα», είναι ένα παγκόσμιο μαγικό και φιλοσοφικό σύμβολο. Σε ολόκληρο τον κόσμο, το συναντάμε παντού όπου υπάρχει μια στοιχειώδης φιλοσοφία ή άσκηση μαγείας. Το βρίσκουμε, για παράδειγμα, στην ταντρική μαγεία του Θιβέτ και της Ινδίας. Αρκεί να ξεφυλλίσει κανείς το Γιάντρα Τσινταμάνι για να το συναντήσει σε πέντε περιπτώσεις:

-8η Γιάντρα: «Δημιουργός αισθήσεων» (τα οράματα είναι αδύνατα και δεν εκφράζουν αυτό που πρέπει να γίνει. Πείθουν το άτομο να προσφέρει χρήματα).

-23η Γιάντρα: «Το βέλος του Έρωτα» (πλούσιες και αριστοκρατικές γυναίκες, με μεγάλη κοσμική δύναμη, τρελαίνονται από σαρκικούς πόθους και υποτάσσονται στην εντέλεια).

-28η Γιάντρα: «Το χάρισμα του Τριπούρα» (υποταγή του ανθρώπου που τον ποθούν, ανεξάρτητα εάν είναι άντρας ή γυναίκα).

-68η Γιάντρα: «Ο Τρόμος του Πυρετού» (υποτάσσει και εξαφανίζει τον πυρετό).

-75η Γιάντρα: «Απελευθέρωση» (απελευθέρωση του ατόμου από τα δεσμά της ντροπής).

Το αξιοπερίεργο είναι ότι από τις πέντε αυτές Γιάντρας που χρησιμοποιούν το εξάγραμμο, οι τρεις χρησιμοποιούνται για την υποταγή και οι δύο για τους σαρκικούς πόθους. Τι δουλειά λοιπόν έχει εδώ μέσα ο χριστιανικός τύπος;

Εντούτοις οι χριστιανοί συγγραφείς εξακολουθούν να ισχυρίζονται ότι το SATOR, είναι μια χριστιανική επινόηση, και θεωρούν μάλιστα ως... εφευρέτη, τον Άγιο Ειρηναίο. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Ευσέβιου της Καισάρειας, ο Ειρηναίος διορίστηκε επίσκοπος της εκκλησίας της Λυών (βλ. Ευσέβιος της Καισάρειας Εκκλησιαστική Ιστορία V, 5) παρόλο που ο μαθητής του ο Ιππόλυτος τον αναφέρει απλώς ως έναν πρεσβύτερο (βλ. Ιππόλυτος Φιλοσοφούμενα, VI, 43).

Σύμφωνα με το φαντασιόπληκτο κείμενο του Ζερόμ Καρκοπίνο, το μαγικό τετράγωνο επινοήθηκε στη Λυών από τον Άγιο Ειρηναίο μετά το διωγμό του 177. Και ως απόδειξη του ισχυρισμού του προβάλλει την θεωρία ότι το

SATOR AREPO TENET OPERA ROTAS

αποτελεί έναν αναδιπλασιασμό του «PATER NOSTER» σε σχήμα σταυρού. Κι όσο για τα δύο γράμματα που περισσεύουν, το Α και το Ο, κατά τη γνώμη πάντα του ρωμαιοκαθολικού συγγραφέα, είναι το Άλφα και το Ωμέγα, τα σύμβολα του Χριστού:

A

P

A

T

E

R

A P A T E R N O S T E R O

O

S

T

E

R

O

Η ερμηνεία αυτή, αν και υποστηρίχθηκε φανατικά από τον Ζερόμ Καρκοπίνο, δεν είναι δική του ανακάλυψη. Την εισήγαγε πρώτος ο Φελίξ Γκρόσερ, στο άρθρο του με τίτλο Ein neuer Vorschlag zur Deutung des Sator-Formel (Θρησκευτικά αρχεία, 1926, XXIV, σελ. 165 και 169).

Ας μην ξεχνάμε ότι ο Γκρόσερ ήταν διαμαρτυρόμενος πάστορας. Κατά τη γνώμη μου, η κεντρική λέξη ΤΕΝΕΤ ήταν από τη φύση της η βάση του σταυρού, και το όλο σχήμα αποτελούσε ένα σύμβολο αναγνώρισης μεταξύ χριστιανών.

Πολλοί άλλοι ερευνητές απάντησαν στην ερμηνεία αυτή λέγοντας ότι με τον συγκεκριμένο τρόπο προσέγγισης, το παλίνδρομο θα μπορούσε να προσφέρει μιαν απειρία άλλων φράσεων, που τελικά, δεν έχουν καμιά σχέση με το χριστιανισμό, αντίθετα μάλιστα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως επικλήσεις σατανικών δυνάμεων, προκειμένου ο ενδιαφερόμενος να επιτύχει έναν προκαθορισμένο σκοπό.

Χαρακτηριστικοί είναι οι συνδυασμοί, τους οποίους πρότεινε ο Τζιόρτζιο Μπατίνι στο περιοδικό Νατσιόνε (21 Μαΐου του 1968):

1. SATAN ORO TE PRO ARTE A TE SPERO
   (Σ' επικαλούμαι Σατανά, για το σκοπό που ελπίζω!).
2. SATAN TER OROTE OPERA PRAESTO
   (Σ' επικαλούμαι Σατανά, τρεις φορές,
   να πραγματοποιήσεις το σκοπό της επίκλησής μου!).
3. SATAN TER OROTE REPARATO OPES
   (Σ' επικαλούμαι Σατανά τρεις φορές,
   να μου ξαναπροσφέρεις τη βοήθειά σου!).

Ακόμα, αναγράμματα με τη μορφή του PATER NOSTER, δεν μπορούν να διαβαστούν προς τις δύο κατευθύνσεις. Επιπλέον οι λέξεις PATER NOSTER δεν είναι αναγκαστικά χριστιανικές. Στην Παλαιά Διαθήκη τις συναντάμε τουλάχιστον δώδεκα φορές (Ησαΐας 63. 16 και 64. 7) ενώ, τέλος, υπάρχουν άφθονα παραδείγματα στην προχριστιανική ελληνική λογοτεχνία, όπου η φράση αυτή, χρησιμοποιείται για τον Δία αλλά και για άλλους θεούς (Πυθαγόρας, Άρατος).

Φτάνουμε λοιπόν στο συμπέρασμα ότι είναι άτοπος ο ισχυρισμός των χριστιανών ερευνητών πως το SATOR αποτελεί μια χριστιανική εφεύρεση, διότι όπως αποδείξαμε, υπήρχε ήδη σ' εποχές πολύ πριν από την εμφάνιση του χριστιανισμού. Έτσι, καταλήγουμε στον πρώτο μας συλλογισμό, δηλαδή, πως το «μαγικό τετράγωνο» ήταν ένα είδος «αντικειμένου γοητείας» ένα «μαγικό επίγραμμα» γραπτό και προφορικό, που είχε τη δύναμη να υποτάσσει τις γυναίκες. Και εάν, πράγματι, ο Ειρηναίος και οι συνεργάτες του, το γνώριζαν και το μεταφέραν στη Λυών από τη Σμύρνη, τούτο δεν σημαίνει πως το χρησιμοποίησαν ως σύμβολο αναγνώρισης, αλλά για να πετύχουν τον προσηλυτισμό, την καθυπόταξη και την εκμετάλλευση, για προπαγανδιστικούς σκοπούς, των γυναικών!

Φυσικά δεν θα μπορούσαμε να εγγυηθούμε στους αναγνώστες μας ότι χρησιμοποιώντας σήμερα το «μαγικό τετράγωνο» θα κατάφερναν ίσως να επιτύχουν την κατάκτηση της πρωταγωνίστριας του κινηματογράφου που προτιμούν. Θα πρέπει να γνωρίζουν ότι τα «μαγικά αντικείμενα της γοητείας» είναι σαν την πυρίτιδα. Δηλαδή μουχλιάζουν και αχρηστεύονται με το πέρασμα του χρόνου!

Θα μπορούσαμε να διατυπώσουμε ακόμα μια παρατήρηση, όσον αφορά στη χριστιανική χρησιμοποίηση του επιγράμματος από τον Άγιο Ειρηναίο και τους συνεργάτες του. Δηλαδή εάν χρησιμοποιούσαν το επίγραμμα για την καθυπόταξη των γυναικών, η ενέργεια αυτή γινόταν συμβολικά εις το όνομα του Ιησού, και το συμπέρασμα αυτό προκύπτει από το γεγονός πως ο Ιησούς χρησιμοποιούσε για τον εαυτό του το σύμβολο του Σπορέα (SATOR).

Ο αναγνώστης δεν έχει παρά να ανοίξει την Καινή Διαθήκη στα παρακάτω εδάφια, ώστε να διαπιστώσει και μόνος του πως σε αρκετές παραβολές ο Ιησούς και ο λόγος του συμβολίζονται με τον Σπορέα: (Ματθαίος 13. 4, Μάρκος 4. 3, Λουκάς 8.5, Μάρκος 4. 14, Β' Προς Κορινθίους 9.10, Ιωάννης 4. 38).

Το περίεργο σ' αυτή την περίπτωση είναι ότι στην Παλαιά Διαθήκη απορρίπτονται και καταδικάζονται οι συμβολικές έννοιες του Σπορέα και του Θεριστή: «Εκκόψατε από Βαβυλώνος τον σπείροντα και τον κρατούντα δρέπανον εν καιρώ θερισμού» (Ιερεμίας 50.16). Κι ακόμα πιο περίεργο είναι ότι η συγκεκριμένη φράση του Ιερεμία θυμίζει τα αυστηρά λόγια του Δευτερονόμιου: «διότι είναι κατηραμένος υπό του Θεού ο επί ξύλου κρεμμάμενος...» (21.23).

Θα έλεγε δηλαδή κανείς, ότι οι προφητικές μορφές του αρχαίου Ισραήλ, είχαν προβλέψει τις καταστροφές που θα προκαλούσε στο λαό τους η εξέλιξη του μεσσιανικού κινήματος.

_____________

*βλ. R. Ambelain La Magie sacree d' Abramelin le Mage, Editions Nklaus

ROBERT AMBELAIN

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ

& Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΖΩΗ ΤΟΥ

(Νέα Έκδοση αναθεωρημένη και συμπληρωμένη

χ ω ρ ί ς π ε ρ ι κ ο π έ ς)

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΜΑΡΙΟΣ ΒΕΡΕΤΤΑΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΑΡΙΟΣ ΒΕΡΕΤΤΑΣ