ΤΑ ΤΟΥΜΠΑΝΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ - William S. Burroughs

Ο αμαξάς τον άφησε στην πόρτα της βίλας κι έφυγε βιαστικά. Ήθελε να τον ρωτήσει αν μπορεί κάποιος ν’ αναλάβει το καθάρισμα και να μαγειρεύει μια φορά την ημέρα αλλά εκείνος έδειξε ότι βιάζεται να φύγει. Ήταν μόνο τρία μίλια απόσταση απ’ το χωριό. Μπορούσε να πάει με τα πόδια και να ψάξει μόνος του την άλλη μέρα. Η βίλα ήταν σ’ ένα δασάκι από πεύκα με θέα τη λίμνη. Έμοιαζε ιδανική γι’ αυτό που την ήθελε, δωμάτιο μελέτης στο δεύτερο πάτωμα με γραφείο από ξύλο βαλανιδιάς. Ήταν σίγουρος πως θα το τέλειωνε το μυθιστόρημα που έγραφε. Τον βασάνιζε το τέλος κι ήρθε εδώ πέρα για να μείνει λίγο μόνος του. Αφού εξέτασε τα δωμάτια στα γρήγορα κατηφόρισε σ’ ένα μονοπάτι ανάμεσα στα πεύκα και πήγε στη λίμνη. 250 μέτρα απ’ την ακτή ήταν ένα νησί με κλαίουσες ιτιές μισοβυθισμένες στο νερό και πεύκα στην κορφή. Θυμήθηκε τη «Νήσο των Νεκρών» του Ραχμάνινοφ… ίσως να ‘ταν αυτό το στοιχείο που γύρευε. Κόντευε έξι και ο ήλιος είχε ήδη κρυφτεί πίσω απ’ τα βουνά που ορθώνονταν ολόγυρα στη λίμνη. Έβγαλε τα ρούχα του υπακούοντας σε μια ξαφνική του παρόρμηση. Έλεγε να κολυμπήσει ως το νησί να ρίξει μια ματιά. Τα πάνινα παπούτσια του τα ‘δεσε στη μέση του. Μπήκε στο νερό που δεν ήταν τόσο κρύο όσο νόμιζε. Η όχθη κατηφόριζε απότομα και βρέθηκε στα βαθιά. Κολύμπησε νιώθοντας μεγάλη άνεση κι ελευθερία αλλά του φάνηκε πως έκανε πάρα πολύ για να φτάσει στο νησί. Νάτο τώρα εκεί μπροστά του καθώς σουρουπώνει όλο και πιο πολύ ξαφνικά πηχτό σκοτάδι και κακό προαίσθημα. Κι ένιωσε άκουσε κάποιον ήχο μια δόνηση σαν το χτύπο του τούμπανου. Και τότε σήκωσε τα μάτια του κι είδε μια ψηλή σκελετωμένη μορφή να διαγράφεται στο φόντο του σκοτεινού ουρανού. Τον κυρίεψε αρρωστημένος τρόμος κι ένιωσε να βυθίζεται κάτω βαθιά πιο κάτω να ρουφιέται και να χάνεται μέσα σε μια ρουφήχτρα. Όταν συνήλθε ήταν στη βίλα ξαπλωμένος σ’ ένα κρεβάτι. Σκυμμένοι από πάνω του ο αμαξάς κι ένας άλλος άντρας που δεν τον είχε ξαναδεί. Ο άλλος άντρας που ήταν ο γιατρός του χωριού του έκανε μια ένεση και κοιμήθηκε βαθιά. Παραμιλούσε ολόκληρη βδομάδα και παραλίγο να πεθάνει. Αργότερα όπως λένε κάποιος εχθρός μιμήθηκε το χτύπο των τούμπανων και παραλίγο να τον τρελάνει τελείως. Το βρήκε όμως το τούμπανο και μια νύχτα που ήρθε στο σπίτι του αυτός ο άντρας ο Ντάλφαρ κρύφτηκε στη σκιά και χτύπησε το τούμπανο. Ο εχθρός μουρλάθηκε απ’ τον τρόμο και πήδηξε από ‘να βράχο στη θάλασσα. Όποιος παίζει με το θάνατο πρέπει να κρατάει το τούμπανο. ΘΑΝΑΤΕ, ω ανόητε Στενογράφε, έλα κι ανάλαβε τώρα εσύ.

William S. Burroughs

ΑΠΟΛΥΜΑΝΤΗΣ

Μετάφραση Νίκος Μπαλής

Εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος 1982

ΣΧΕΔΙΟ ΕΘΙΣΜΟΥ ΣΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ – William S. Burroughs

Με ρωτάτε τώρα αν θέλω να διαιωνίσω το πρόβλημα των ναρκωτικών και σας απαντώ: «Προστατέψτε την επιδημία. Πρέπει να θεωρηθεί έγκλημα η προστασία της κοινωνίας από την επιδημία».

Το πρόβλημα ανάγκασε τις Ηνωμένες Πολιτείες να οργανώσουν φυλακές να επαναφέρουν το παλιό σχέδιο για την αντιμετώπιση των ναρκωτικών, να παρουσιάζουν υψηλά ποσοστά τοξικομανίας και εγκληματικότητας για πολλά χρόνια – Πλατύ μέτωπο «Φροντίδας» από τους οργανισμούς κοινωνικής περίθαλψης – Χημικές ουσίες που προλαβαίνουν τη χρήση ναρκωτικών – Το γεγονός είναι αξιοσημείωτο – 48 στάδια – ο κρατούμενος καθυστέρησε – απομονώθηκε – ήταν απαραίτητο –

Ο εθισμός κάποιου βαθμού αποτελεί τη βάση – πρέπει να είναι ολοκληρωτικά εθισμένοι – Οποιαδήποτε εθελοντική ικανότητα ανατροπής του Κεφαλαίου Θέλησης Και Του Νομισματοφυλακείου – Μόλυνση αφιερωμένη στη διακίνηση σε αντάλλαγμα τα ναρκωτικά παρουσίασαν μια Τυφοειδή Μαρία η οποία θα διασώσει το πρόβλημα των ναρκωτικών στην Αγγλία – Τέλος εν όψει της θεραπείας – θεραπεία του κοινωνικού προβλήματος και ως εκ τούτου επικίνδυνη για την κοινωνία –

Συντηρώντας το καρκίνωμα της τοξικομανίας προς όφελός μας – ολέθρια προσωπική επαφή – Αύξηση της αγοράς – Ελευθερώστε τον Κατήγορο για να δοκιμάσει τις τρύπες – Cut up από το Πολεμώντας την Τοξικομανία του Μάλκολμ Μονρόε πρώην Εισαγγελέα, από το Western World, Οκτώβριος 1959.

Απ’ ό,τι είδαμε η εικόνα είναι πρέζα – Όταν ένας ασθενής χάνει το πόδι του τι καταστρέφεται; – Φυσικά η εικόνα που έχει για τον εαυτό του – Χρειάζεται λοιπόν μια δόση προετοιμασμένης εικόνας – Τα παραισθησιογόνα μεταβάλλουν το πρότυπο σάρωσης της «πραγματικότητας» κατά τρόπο ώστε να βλέπουμε μια διαφορετική «πραγματικότητα» – Δεν υπάρχει αληθινή ή πραγματική «πραγματικότητα» – Η «πραγματικότητα» είναι απλώς ένα περίπου σταθερό πρότυπο σάρωσης – Το πρότυπο σάρωσης που δεχόμαστε σαν «πραγματικότητα» μας έχει επιβληθεί από τη δύναμη που κρατά τον έλεγχο πάνω στον πλανήτη, μια δύναμη που πρωταρχικός σκοπός της είναι ο ολοκληρωτικός έλεγχος – Για να μπορέσουν να κρατήσουν τον έλεγχο στα χέρια τους πήραν το μονοπώλιο των παραισθησιογόνων και στη συνέχεια το αποενεργοποίησαν κάνοντας ολέθριες αλλαγές σε μοριακό επίπεδο –

Ο βασικός μηχανισμός της νόβα είναι πολύ απλός: Δημιουργείτε πάντα όσες πιο πολλές ανεπίλυτες προβληματικές καταστάσεις μπορείτε και επιδεινώνετε πάντα τις ήδη υπάρχουσες – Αυτό το πετυχαίνετε με το να ρίξετε στον ίδιο πλανήτη μορφές ζωής που δεν μπορούν να συνυπάρξουν – Δεν υπάρχει βέβαια τίποτα «λανθασμένο»με οποιαδήποτε μορφή ζωής αφού το «λανθασμένος» αναφέρεται μονάχα σε σχέση με τις συμπλοκές μεταξύ άλλων μορφών ζωής – Το ζήτημα είναι ότι αυτές οι μορφές ζωής δε θα έπρεπε να βρίσκονται στον ίδιο πλανήτη – Οι συνθήκες διαβίωσής τους είναι κατά βάση ασυμβίβαστες, δεν μπορούν να συνυπάρξουν στον παρόντα χρόνο και η δουλειά της Συμμορίας Νόβα είναι ακριβώς αυτό, να τις διατηρούν στον παρόντα χρόνο, να δημιουργούν και να επιδεινώνουν τις προβληματιές καταστάσεις που οδηγούν στην έκρηξη ενός πλανήτη δηλαδή στη δημιουργία ενός νόβα* – Σε κάθε δεδομένη χρονική στιγμή συσκευές ηχογράφησης κατασκευάζουν τη φύση της απόλυτης ανάγκης και υπαγορεύουν τη χρήση όπλων ολοκληρωτικής καταστροφής – Όπως αυτό: Πάρτε δυό αντίπαλες ομάδες καταπίεσης – Ηχογραφήστε τις πιο βίαιες και απειλητικές δηλώσεις που κάνει η ομάδα ένα για τη δύο και παίξτε τις ηχογραφήσεις στην ομάδα δύο – Ηχογραφήστε τώρα την απάντησή τους και παίξτε την στην ομάδα ένα – Μπρος πίσω ανάμεσα στις δύο αντίπαλες ομάδες καταπίεσης – Η διαδικασία αυτή λέγεται «φήντμπακ» (ανάδραση) – Την βλέπετε στην πράξη σ’ έναν οποιονδήποτε καβγά που ξεσπάει μέσα σ’ ένα μπαρ – Για την ακρίβεια σε οποιονδήποτε καβγά – Αν εφαρμοστεί σε παγκόσμια κλίμακα μπορεί να προκαλέσει πυρηνικό πόλεμο και νόβα – Οι αντιδικίες αυτές δημιουργούνται σκόπιμα και υποθάλπτονται από τους εγκληματίες της νόβα – Η Συμμορία Νόβα: ο «Σάμυ ο Χασάπης», ο «Πράσινος Τόνυ», οι «Σιδερένιες Δαγκάνες», ο «Βαρεμένος», ο «Τζάκυ ο Μπλου Νοτας», ο «Τζον ο Ασβεστόπετρας», ο «Ίζυ ο Σπρώχτης», η «Χάμπουργκερ Μαίρη», ο «Πάντυ το Κεντρί», το »Υπεραισθητικό Παιδί», ο «Μπλε Δεινόσαυρος» κι ο «Κος & Κα D» γνωστός επίσης και σαν «Το Άσχημο Πνεύμα» που πιστεύεται πως είναι και ο αρχηγός της συμμορίας – Η Συμμορία Νόβα – Σε ολόκληρη την καριέρα μου σαν αξιωματικός της αστυνομίας δεν έχω ξανασυναντήσει τέτοιον ολοκληρωτικό φόβο και τέτοιον εξευτελισμό σε κανένα πλανήτη – Σκοπεύουμε να συλλάβουμε τους εγκληματίες αυτούς και να τους παραδώσουμε στο Βιολογικό Τμήμα για της απαραίτητες αλλαγές –

Θα μπορούσατε κάλλιστα να ρωτήσετε τώρα αν είμαστε σε θέση να βάλουμε κάποια τάξη σε όλο αυτό το μπέρδεμα προς όφελος των διαφόρων μορφών ζωής και η απάντησή μου έχει ως εξής – Η περίπτωση της γης σας πρέπει να εξεταστεί από τα Βιολογικά Δικαστήρια – τα οποία δυστυχώς βρίσκονται σε αξιοθρήνητη κατάσταση προς το παρόν – Δεν προλαβαίνουν να συσταθούν και διαβρώνονται αμέσως γι’ αυτό και συγκαλούνται καθημερινά και σε διαφορετικό μέρος σαν κάποιο παιχνίδι ζαριών που επιπλέει, παρασυρμένο συνεχώς από πανικόβλητες μορφές που δοξολογούν κρετίνικα τους ηλίθιους τρόπους με τους οποίους ζουν – (οι πιο πολλοί εντελώς ανεφάρμοστοι φυσικά) προσπαθώντας να αποπλανήσουν τους δικαστές σε σεξουαλικές πράξεις που εφαρμόζουν στην Αφροδίτη, ποτίζουν με ναρκωτικά το δικαστικό προσωπικό και φοβερίζουν ολόκληρο το δικαστήριο και τους ακροατές με απειλές για νόβα – Σε ολόκληρη την καριέρα μου σαν αξιωματικός της αστυνομίας δεν έχω ξανασυναντήσει τέτοιο φόβο για τις απαραίτητες αλλαγές σε κανένα πλανήτη – Είναι άχαρη δουλειά δεν ξέρω αν το καταλαβαίνετε και εμείς την κάνουμε μόνο και μόνο για να μην αναγκαστούμε να την κάνουμε κάπου αλλού κάτω από χειρότερες συνθήκες –

Η επιτυχία της συμμορίας νόβα οφειλόταν στον αποκλεισμό του πλανήτη που τους επέτρεψε να δράσουν ατιμωρητί – Ο αποκλεισμός αυτός διασπάστηκε από τη δράση των παρτιζάνων που καθοδηγούνταν από τον πλανήτη Κρόνο που σπάσαν τις γραμμές ελέγχου των λέξεων και των εικόνων που είχαν επιβληθεί από τη συμμορία νόβα – Κατεβάσαμε λοιπόν τους πράκτορές μας κι αρχίσαμε δουλειά σε συνεργασία με τους παρτιζάνους – Η επιλογή ντόπιου προσωπικού ήταν ένα από τα δυσκολότερα προβλήματα – Πραγματικά ανακαλύψαμε πως οι περισσότεροι από τους υπάρχοντες αστυνομικούς πράκτορες ήταν διεφθαρμένοι πέρα ως πέρα – η συμμορία νόβα είχε φροντίσει γι’ αυτό – Όλως παραδόξως μερικούς από τους καλύτερούς μας πράκτορες τους στρατολογήσαμε από τις τάξεις των επονομαζόμενων εγκληματιών του πλανήτη αυτού – Σε πολλές περιπτώσεις ήμασταν υποχρεωμένοι να χρησιμοποιήσουμε πράκτορες που δεν είχαν πείρα από αστυνομικές δουλειές – Υπήρξαν βεβαίως και ατυχήματα καθώς και σχέδια που γαμήθηκαν – Πρέπει να καταλάβετε πως ένας μυστικός πράκτορας γίνεται μάρτυρας των πλέον ακατανόμαστων θηριωδιών ενόσω περιμένει αβοήθητος για να επέμβει – καμιά φορά μάλιστα για πολλά χρόνια – προτού κάνει μια σύλληψη – Δεν είναι λοιπόν άξιον απορίας το ότι οι πράσινοι αξιωματούχοι χάνουν καμιά φορά τον έλεγχο όταν κάνουν επιτέλους την κίνηση για την σύλληψη – Η κατάσταση αυτή, γνωστή ως «πυρετός της σύλληψης», μπορεί να φέρει άνω κάτω ολόκληρη επιχείρηση – Σε μια πρόσφατη περίπτωση, ο άνθρωπός μας στην Ταγγέρη προσβλήθηκε από τον «πυρετό της σύλληψης» και έπιασε όλους όσοι βρίσκονταν μέσα στο οπτικό πεδίο της οθόνης του ακόμα και μερικούς από τους μυστικούς μας – Πήρε μετάθεση για άλλο μέρος σε δουλειά γραφείου –

Ας σας εξηγήσω τώρα πως κάνουμε μια σύλληψη – Οι εγκληματίες της νόβα δεν είναι τρισδιάστατοι οργανισμοί – (αν και πρόκειται για συγκεκριμένους οργανισμούς όπως θα δούμε) χρειάζονται όμως τρισδιάστατους ανθρώπινους παράγοντες για να λειτουργήσουν – Το σημείο στο οποίο παρεμβάλεται ο ελεγκτής εγκληματίας και συναντά έναν τρισδιάστατο ανθρώπινο παράγοντα ονομάζεται «σημείο σύμπτωσης» κοινώς «συντεταγμένη» – Κι αν υπάρχει ένα πράγμα που να μεταβιβάζεται από τον ένα ανθρώπινο ξενιστή στον άλλον δίνοντας έτσι το στίγμα του στον ελεγκτή αυτό είναι η συνήθεια: ιδιοσυγκρασίες, βίτσια, προτίμηση σε κάποιο φαγητό – (μπορέσαμε να ανακαλύψουμε την Χάμπουργκερ Μαίρη από την αδυναμία της για το φυστικοβούτυρο) μια χειρονομία, ένα ορισμένο χαμόγελο, μια συγκεκριμένη εμφάνιση, με άλλα λόγια το στυλ του ελεγκτή – Ένας μανιώδης καπνιστής θα ενεργεί πάντα μέσα από μανιώδεις καπνιστές, ένας τοξικομανής μέσα από τοξικομανείς – Τώρα ένας και μόνο ελεγκτής μπορεί να ενεργήσει μέσα από χιλιάδες ανθρώπινους παράγοντες, πρέπει όμως να έχει μια σειρά από συντεταγμένες – Μερικοί κινούνται μέσα από τις γραμμές της πρέζας χρησιμοποιώντας τους τοξικομανείς της γης, άλλοι κινούνται μέσα από τις γραμμές ορισμένων σεξουαλικών τεχνικών και ούτω καθεξής – Μονάχα όταν μπορέσουμε να μπλοκάρουμε όλες τις συντεταγμένες που έχει στη διάθεσή του ο ελεγκτής και τον ξετρυπώσουμε από το προπέτασμα του ξενιστή που χρησιμοποιεί μπορούμε να τον συλλάβουμε – Αλλιώς ο εγκληματίας ξεφεύγει σε άλλες συντεταγμένες –

Πιάσαμε τις πρώτες μας συντεταγμένες στο Λονδίνο.

Φαίηντ άουτ σε φτηνιάρικο ξενοδοχείο κοντά στο Ερλ’ς Κωρτ στο Λονδίνο. Ένας από τους πράκτορές μας εμφανίζεται σαν συγγραφέας. Έχει γράψει ένα πορνογραφικό όπως το ονόμασαν μυθιστόρημα με τίτλο Γυμνό Γεύμα όπου περιγράφεται το Κόλπο του Οργασμικού Θανάτου. Αυτό ήταν ένα δόλωμα. Και τσίμπησαν αμέσως. Ένα γρήγορο χτύπημα στην πόρτα και να σου Το. Ένα πράσινο αγόρι/κορίτσι από τα δέλτα των υπονόμων της Αφροδίτης. Τα άχρωμα βρυκολακιασμένα όντα από έναν τόπο καταπράσινο δίχως καθρέφτες. Τον πράκτορα τον πιάνει κρύος ιδρώτας κι ένας ελαφρός πυρετός. Ο «Πυρετός της Σύλληψης». Το Πράσινο Παιδί νόμισε πως η αντίδραση αυτή οφειλόταν στη γοητεία του, φτιάχτηκε, κορδώθηκε κι έκανε ένα γύρο στο δωμάτιο. Ο οργανισμός αυτός είναι επικίνδυνος μονάχα όταν κατευθύνεται από Τον Εντομικό Εγκέφαλο του Μινρώδ. Το ίδιο βράδυ ο πράκτορας έστειλε την αναφορά του:

«Ο ελεγκτής είναι γυναίκα – Πιθανώς ιταλίδα – Έπιασε μια βίλα έξω από τη Φλωρεντία – Ένας Μεσίτης δρα επίσης στην ίδια περιοχή – Συγκεντρώστε περίπολα – Επικοινωνήστε με παρτιζάνους της περιοχής – Πιθανώς χρησιμοποιήσουν οπλισμό Αφροδίτης – »

Στους επόμενους μήνες καταφέραμε να μαζέψουμε αρκετές συντεταγμένες. Βάλαμε κάποιον να παρακολουθεί συνεχώς Το Πράσινο Παιδί και εντοπίσαμε όλους όσοι επικοινωνούσαν μαζί του τηλεφωνικά. Βρήκαμε και Το Άλλο Μισό του Μεσίτη στην Ταγγέρη και τον μαζέψαμε.

Μεσίτης είναι κάποιος που κλείνει εγκληματικής υφής δουλειές:

«Πιάστε εκείνον τον συγγραφέα – εκείνον τον επιστήμονα - αυτόν τον καλλιτέχνη – Έχει φθάσει πολύ κοντά – Λαδώστε – Κοροϊδέψτε – Φοβερίστε – Πιάστε τις συντεταγμένες του –»

Κι ο Μεσίτης βρίσκει κάποιον να κάνει τη δουλειά όπως: «Φωνάχτε τον «Ιζυ τον Σπρώχτη», εδώ έχουμε εκπαραθύρωση – Φωνάχτε τον «Πράσινο Τόνυ», λιώνει για τέτοιες δουλειές – Στην ανάγκη φωνάχτε τον «Σάμυ τον Χασάπη» και βάλτε να ζεσταίνονται Οι Φούρνοι – Αυτή είναι σπέσιαλ περίπτωση –»

Όλοι οι Μεσίτες έχουν τρισδιάστατους συνδέσμους στον υπόκοσμο και βασίζονται στους Φρουρούς της Νόβα για να ξεγλιστρούν από τις παρακολουθήσεις και να κρύβουν τις ενέργειές τους. Όταν όμως εντοπίσαμε Το Άλλο Μισό στην Ταγγέρη μπορέσαμε να παρακολουθήσουμε όλες τις τηλεφωνικές τους συνδιαλέξεις.

Στο σημείο αυτό πετύχαμε το κελεπούρι, έναν αποστάτη της Συμμορίας Νόβα: τον Ουράνιο Γουίλυ, Το βαρυμεταλλικό Παιδί. Γνωστός τώρα σαν «Γουίλυ ο Χαφιές» στους πρώην συνεργάτες τους. Ο Γουίλυ έχει μπει από καιρό στη λίστα των «αναξιόπιστων» και τον είχαν τσεκάρει γαι «Εκκαθάριση Στους Φούρνους». Αυτός όμως έκανε μια γερή καβάτζα απομορφίνης την κοπάνησε και ήρθε σ’ επαφή με τον πράκτορα μας στην Ταγγέρη. Φαίηντ άουτ.

_________________

* Στην αστρονομία νόβα (καινοφανής αστέρας) ονομάζεται το άστρο εκείνο που ξαφνικά εκρήγνυται, το βλέπουμε να λάμπει για λίγο καιρό και μετά σβήνει εντελώς. Μεγαλύτερα άστρα ανατινάζονται ακόμα πιο βίαια κι η λάμψη τους φαίνεται για τουλάχιστο ένα χρόνο. Αυτά λέγονται σούπερ-νόβες (υπερκαινοφανείς αστέρες). Το Νεφέλωμα του Καρκίνου προήλθε από μια τέτοια έκρηξη το 1064 μ.Χ.

και η λάμψη του φαινόταν μέρα νύχτα, κράτησε 2 χρόνια (Σ.τ.Μ.)

William S. Burroughs

ΝΟΒΑ ΕΞΠΡΕΣ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΟΥΤΑΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ 1986

Από το Σικάγο στο Μεξικό - William S. Burroughs

...Άφησα τον Στούρνο σε μια γωνιά του δρόμου, τρισάθλια συνοικία με τρώγλες και κόκκινο τούβλο ψηλές μέχρι τα σύννεφα, να στέκει μες στην αδιάκοπη μουντζούρα της βροχής. «Πάω να την πέσω σ' εκείνο τον αλμπάνη που ξέρω. Βάστα κι έρχεται καθαρή Μ του φαρμακείου... Όχι, εσύ να κάτσεις εδώ – δε θέλω να σε πάρει μάτι». Όσο κι αν αργήσω Στουρναράκο μου, σε αποχαιρετώ αγόρι μου... Που να πηγαίνουν άραγε σαν φεύγουν και παρατάνε το κορμί τους;

Σικάγο: αόρατη ιεραρχία άξεστων λοβοτομημένων Σιτσιλιάνων, μυρωδιά από καχεκτικούς γκάνγκστερ, φάντασμα ριζωμένο στη γη σου την πέφτει Νορθ και Χάλστεντ γωνία, Σίσερο, Λίνκολν Παρκ, ζήτουλας του ονείρου, το παρελθόν που εισβάλλει στο παρόν, μαγεία τζόγου και κωλοχανείων που έχει πια ταγκίσει.

Εις τα Ενδότερα: μια αχανής κατάτμηση, κεραίες τηλεόρασης, σημαδεύουν τον δίχως νόημα ουρανό. Σε σπίτια που προφυλάσσουν από τη ζωή αιωρούνται πάνω από τους νέους και ρουφούν λίγο απ' αυτό που κρατάνε καλά κλειδωμένο απ' έξω. Μόνο οι νέοι φέρνουν κάτι άλλο, αλλά νέοι δεν μένουν για πολύ. (Κάπου στα μπαρ του Ηστ Σαιντ Λούις βρίσκονται τα νεκρά σύνορα, την εποχή των ποταμόπλοιων). Ιλλινόι και Μιζούρι, μίασμα των λαών που κατασκεύαζαν τύμβους, χαμερπής λατρεία της Πηγής Τροφής, απαίσιες απάνθρωπες γιορτές, αδιέξοδη φρίκη της θεϊκής Σκολόπεντρας που απλώνεται από το Μάουντβιλλ ως τις παράκτιες σεληνιακές ερήμους του Περού.

Η Αμερική δεν είναι τόπος νέος: είναι παλιός και βρώμικος και κακόβουλος, πολύ πριν απ' τους αποίκους, πριν κι απ' τους Ινδιάνους. Το κακό βρίσκεται εκεί και περιμένει.

Και διαρκώς μπάτσοι: μπάτσοι πολιτειακοί βγαλμένοι από κολλέγια, μελιστάλακτοι και πεπειραμένοι λένε παρλαπίπες με ύφος απολογητικό, μάτια ηλεκτρονικά που ζυγιάζουν αμάξι και αποσκευές, το ντύσιμο και την κοψιά σαν ζοχαδιασμένοι υπαστυνόμοι στην κάθε μεγαλούπολη, γλυκομίλητοι σερίφηδες στην επαρχία με κάτι το υποχθόνιο και απειλητικό στα γέρικα μάτια τους στο χρώμα ξεθωριασμένου γκρίζου φανελένιου πουκάμισου...

Και διαρκώς προβλήματα με τ' αυτοκίνητο: στο Σαιντ Λούις κάνουμε τράμπα τη Studebaker του 1942 (έχει πρόβλημα στη μηχανή από κατασκευής, σαν τον Στούρνο) με μια παλιά λιμουζίνα Packard που άναψε και που με χίλια ζόρια μας πήγε ως το Κάνσας Σίτυ, παίρνουμε μια Ford που όπως αποδείχτηκε έκαιγε τ' άντερά της από λάδια, στριμωχνόμαστε κακήν κακώς σ' ένα τζιπ που το ζορίζουμε χοντρά (δεν είναι για ανοιχτό δρόμο) – και κάτι να παίζει στη μηχανή κι όλο χτυπάει, ξαναγυρνάμε στην παλιά καλή V-8 της Ford. Ασύγκριτο μηχάνημα κι ας πίνει το λάδι με τους κουβάδες.

Κι αυτή η βαριά και πληκτική μαυρίλα των Η.Π.Α. μας τυλίγει ολόγυρα όπως καμιά άλλη στον κόσμο, χειρότερα κι από τις Άνδεις, πάνω στα ορεινά χωριά, παγωμένος αέρας που κατεβαίνει από βουνά των καρτ ποστάλ, αέρας μιας αραιής ατμόσφαιρας που στο λαιμό είναι θάνατος, χωριά σε ποτάμια του Εκουαντόρ, μαλάρια σταχτιά και ζοφερή σαν πρέζα κάτω από μαύρο τσόχινο πλατύγυρο καπέλο, ντουφέκια που γεμίζουν από μπροστά, γύπες που ραμφίζουν εδώ κι εκεί τη λάσπη των δρόμων – και η σβερκιά που σου 'ρχεται μόλις βγεις από το Μάλμο Φέρρυ στην (αφορολόγητα όλα τα ποτά πάνω στο πλοίο) Σουηδία ξεπλένει από το αίμα σου όλα εκείνα τα φτηνά, αδασμολόγητα ξίδια και ξενερώνεις μια και καλή απ' την προσγείωση: αποστροφή της ματιάς και το κοιμητήρι στη μέση της πόλης (κάθε πόλη της Σουηδίας μοιάζει να είναι χτισμένη γύρω από ένα νεκροταφείο), και τίποτα να κάνεις το απόγευμα, ούτε ένα μπαρ ούτε ένα σινεμά, φούμαρα τον ύστατο παπά απ' την Ταγγέρη και του λέω: «άντε Κ.Ε., πάμε ξανά στο πλοίο. Αρκετά μ' αυτό το μέρος».

Όμως εκείνη τη μίζερη πλήξη των Η.Π.Α. δεν θα τη βρεις πουθενά αλλού. Δεν μπορείς να τη δεις και δεν μπορείς να καταλάβεις απ' τα που σου ξεφυτρώνει. Σκεφτείτε λίγο τους χώρους όπου μπορείς να βρέξεις κάπως το λαρύγγι σου στην όποια απόμερη συνοικία – στο κάθε τετράγωνο θα βρεις το μπαρ του, το ντράγκστορ, το μαγαζί, την κάβα του. Μπαίνεις μέσα και σε βαράει. Ναι, αλλά από που βγαίνει;

Ούτ' από τον μπάρμαν ούτε απ' τους πελάτες, ούτε κι από εκείνο το γαλακτερό πλαστικό που καλύπτει τα στρογγυλά σκαμνιά του μπαρ, ούτε από το υποτονικό νέον. Ούτεκαν απ' την ΤV.

Κι αυτή η κατάσταση εκβιάζει ύπουλα την ανάγκη μας για φτιάξιμο, σαν την κόκα που σ' εκβιάζει να πλακωθείς για να γλυτώσεις από το κατέβασμά της. Και η καβάτζα μας όλο και να λιγοστεύει. Να μαστε λοιπόν χωρίς πλάκα σε τούτη τη θεόστεγνη πόλη και νατη βγάζουμε μονάχα με σιρόπια για το βήχα. Και να ξερνάμε ρουκέτες το σιρόπι και να συνεχίζουμε την οδήγηση χωρίς σταματημό, κρύος ανοιξιάτικος αέρας να σφυρίζει μέσα από τις τρύπες του σαράβαλου και να χτυπάει τον ιδρώτα των άρρωστων κορμιών μας που ριγούν κι αυτή η παγωνιά που πάντα σε τσακίζει σαν αρχίζει και χάνεται από μέσα σου η πρέζα... Συνεχίζουμε διασχίζοντας το απογυμνωμένο τοπίο, αρμαδίλοι ψόφιοι στη μέση του δρόμου και όρνια πάνω από το βάλτο με τα όρθια κούτσουρα κυπαρισσιών. Μοτέλ με τοίχους από ινόπλακες, σόμπα γκαζιού, λεπτές ροζ κουβέρτες.

Περιπλανώμενοι σαλτιμπάγκοι και καταφερτζήδες, τσιρκολάνοι, αγύρτες ενεσάκηδες έχουνε κάψει οριστικά τους αλμπάνηδες του Τέξας...

Και κανένας που δεν του 'χουνε σαλέψει τα μυαλά δεν πάει να την πέσει για συνταγή σε αλμπάνη της Λουζιάνα. Νόμος περί Ναρκωτικών της Πολιτείας.

Φτάνουμε επιτέλους Χιούστον όπου ξέρω έναν φαρμακοτρίφτη. Έχω πέντε χρόνια να πάω στο μαγαζί του σηκώνει όμως το βλέμμα και με κόβει με μια γρήγορη ματιά κι απλά κουνάει το κεφάλι λέγοντας: «Περίμενε λίγο εκεί στον πάγκο...»

Πάω και κάθομαι λοιπόν και πίνω έναν καφέ κι ύστερα από λίγο έρχεται και κάθεται δίπλα μου και λέει, «Τι ακριβώς θέλεις;»

«Μία λίτρα παρηγορικό κι εκατό νεμπουτάλ».

Κουνάει το κεφάλι του, «Ξαναέλα σε μισή ώρα».

Και μόλις επιστρέφω μου δίνει ένα δέμα και μου λέει, «Κάνουν δεκαπέντε δολλάρια... Πρόσεχε».

Είναι χοντρό σπάσιμο να χτυπάς παρηγορικό, πρέπει να του κάψεις πρώτα το οινόπνευμα, μετά να στερεοποιήσεις την καμφορά και να πάρεις με το σταγονόμετρο από μέσα το καφετί υγρό – πρέπει να το χτυπήσεις στη φλέβα ειδάλλως κάνεις απόστημα, αν και συνήθως καταλήγεις με απόστημα άσχετα με το που θα το χτυπήσεις. Το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να το πιεις με βαρβιτούρες... Το αδειάζουμε λοιπόν σ' ένα μπουκάλι Pernod και ξεκινάμε για Νέα Ορλεάνη περνώντας από λίμνες που ιριδίζουν και τσιμινιέρες απ όπου σελαγιάζουνε πορτοκαλιές φλόγες αερίου, και βάλτους και τεράστιους σκουπιδότοπους, αλιγάτορες που σέρνονται πέρα δώθε πάνω σε σπασμένα μπουκάλια και κονσέρβες, αραβουργήματα σε νέον που αναγγέλουν μοτέλ, μελαψοί νταβατζήδες ξεβρασμένοι ολομόναχοι πάνω σε νησιά από σκουπίδια ξεστομίζουν προστυχιές στα διερχόμενα αυτοκίνητα...

Η Νέα Ορλεάνη είναι ένα νεκρό μουσείο. Τριγυρνάμε λίγο στην Εξσέινζ Πλέις ανασαίνοντας την παρηγοριά μας κι αμέσως βρίσκουμε το Πρόσωπο. Το μέρος είναι μικρό και οι μπασκίνες ξέρουνε πάντα ποιος σπρώχνει οπότε σου λέει δεν πάει στο διάολο, δεν έχει σημασία και πουλάει σ' όποιον του ζητήσει. Κάνουμε μια γερή καβάτζα σκόνης και ξαναγυρνάμε από τον ίδιο δρόμο με προορισμό το Μεξικό.

Ξαναπερνάμε από το Λέικ Τσαρλς και τον ξερότοπο των κερματοφάγων κουλοχέρηδων, Τέξας νοτιότερο σημείο, σερίφηδες αραποφονιάδες μας κοιτάν καλά καλά κι ελέγχουν τα χαρτιά του αυτοκινήτου. Κάτι φεύγει από πάνω σου μόλις περάσεις τα σύνορα και μπεις στο Μεξικό, κι εκεί που δεν το περιμένεις το τοπίο ξαφνικά σε χτυπάει κατακούτελα με σκέτο το κενό ανάμεσα σε σένα και σ' αυτό, έρημος βουνα και κάτι γύπες. Μικρές κουκίδες που κόβουν κύκλους και κάποιοι άλλοι τόσο κοντά που ακούς φτερά να σκίζουν τον αέρα (ένας ξερός ήχος σαν ξεφλούδισμα), και μόλις εντοπίσουν κάτι λες και χύνονται από το μπλε του ουρανού, εκείνο το τρομερό μπλε του μεξικάνικου ουρανού που σπάει κόκκαλα, ορμάνε από ψηλά διαγράφοντας τη μαύρη τους χοάνη... Οδηγούσα όλη νύχτα, φτάνουμε ξημερώματα σ' ένα μέρος θολό από τη ζέστη, σκυλιά που γαβγίζουν και ήχος τρεχούμενου νερού.

«Τόμας και Τσάρλι», είπα.

«Τι;»

«Έτσι λένε το χωριό. Σε μηδέν υψόμετρο. Θ' ανεβούμε τρεις χιλιάδες μέτρα τώρα». Έκανα ένα φιξάκι κι έπεσα να κοιμηθώ στο πίσω κάθισμα. Σε πήγαινε ωραία. Το καταλάβαινες με το που έπιανε την ανηφόρα και σκαρφάλωνε κατά πάνω.

Μέξικο Σίτυ όπου η Λουπίτα στρογγυλοκάθεται σαν αζτέκικη Θεά της Γονιμότητας μοιράζοντας με το σταγονόμετρο τα σκονάκια της νοθευμένης ρούχλας της...

William S. Burroughs

ΓΥΜΝΟ ΓΕΥΜΑ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΟΥΤΑΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΠΟΠΕΙΡΑ 2004

Γεύμα με οπόσσο – WILLIAM S. BURROUGHS

Μπι Τζέι; Εκείνο τον τύπο τον παλάβρα τον διώξανε με τις κλοτσιές απ' το επάγγελμα. Έχει καλέσει τον Νίκ Σάνκερ της World Films και τον Φίλιπ Γκρέιντζερ της Amalgamated για να τους κάνει το τραπέζει με οπόσσο και βάζει έναν κοκκινοτρίχη γάτο να βράσει μέσα σ' ένα μπιντέ γεμάτο με κάτουρα που ζεσταίνεται με δύο τρύπια καμινέτα. Οπόσσο λέει πως είναι, αλλά κάνει μπαμ από μακριά πως είν' ένας τεράστιος κοκκινοτρίχης γάτος άγδαρτος μάλιστα μ' όλο του το τρίχωμα και τα έντερα στην κοιλιά του πρησμένα, φαίνονται ολοκάθαρα τα δόντια του τα μάτια του έχουν πεταχτεί έξω κι ο Μπι Τζέι χοροπηδάει γύρω από τον μπιντέ, ρίχνει μέσα ένα φλιτζάνι Saniflush(1), μια στάλα λουλάκι και μουρμουρίζει λιγωμένος το Τραγούδι του Οπόσσου.

«Τ' οπόσσο δεν είναι μακριά... Να 'το, να το εκεί δα...». Δείχνει τον μπιντέ.

«Έχω την υπόνοια πως είναι γάτα Μπι Τζέι», λέει ο Φίλιπ Γκρέιντζερ με την απαίσια στρίγγλικη κλαψουριστή φωνή του. Τότε λοιπόν σκάει η κοιλιά του γάτου πιτσιλώντας τους καλεσμένους με τσιτσιριστά έντερα και ζεματιστά καυστικά κάτουρα, ανοίγοντας τεράστιες τρύπες σε κασμιρένια σακάκια και σ' ετόλ από βιζόν.

Ο Φίλιπ Γκρέιντζερ και ο Νικ Σάνκερ ουρλιάζουν με μια φωνή: «Φοβερά ευγενικό εκ μέρους σου να μας καλέσεις Μπι Τζέι, αλλά είμαστε ψόφιοι στην κούραση».

Όταν φτάνουν στην πόρτα μεταμορφώνονται σε τερατώδεις γάτους και φτύνουν περιλούζοντάς τον με πράσινη γλίτσα... «Είσαι ξοφλημένος στο Χόλυγουντ μάγκα».

«Δεν ήξεραν όμως σε ποιον μιλούσαν...»

Μ' ένα σωρό κουνήματα βγαίνει η καθυστερημένη χορωδία.

«Έι, κοιτάξτε με. Ήτανε ψώνιο το Χόλιγουντ».

Βόρειος άνεμος πάνω απ' τα ερείπια γραμμές πνιγμένες στ' αγκάθια σκουριασμένες σιδερένιες σκάλες μέσα από 'να δαίδαλο οχετών και βάλτων χορταριασμένα φράγματα και υδροφράχτες πεσμένοι σοβάδες ασβεστωμένα σπίτια τεράστια χοτ-ντογκς και χωνάκια παγωτού σκεπασμένα με κληματσίδες.

_____________

(1)Saniflush: ονομασία προϊόντος, υγρό καθαρισμού τουαλέτας.

WILLIAM S. BURROUGHS

ΛΙΘΟΣΤΡΩΤΟΙ ΚΗΠΟΙ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΛΗΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΠΟΠΕΙΡΑ 1983

Η ΕΓΧΕΙΡΗΣΗ – WILLIAM S. BURROUGHS

...Την κάθε εικόνα την ακολουθεί ένα κομμάτι φιλμ. Οι εικόνες ζωντανεύουν καθώς τις κοιτάζει ο Μπίλι. Ο Ρόμπερτς βάζει στο τραπέζι μπριζόλες με τηγανιτές πατάτες, κρέπες και μπύρα. Ο Μπίλι τρώει λαίμαργα, σαν λύκος.

«Μπορώ να φάω οτιδήποτε».

Σε ένα άλλο δωμάτιο κάποιο θύμα ατυχήματος διατηρείται ζωντανό με τη βοήθεια ενός αυτοσχέδιου αναπνευστικού μηχανήματος. Το μήνυμα στέλνεται από ταμ-ταμ, περνάει στο τηλέφωνο και φτάνει στο γιατρό του Μπίλι. Ένα μήνυμα επιστρέφει.

Ο Μπίλι με τον Ρόμπερτς πάνε από το πρατήριο του Παπαγάλου για να πάρουν τα υλικά που χρειάζονται για μια μεταμόσχευση. Μέσα από τις σχάρες των υπονόμων ξεπροβάλλουν τα απειλητικά μούτρα σκυλιών. Ένα περιπολικό κόβει βόλτες. Βουτάνε σε μια είσοδο μέσα και κάνουν πως ψάχνουν για κάποιο όνομα.

«Τι γυρεύουμε εδώ, καλόπαιδα;»

«Μας πήρε τ' αμάξι από πίσω».

Δύο μαύροι τους κλείνουν την έξοδο.

«Κουβαλάμε τίποτα;»

Ο Ρόμπερτς τους δίνει ένα σωληνάριο με δισκία ηρωίνης.

Τους αφήνουν να περάσουν.

Η μεταμόσχευση θα γίνει σε ένα δωμάτιο που χρησιμοποιείται σαν χειρουργείο, κάτω στον υπόγειο κοντά στις εγκαταστάσεις του ντέλκο. Ακούγεται ένας συνεχής θόρυβος κατά τη διάρκεια αυτής της σκηνής, τα απαίσια φτυσίματα της γεννήτριας τη στιγμή που τρεμοσβύνουν τα φώτα. Όλες οι συσκευές είναι πρόχειρα φτιαγμένες και απαιτούν συνεχείς ρυθμίσεις και ψιλοεπισκευές. Ο Μπίλι πάει να φωνάξει «Το χέρι» τον καλύτερο βοηθό χειρούργου της πιάτσας. Τον βρίσκει μέσα στο καμαράκι του σ' ένα τροποποιημένο φορτηγό, να ανάβει σπίρτα στην άλλη άκρη του δωματίου με ένα χειροποίητο πιστολάκι. Το Χέρι είναι κολλημένο στα Μπλου. Το Μπλου είναι μια βαριά μεταλλική παραλλαγή της ηρωίνης και πήρε το όνομά του από τη γαλαζωπή χροιά που αφήνει στο πρόσωπο. Το Μπλου είναι είκοσι φορές ισχυρότερο από την ηρωίνη. Το Χέρι σηκώνει την τσάντα του με τα εργαλεία και παίρνει παραμάσχαλα τον ευνοούμενό του, ένα μαύρο Σιαμέζο με γυαλιστερά μπλε μάτια.

Μέσα στο χειρουργείο ο γιατρός ετοιμάζεται για την εγχείρηση. Πίνει λίγο εκχύλισμα χασισιού, τραβάει και μια μορφίνη.

«Που είναι αυτός ο μαλάκας ο αναισθησιολόγος;»

Μπαίνει μέσα τρικλίζοντας ο αναισθησιολόγος, τελείως τύφλα.

«Τα 'χει φτύσει ο χαμένος. Θα πρέπει να αναλάβεις εσύ Μπίλι».

«Εγώ ρε είμαι μεθυσμένος;» Ο αναισθησιολόγος πάει σκουντουφλώντας προς το χειρουργικό τραπέζι. Ο γιατρός στέκεται ακριβώς από πίσω του γεμίζοντας μια σύριγγα πενταθόλη.

«Είσαι τύφλα στο μεθύσι. Απολύεσαι. Τράβα έξω».

«Ένα τσούρμο παλιογαμιόληδες είσαστε όλοι σας!» ουρλιάζει ο αναισθησιολόγος... «Και άμα θέλετε να μάθετε».

Ο Γιατρός γυρνάει απότομα και του αδειάζει τη σύριγγα στο στόμα έτσι καθώς το 'χε ανοιχτό.

«Άντε βούλωσε τη στοματάρα σου τώρα».

Ο αναισθησιολόγος πάει να καταπιεί, μισοπνίγεται, βήχει, κλυδωνίζεται και σωριάζεται κάτω.

«Πετάχτε τον όξω».

Αρχίζουν τη δουλειά. Το Χέρι είναι σταθερό σαν βράχος, γρήγορο και επιδέξιο. Φέρνουν μέσα άλλον έναν άρρωστο πάνω σε καροτσάκι. Ένας γιατρός κρατάει από το λουρί ένα σκύλο. Ο γάτος του Χεριού πηδάει πάνω στο τραπέζι του χειρουργείου φτύνοντας κι από 'κει πάνω στο κεφάλι του Γιατρού.

«Πάρτε απο 'δω αυτό το γαμημένο το κωλόσκυλο!» ουρλιάζει ο Γιατρός. Βγάζουν έξω το σκυλί που δεν σταματά να γαυγίζει. Τώρα μπαίνουν μέσα κι άλλοι γιατροί. Σκηνή που θυμίζει κωμωδία των αδελφών Μάρξ. Φορεία, κουκέτες, αιώρες, ένας άρρωστος δεμένος όρθιος σε ένα παλούκι σαν λουκάνικο. Άνθρωποι παραπατάνε πάνω από τα καλώδια, σουτάρουν, φτιάχνουν καφέδες, τρώνε σάντουιτς, χειρονομούν κρατώντας ματωμένα νηστέρια, ανταλάσσουν συμβουλές.

Ένας γιατρός γυρίζει αδιάφορα το κεφάλι του πίνοντας μπύρα από ένα ντενεκεδάκι... «Αν ήμουνα στη θέση σου θα έκανα μια νεφρική μεταστροφή».

«Δε γίνεται να δουλέψω κάτω από τέτοιες συνθήκες», λέει ο Γιατρός. Το Χέρι του δείχνει ένα κλειδί. Βγάζουν ήσυχα έξω το φορείο μπροστά από διάφορους άλλους ασθενείς που περιμένουν να μπουν μέσα, γιατροί να μισοκοιμούνται, άλλοι να χειρουργούν κάτω από το φως των φακών. Το κλειδί που έχουν είναι για τις πρώην τουαλέτες προσωπικού. Προσπαθούν να βάλουν μέσα αθόρυβα τον ασθενή τους χωρίς να γίνουν αντιληπτοί, αλλά μια άλλη ομάδα χειρούργων πάει και αυτή να μπουκάρει μέσα. Τελεικά καταφέρνουν να κλείσουν την πόρτα και να την κλειδώσουν. Η ομάδα που αποκλείστηκε κοπανάει την πόρτα με μια σωλήνα τσιρίζοντας. «Ανοίχτε την πόρτα ρε καριόληδες!»

«Σκάστε λοιπόν, θα δημιουργήσετε κανά έγγραμμα στον ασθενή μου...» τους απαντάει ουρλιαχτά ο Γιατρός. Τελικά κάποτε σταματάνε να χτυπάνε. Συνδέουν τα μηχανήματα στις πρίζες και αρχίζουν να δουλεύουν. Σκηνή έντονης συγκέντρωσης... Η εγχείρηση τελείωσε. Πρόσωπα αχνοφώτιστα και εξαϋλωμένα από το αμυδρό φως της αυγής που περνά μέσα από το συρμάτινο πλέγμα του κρυστάλλινου φεγγίτη.

WILLIAM S. BURROUGHS

BLADE RUNNER

ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΟΥΤΟΣ

ΠΡΩΤΗ ΕΚΔΟΣΗ

ΔΥΟ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΠΡΙΝ ΤΟ 1984

ΑΘΗΝΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΠΟΠΕΙΡΑ

ΕΠΙΚΛΗΣΗ – WILLIAM S. BURROUGHS

Το βιβλίο αυτό αφιερώνεται στους Αρχαίους, στον Κύριο των Βδελυγμάτων, Χαμγουάουα, που το πρόσωπό του είναι μια μάζα από άντερα, που η ανάσα του είναι η μπόχα της κοπριάς και το άρωμα του θανάτου, Σκοτεινό Άγγελο όλων αυτών που εκκρίνονται και ξυνίζουν, Κύριο της Φθοράς, Κύριο του Μέλλοντος, που ιππεύει ένα νότιο άνεμο που ψιθυρίζει, στον Παζούζου, Κύριο των Πυρετών και των Λοιμών, Σκοτεινό Άγγελο των Τεσσάρων Ανέμων με τα σάπια γεννητικά όργανα απ' όπου ουρλιάζει μέσ' από ακονισμένα δόντια πάνω από χτυπημένες πολιτείες, στον Κουτούλου, το Ναρκωμένο Ερπετό που το καλείς χωρίς να υπακούει, στους Ακχάρου, που ρουφούν το αίμα των ανθρώπων επειδή επιθυμούν να γίνουν άνθρωποι, στους Λαλούσου, που στοιχειώνουν τα μέρη των ανθρώπων, στις Γκελάλ και Λίλιθ, που εισβάλλουν στα κρεβάτια των αντρών και που τα παιδιά τους γεννιούνται σε μέρη μυστικά, στον Αντού, το δημιουργό καταιγίδων που μπορεί να γεμίσει το νυχτερινό ουρανό με τη λάμψη του, στο Μάλαχ, Κύριο του Θάρρους και της Ανδρείας, στο Ζαγκουρίμ, που ο αριθμός του είναι το είκοσι τρία και που σκοτώνει με τρόπο αφύσικο, στο Ζαρίμ, πολεμιστή ανάμεσα σε πολεμιστές, στον Ιτζάμνα, Πνεύμα της Πρωινής Ομίχλης και Βροχής, στον Ιξ Τσελ, τον Αραχνοϊστό-που-Πιάνει-τη-Δροσιά-του Πρωινού, στη Ζάχουι Κακ, Παρθένα Φωτιά, στον Α Τζιζ, τον Αφέντη του Ψύχους, στον Κακ Ου Πακάτ, που δουλεύει μες στη φωτιά, στην Ιξ Ταμπ, Θεά των Σχοινιών και των Βρόγχων, προστάτιδα αυτών που κρεμιούνται, στο Σμούουν, το Σιωπηλό, δίδυμο αδελφό της Ιξ Ταμπ, στον Ξολότλ τον Ασχημάτιστο, Κύριο της Μετενσάρκωσης, στον Αγκούτσι, Αφέντη των Εκσπερματώσεων, στον Όσιρη και τον Άμμωνα στη φαλλική μορφή τους, στον Εξ Τσουν Τσαν, τον Επικίνδυνο, στον Α Πουκ, τον Καταστροφέα, στο Μεγάλο Αρχαίο και το Αστροκτήνος, στον Πάνα, Θεό του Πανικού, στους ανώνυμους θεούς της διασποράς και του κενού, στο Χασάν ι Σαμπάχ, Αφέντη των Δολοφόνων.

Σε όλους τους γραφιάδες και καλλιτέχνες και θεράποντες της μαγείας δια μέσου των οποίων τα πνεύματα φανερώθηκαν...

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟ. ΟΛΑ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ.

ΟΥΙΛΙΑΜ ΜΠΑΡΟΟΥΖ

ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΝΙΚΟΣ ΡΕΓΚΑΣ & ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΜΑΝΙΩΤΗΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΠΟΠΕΙΡΑ

ΦΙΛΟΙ – WILLIAM BURROUGHS

Είχα ένα καλό στέκι με σταθερή δουλειά εργαζόμενους που πηγαινοέρχονται καθημερινά στη δουλειά τους και υπαλλήλους δεν είχα προβλήματα μ' αυτό τον κόσμο έκαναν όλοι τους ψυχανάλυση και η ψυχανάλυση ξετσαμπουκαλεύει τους ανθρώπους, μόνο που μερικές φορές τα κοπανάγανε γερά και τους έπιανε το παράπονο αλλά οι ψυχαναλυτές έτσι βγάζουν το ψωμί τους ακούνε την άλλη μέρα τα κλαψουρίσματά τους. Έβαζα παραδάκι στη μπάντα για ένα διαστημόπλοιο που έφτιαχνα στο κτήμα μου κάτω στο Μιζούρι ήθελα λίγα ακόμα εξαρτήματα, πανάκριβα εξαρτήματα. Από παλιά είχα ταλέντο στις μπαριτζίδικες δουλειές δηλαδή σιχαίνομαι τον πελάτη και του φέρομαι με μεγάλη ευγένεια και όλοι νομίζουν πως είμαι ο πιο σπουδαίος τύπος στον κόσμο... κάθε βράδυ την ώρα που έρχονται οι τακτικοί πελάτες ένα θαυμαστικό μουρμουρητό γεμίζει όλο το μπαρ.

“Σπουδαίος τύπος αυτός ο Τζόννι”.

“Ο αγαπημένος μου μπάρμαν” τιτιβίζει μια περίπτωση αλλαγής φύλου που ήταν απ' τη μόνιμη πελατεία μου κι έφερνε ένα σωρό δουλειά στο μαγαζί ήτανε ψ ώ ν ι ο η λεγάμενη και οι μικροαστοί τρελαίνονται για τέτοια νούμερα. Είχα ένα σωρό τέτοια ψώνια στο στέκι μου με μαϊμούδες σκυλιά και μανγκούστες που πίνουνε κοκτέιλς ή μασάνε ξυραφάκια. Μόνο μια φορά πέταξα πελάτη έξω ήταν ένας μαλάκας με μια σαρανταποδαρούσα μισό μέτρο σου την πέταγε ξαφνικά κατάμουτρα. Σήκωσα το κοντόκαννο 38άρι μου αργά-αργά έτσι που να φαίνεταιη σφαίρα στον πάτο της κάννης και είπα

“Φύγε' από δω ρε μ' αυτό το γαμημένο πράγμα γιατί θα σε σκοτώσω”.

Συνήθως όμως δεν κάνουν πολλή φασαρία ξέρεις τώρα εσύ πηδάω πάνω απ' τον πάγκο και την πέφτω μ' ένα μπαστούνι στα χέρια μου και ξεκουμπώνω το γιλέκο μου χωρίς να ξεκουμπώσω το σακάκι. Ό,τι έλεγα να πουλήσω το μαγαζί και ν' αγοράσω εκείνα τα εξαρτήματα που χρειαζόμουν και μετά να την κοπανήσω Θεέ μου όλο μαλάκες είναι αυτός ο κόσμος ποιος μπήκε μέσα στο μαγαζί; ποιος άλλος; εκείνος ο μπάτσος ο Κλάνσι με την αγκράφα και το σήμα του να γυαλίζουνε μ' ένα πλατύ χαμόγελο στη μούρη του και κρύα ειρωνικά γαλανά μάτια σαν λιακάδα πάνω στον πάγο. Δεν μ' άρεσε να 'ρχεται στο μαγαζί μου κι έβλεπα πάντα τους τακτικούς μου πελάτες τους μικροαστούς να κολλάνε ο ένας πάνω στον άλλον σαν τις μαϊμούδες. Έκανα κάμποση ώρα να τον σερβίρω και τελικά τον πλησίασα πολύ αργά και του είπα

“Τι θα πάρετε κύριε;”

“Μπορείς να με λες Κλάνσι”, είπε χαμογελώντας λες και ξεφούρνισε κανέν' αστείο. Εμένα δε μου φάνηκε καθόλου αστείο.

“Τι θα πάρεις Κλάνσι;”, τον ρώτησα εντελώς ανέκφραστος.

“Μια μπύρα”.

Τον σερβίρισα ρουφάει μια γερή γουλιά και ρίχνει μια ματιά ολόγυρα. Δεν τον κοίταζε κανένας αλλά πιάνει έναν που κοιτάζει αδιάφορα αλλού και του λέει χαμογελώντας “Εϊ γεια-χαρά”.

“Ορίστε; χμ! Καλησπέρα... χμ!”

Τότε ο Κλάνσι τον πλησιάζει και τον πιάνει απ' τον ώμο... “Φαίνεσαι καθαρός κι εντάξει οπότε δεν υπάρχει λόγος να εκνευρίζεσαι όταν μιλάς σε μπάτσο... Έχεις φωτιά;”

Το χέρι του πελάτη έτρεμε και χρειάστηκε να πιάσει τον καρπό του με τ' άλλο χέρι για να το συγκρατήσει και ν' ανάψει το τσιγάρο του Κλάνσι... ενώ ο Κλάνσι τον καρφώνει με τα μάτια του και χαμογελάει.

“Χμ! Πρέπει να προλάβω το τρένο...”

“Το επόμενο τρένο θέλει είκοσι λεπτά για να φύγει έχεις καιρό λοιπόν να σε κεράσω ένα ποτό. Πάντα υπάρχει καιρός για κάτι τέτοιο έτσι δεν είναι φίλε;”

“Α ναι χμ! Ευχαριστώ”.

“Πιες λοιπόν το ποτηράκι σου. Και να σου πω... για ένα πράγμα είμαι σίγουρος πως εσύ κι εγώ είμαστε φ ί λ ο ι. Έρχεσαι κάθε βράδυ εδώ πέρα έτσι δεν είναι;”

Το άλλο βράδυ ο Κλάνσι ήταν ο μοναδικός μου πελάτης. Χτύπησα τη μπύρα του απότομα πάνω στον πάγκο.

“Για δες! Φαίνεται πως κάτι σου την έσπασε Μάρτι”.

“Εγώ προσπαθώ να πουλήσω το μαγαζί κι εσύ μου διώχνεις τους πελάτες... Πως να πουλήσω το μπαρ άμα είναι άδειο κι έχει μονάχα ένα μπάτσο μέσα; Για να 'ρθει πελάτης εδώ πέρα θα πρέπει να του 'χει στρίψει”.

“Καλά ρε φίλε μπορεί να σου φέρω μπάτσους για πελατεία”.

“Ποιος μαλάκας θ' αγοράσει ένα μπαρ γεμάτο βρωμόφατσες σαν κι εσάς που μπεκρουλιάζετε και πυροβολείτε τον μπαριτζή;”

Φορούσα τον μαγνητικό μου θώρακα. Δε φοβόμουν ό,τι κι αν έκανε. Σ' ένα ορισμένο επίπεδο καταλαβαίνετε υπάρχουν ορισμένα πράγματα τα οποία υποτίθεται ότι γνωρίζει όποιος ανέρχεται σ' αυτό το επίπεδο. Σίγουρα θα βρήκανε τα σύνεργά μου, στ' αλήθεια ποτέ μου δεν έμαθα ν α γ ρ ά φ ω αυτή τη γλώσσα της γης έκανα εντατικά μαθήματα καταλαβαίνετε όλοι μας έπρεπε ν α γ ε ν ν η θ ο ύ– μ ε εδώ πέρα σαν άνθρωποι ποτέ δε θα ξανάμπαινα εθελοντής σε τέτοια αποστολή μ' όλα αυτά που ακούω στην αναφορά του Κλάνσι.

“Ξεπερασμένος ωρολογιακός μηχανισμός / που δουλεύει βέβαια. Ο μοναδικός οπλισμός φαίνεται πως είναι μια πρωτόγονη συσκευή ακτίνων λέιζερ”.

“Ώστε νομίζεις πως δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος Κλάνσι;”

“Δεν είπα κάτι τέτοιο κύριε. Στην πραγματικότητα με ανησυχεί κύριε”.

“Νόμιζα πως ήταν φ ί λ ο ς σου Κλάνσι”.

“Έτσι νόμιζα κι εγώ κύριε” είπε ο Κλάνσι με θλιμμένο ύφος. Είχε κάτι το παράξενο αυτός ο άνθρωπος κάτι έκρυβε άγνωστα κίνητρα στο κάτω-κάτω που ήθελε να πάει; Από που ήθελε να ξεφύγει; Σε ποιόν ήθελε να πάει; Σε κάποιον κρυφό φ ί λ ο; Ποιος ήταν; Μήπως δεν χρειαζόταν φ ί λ ο υ ς;

“Κλάνσι εγώ ένα πράγμα ξέρω. Δεν έχω εχθρούς. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τους κάνω όλους φ ί λ ο υ ς”.

WILLIAM BURROUGHS

Ο ΑΠΟΛΥΜΑΝΤΗΣ!

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΛΗΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ

JUNKY - ΟΥΪΛΙΑΜ ΜΠΑΡΟΟΥΖ

Καθώς άρχισα να χρησιμοποιώ την πρέζα κάθε μέρα ή συχνά και πολλές φορές τη μέρα, σταμάτησα να πίνω και να βγαίνω έξω τη νύχτα. Οταν χρησιμοποιείς πρέζα δεν πίνεις. Φαίνεται πως το σώμα που έχει μια ποσότητα πρέζας μέσα στα κύτταρά του δεν μπορεί να απορροφήσει αλκοόλ. Το ποτό μένει στο στομάχι, προκαλώντας σιγά σιγά ναυτία, ενοχλήσεις και ιλίγγους και δεν νιώθεις τίποτα. Η χρήση πρέζας θα μπορούσε να είναι ένας σίγουρος τρόπος θεραπείας για τους αλκοολικούς. Σταμάτησα επίσης να πλένομαι. Οταν χρησιμοποιείς πρέζα για κάποιο λόγο η αίσθηση του νερού στο δέρμα είναι δυσάρεστη και οι πρεζάκηδες με το ζόρι κάνουν μπάνιο.
Εχουν γραφτεί ένα σωρό ανοησίες για τις αλλαγές που υφίστανται οι άνθρωποι καθώς αποκτούν έξη. Τελείως ξαφνικά ο ναρκομανής κοιτάζει στον καθρέφτη και δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του. Οι πραγματικές αλλαγές είναι δύσκολο να προσδιοριστούν και δεν φαίνονται στον καθρέφτη. Οφείλεται στο ότι ο ίδιος ο ναρκομανής έχει μια ιδιαίτερη προκατάληψη όσον αφορά την εξέλιξη της έξης του. Γενικά δεν αντιλαμβάνεται καθόλου ότι αποκτά έξη. Λέει πως δεν υπάρχει φόβος να αποκτήσεις έξη εάν είσαι προσεκτικός και τηρείς μερικούς κανόνες όπως το να σουτάρεις κάθε δύο μέρες. Στην πράξη δεν τους τηρεί αυτούς τους κανόνες, αλλά κάθε έξτρα σουτάρισμα θεωρείται σαν εξαίρεση. Εχω συζητήσει με πολλούς ναρκομανείς και όλοι τους λένε ότι μείναν κατάπληκτοι όταν ανακάλυψαν πως πράγματι είχαν την πρώτη έξη. Πολλοί απ' αυτούς απέδιδαν τα συμπτώματά τους σε κάποια άλλη
αιτία.
Καθώς κυριαρχεί η έξη, τα άλλα ενδιαφέροντα χάνουν την σπουδαιότητά τους γι' αυτόν που κάνει χρήση. Η σφαίρα των σπουδαιοτήτων της ζωής περιορίζεται στην πρέζα, στο φτιάξιμο και το να περιμένεις το επόμενο φτιάξιμο, στις "καβάτζες" και τις "συνταγές", τα "γκανάκια" και τα "σταγονόμετρα". Ο ίδιος ο ναρκομανής συχνά αισθάνεται πως ζει κανονικά και πως η πρέζα είναι κάτι το περιστασιακό. Δεν συνειδητοποιεί πως το μόνο που κάνει στις δραστηριότητές του που δεν έχουν σχέση με την πρέζα είναι να εκτελεί κινήσεις. Μόνο όταν η προμήθειά του διακοπεί μόνο τότε αντιλαμβάνεται τι σημαίνει η πρέζα γι' αυτόν.
"Γιατί χρειάζεστε τα ναρκωτικά κύριε Λι;" είναι μια ερώτηση που ρωτάνε οι ηλίθιοι ψυχίατροι. Η απάντηση είναι, "Χρειάζομαι την πρέζα για να σηκωθώ απ' το κρεβάτι το πρωί, για να ξυριστώ και να φάω πρωινό. Τη χρειάζομαι για να μείνω ζωντανός".
Φυσικά οι πρεζάκηδες κατά κανόνα δεν πεθαίνουν από το κόψιμο της πρέζας. Στην κυριολεξία όμως, το να κόβεις μια έξη συνεπάγεται τον θάνατο των κυττάρων που εξαρτώνται από την πρέζα και την αντικατάστασή τους από κύτταρα που δεν χρειάζονται την πρέζα.

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "JUNKY" TOY ΟΥΪΛΙΑΜ ΜΠΑΡΟΟΥΖ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΝΙΚΟΣ ΠΡΑΤΣΙΝΗΣ - ΝΤΙΝΑ ΣΩΤΗΡΑ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΠΟΥ ΠΡΩΤΟΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ  ΜΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ JUNKIE ΚΑΙ ΨΕΥΔΩΝΥΜΟ WILLIAM LEE.
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΠΟΠΕΙΡΑ

William S. Burroughs "Is Everybody In"

William S. Burroughs version of the Morrison's poem "Is Everybody In"..."Stoned Immaculate" album!!!