[Του φθινοπώρου η Ώρα] – Μαρία Πολυδούρη

Του φθινοπώρου η Ώρα έχει καθίσει

στην πόρτα μου. Το βλέμμα της υγρό

γεμάτο από απόκοσμο μεθύσι,

πλανιέται σε ασφοδέλων τον αγρό.

Τι σκέψη στη ματιά της νάχη ανθίσει,

τι ονειροπόλημα λυπητερό;

Στην όψη της σκιές έχουν μαδήσει

Κ’ είναι το στόμα της τόσο πικρό...

Μα όταν κατέβη το γαλήνιο βράδυ

θα με καλέσει αμίλητα, γλυκά,

να την ακολουθήσω στο σκοτάδι.

Το βήμα της βουβό και βέβαιο θάναι,

μα η πίστη μου θερμή, πως μυστικά

τα βήματά μου σένα ακολουθάνε.

Μαρία Πολυδούρη - Οι Τρίλλιες που Σβήνουν

Ματαιότης - ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ

Κρυφά, βουβά τα δάκρυα του καημού
στέγνωσαν στα χλωμά τα μάγουλά μου
και στάθηκα το νόημα του χαμού
ζητώντας άθελά μου.

Και στάθηκα ρωτώντας το γιατί
στα πλούσια, στα περήφανα στολίδια
κ’ είπα, νάταν η αγάπη τάχα αυτή;
η ζωή μην ήταν η ίδια;




Και στάθηκα ρωτώντας το γιατί
εκεί που άλλοτε η νειότη μου ευωδούσε
κι’ άκουσα μια φωνή, μια βαρετή
φωνή που προβοδούσε.

Κ’ έμεινα εκεί στημένη, ως που σιγά
το ρώτημα σε γέλιο απολιθώθη
και το βαθύ σκοτάδι που σιγά
στα μάτια μου καρφώθη.




Καμμιά φωνή δε φτάνει απ’ τα πολλά
τα δυνατά πριν ’πο μένα πήγαν.
Οι γνωστικοί με κύτταξαν καλά
κ’ είπαν πως είμαι φάντασμα και φύγαν.








ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ
ΑΠΑΝΤΑ
ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΚΔΟΣΗ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΣΤΑΡΤΗ 1989