Ο κύκλος – A. S. Raleigh

Ήδη από την πρώιμη αρχαιότητα ο κύκλος χρησιμοποιήθηκε σαν σύμβολο της Αιωνιότητας και της Ενότητας. Ο κύκλος είναι μια γραμμή που ξεκινάει από ένα σημείο και προχωρά καμπυλωτά, μέχρι να επιστρέψει στο ίδιο σημείο. Δηλαδή δεν έχει αρχή και τέλος.

Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που χρησιμοποιήθηκε σαν το σύμβολο της Αιωνιότητας. Επειδή, με τη στενή έννοια του όρου, η Αιωνιότητα είναι χωρίς αρχή και δίχως τέλος. Το παντοτινό δεν είναι αιώνιο, για το λόγο ότι ένα πράγμα μπορεί να έχει μια αρχή και να μην έχει τέλος. Αλλά το αιώνιο είναι χωρίς αρχή και δίχως τέλος. Έτσι ο κύκλος, που γεωμετρικά είναι το ίδιο με την αιωνιότητα μέσα στο χρόνο, χρησιμοποιείται σαν το σύμβολο της Αιωνιότητας.

Επίσης, ο κύκλος συμβολίζει το Σύμπαν, επειδή και αυτό στο χώρο δεν έχει αρχή και τέλος. Δεν υπάρχει κάποιο σημείο αρχής ή τέλους του. Με άλλα λόγια, τίποτε δεν βρίσκεται έξω από το Σύμπαν. Τα πάντα περιλαμβάνονται εντός των ορίων του και γι’ αυτό συμβολίζονται από τον κύκλο.

Ο κύκλος παριστάνει επίσης το Πεπρωμένο ή την Αναγκαιότητα. Αφού δεν υπάρχει αρχή και τέλος και καθώς ο Κύκλος της Αναγκαιότητας περιστρέφεται, αργά ή γρήγορα έρχεται στο αντίστοιχο Σημείο. Επιπλέον, συμβολίζει την επανάληψη στην ιστορία, όλα τα πράγματα που αυτοεπαναλαμβάνονται από καιρό σε καιρό, καθώς με την κυκλική περιστροφή επανερχόμαστε στο ίδιο σημείο.

Ακόμη, είναι σύμβολο του κυκλικού νόμου, γιατί η κίνηση του τροχού διαγράφει κύκλο. Κάθε φορά ένας νέος κύκλος αρχίζει, ο οποίος συμβολίζεται με την κάθε στροφή του τροχού. Έτσι, καθετί μέσα στη Φύση ανακαλύπτουμε πως υπόκειται στη συνεχή επανάληψη του κυκλικού νόμου.

Και για τη συμβολική απεικόνιση της Ενότητας έχουμε τον κύκλο, ο οποίος αναπαριστά το ένα που περιέχει όλα τα πράγματα στον εαυτό του. Ο διαχωρισμός είναι αποτέλεσμα της διπλής κατεύθυνσης της ενέργειας. Ωστόσο, η κυκλική μορφή παραμένει για όσο καιρό διατηρείται η Ενότητα.

Είναι αρκετά εύκολο να αντιληφθούμε το λόγο της χρήσης του Κύκλου σαν σύμβολο της Ενότητας, αρκεί να κατανοήσουμε πως σχηματίσθηκε εξαιτίας της κυκλικής ροής των δυνάμεων γύρω από το κέντρο βάρους του. Σε αυτή την περίπτωση το κέντρο βάρους είναι ένα φανταστικό σημείο στο μέσο του Κύκλου, το οποίο απέχει εξίσου από κάθε μέρος του Κύκλου. Με αυτή την έννοια, ο Κύκλος είναι η μορφή που προσλαμβάνει η ενέργεια καθώς κινείται κυκλικά γύρω από το κέντρο βάρους της. Με άλλα λόγια, είναι το σχήμα του στρόβιλου και καθώς όλα τα πράγματα στο Σύμπαν αρχίζουν μέσα σε ένα στρόβιλο, στο στρόβιλο που διαμορφώνει το Σύμπαν, τότε είναι φανερό πως ο Κύκλος που συμβολίζει το στρόβιλο, αποτελεί μια τέλεια αναπαράσταση της πρώτης δημιουργικής ώθησης. Κατά αυτόν τον τρόπο ο κύκλος καθίσταται σύμβολο της Δημιουργίας. Αλλά κάθε στρόβιλος εκφράζει μια δεδομένη δημιουργική στιγμή, η οποία με τη σειρά της είναι η έκφραση μιας ιδέας. Συνεπώς, η μορφική έκφραση αυτής της ιδέας είναι ο Κύκλος. Μέσω της επίδρασης της ενέργειας που μεταδίδει η ιδέα, ο Κύκλος προσδίδει κυκλική κίνηση στην ουσία. Αναπαριστά, επομένως, τη Δημιουργία μέσω ιδεών ή τη Δημιουργία μιας μοναδικής μορφής από μια μοναδική ιδέα – με άλλα λόγια, την ειδική δημιουργία σε αντίθεση με τη γενική δημιουργία.

Δεν πρέπει να εκληφθεί ότι ο Κύκλος απλά χρησιμοποιείται με ένα αυθαίρετο τρόπο σαν σύμβολο της Δημιουργίας και της Ενότητας. Αντίθετα, η δημιουργική ιδέα δεν μπορεί μάλλον να εκφραστεί με καμία άλλη μορφή πέρα από εκείνη του Κύκλου. Μια και ο στρόβιλος είναι η πρώτη κίνηση που αναπτύσσεται από την ιδέα, η δημιουργική διαδικασία συνεχίζει να στροβιλίζει την ουσία κάτω από την ενεργοποιητική ώθηση εκείνης της ιδέας. Επομένως, η Δημιουργία πρέπει να λαμβάνει χώρα πάντοτε μέσω στροβίλου. Καθώς η ενέργεια επενεργεί στην ουσία μέσω στροβίλου, πρέπει διαρκώς να διαγράφει Κύκλο. Για όσο καιρό διατηρείται αυτος ο Κύκλος, δεν είναι δυνατή καμία μεταβολή της δημιουργικής ώθησης και το αναμενόμενο αποτέλεσμα είναι απλή δημιουργία. Προκειμένου να επέλθει διαχωρισμός της δημιουργικής εκδήλωσης, είναι αναγκαίο να μεταβληθεί η κυκλική κίνηση σε κάποια που να αντιστοιχεί στη νέα μορφή. Επομένως, ο Κύκλος συμβολίζει τη Δημιουργία και την Ενότητα, μια και ο κυκλικός χαρακτήρας της κίνησης διατηρεί το αδιάσπαστο της δημιουργίας, αυτός εγγυάται την ενωμένη έκφραση των πραγμάτων. Καθώς αυτή η κυκλική κίνηση διατηρείται, η τάση είναι να έλκει την επιδρούσα σε αυτήν ενέργεια, μέχρι του σημείου της μεγίστης ταχύτητας. Με άλλα λόγια, υπάρχει μαι κατεύθυνση της δύναμης που αναπαρίσταται από ένα στροβιλιζόμενο σημείο. Κάθε ουσία που ανταποκρίνεται στον ελάχιστο βαθμό προς τούτο το στροβιλιζόμενο σημείο, σχηματίζει μαζί του ορθή γωνία, αλλά έλκεται εξαιτίας του στροβιλισμού προς αυτό και έτσι σχηματίζει συγκλίνουσες γραμμές που δημιουργούν πάρα πολλά ρεύματα δύναμης, τα οποία ρέουν ή έλκονται προς το στροβιλιζόμενο σημείο. Σαν αποτέλεσμα έχουμε ένα ρεύμα που ρέει παντοτινά προς το κέντρο και ταυτόχρονα κινείται προς την κατεύθυνση του κεντρικού ρεύματος. Συνεπώς, αυτό το ρεύμα της ενεργοποιούμενης ουσίας συσσωρεύεται στο σημείο εκείνο της μεγίστης ενέργειας, ενώ την ίδια στιγμή οδηγείται στο στροβιλισμό του από εκείνη τη δύναμη. Σαν αποτέλεσμα, το κέντρο γύρω από το οποίο στροβιλίζεται η ενέργεια ερημώνει και ολόκληρη η ουσία ρέει από το κέντρο της δύναμης, όντας ικανή να διατηρήσει το κέντρο της ουσίας, οδηγεί στη δημιουργία ενός δακτύλιου. Γι’ αυτό το λόγο η Κοσμική δραστηριότητα πρέπει να εκφράζεται με μια σειρά από δακτύλιους. Είναι εντελώς αδύνατο για οποιαδήποτε ομοιογενή κίνηση να εκδηλώσει οτιδήποτε μέσω μορφής. Έτσι ο Κύκλος χρησιμοποιείται σαν σύμβολο της ομοοιογένειας. Καθώς η ουσία συνεχίζει να στροβιλίζεται σε αυτή τη μορφή μέχρι να συμβεί κάποια διαφοροποίηση, συνάγεται λογικά ότι η συνέχιση του πρώτου στροβίλου πρέπει να διαιωνίζει την κυκλική μορφή. Επομένως, ο Κύκλος είναι σύμβολο της Ενότητας και της Συνέχειας, αφού οι δύο ιδέες, Ενότητα και Συνέχεια, αποτελούν τα θεμέλια της Αιωνιότητας. Παρόμοια, καθώς στον Κύκλο δεν υπάρχει κάποιο σημείο που να υπερισχύει των άλλων και αφού η ενέργεια είναι το ίδιο ενεργητική σε όλα τα σημεία, τότε δεν έχουμε αρχή, ούτε ενεργοποιημένο σημείο, αλλά ολόκληρο τον Κύκλο που βαθμιαία αυτοενεργοποιείται. Έτσι, η ιδέα της Αιωνιότητας είναι ενδοδραστηριοποιούμενη και αυτοπραγματούμενη.

Ο Κύκλος συμβολίζει τη Δημιουργία, επειδή η Δημιουργία γίνεται μέσω κυκλικής κίνησης. Συμβολίζει την Αιωνιότητα, επειδή η Αιωνιότητα είναι ένας Κύκλος που δεν έχει αρχή. Απεικονίζει, επίσης, την Ενότητα, επειδή ο Κύκλος είναι μια μονάδα κίνησης, σαν έκφραση της ενότητας των ιδεών.

Γιατί ο Κύκλος χρησιμοποιήθηκε ακόμη σαν σύμβολο του Θεού, της Θεότητας; Επειδή η Θεότητα είναι αυτοεκδηλωνόμενη και ανεξάρτητη, καθώς εμπεριέχει το κέντρο βάρους της και η αρχή της ύπαρξης της δε βρίσκεται αλλού εκτός από τον εαυτό της. Η κίνηση του Θεού είναι γύρω από ένα κενό. Δηλαδή, στρέφεται μόνο γύρω από εκείνο που δεν υπάρχει. Ο ίδιος ο Θεός συνιστά το δικό του κέντρο βάρους. Γι’ αυτό το λόγο συμβοίζεται από τον Κύκλο. Η Θεία ενέργεια πρέπει να ρέει πάντα σε μια κυκλική μορφή, όπως και όλες οι εκδηλώσεις της Θεότητας κινούνται ταυτόχρονα εντός της θείας περιφέρειας, άσχετα με το πόσους πολλούς κύκλους περιγράφουν γύρω από το Θείο Κέντρο. Επομένως, η Θεότητα περιγράφεται σαν ένας Κύκλος του οποίου το κέντρο είναι παντού και η περιφέρεια πουθενά.

Ο Κύκλος αναπαριστά το Σύμπαν σαν το Μακρόκοσμο και, παρόμοια, την κάθε εκδήλωση σαν το Μικρόκοσμο. Επίσης, κάθε εκδήλωση της εκδήλωσης γίνεται κυκλική. Έτσι, παρατηρούμε την κυκλική κίνηση πάντα σαν εκδήλωση του ομοιογενούς.

Μια μορφή Κύκλου είναι ο ουροβόρος όφις. Το φίδι δεν αποτελεί ένα φυσικό κύκλο, αλλά κανονικά είναι μια γραμμή που δεν έχει αρχή και τέλος και έτσι αναπαριστά το Νόμο των Αντιθέτων. Όταν, όμως, καταπίνει την ουρά του τότε τα δύο αντίθετα συνδέονται, αλληλοτρώγονται ή το πιο σύνηθες το ένα καταπίνεται από το άλλο. Έτσι, στη συνένωση των αντίθετων έχουμε ισορροπία, η οποία αυτοεκφράζεται στον Κύκλο. Κατά αυτόν τον τρόπο η παντοτινή ζωή διασφαλίζεται μέσα από τη συγχώνευση των δύο ομοιογενών δραστηριότητων. Με άλλα λόγια, το ετερογενές καταπίνεται από το ομοιογενές και ο διαχωρισμός επανέρχεται στην Ενότητα. Το τέλος καταπίνεται από την αρχή και έτσι καθίσταται δυνατή η έκφραση των εννοιών της έλλειψης αρχής και τέλους. Ωστόσο, υπάρχει μια διαφορά μεταξύ των δύο κύκλων. Ο αληθινός κύκλος είναι ένας αέναα διευρυνόμενος και εκδηλούμενος Κύκλος, ενώ ο Κύκλος Του Φιδιού γίνεται ένας συστελλόμενος κύκλος. Είναι η επιστροφή στην Ενότητα. Είναι η διαφοροποίηση που καταπίνει τον εαυτό της και αυτή η επανένωση είναι η Ενότητα. Ο αληθινός Κύκλος συμβολίζει την εξέλιξη, ο Κύκλος του Φιδιού την ενέλιξη. Είναι η παλινδρομική κίνηση τη στιγμή της επαναφοράς, με άλλα λόγια η επιστροφή στο πρώτο χαρακτηριστικό. Αυτός είναι ο λόγος που ο ουροβόρος Όφις συσχετίστηκε πάντα με την ιδέα της Ενότητας από εκείνους τους φιλόσοφους και θρησκειολόγους που αναγνώρισαν την καταγωγή τους από τη Θεία Ενότητα και ανέλαβαν με τη δική τους δύναμη να την επαναφέρουν εξαφανίζοντας την πολλαπλότητα. Ωστόσο, δεν συμβολίζει την εκδήλωση με την έννοια του διαχωρισμού, αλλά μάλλον την άμεση δημιουργία ενός πράγματος από μία και μόνο ιδέα.

A. S. Raleigh

ΑΠΟΚΡΥΦΗ ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΛΥΣΑΝΔΡΟΣ ΜΥΓΙΑΚΗΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ 2000

ΟΙ ΣΜΑΡΑΓΔΙΝΟΙ ΠΙΝΑΚΕΣ ΤΟΥ ΘΩΘ – ΠΙΝΑΚΙΔΑ VIII – ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ – A. S. RALEIGH

Σε σένα, ω άνθρωπε, προσφέρω τη γνώση μου. Σε σένα προσφέρω το Φως. Άκουσε τώρα και λάβε τη σοφία μου, που έχει έλθει από τα πεδία του διαστήματος, του πάνω και πέρα.

Δε μοιάζω με τον άνθρωπο, γιατί έχω ελευθερωθεί από τις διαστάσεις και από τα πεδία. Στο καθένα παίρνω νέο σώμα. Στο καθένα αλλάζω τη μορφή μου. Τώρα γνωρίζω ότι η μορφή δεν είναι παρά το άμορφο.

Μεγάλη είναι η σοφία των Επτά. Είναι ισχυροί από το επέκεινα. Εκδηλώνονται μέσω της δύναμής τους και γεμίζουν από δύναμη από το επέκεινα.

Άκουσε τούτα τα λόγια της σοφίας. Άκουσε και κάνε τα δικά σου. Βρες σε αυτά το άμορφο. Βρες το κλειδί για το επέκεινα. Το μυστήριο δεν είναι παρά κρυμμένη γνώση. Γνώρισε και θα αποκαλύψεις. Βρες τη βαθιά θαμμένη σοφία και θα είσαι ο κυρίαρχος του σκοταδιού και του φωτός.

Βαθιά είναι τα μυστήρια γύρω σου. Κρυμμένα είναι τα μυστικά των Παλιών. Ερεύνησε τα ΚΛΕΙΔΙΑ της ΣΟΦΙΑΣ μου και σίγουρα θα βρεις το δρόμο. Η πύλη προς τη δύναμη είναι μυστική, αλλά όποιος πετυχαίνει θα τα καταφέρει. Κοίταξε στο ΦΩΣ, ω αδελφέ μου. Άνοιξε και θα λάβεις. Προχώρησε μέσα από την κοιλάδα του σκοταδιού. Ξεπέρασε τον ένοικο της νύχτας. Κράτα πάντα τα μάτια σου στο ΠΕΔΙΟ του ΦΩΤΟΣ και θα είσαι ΕΝΑ με το ΦΩΣ.

Ο άνθρωπος βρίσκεται στη διαδικασία του να αλλάζει σε μορφές που δεν είναι τούτου του κόσμου. Με τον καιρό αναπτύσσεται στο άμορφο, σε ένα πεδίο στον ανώτερο κύκλο. Γνώριζε ότι πρέπει να γίνεις άμορφος πριν γίνεις ένα με το ΦΩΣ.

Άκουσε, ω άνθρωπε, τη φωνή μου που μιλά για τα μονοπάτια προς το Φως και δείχνει το δρόμο για την επίτευξη, όταν θα έχεις γίνει ένα με το Φως.

Ερεύνησε τα μυστήρια της καρδιάς της γης. Μάθε για το ΝΟΜΟ που υπάρχει και διατηρεί τα άστρα στην ισορροπία τους με τη δύναμη της πρωταρχικής ομίχλης. Αναζήτησε τη φλόγα της ΖΩΗΣ της ΓΗΣ. Λούσου στη λάμψη της φλόγας της. Ακολούθησε το μονοπάτι με τις τρεις γωνίες, μέχρι που να γίνεις ο ίδιος μια φλόγα.

Μίλησε με λόγια χωρίς φωνή, σε εκείνους που κατοικούν κάτω χαμηλά είσελθε στο γαλάζιο φωτισμένο Ναό και λούσου στη φωτιά της ζωής.

Γνώριζε, ω άνθρωπε, ότι είσαι πολύπλοκος. Ένα ον της γης και της φωτιάς. Άφησε τη φλόγα σου να λάμπει, γίνε μόνο η φωτιά.

Η σοφία είναι κρυμμένη στο σκοτάδι. Όταν αυτό λάμψει από τη φλόγα της Ψυχής, βρες τη σοφία και γίνε ενας ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΦΩΣ, ένας Ήλιος του Φωτός, χωρίς μορφή. Αναζήτησε όλο και περισσότερη σοφία. Βρες την στην καρδιά της φλόγας. Γνώριζε ότι μόνο με αγώνα είναι δυνατό το Φως να πλημμυρίσει τη διάνοιά σου. Μιλώ με σοφία. Άκουσε τη Φωνή μου και υπάκουσε. Σχίσε τα πέπλα του σκοταδιού. Άναψε ένα ΦΩΣ πάνω στο ΔΡΟΜΟ.

Μιλώ εγώ, που είμαι από την Αρχαία Ατλαντίδα. Μιλώ για τις μέρες του Βασιλείου των Σκιών. Μιλώ για τον ερχομό των παιδιών των σκιών που κλήθηκαν από το μεγάλο βυθό, με τη γνώση των ανθρώπων της γης, που επεδίωκαν να αποκτήσουν μεγάλη δύναμη.

Πολύ πριν υπάρξει η Ατλαντίδα, υπήρχαν άνθρωποι που ερευνούσαν στο σκοτάδι, χρησιμοποιώντας τη σκοτεινή μαγεία, καλώντας όντα από το μεγάλο βυθό που υπάρχει κάτω από μας. Τούτα τα όντα ήλθαν σε αυτόν τον κύκλο. Ήταν άμορφα, από μια άλλη δόνηση, και αόρατα στα παιδιά των ανθρώπων της γης. Μόνο με το αίμα μπορούσαν να ζήσουν σε αυτό τον κόσμο.

Σε παρελθούσες εποχές είχαν υποταχθεί από τους Δασκάλους και οδηγηθεί κάτω στο μέρος από το οποίο είχαν έλθει. Ωστόσο μερικά παρέμειναν, κρυμμένα σε τόπους και πεδία άγνωστα στον άνθρωπο. Ζούσαν στην Ατλαντίδα σαν σκιές αλλά μερικές φορές εμφανίζονταν ανάμεσα στους ανθρώπους. Αυτό γινόταν κυρίως όταν τους προσφερόταν αίμα.

Κινούνταν λοιπόν ανάμεσά μας με ανθρώπινη μορφή αλλά ήταν άνθρωποι μόνο στην όψη. Όταν διαλυόταν η ψευδαίσθηση που δημιουργούσαν, έβλεπε κανείς ότι είχαν κεφάλι φιδιού. Ωστόσο εμφανίζονταν στον άνθρωπο σαν άνθρωποι. Σιγά σιγά εισχωρούσαν στα Συμβούλια λαμβάνοντας ανθρώπινες μορφές. Με τις τέχνες τους σκότωναν τους αρχηγούς των βασίλειων. Έπαιρναν τη μορφή τους και κυριαρχούσαν στους ανθρώπους. Μπορούσαν να αποκαλυφθούν μόνο με τη μαγεία. Τα πρόσωπά τους μπορούσαν να ιδωθούν μόνο με τον ήχο. Έρχονταν από το βασίλειο των σκιών για να καταστρέψουν τον άνθρωπο και να κυριαρχήσουν στον τόπο του.

Ωστόσο, γνώριζε ότι και οι Δάσκαλοι ήταν ισχυροί στη μαγεία. Μπορούσαν να ανασηκώσουν το Πέπλο από το πρόσωπο του φιδιού και να το στείλουν πίσω στον τόπο του. Ήλθαν στον άνθρωπο και του δίδαξαν το μυστικό, τη Λέξη που μόνο οι άνθρωποι μπορούν να προφέρουν. Ανασήκωσαν γρήγορα το Πέπλο από το φίδι και το εκδίωξαν από τον τόπο των ανθρώπων.

Όμως, προσέχετε, γιατί το φίδι ακόμη ζει σε ένα μέρος που είναι κατά εποχές ανοιχτό στον κόσμο. Περπατουν ανάμεσά μας αόρατοι σε μέρη που έχουν γίνει τελετές και με το πέρασμα του καιρού θα πάρουν ξανά ανθρώπινη θωριά.

Μπορούν να κληθούν από το δάσκαλο που γνωρίζει το λευκό ή το μαύρο, αλλά μόνο ο λευκός δάσκαλος μπορεί να τους ελέγχει και να τους δεσμεύει όταν εμφανίζονται με ανθρώπινο σώμα.

Μην αναζητάτε το βασίλειο των σκιών, γιατί τότε το κακό σίγουρα θα εμφανισθεί και μόνο ο δάσκαλος της λαμπρότητας θα μπορεί να υποτάξει τη σκιά του φόβου.

Γνώριζε, ω αδελφέ μου, ότι ο φόβος είναι μεγάλο εμπόδιο. Γίνε δάσκαλος όλων μέσα στη λαμπρότητα και η σκιά σύντομα θα εξαφανισθεί. Άκουσε και λάβε υπόψη σου τη σοφία μου. Η φωνή του ΦΩΤΟΣ είναι καθαρή. Μην αναζητάς την κοιλάδα της σκιάς και μόνο τότε θα εμφανισθεί το φως.

Άκουσε, ω άνθρωπε, το βάθος της σοφίας μου. Μιλώ για γνώση κρυμμένη από τον άνθρωπο. Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών μου στο ΧΩΡΟΧΡΟΝΟ πήγα μακριά, μέχρι το τέλος του χώρου αυτού του κύκλου. Εκεί βρήκα το μεγάλο φράγμα που εμποδίζει τον άνθρωπο να φύγει από αυτό τον κύκλο. Είδα τα ΚΥΝΗΓΟΣΚΥΛΑ του Φράγματος, να περιμένουν εκείνον που θα τα προσπερνούσε. Σε εκείνο το χώρο, όπου δεν υπάρχει ο χρόνος, αισθάνθηκα αμυδρά τους φύλακες των κύκλων. Αυτοί κινούνται μόνο μέσα από γωνίες. Οι καμπύλες τους περιορίζουν.

Παράξενα και τρομερά είναι τα ΚΥΝΗΓΟΣΚΥΛΑ του Φράγματος. Ακολουθούν τη συνείδηση μέχρι τα όρια του χώρου. Μη σκεφθείς να δραπετεύσεις εισερχόμενος στο σώμα σου, γιατί ακολουθούν γρήγορα την Ψυχή, μέσα από γωνίες. Μόνο ο κύκλος θα σου δώσει προστασία και αυτός όμως δε θα σε προστατέψει από τα νύχια των ΕΝΟΙΚΩΝ των ΓΩΝΙΩΝ.

Μόνο μια φορά, στον παρελθόντα χρόνο, προσέγγισα το μεγάλο Φράγμα και αντίκρισα τις ακτές στις οποίες ο χρόνος δεν υπάρχει, τις άμορφες μορφές των ΚΥΝΗΓΟΣΚΥΛΩΝ του Φράγματος. Κρύβονταν στην ομίχλη πέρα από το χρόνο όταν τα βρήκα. Με μυρίστηκαν από μακριά, ανασηκώθηκαν και έβγαλαν μια δυνατή κραυγή που μπορεί να ακουσθεί από κύκλο σε κύκλο. Μετά κινήθηκαν μέσα από το διάστημα προς την Ψυχή μου.

Εγώ πέταξα γρήγορα από μπροστά τους πίσω από το αδιανόητο τέλος των καιρών. Ωστόσο αυτά με καταδίωκαν πάντα μου και κινούνταν σε παράξενες γωνίες άγνωστες στον άνθρωπο. Εκεί λοιπόν στην γκρίζα ακτή του τέλους των ΧΩΡΟΧΡΟΝΩΝ βρήκα τα ΚΥΝΗΓΟΣΚΥΛΑ του Φράγματος αδηφάγα να καραδοκούν για την Ψυχή που προσπαθεί να φθάσει στο επέκεινα.

Πέταξα πίσω στο σώμα μου μέσα από τους κύκλους. Πέταξαν γοργά πίσω μου ακολουθώντας με. Από πίσω μου ακολουθούσαν τα αρπαχτικά, αναζητώντας μέσα από τις γωνίες να καταβροχθίσουν την Ψυχή μου.

Γιατί γνώριζε, ω άνθρωπε, ότι η Ψυχή που τολμά να φθάσει το Φράγμα, ίσως κρατηθεί δέσμια των ΚΥΝΗΓΟΣΚΥΛΩΝ που είναι πέρα από το χρόνο. Ίσως κρατηθεί μέχρι να συμπληρωθεί αυτός ο κύκλος και μείνει πίσω όταν φύγει η συνείδηση.

Τότε μπήκα στο σώμα μου και δημιούργησα τους κύκλους που δεν γνωρίζουν γωνίες. Δημιούργησα τη μορφή που δημιουργήθηκε από τη μορφή μου. Έβαλα το σωμα μου μέσα σε ένα κύκλο και έχασα τους διώκτες μου μέσα στους κύκλους του χρόνου. Όμως, ακόμη και τότε, όταν ήμουν ελεύθερος από το σώμα μου, έπρεπε να ήμουν πάντα προσεκτικός και να μην κινούμαι μέσα από γωνίες, αλλιώς η Ψυχή μου δε θα μπορούσε να ελευθερωθεί ποτέ.

Μάθε ότι τα ΚΥΝΗΓΟΣΚΥΛΑ του Φράγματος κινούνται μέσα από γωνίες και ποτέ μέσα από καμπύλες του χώρου. Μόνο κινούμενος μέσα από καμπύλες μπορεί να τους ξεφύγει κάποιος, γιατί στις γωνίες θα σε κυνηγούν. Ω άνθρωπε, άκουσε προσεκτικά την προειδοποίησή μου. Μην αναζητάς να περάσεις πέρα από την πύλη προς το επέκεινα. Ελάχιστοι είναι εκείνοι που πέτυχαν να περάσουν το Φράγμα προς το μεγαλύτερο ΦΩΣ που λάμπει πέρα από εκεί. Γιατί μάθε ότι πάντα οι ένοικοι αναζητούν τέτοιες ψυχές για να τις κάνουν σκλάβες τους.

Άκουσε, ω άνθρωπε, και λάβε σοβαρά υπόψη την προειδοποίησήμου. Μην κινείσαι σε γωνίες αλλά σε καμπύλες. Και εάν ποτέ, ενώ είσαι έξω από το σώμα σου, ακούσεις ένα ήχο παρόμοιο με το γαύγισμα ενός κυνηγόσκυλου να ηχεί καθαρά και σαν καμπάνα μέσα στην ύπαρξή σου, πέταξε πίσω στο σώμα σου με κύκλους και μη διαπεράσεις την ομίχλη που είναι μπροστά σου.

Όταν μπεις στη μορφή στην οποία κατοικούσες, χρησιμοποίησε το συνδυασμό του σταυρού και του κύκλου. Άνοιξε το στόμα σου και χρησιμοποίησε τη Φωνή σου. Πρόφερε τη ΛΕΞΗ και θα είσαι ελεύθερος. Μόνο όποιος έχει παρά πολύ ΦΩΣ μπορεί να ελπίζει να περάσει από τους φύλακες του δρόμου και τότε πρέπει να κινηθεί μέσα από παράξενες καμπύλες και γωνίες που σχηματίζονται σε κατεύθυνση άγνωστη στον άνθρωπο.

Άκουσε, ω άνθρωπε, και λάβε σοβαρά υπόψη την προειδοποίησή μου. Μην επιχειρήσεις να περάσεις τους φύλακες του δρόμου. Μάλλον θα πρέπει να αναζητήσεις να αποκτήσεις το δικό σου φως και να ετοιμάσεις τον εαυτό σου να περπατήσει πάνω στο δρόμο.

Ο τελικός σκοπός σου είναι το ΦΩΣ, ω αδελφέ μου. Αναζήτησε και βρες πάντοτε το Φως στο δρόμο σου.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΠΙΝΑΚΙΔΑΣ VIII

Ο Θωθ απέκτησε τη δύναμη του δασκάλου και ως εκ τούτου την ικανότητα να εισέρχεται σε οποιονδήποτε κόσμο και να λαμβάνει μορφή, καθώς και την ικανότητα να εισέρχεται στους εσωτερικούς χώρους της τέταρτης διάστασης.

Τα κλειδιά της σοφίας βρίσκονται στα σύμβολα. Μόνο εκείνοι που ερευνούν για τα κρυφά νοήματα βρίσκουν το δρόμο. Υπάρχει μια συνεχής αλλαγή και εξέλιξη στον άνθρωπο, τόσο υλική όσο και πνευματική. Καθώς αναπτύσσεται συνειδησιακά, συγχωνεύεται όλο και περισσότερο με την ουσία της συνείδησης η οποία είναι τελικά άμορφη. Στο τέλος ο άνθρωπος προχωρά σε εκείνο τον κοσμικό κύκλο στον οποίο τίποτα υλικό δεν εκδηλώνεται σε μορφή.

Ο Θωθ στη συνέχεια προτρέπει να ερευνηθούν τα μυστήρια του εσωτερικού της γης για να μάθουν για την ισορροπία της, την πυραμίδα της δύναμης, η οποία συντίθεται από μια δύναμη που κάνει τα άτομα να εκπέμπουν σωματίδια από μόνα τους. Ο άνθρωπος πρέπει να βρει την πυραμίδα και να σταθεί μπροστά της είτε με το σώμα του είτε με αστρική προβολή για να λάβει την παγκόσμια δύναμή της.

Επίσης ο Θωθ προτρέπει τους ανθρώπους να εισέλθουν στο γαλάζια φωτισμένο Ναό που είναι η μεγάλη Αίθουσα του Αμένθη, όπου κάθονται οι επτά. Ο άνθρωπος είναι τόσο σώμα όσο και συνείδηση, αλλά η συνείδηση, η φλόγα, πρέπει να απορροφήσει το σώμα-γη.

Μόνο μέσα από τον αγώνα μπορεί να βρεθεί η σοφία, αφού είναι κρυμμένη μέσα στο σκοτάδι. Ωστόσο στο σκοτάδι υπάρχει η ουσία της φλόγας και αληθινή σοφία.

Το Βασίλειο των Σκιών ήταν εκείνη η οκτάβα δόνησης στην οποία τοποθετήθηκαν όσοι ήλθαν από ένα κατώτερο κοσμικό κύκλο όταν ο άνθρωπος άνοιξε την πύλη. Αυτό έγινε στον τρίτο ή Πολικό Κύκλο και όσοι κατοικούσαν στο σκοτάδι ήταν άνθρωποι που προτιμούσαν την υλική δύναμη από το να αφιερώσουν τη ζωή στα πνευματικά ζητήματα. Τα όντα που κλήθηκαν ήταν άμορφα. Εφόσον, όμως, εκείνο που κλήθηκε ήταν συνείδηση, στη συνέχεια έπρεπε να αποκτήσει εδώ και υλικό σώμα.

Αυτές οι συνειδήσεις, όπως τα στοιχειακά, καθώς διαχωρίσθηκαν από τη δική τους κοσμική συνείδηση και τις δημιουργικές δυνάμεις τους δεν μπορούσαν να συνδυαστούν με αυτό τον κύκλο επειδή δεν είχαν αναπτύξει τις πρωταρχικές καμπύλες. Μόνο με τη θέληση του ανθρώπου και την εξαγωγή του πνεύματος από το αίμα μπορούσαν να λάβουν μορφή.

Οι δάσκαλοι οδήγησαν τις περισσότερες από αυτές τις συνειδήσεις πίσω στην κατώτερη πύλη. Εντούτοις μερικές παρέμειναν στον τόπου που χτίσθηκε για αυτές και έρχονταν μόνο όταν γίνονταν επίκληση στο όνομά τους και προσφερόταν θυσία αίματος. Τότε λάμβαναν τη μορφή του ανθρώπου αλλά η πραγματική τους εμφάνιση ήταν το σώμα ενός άντρα ή γυναίκας με κεφάλι φιδιού.

Δημιουργώντας μια υπνωτική θυμαπάτη εμφανίζονταν με ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Τούτο εξηγεί και την πίστη ότι τα φίδια έχουν υπνωσικές δυνάμεις. Στη συνέχεια έπαιρναν τη μορφή των ηγετών τους οποίους σκότωναν μυστικά και σταδιακά οι ίδιοι και όσοι τους είχαν καλέσει αναλάμβαναν τον έλεγχο των εθνών. Όλοι τους είχαν ανθρώπινη εμφάνιση, αλλά υπήρχε μια λέξη την οποία ήταν ανίκανοι να προφέρουν. Την είχαν διδάξει οι δάσκαλοι στον άνθρωπο και είχε θεσπισθεί ένας νόμος που όριζε ότι για να αναλάβει κάποιος μια δημόσια θέση ή αξίωμα θα έπρεπε να προφέρει αυτή τη λέξη μπροστά στο λαό μια φορά κάθε σεληνιακό μήνα. Εάν αποτύγχανε τότε θανατωνόταν. Αυτή η πρακτική σχεδόν τους εξαφάνισε και βαθμιαία ξεχάσθηκαν. Μερικοί βέβαια υπάρχουν ακόμη στο δικό τους τόπο, αλλά είναι ανίκανοι να εισέλθουν επειδή ο άνθρωπος έχει ξεχάσει τις τελετές επίκλησής τους. Η λέξη που αναφέρθηκε ήταν ΚΙΝΙΝΙΓΚΕΝ.

Μπορεί να τους καλέσει μόνο ο δάσκαλος της λευκής ή μαύρης μαγείας, αλλά μόνο ο λευκός δάσκαλος διαθέτει τη δύναμη να τους ελέγξει. Οι σκοτεινοί κυριαρχούν με το φόβο. Για τούτο νίκησε το φόβο και θα αποκτήσεις το φως.

Ο Θωθ δηλώνει κατόπιν ότι πήγε στο Σουντάλ και ότι κοίταξε μέσα στην έκτη διάσταση. Ακόμη ότι οι σκοτεινοί κινούνται μόνο μέσα από γωνίες και ποτέ μέσα από καμπύλες. Η προβληθείσα συνείδηση που προσπαθεί να διεισδύσει στην έκτη διάσταση σίγουρα θα δεχθεί επίθεση από τα Κυνηγόσκυλα των Φραγμάτων. Μπορεί κάποιος να τους ξεφύγει μόνο εάν κινείται στο διάστημα σε κύκλους. Μόνο μέσα στον κύκλο προστατεύεται. Η επιστροφή στο σώμα δε χρησιμεύει σε τίποτα. Βέβαια, ας σημειωθεί ότι κανένας δεν τα συναντά συμπτωματικά.

Ο Θωθ είχε αυτή την εμπειρία στο παρελθόν και έμαθε να προσέχει. Προσπάθησε να περάσει την πύλη, το Σουντάλ, οπότε τον κατεδίωξαν οι φύλακες. Καθώς γνώριζε το νόμο των κύκλων και των γωνιών τους ξέφυγε, επέστρεψε στο σώμα του και ολοκλήρωσε την προστασία. Τα Κυνηγόσκυλα του Φράγματος δεν καταστρέφουν στην κυριολεξία την ψυχή, αλλά την εμποδίζουν να αναπτυχθεί περισσότερο μέχρι να συμπληρωθεί αυτός ο κοσμικός κύκλος. Τότε μόνο μπορεί να ενωθεί με την επόμενη κοσμική συνείδηση. Ωστόσο ακόμη και μετά από την ολοκλήρωση της προστασίας του ο Θωθ έπρεπε να είναι προσεκτικός και να μην προσεγγίζει την έκτη διάσταση κινούμενος σε γωνίες.

Ο Θωθ τονίζει διαρκώς την προειδοποίησή του για την κίνηση σε καμπύλες. Επίσης προειδοποιεί να μην επιχειρήσει κάποιος να περάσει το Σουντάλ προτού είναι έτοιμος γιατί λίγοι έχουν πετύχει. Επίσης αναφέρει πως να αναγνωρίζει κάποιος τους φύλακες.

Dr. A. S. RALEIGH

ΟΙ ΣΜΑΡΑΓΔΙΝΟΙ ΠΙΝΑΚΕΣ ΤΟΥ ΘΩΘ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΛΥΣΑΝΔΡΟΣ ΜΥΓΙΑΚΗΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ 2000

Ο ΤΕΤΡΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΥΚΛΟΥ – A. S. RALEIGH

Το πρόβλημα του Τετραγωνισμού του Κύκλου, πιθανότητα επίλυσής του, την έχουν απορρίψει οι μαθηματικοί και οι γεωμέτρες, επειδή το σκέπτονται σαν ένα μαθηματικό πρόβλημα παρά σαν γεωμετρικό και μεταφυσικό μαζί. Είναι εντελώς αδύνατο για κάποιον να επιτελέσει τούτο το έργο κατά φυσικό τρόπο. Αυτό πρέπει να γίνει μεταφυσικά και γεωμετρικά, όχι μαθηματικά. Με μια τέτοια προσέγγιση το πρόβλημα είναι εύκολο να επιλυθεί.

Από τους αποκρυφιστές λέγεται πως ο αριθμός 12 τετραγωνίζει τον κύκλο και είναι απαραίτητο να εξεράσουμε λίγο αυτή τη διαδικασία, πριν μπορέσει κάτι τέτοιο να γίνεί αντιληπτό.

Όταν κατανοηθεί σωστά, γνωρίζουμε ότι είναι απόλυτα αληθινό.

Τι όμως εννοείται με τον Τετραγωνισμό του Κύκλου; Ο Κύκλος είναι το σύμβολο της ενότητας. Εκείνο που δεν έχει αρχή και τέλος. Επομένως είναι η μία αρχή. Επίσης, κατά μια ορισμένη έννοια είναι η τριάδα, δηλαδή το τρίγωνο περιλαμβάνεται στον κύκλο. Σε μερικά προβλήματα χρησιμοποιούμε τον κύκλο για να συμβολίζει την τριάδα, επειδή τα δύο υπάρχουν στο ένα. Η τετραπλότητα του κύκλου είναι αυτή η αρχή εκφρασμένη στην τετραπλή εκδήλωσή της. Η Σβάστικα μας δίνει το κλειδί για τη διαδικασία του τετραγωνισμού. Ο Κύκλος αναπαριστά την αδιαφοροποίητη αρχή οποιουδήποτε πεδίου και σε μερικές περιπτώσεις τις αρχές του ηλεκτρισμού και του μαγνητισμού που συγκροτούν την τριγωνική μορφή.

Όταν αρχίζει η διαδικασία εκπόρευσης, βλέπουμε τον Κύκλο να δρα σε τέσσερις διαφορετικές κατευθύνσεις, δηλαδή μέσω του θετικού και αρνητικού ηλεκτρισμού και μαγνητισμού. Έτσι ρέουν οι δύο αρχές στη διπλή διαφοροποίησή τους – οι διπλές δυνάμεις. Καθώς αυτές οι δύο αρχές έρχονται σε ύπαρξη, έχουμε τις τέσσερις κατώτερες νότες της κάθε οκτάβας που συμβαδίζουν με τις τέσσερις εκπορεύσεις. Στο φυσικό πεδίο έχουμε τη Γη, το Νερό, τη Φωτιά και τον Αέρα που πηγάζουν από την επάνω τριάδα ή τον ηλεκτρισμό και το μαγνητισμό. Όμως, καθώς η φωτιά είναι θετικός ηλεκτρισμός και το νερό αρνητικός και καθώς η γη είναι θετικός μαγνητισμός και ο αέρας αρνητικός, μπορούμε επομένως να συμπεριλάβουμε τις δύο άνω αρχές, τον ηλεκτρισμό και το μαγνητισμό σε αυτά τα τέσσερα. Σαν να λέμε ότι η Σβάστικα αναπαριστά τους τέσσερις βραχίονες που προέρχονται από ένα κεντρικό σημείο και σε εκείνο το κεντρικό σημείο διασταυρώνονται οι δύο αρχές. Επομένως, σε εκείνο το σημείο έχουμε την ανάδυση του ηλεκτρικού και του μαγνητικού. Δηλαδή, η μια αρχή διαφοροποιείται κατά αυτό τον τρόπο με αμοιβαίο διαχωρισμό, και έτσι εκδηλώνονται αυτές οι τέσσερις αρχές. Αυτός είναι ο Τετραγωνισμός του Κύκλου, ή η τετραπλή εκδήλωση της ενότητας, όπως και στο πεδίο της επιθυμίας, η μονάδα που εκφράζεται μέσα από την τετραπλή εκδήλωση. Το ίδιο συμβαίνει και στο νοητικό, Μπουντικό και Νιρβανικό πεδίο. Αυτά τα πέντε πεδία επιτρέπουν την τετραπλή διαφοροποίηση της μιας αρχής, της ενότητας. Με άλλα λόγια, την τετραπλότητα του κύκλου. Έτσι μπορούμε να πούμε ότι αυτή η διαφοροποίηση παρουσιάζεται σε όλα τα πεδία της Φύσης. Επιπλέον, έχουμε το ίδιο το Πνεύμα να εκδηλώνεται στις τέσσερις κατώτερες αρχές. Μπορούμε να πούμε ότι και εδώ υπάρχει μια μορφή της τετραπλότητας του κύκλου. Το Πνεύμα, που είναι ο κύκλος, εκδηλώνεται μέσω του Άτμα, του Μπούντι και του Μάνας. Εδώ έχουμε μια Τριάδα ή το επίπεδο του Πραγματικού. Αυτό αφορά την τετραπλή διαφοροποίηση του πνεύματος, αλλά ο Τετραγωνισμός του Κύκλου σημαίνει τη διαφοροποίηση της μιας αρχής για τη μορφοποίηση της τετραπλής εκδήλωσης, η οποία αναγνωρίζεται στις τετραπλότητες κάθε πεδίου. Οπότε, στην περίπτωση του Πνεύματος υφίσταται ο Τετραγωνισμός, κατά μια έννοια, της Τριάδας.

Τώρα ας έλθουμε στο μαθηματικό Τετραγωνισμό του Κύκλου, δηλαδή στον αριθμό 12. Το δώδεκα είναι τέσσερις φορές το τρία. Με άλλα λόγια είναι το τρία τετραγωνισμένο. Είναι το τρία σε τέσσερις αντίθετες κατευθύνσεις, όμως το τρία είναι σύμβολο της τριάδας. Συμβολίζει το νόμο των αντιθέτων απορροφημένο από το νόμο της ισορροπίας. Έχουμε, δηλαδή, τις ηλεκτρικές και μαγνητικές αρχές συγκλίνουσες, συνδεδεμένες, ενωμένες από την ουδέτερη αρχή, μια τέλεια ένωση, το δύο μέσα στο ένα. Αυτή είναι η σημασία της τριάδας από μαθηματική άποψη. Επομένως, η τριάδα αναπαριστά την αδιαφοροποίητη αρχή του θετικού και του αρνητικού, ή ακόμη καλύτερα, τις ηλεκτρικές και μαγνητικές αρχές, συνδεδεμένες και αδιαφοροποίητες. Έτσι η Τριάδα καταλαμβάνει τις τρεις ανώτερες νότες της οκτάβας αδιάφορο με το ποιές μπορεί να είναι. Εάν είναι η σωματική τριάδα, τότε αναπαριστά τον αιθέρα, τον ηλεκτρισμό και το μαγνητισμό. Όταν τετραγωνίζεται, έχουμε τη Γη, το Νερό τη Φωτιά και τον Αέρα. Και στα άλλα πεδία συμβαίνει η ίδια διαδικασία. Υπάρχουν τα τέσσερα κατώτερα – ο ευώδης, ο γευστικός, ο φωτοβόλος και ο αισθητός αιθέρας και η εκδήλωση ή έκφραση του ανώτερου αιθέρα, που είναι η τριάδα. Έτσι έχουμε την τετραπλή εκδήλωση ή την τριάδα που εκφράζεται σε τέσσερις διαφορετικές κατευθύνσεις, δηλαδή η τριάδα που λαμβάνεται τέσσερις φορές. Επομένως τέσσερις φορές το τρία ή δώδεκα. Παρόμοια, το τέταρτο του δώδεκα είναι το τρία. Αυτό είνα σαν να λέμε ότι η τετραπλότητα της εκδήλωσης μπορεί να αντιστραφεί και κάθε εκδηλωμένο να βυθιστεί στην τριάδα. Με άλλα λόγια η γη, το νερό, η φωτιά και ο αέρας καθώς και ολόκληρος ο υλικός κόσμος μπορεί να επιστρέψει στη μορφή του ηλεκτρισμού, του μαγνητισμού και στον αδιαφοροποιήτο αιθέρα. Κατά τον ίδιο τρόπο, σε όλα τα πεδία της φύσης η δημιουργία υπήρξε η έκφραση του Τετραγωνισμού του Κύκλου. Υπήρξε η εκδήλωση της τριάδας στην τετραπλή διαίρεσή της. Εκδηλώνεται στιν τριγωνική μορφή σαν τετραγωνισμένος κύκλος. Ο Τετραγωνισμός του Κύκλου είναι έργο καθενός που επιχειρεί να επιτελέσει οτιδήποτε δημιουργικού χαρακτήρα. Με άλλα λόγια είναι η κάθοδος του Πνεύματος στην ύλη που αντιπροσωπεύεται από τον Τετραγωνισμό του Κύκλου. Όποιος έμαθε την τέχνη του τετραγωνισμού, γνωρίζει πως να εκφράζει την τριάδα με αυτό τον τρόπο, κατέχει την τέχνη της δημιουργίας, έχει κυριαρχήσει στα μυστήρια της αλχημείας και της μαγείας. Αυτό λοιπόν είναι το πρόβλημα που πρέπει να επιλυθεί, ώστε να επιτευχθεί η κάθοδος της ανώτερης τριάδας στον κατώτερο κόσμο μέσω του θετικού και αρνητικού διαχωρισμού και μέσω των ηλεκτρικών και μαγνητικών αρχών. Όταν κάποιος μάθει να λειτουργεί κατά αυτό τον τρόπο, έχει κυριαρχήσει το Μεγάλο Έργο.

Αρκετά, όμως με τον Τετραγωνισμό του Κύκλου. Υπάρχει βέβαια μια άλλη πλευρά του προβλήματος, δηλαδή η μετατροπή του Τετραγώνου σε Κύκλο, που είναι το ίδιο σπουδαία με τον Τετραγωνισμό του Κύκλου. Καθόσον ο κύκλος εκφράστηκε, εκδηλώθηκε μέσω της εκροής ή εκπνοής του, η μετατροπή του Τετραγώνου σε Κύκλο είναι να εισπνεύσει, να έλξει προς τα μέσα την εκδηλωμένη αρχή, έτσι ώστε να επιστρέψουν στην κατάσταση από την οποία προήλθαν. Με άλλα λόγια, η Γη, το Νερό, η Φωτιά και ο Αέρας σταματούν να υπάρχουν και επανααπορροφώνται στην τριάδα του αιθέρα, του ηλεκτρισμού και του μαγνητισμου, ρέοντας προς το κέντρο – Πραλάγια. Η Μανβαντάρα είναι η εκροή ή η εκδίπλωση από το κέντρο. Η Πραλάγια είναι η εισροή ή η αναδίπλωση προς το κέντρο. Αυτό είναι το νόημα της μετατροπής του τετραγώνου σε Κύκλο, η επιστροφή στην ενότητα. Έχει μια σειρά από νοήματα, ένα από τα οποία είναι να φέρει το εκδηλωμένο σύμπαν σε απόλυτη αρμονία με το κέντρο από το οποίο ήλθε και να μάθει μέσω των εμπειριών του πως να βρίσκει το εσωτερικό κέντρο. Όταν κάποιος μάθει αυτό το μάθημα, τότε κυριαρχεί στο πρόβλημα, γνωρίζει πως να ξεπεράσει τα εμπόδια της ύλης και να τα μετουσιώσει σε πνευματική εκδήλωση.

Η Μετατροπή του Τετραγώνου σε κύκλο είναι έμβλημα του τέλους προς το οποίο κινείται ο κόσμος εκείνης της κατάστασης της ζωής όπου το εξωτερικό ή η εκδήλωση θα είναι τέλεια έκφραση του κέντρου. Αυτές οι εξωτερικές εκφράσεις δε θα στέκουν πλέον μόνες, αλλά θα αποκαλύπτουν την εσωτερική ύπαρξη. Η αντίσταση, η ακινησία του φυσικού κόσμου θα έλθει κάτω από την επίδραση των ηλεκτρικών και μαγνητικών δυνάμεων. Έτσι θα μπούμε σε μια νέα εποχή. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Στη μελέτη μας του τετραγωνισμού του Κύκλου αναφέραμε ότι οι τέσσερις κατώτερες οκτάβες δεν είναι παρά ο τετραγωνισμός της Πνευματικής ή Νιρβανικής οκτάβας. Επομένως, όταν το τετράγωναο μετατρέπεται σε κύκλο αυτά τα τέσσερα θα απορροφηθούν από το πρώτο, ή πέμπτο, όπως προτιμάται να το αποκαλείτε, δηλαδή το Νιρβανικό ή πνευματικό, όπου οι τέσσερις κατώτερες οκτάβες θα εκφράζουν τέλεια το πνευματικό. Έτστι ο αιώνιος πόλεμος ανάμεσα στο Πνεύμα και στην Ύλη θα πάψει μέσω της εναρμόνισής τους ή θα υπάρξει συμβιβασμός με την παράδοση της ύλης στο πνεύμα, με την έννοια ότι τώρα αυτή θα κυβερνάται από το πνεύμα. Το Πνεύμα θα είναι ο Βασιλιάς – ο Κυβερνήτης. Οποιαδήποτε ανταπόκριση στην επανάσταση της ύλης θα σταματήσει τελειωτικά. Έτσι θα έχουμε το υλικό τετράγωνο απορροφημένο από τον πνευματικό κύκλο. Η πολλαπλότητα θα έχει τότε βυθιστεί στην ενότητα χωρίς να χαθεί. Με άλλα λόγια, η ενότητα θα πολλαπλασιαστεί, θα εκφραστεί και ωστόσο δε θα χαθεί, θα εκδηλώνει ενότητα.

Αυτη είναι η συνειδητοποίηση του Νιρβάνα, επειδή όταν το Τετράγωνο μετατραπεί σε Κύκλο, ο κόσμος θα έχει επιστρέψει στο Νιρβάνα. Όταν κάποιος άνθρωπος καταφέρει να μετατρέψει σε κύκλο το τετράγωνο της προσωπικής του ζωής, τότε έχει φθάσει στο Νιρβάνα, έχει ξεπεράσει τους τρεις κόσμους, ακόμη και το βασίλειο της ψυχής και έχει εισέλθει στο βασίλειο του πνεύματος. Η περιοχή του Νιρβάνα είναι επομένως το Τετράγωνο που μετατράπηκε σε Κύκλο, είτε στο άτομο είτε στον κόσμο.

Υπάρχει και μια άλλη έννοια με την οποία το τετράγωνο μετατρέπεται σε κύκλο. Εάν κάποιος δεν επιστρέφει στο κέντρο, αλλά επιμένει να ζει στον εξωτερικό κόσμο, αργά ή γρήγορα θα επιστεψει οπωσδήποτε στο κέντρο. Δηλαδή η εκδηλωμένη ύπαρξη θα διαλυθεί. Έτσι προσεγγίζεται το ΑΜΗΝ.

Μπορούμε να μετατρέψουμε σε Κύκλο το Τετράγωνο σαν μια οντότητα, ή η οντότητα να καταστραφεί και, έτσι ή αλλιώς, το τετράγωνο να γίνει κύκλος. Οποιοδήποτε μέρος του σύμπαντος δεν αποδέχεται την απορρόφηση από τον κύκλο, θα εξαλειφθεί.

Βλέπουμε έτσι το σκοπό της εξέλιξης, δηλαδή την παραγωγή ενός τύπου εκδήλωσης της τελειότητας του κέντρου και την έκφραση του κέντρου σε περιφέρεια, χωρίς να χαθεί οτιδήποτε από τη θεμελιώδη φύση του κέντρου. Αυτό είναι το ύστατο τέλος της εξέλιξης. Εάν ο κόσμος μας δεν ακολουθήσει αυτή τη διαδικασία, τότε θα αναχθεί στο χάος και θα αρχίσει από την αρχή. Έτσι ο Κόσμος πρέπει να περιέλθει στο χάος ξανά και ξανά, μέχρι να εκφραστεί η φύση του κέντρου στην περιφέρεια. Όταν γίνει αυτό, τότε θα έχει συνειδητοποιηθεί το τέλος της εξέλιξης. Έτσι η μετατροπή σε Κύκλο δηλώνει την επιστροφή του εκδηλωμένου σε εκείνο από το οποίο δημιουργήθηκε η εκδήλωση. Είναι η έλξη της περιφέρειας προς το κέντρο. Ενώ ο Τετραγωνισμός του Κύκλου θεωρείται η έκφραση του κέντρου μέσα στην περιφέρεια και αυτό δεν είναι τίποτε περισσότερο ή λιγότερο από τη Μεγάλη Αναπνοή της Φιλοσοφίας Σανκία.

Η Μετατροπή του Τετραγώνου σε κύκλο είναι η εισπνοή, η Πραλάγια. Ο Τετραγωνισμός του Κύκλου είναι η εκπνοή ή Μανβαντάρα. Δεν πρόκειται όμως για μια φυσική ή μαθηματική έκφραση, αλλά για τη γεωμετρική έκφραση ενός μεγάλου μεταφυσικού προβλήματος – η δημιουργία και η καταστροφή.

Ο Τετραγωνισμός του Κύκλου είναι το τέλος του Μπράχμαν, ενώ η μετατροπή του Κύκλου σε Τετράγωνο είναι το τέλος του Σίβα. Σε αυτές τις δύο δραστηριότητες, στην τέλεια ισορροπία τους, συναντάμε το έργο της συντήρησης ή έργο του Βισνού.

A. S. RALEIGH

ΑΠΟΚΡΥΦΗ ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΛΥΣΑΝΔΡΟΣ ΜΥΓΙΑΚΗΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ

Η ΑΥΡΑ – A. S. RALEIGH

Η λέξη “αύρα” προέρχεται από μια σανσκριτική λέξη που στην κυριολεξία σημαίνει “εκείνο το οποίο κυλά”. Είναι κάτι το οποίο κυλά από ένα κέντρο. Σε σχέση με τον άνθρωπο η αύρα είναι το διπλό αιθερικό, το αστρικό σώμα, μαζί με τη δύναμη της ζωής, το πράνα, και το νοητικό σώμα. Διευκρινίστηκε ήδη ότι στη Θεοσοφία ο όρος νοητικό σώμα χρησιμοποιείται σε σχέση με το κατώτερο μάνας, που συγκροτείται από τις τέσσερις χαμηλότερες νότες, ή υποπεδία του νοητικού πεδίου, ενώ το αιτιατό σώμα καταλαμβάνει τις τρεις ανώτερες νότες της νοητικής οκτάβας. Ωστόσο εδώ ο όρος χρησιμοποιείται και για τα δύο μαζί. Περιλαμβάνει επίσης την ψυχή και το πνεύμα, το μπούντι και το άτμα. Οι έξι αρχές του ανθρώπου, με εξαίρεση το παχυλό φυσικό σώμα, περιλαμβάνονται στην αύρα. Ο συνδυασμός τους συνιστά την αύρα. Το διπλό αιθερικό, ή μαγνητικό σώμα, διαπερνά κάθε κύτταρο και ιστό του παχυλού σώματος και εκτείνεται πέρα από αυτό. Το μαγνητικό σώμα με τη σειρά του διαπερνάται ολοκληρωτικά από το αστρικό σώμα ήσώμα της επιθυμίας, το οποίο εκτείνεται πιο πέρα. Ταυτόχρονα το αστρικό σώμα το διαπερνά το πράνα, ή δύναμη της ζωής. Κατόπιν το νοητικό σώμα διαπερνά το αστρικό και εν συνεχεία το αιτιατό διαπερνά το νοητικό σώμα. Το βουδικό διαπερνά το αιτιατό σώμα και το πνεύμα, ή άτμα, διαπερνά οποτεδήποτε μπορεί το βουδικό.

Ας μη τα εκλάβουμε σαν διαστρωμάτωση. Η ιδέα ορισμένων Επικούρειων ότι οι διαφορετικές αρχές βρίσκονται σε στοιβάδες, η μία έξω από την άλλη – κάτι σαν κρεμμύδι – είναι εντελώς λαθεμένη. Για να το κατανοήσουμε ας χρησιμοποιήσουμε ένα παράδειγμα. Ας υποθέσουμε ότι έχουμε ένα δοχείο γεμάτο μάρμαρα. Τα μάρμαρα αυτά έστω ότι αντιπροσωπεύουν το παχυλό σώμα. Ανάμεσά τους θα δημιουργούνται κενά. Ρίχνουμε μέσα στο δοχείο αρκετή άμμο για να γεμίσει τα διάκενα των μαρμάρων. Η άμμος αναπαριστά το αστρικό σώμα. Κατόπιν γεμίζουμε το δοχείο με νερό και αφήνουμε την άμμο να απορροφήσει το νερό. Το νερό αντιπροσωπεύει την αρχή της ζωής. Μέσα στο νερό όμως υπάρχει αέρας. Ο αέρας που διαπερνά το νερό παριστάνει το νοητικό σώμα. Το οξυγόνο του αέρα θα είναι το αιτιατό σώμα. Το οξυγόνο το διαπερνά το πράνα. Η διάκριση του πράνα από το οξυγόνο μας επιτρέπει να αναπαραστήσουμε το βουδικό σώμα. Το πνεύμα θα αντιπροσωπευθεί από κάτι το οποίο διαπερνά το πράνα. Τούτο υπερβαίνει τη συνηθισμένη κατανόηση, επομένως το παράδειγμα παύει να μας είναι χρήσιμο. Ας κρατήσουμε όμως ότι η μία αρχή διαπερνά την άλλη. Δεν πρόκειται για στοιβάδες που η μια είναι έξω από την άλλη.

Οι λεπτότερες ουσίες διαπερνούν τις παχυλότερες. Τι υποδηλώνει αυτό; Ειπωθηκε ότι οι διάφορες αρχές έχουν διαφορετικά χρώματα. Εάν τώρα κοιτάξουμε στο σύνολό της μια αύρα, θα τη δούμε -αφού δεν μπορούμε να δούμε μέσα στο σώμα- να περιβάλλει το σώμα με μία εκρέουσα ουσία, ένα είδος αύρας που ρέει προς τα έξω που είναι ροδόχρουν, ή έχει το χρώμα του φρεσκοανθισμένου άνθους της ροδακινιάς. Αυτό είναι το μαγνητικό σώμα, ή το διπλό αιθερικό. Μετά θα δούμε να το διαπερνά, ρέοντας προς τα έξω, κάποια απόχρωση του μπλε. Οποιαδήποτε απόχρωση του μπλε υποδηλώνει το αστρικό σώμα. Την ίδια στιγμή μπορούμε να δούμε να το διαπερνά μια ακτινοβολία ρόδινου χρώματος που ρέει προς τα έξω και μέσα από αυτό. Πρόκειται για την αρχή της ζωής, το πράνα. Ίσως επίσης δούμε να διαπερνά το αστρικό μία απόχρωση του κίτρινου που αναπαριστά το νοητικό σώμα. Δεν ενδιαφέρει κάποια συγκεκριμένη απόχρωση του κίτρινου, αρκεί να μην προσεγγίζει το πορτοκαλί. Κατόπιν θα δούμε ένα πορτοκαλί φως που λάμπει μέσα από το κίτρινο και κυλά έξω από αυτό. Αυτή είναι η ψυχή ή μπούντι. Εαν μάλιστα κοιτάξουμε ακόμη βαθύτερα, θα βρούμε να λάμπει μέσα από όλα αυτά μια λευκή ακτινοβολία, το άτμα, ή ανθρώπινο πνεύμα.

Είναι επίσης δυνατό να ιδωθεί μια ποικιλία αποχρώσεων αυτών των θεμελιωδών χρωμάτων, ανάλογα με την τελειότητα της αύρας. Τα χρώματα, ή οποιεσδήποτε αποχρώσεις τους, θα δείξουν την ποιότητα, την αξία της αύρας.

Εάν ένα πρόσωπο, ή ένας ασθενής, πάσχει από ηθική μόλυνση, τότε η αύρα του θα εμφανίζεται ρυπαρή. Όσο καθαρότερο είναι το χρώμα, τόσο λιγότερο είναι μολυσμένο, τόσο περισσότερο απέχει από μολύνσεις. Η καθαρότητα σε μια ορισμένη αρχή δείχνει την απαλλαγή της από όλες τις επιμολύνουσες επιδράσεις. Αντίθετα η λαμπρότητα την οποία προσλαμβάνει η αύρα δείχνει το βαθμό της τελειότητας της σύμφωνα με την ιδιαίτερη γραμμή της.

Όλα αυτά μαζί σχηματίζουν την αύρα, την εκροή από το κέντρο. Η αύρα παράγεται μέσα σε αυτές τις αρχές και τις αναπαριστά καθώς εκρέουν. Συνήθως αναφερόμαστε σε αυτές σαν να είναι πέρα από το παχυλό φυσικό σώμα. Είναι γεγονός ότι η αύρα διαπερνά ολόκληρο το σώμα στη συνηθισμένη συνείδησή μας, εννοούμε το σώμα που εκτέινεται πέρα από το παχυλό φυσικό σώμα.

Η αύρα είνα αυγοειδής και συνήθως εκτείνεται από την κορυφή του κεφαλιού προς τα κάτω στα πόδια. Το παχυλό φυσικό σώμα βρίσκεται στο κέντρο της αύρας, η οποία εκτέινεται σε μια απόσταση από τρία εκατοστά μέχρι εξήντα περίπου εκατοστά γύρω και προς κάθε κατεύθυνση του παχυλού φυσικού σώματος.

Ωστόσο σε ένα Μαχάτμα, το αιτιατό σώμα έχει περίπου το μέγεθος ενός δίωροφου σπιτιού. Στην περίπτωση ενός Βούδα η αύρα εκτείνεται σε απόσταση περίπου τριών χιλιομέτρων προς κάθε κατεύθυνση και έχει πλήρη συνείδηση του τι συμβαίνει σε αυτή την ακτίνα του χώρου. Ωστόσο διαφορετικοί άνθρωποι έχουν αύρα που αναπαριστά διαφορετικές καταστάσεις ύπαρξης. Κοντά στην ώρα του ηλιοβασιλέματος είναι δυνατό να δούμε την αύρα ενός προσώπου που βρίσκεται σε κάποια απόσταση από εμάς. Μπορούμε ακόμη να δούμε το διπλό αιθερικό που ακτινοβολεί από το σώμα, αν και αυτό είναι αδύνατο για τους περισσότερους ανθρώπους. Κατόπιν υπάρχουν μερικοί άνθρωποι των οποίων η όραση είναι τόσο οξεία ώστε διακρίνουν σε μια αύρα ένα αριθμό διαφορετικών σωμάτων.

Εντούτοις η αύρα δεν περιορίζεται στα ανθρώπινα όντα. Είναι μεγάλο λάθος να υποστηριχθεί ότι η αύρα είναι μόνο ανθρώπινη, ένα ανθρώπινο απόκτημα. Απαντάται στα ζώα όπως απαντάται και στον άνθρωπο, μολονότι στα ζώα δεν είναι τόσο τέλεια ανεπτυγμένη. Έχει επίσης βρεθεί να ποικίλλει ανάλογα με το βαθμό τελειότηας του ζώου. Η αρχή είναι ακριβώς η ίδια όπως στον άνθρωπο. Η μοναδική διαφορά έγκειται στο βαθμό, όχι στο είδος. Τούτο αποδεικνύει αναμφισβήτητα στον αποκρυφιστή ότι το ζώο διέπεται από τις ίδιες επτά αρχές που διέπουν τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος διαφέρει από το ζώο μόνο σε βαθμό. Η επταπλή αρχή είναι η ίδια. Εξαιτίας αυτού μπορούμε να δούμε τα ζώα διορατικά. Η αυρική επικοινωνία όχι μόνο περνά από τον άνθρωπο στο ζώο, αλλά και αντίστροφα.

Ο συγγραφέας του παρόντος βιβλίου είχε ένα φίλο που έξετρεφε πρόβατα για να τα διοχετεύει στην αγορά για κρέας. Μερικές φορές πήγαινε ανάμεσά τους για να διαλέξει κάποιο συγκεκριμένο για σφαγή. Τη στιγμή λοιπόν που έκανε τη σκέψη της σφαγής, και ενώ βρισκόταν ανάμεσά τους χωρίς να έχει κάνει ακόμη κάποια κίνηση, το πρόβατο που είχε επιλέξει να σφάξει προσπαθούσε απεγνωσμένα να απομακρυνθεί. Αντίθετα οποιοδήποτε από τα άλλα μπορούσε να το πιάσει αμέσως. Μόνο εάν δεχθούμε τη δυνατότητα της τηλεπαθητικής επικοινωνίας ανάμεσα στη σκέψη του ανθρώπου και στη συνείδηση του ζώου, μπορούμε να εξηγήσουμε το γεγονός. Υπάρχει ένα άλλο σχετικό παράδοξο. Ένα άγριο ζώο δε φοβάται ποτέ ένα άνθρωπο που δε σκοτώνει ζώα. Ένας χορτοφάγος μπορεί να προσεγγίσει πολύ περισσότερο ένα άγριο ζώο από κάποιον κρεατοφάγο. Άρα τα ζώα έχουν την ικανότητα να διαισθάνονται τις προθέσεις του ατόμου που έχουν απέναντί τους. Στην Ινδία, οι γιόγκι πηγαίνουν στη ζούγκλα όπου ξαπλώνουν και κοιμούνται. Ενώ κοιμούνται οι τίγρεις έρχονται και γλύφουν τα γυμνά πόδια τους. Οποισδήποτε άλλος δεν θα τολμούσε να κοιμηθεί εκεί χωρίς το τουφέκι του και δύο τρεις ντόπιους οδηγούς. Ο γίογκι, όμως, δεν έχει μέσα του τίποτα άλλο από αγάπη, δεν τρώει ποτέ κρέας, ούτε αφαιρεί τη ζωή ενός ζώου. Έτσι οι τίγρεις τον αναγνωρίζουν από την αύρα τους. Αισθάνονται αυτή την κατάσταση ύπαρξης.

Ωστόσο αύρα δεν έχουν μόνο ο άνθρωπος και τα ζώα αλλά και τα φυτά. Είναι γεγονός ότι μπορούμε να γευτούμε τα ροδάκινα και τα μήλα που κρέμονται στα δέντρα. Μπορούμε να σταθούμε τρία μέτρα από το δέντρο και να γευτούμε τα φρούτα του, έσω και χωρίς να γνωρίζουμε από πριν τη γεύση τους. Η μονδική πιθανή εξήγηση για κάτι τέτοιο είναι ότι η αύρα του φρούτου ακτινοβολεί και γεμίζει τον αέρα. Ή μπορούμε να βάλουμε ένα φρούτο μέσα στο δωμάτιο, πάνω στο τραπέζι, και χωρίς να το αγγίξουμε καθόλου, χωρίς να γνωρίζουμε τι είδος είναι, να πούμε εάν είναι γλυκό ή ξινό. Υπάρχουν γυναίκες που ξεχωρίζουν μήλα που δεν έχουν γευτεί λέγοντας, “Μάλιστα αυτά εδώ είναι ξινά”. Αυτό είναι ψυχική γεύση (clairgustea), αναπτυγμένη σε κάποιο βαθμό. Προφανώς τη διέπει κάποιος νόμος. Κάθε φρούτο επομένως έχει την αύρα του και όχι μόνο το δέντρο. Η μυρωδιά των λουλουδιών δείχνει ότι έχουν αύρα. Νιώθουμε το διπλό αιθερικό εκείνου του λουλουδιού, την αιθερική αρχή του. Αποδεικνύεται ότι είναι η αύρα του λουλουδιού.

Αύρα διαθέτουν και τα ορυκτά. Μια γνωστή κυρία μπορούσε να βάλει στο στόμα της ένα κομμάτι μετάλλευμα και με βάση τη γεύση του να το προσδιορίσει. Η κρυσταλλομαντεία είναι δυνατή μόνο στη βάση ότι οι κρύσταλλοι έχουν αύρα, ότι είναι ψυχές. Όμως η μαρτυρία μας δεν περιορίζεται σ' αυτά. Έχουμε καθίσει δίπλα στο δρόμο και έχουμε παρκαολουθήσει τις αυρικές δονήσεις των βράχων. Έχουμε δει να εκπορεύονται από αυτούς διαφορετικά χρώματα. Γνωρίζουμε ότι οι τσακμακόπετρες και οι βράχοι, όπως ακριβώς τα διαμάντια, σε μικρότερη φυσικά κλίμακα, διαθέτουν αύρα, μολονότι όχι τόσο τέλεια.

Αυτό αποδεικνύει συμπερασματικά ότι τα φρούτα, τα ορυκτά, τα ζώα και τα πάντα διαθέτουν αύρα, την οποία εμείς μπορούμε να δούμε. Είναι ένα φαινόμενο που παρατηρείται σε ολόκληρη τη φύση. Στο σύμπαν δεν υπάρχει τίποτα που να στερείται αύρας. Είναι η αύρα, ή κάποιο μέρος της, εκείνο το οποίο βλέπουμε να προβάλλεται στα διάφορα μέρη του αέρα. Είναι τα διπλά αιθερικά.

Πρέπει ωστόσο να έχουμε υπόψη μας ότι η αύρα περιέχει την ίδια την ουσία, την ουσία του ίδιου του όντος. Ανεξάρτητα από την κατάσταση που βρίσκεται, η αύρα περιέχει το νου του ανθρώπου και επίσης την ίδια την ουσία της φυσικής σύστασής του. Έτσι εάν ένα άτομο είναι άρρωστο, η αύρα του θα είναι ομοίως άρρωστη. Ο ασθενής, επομένως, φέρει το μεγαλύτερο κίνδυνο για τους άλλους στην αύρα του, γιατί αυτή περικλείει το πνεύμα κάθε συγκεκριμένης νόσου. Άρα ο κίνδυνος της μόλυνσης δε βρίσκεται στα μικρόβια αλλά στην αύρα, στην εκπόρευση του ασθενούς προσώπου. Η οσμή που αποπνεύει ο άρρωστος είναι πολύ περισσότερο επικίνδυνη από όλα τα μικρόβια του κόσμου. Η οσμή που προέρχεται από τον άρρωστο είναι πραγματικά η αύρα του. Αυτή πρέπει να αποφεύγουμε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Η αύρα ενός υγιούς ατόμου περιέχει το ίδιο το πνεύμα της υγείας και καλώς ή κακώς περιέχει επίσης όλα όσα είναι ο χαρακτήρας του.

Η αύρα ενός άντρα είναι ηλεκτρική. Εκείνη μιας γυναίκας είναι μαγνητική. Η αρχή της διαφοροποίησης του φύλου λειτουργεί σε ολόκληρη την αύρα. Οπουδήποτε και αν στραφούμε θα τη δούμε να βρίσκεται σε μια κατάσταση συνεχούς λετουργίας, συνεχούς εκδήλωσης. Το να ερωτευθεί κάποιος δεν είναι τίποτα άλλο παρά η πολικότητα, η ένωση του αρσενικού με το θηλυκό έτσι ώστε να αναπτύσσεται ανάμεσά τους η πολικότητα και να γίνονται ένα. Η έλξη είναι απλώς όταν δύο αύρες, που είνα αντίστοιχα θετική και αρνητική ενώνονται. Ο χωρισμός επέρχεται όταν διαρρηγνύεται αυτή η έλξη. Οι αύρες δεν πολώνονται πλέον η μία προς την άλλη, ως εκ τούτου διαχωρίζονται. Όταν ένας άνθρωπος γίνεται αυτάρκης η αύρα του είναι τόσο θετική όσο και αρνητική. Επομένως, δεν απαιτεί τίποτα, αλλά είναι αυτάρκης -οι δύο πόλοι ενώνονται εσωτερικά. Ωστόσο, σε κάθε περίπτωση η αύρα έχει φύλο.

Συχνά ακούγεται στους εσωτερικούς κύκλους ότι το φυσικό είναι ηλεκτρικό και το αστρικό μαγνητικό. Αυτό είναι ανοησία. Το θηλυκό πνεύμα, αιτιατό, νοητικό, σώμα, ζωή, φυσικό και διπλό αιθερικό είναι όλα τους θηλυκά. Οι αντιστοιχες αρχές στο αρσενικό είναι όλες αρσενικές και έτσι συνεχίζουν έως ότου φθάνουμε στην εσωτερική σεξουαλική πολικότητα οπότε έχουν αναπτυχθεί και τα δύο φύλα και αυτές οι αρχές έχουν λάβει το φύλο τους. Το γεγονός επιβεβαιώνεται από μια προσεκτική εξέταση της αύρας.

Η αύρα επομένως, είναι η εκροή του εσωτερικού χαρακτήρα της ύπαρξης.

A. S. RALEIGH

ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΕΡΜΗΤΙΣΜΟΥ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΛΥΣΑΝΔΡΟΣ ΜΥΓΙΑΚΗΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ