Η «Μαύρη Μαγεία» - Αντώνιος Φ. Χαλάς

Παράλληλα προς τους επιστημονικώς εργαζομένους και κατόχους της Αποκρύφου Γνώσεως για την προαγωγή της ευημερίας και πολιτισμού της ανθρωπότητος, υπάρχει και μια άλλη τάξις, απαισία και εγκληματική: η τάξις των Μαύρων Μάγων, που ήσαν γνωστοί στην αρχαίαν Ελλάδα με το όνομα: «Γόητες». Η απαισία αυτή τέχνη ονομάζεται «γοητεία» ή «Μαύρη Μαγεία». Την καταχθονίαν αυτήν «τέχνην» εξασκούσαν οι μάγοι και οι μάγισσες της Θεσσαλίας που ήταν γνωστοτάτη κατά την αρχαιότητα για την γοητεία της και που εφημίζετο πως είχε κληρονομήσει τα φοβερά μυστικά της Μαγείας της Καταραμένης Ηπείρου: της Ατλαντίδος, που καταδικάσθηκε στον καταποντισμό, γιατί στο τέλος είχε μεταβληθή σε απέραντον συνεργείον Μαύρης Μαγείας!

Αν οι Μαύροι Μάγοι απηνώς αφίστανται να εξασκούν την εγκληματική τους τέχνη, η Θεία εν τούτοις Δίκη τους παρακολουθεί και έρχεται στιγμή, που βαρειά καταπίπτει απάνω στο κεφάλι τους ο πέλεκυς της Νεμέσεως και της τιμωρίας. Η παράδοσις πράγματι αναφέρει πως οι Γόητες ή Μαύροι Μάγοι δεν μπορούν να πεθάνουν, αλλά ψυχομαχούν επί μέρες, εβδομάδες, μήνες, σε φοβερή αγωνία. Και μόνον όταν μεταδώσουν τα απαίσια και φοβερά μυστικά των σε άλλον άνθρωπο που είναι διατεθειμένος να παραλάβη την απαίσια κληρονομία μπορούν αν πεθάνουν! Άλλως εξακολουθεί το ψυχομάχημα και η οδυνηρή αγωνία!

Για να καταλάβη κανείς τι τραγικό τέλος συνήθως περιμένει τους παραστρατημένους αυτούς αναζητητάς της παντοδυναμίας και της γνώσεως, παραθέτουμε κατωτέρω τις τελευταίες στιγμές ενός Μαύρου Μάγου. Η ιστορία αυτή βρίσκεται στην τεσσαρακοστή Δευτέρα σελίδα του συνταρακτικού έργου της Ελένης Πετροβνα Μπλαβάτσκυ, που επιγράφεται: «Ίσις αποκαλυμμένη» (δεύτερος τόμος):

«Υπάρχει μα βαθειά ριζωμένη παράδοσις, κυρίως μεταξύ των Ρώσσων και των Σλαυικών Χωρών, δηλαδή πως ο μαύρος μάγος ή γόης δεν μπορεί να πεθάνη παρά αφού μεταδώση σε κάποιον άλλον, τη «μαγική λέξι» με την οποία κατορθώνει να πραγματοποιή τις άνομες επιθυμίες του. Και η παράδοσις αυτή είναι τόσο βαθειά ριζωμένη στην καρδιά του λαού, που δεν υπάρχει ένας στη Ρωσσία, που να μην την έχη ακούσει! Και με την παράδοσι αυτή είναι συνδεδεμένα μερικά από τα πιο συνταρακτικά μυστικά.

Κανείς λοιπόν δεν πρέπει να έχη την παραμικρή αμφιβολία πως ο μάγος ή η μάγισσα, ο γόης ή η γόησσα πράγματι δεν μπορούν να αποθάνουν παρά αφού μεταδώσουν σε κάποιον άλλον άνθρωπο, ο μάγος ή η μάγισσα θα περνά κατάκοιτος και υποφέροντας μαρτύρια, τις μέρες, τις βδομάδες, τους μήνες, τα χρόνια – χωρίς να βγη η ψυχή του! Και αν μάλιστα κατορθώση και αποθάνη, χωρίς να την μεταδώση εις τους ζώντας, θα εξακολοθή, μετά τον θάνατό του, να περιτριγυρίζη βρυκολακιασμένος απάνω στη γη, και δεν θα βρίσκη ησυχία, μέχρις ότου μεταδώση την τρομερή «μαγική λέξι» σε ζωντανό άνθρωπο!

Δεν ξέρουμε πως οι άλλοι μπορούν να εξακριβώσουν και να διαπιστώσουν μόνοι τους αν είναι αληθινή ή όχι η παράδοσις αυτή. Αλλά όσον μας αφορά, με τα ίδια μας τα μάτια είδαμε μια περίπτωσι, που είχε τόσο τραγικό και μυστηριώδες τέλος, που θα άξιζε να τη διηγηθούμε, για να έχη κανείς ιδέα του πράγματος:

Ένας γέρος, εκατό χρονών κι απάνω, κτηματίας στην κυβερνητική περιφέρεια της Σεβαστουπόλεως, που φημιζότανε πως ήτανε μαύρος μάγος και γιατρός, είχε διαδοθή πως πολλές τώρα μέρες ψυχομαχούσε, χωρίς να μπορή να πεθάνη! Η είδησις ξαπλώθηκε σαν αστραπή γοργή, και ο δυστυχισμένος ο γέρος είχεν εγκαταληφθεί στην τύχη του, κατάμονος, γιατί και οι πιο στενοί συγγενείς του, κατατρομαγμένοι έφυγαν από κοντά του, για να μη δεχθούν την εξαιρετικά ανεπιθύμητη κληρονομία. Τέλος διαδόθηκε στο χωριό πως ο μαύρος μάγος έστειλε μήνυμα σ’ έναν συνάδελφό του, που ήτανε λιγώτερο έμπειρος στις μαγικές τέχνες, για να ‘ρθη και να του μεταδώσει τη «μαγική λέξι», με την οποία πραγματοποιούσε όλες του τις επιθυμίες. Ο άνθρωπος που είχε πάγει το μήνυμα, είπε πως ο συνάδελφος αυτός του μάγου, αν και ζούσε αρκετά μακρυά, θ’ αρχόταν ωρισμένως την άλλη μέρα το πρωί.

Συνέπεσε κατ’ εκείνη την εποχή να βρίσκεται στο χωριό κάποιος νέος γιατρός φρεσκοβγαλμένος από το «Πανεπιστήμιο». Είχε ερθή για να επισκεφθή και να μείνη μερικές μέρες με τον διοικητή του χωριού. Όταν λοιπόν άκουσε ο νεαρός γιατρός τα συμβαίνοντα με το μαύρο μάγο, άρχισε να γελά σαρκαστικά, και να οικτείρη, την «ευπιστία» και «αφέλεια» και «δεισιδαιμονία» των χωρικών. Ο διοικητής του χωριού που τον φιλοξενούσε, ήτανε καλός άνθρωπος και τον κατέστησε προσεκτικό, πως υπάρχουν και «αόρατα» πράγματα, όπως το «Πιστεύω» μας παραδέχεται. Ο σκεπτικιστής όμως νεαρός γιατρός γέλασε δυνατώτερα και για να ικανοποιήση την περιέργειά του, επισκέφθηκε το μαύρο μάγο, που ψυχομαχούσε, τον υπέβαλε σε «ιατρική εξέταση» και απεφάνθη πως δεν θα μπορούσε να βαστάξη ζωντανός περισσότερο από εικοσιτέσσερες ώρες. Και αποφασισμένος ν’ αποδείξη το αβάσιμον της «δεισιδαιμονίας», πήρε τα μέτρα του για να αργοπορήση και να κρατηθή όσο το δυνατό πιο πολύν καιρό στο γειτονικό χωριό ο άλλος μαύρος μάγος, που ο άρρωστος γέρος είχε προσκαλέσει.

Την άλλην την ημέρα, πρωί-πρωί τέσσερα πρόσωπα πήγαν στο σπίτι του γέρου μάγου, που ψυχομαχούσε για να διαπιστώσουν τον θρίαμβο του άπιστου και σκεπτικιστού νεαρού γιατρού: ο διοικητής του χωριού, η κόρη του, ο νεαρός γιατρός και εκείνη που γράφει τη διήγησι αυτή. Ο ψυχομαχών γέρος περίμενε από στιγμή σε στιγμή να ‘ρθη ο ελευθερωτής του και όσο παρατεινότανε η αργοπορία του ερχομού του, τόσο και η αγωνία του γινότανε και πιο μεγάλη. Προσπαθήσαμε να πείσουμε το γιατρό να δώση θάρρος στον άρρωστο, από χριστιανική υποχρέωσι και ανθρωπισμό. Ο νεαρός γιατρός όμως υποδέχτηκε με γέλια τη σύστασί μας. Κρατώντας με το ένα του το χέρι το σφυγμό του γέρου μάγου, έβγαλε με τ’ άλλο το ρολόγι του, και, λέγοντας (γαλλικά για να μην τον καταλάβη ο γέρος) πως σε λίγο όλα θα τελείωναν, παρέμεινε απορροφημένος στο επαγγελματικό του πείραμα. Η σκηνή ήταν επιβλητική και ανατριχιαστική. Ξάφνου η πόρτα άνοιξε! Ένα μικρό παιδί μπήκε μέσα και τρέχοντας στο γιατρό, που το είχε στείλει για το σκοπό αυτό, του είπε μεγαλοφώνως πως ο άλλος μάγος, που ανεμένετο ήτανε τύφλα στο μεθύσι στο γειτονικό χωριό και ότι, σύμφωνα με τις διαταγές που είχε δώσει ο νεαρός γιατρός μόνον αύριο θα μπορούσε ναρθή για να πάρη τη «μαγική λέξι» από το μαύρο μάγο!

Ο νεαρός γιατρός που δεν περίμενε μπροστά στο γέρο που ψυχομαχούσε ν’ ακούση τα αποτελέσματα του τεχνάσματος του, βρέθηκε σε ευκολοεξήγητη αμηχανία, και ετοιμαζότανε κάτι να πη στον ψυχορραγούντα γέρο, οπότε… ταχύς σαν την αστραπή ο μαύρος μάγος τράβηξε το χέρι του, που κρατούσε ο γιατρός και σηκώθηκε στο κρεββάτι του. Τα βαθουλωτά μάτια του έβγαζαν φωτιές. Τα κιτρινόασπρα γένεια του και οι τρίχες του, που πέφτανε γύρω στο κερωμένο πρόσωπό του, του προσέδιδαν μια σατανική έκφρασι. Ύστερα από ένα δευτερόλεπτο, τα μακρυά, γεμάτα από νεύρα μπράτσα του, σφίξανε γερά το λαιμό του νεαρού γιατρού, καθώς ο γέρο-μάγος, με υπερφυσική δύναμι, έσερνε πάντα και πιο κοντά στο πρόσωπό του το κεφάλι του επιστήμονος. Τον κρατούσε λες σε σιδερένιες τανάλιες ακίνητο και καθ’ όλον το διάστημα του εψιθύριζε στ’ αυτί! Τι τούλεγε, δεν μπορούσαμε ν’ ακούσουμε. Ο άπιστος και σκεπτικιστής γιατρός μάταια προσπαθούσε να ξεφύγη απ’ τα χέρια του ετοιμοθανάτου. Μα δεν ήτανε άλλως τε ανάγκη να προσπαθή πολύ, γιατί τα λόγια που είχε να μεταδώση ο γέρο-μάγος άρχισαν να κάνουν τη φοβερή τους ενέργεια. Και αμέσως τότε τα ατσάλινα χέρια του γέρου αφήσανε να ξεφύγη ο γιατρός και τότε ο μαύρος μάγος έπεσε σαν ένα βαρύ μολύβι απάνω στο κρεββάτι του, νεκρός! Απάνω στα απολιθωμένα χείλια του είχε απομείνει ένα παράδοξο και σατανικό γέλιο – γέλιο καταχθονίου θριάμβου και ικανοποιημένης εκδικήσεως! Αλλά ο γιατρός… φαινότανε πιο ωχρός και κερωμένος, πιο απαίσιος και απ’ αυτόν ακόμη τον μαύρο μάγο, τον πεθαμένο. Παράξενα ατένιζε γύρω του, με μιαν έκφρασι φρίκης και απογνώσεως, που δύσκολα θα μπορούσε κανείς να περιγράψη. Χωρίς να δώση καμμίαν απολύτως απάντησι στις ερωτήσεις μας, ώρμησε σαν δαιμονισμένος έξω από το σπίτι και χάθηκε γρήγορα μέσα στα δάση. Αμέσως στείλαμε ανθρώπους για να τον αναζητήσουν. Ο διοικητής έστειλε χωροφύλακες. Όλο το χωριό ετέθηκε σε αναζήτησί του. Δεν μπόρεσαν πουθενά να τον βρουν. Όταν επλησίαζε να βασιλέψη ο ήλιος, ακούστηκε κάποια εκπυρσοκρότησις στο δάσος. Ύστερα από μια ώρα βρέθηκε το πτώμα του. Είχε αυτοκτονήσει. Μια σφαίρα είχε σφηνωθή στο κρανίο του.

Τι συνετέλεσε ώστε να αποφασίση ν’ αυτοκτονήση; Τι μαγική επίδρασι εξήσκησε στο πνεύμα του η φοβερή «λέξι» του ψυχορραγούντος μαύρου μάγου; Ποιος μπορεί να δώση την ικανοποιητική απάντησι;…».

ΑΝΤΩΝΙΟΣ Φ. ΧΑΛΑΣ

ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΩΝ ΦΑΚΙΡΩΝ ΤΩΝ ΙΝΔΙΩΝ, 

ΤΩΝ ΓΙΟΓΚΙ ΤΟΥ ΘΙΒΕΤ ΚΑΙ ΤΑ ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ

ΑΘΗΝΑΙ 1940

Ο ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ «ΗΛΙΟΣ ΤΗΣ ΜΥΗΣΗΣ» - H. P. BLAVATSKY

Η αρχαιότητα της Μυστικής Δοξασίας μπορεί να γίνει καλύτερα αντιληπτή, όταν φανεί σε ποιο σημείο της ιστορίας τα Μυστήρια είχαν ήδη υποβαθμιστεί, αφού είχαν υποταχθεί στην προσωπική φιλοδοξία του δεσπότη-κυβερνήτη και του πανούργου ιερατείου. Αυτά τα βαθιά φιλοσοφικά και επιστημονικά διαμορφωμένα θρησκευτικά δράματα, στα οποία αναπαριστάνονταν οι μεγαλύτερες αλήθειες του Απόκρυφου ή Πνευματικού Σύμπαντος και η κρυμμένη κληρονομιά της γνώσης, είχαν γίνει αντικείμενο καταδίωξης πολυ πριν από τις μέρες της ακμής του Πλάτωνα και του Πυθαγόρα. Ωστόσο, οι πρωταρχικές αποκαλύψεις που δόθηκαν στην Ανθρωπότητα, δεν πέθαναν μαζί με τα Μυστήρια. Διατηρούνται ακόμη σαν κληρονομιά για τις μελλοντικές και περισσότερο πνευματικές γενιές.

Στην Αποκαλυμμένη Ίσιδα, έχει ήδη αναφερθεί ότι και από την εποχή του Αριστοτέλη τα μεγάλα Μυστήρια είχαν χάσει το αρχικό μεγαλείο και τη σοβαρότητά τους. Οι τελετές τους είχαν αχρηστευθεί και ως ένα μεγάλο βαθμό είχαν υποβαθμιστεί σε απλά ιερατικά θεάματα ή είχαν γίνει θρησκευτικές μιμήσεις. Είναι περιττό να αναφέρουμε πότε εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, αφού υπάρχει μια αξεδιάλυτη χρονολογική σύγχυση, τουλάχιστον μέχρι την εποχή του Αριστοτέλη. Αρκεί να πούμε ότι στην Αίγυπτο τα Μυστήρια ήταν γνωστά από την εποχή του Μήνη και ότι οι Έλληνες τα πήραν μόνο όταν τα έφερε ο Ορφέας από την Ινδία. Σε ένα άρθρο με τίτλο «Ήταν η γραφή γνωστή πριν από τον Πανίνι;», αναφέρεται ότι οι Παντού είχαν αποκτήσει παγκόσμια κυριαρχία και δίδασκαν τα «θυσιαστικά» Μυστήρια σε άλλες φυλές από το 3300 π.Χ. Πράγματι, όταν ο Ορφέας, ο γιος του Απόλλωνα ή Ήλιου, δέχθηκε από τον πατέρα του τη φόρμιγγα – την επτάχορδη λύρα, σύμβολο του επταπλού μυστηρίου της Μύησης – τα Μυστήρια ήταν ήδη πανάρχαια στην Κεντρική Ασία και την Ινδία. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο Ορφέας είναι πολύ αρχαιότερος του Ομήρου και του Ησίοδου. Έτσι, ακόμη και στις μέρες του Αριστοτέλη, ελάχιστοι ήταν οι αληθινοί Μύστες που είχαν μείνει στην Ευρώπη, ακόμη και στην Αίγυπτο. Οι κληρονόμοι εκείνων που αφανίστηκαν από τα κατακτητικά ξίφη διαφόρων εισβολέων της αρχαίας Αιγύπτου, είχαν και οι ίδιοι εξαφανιστεί με τη σειρά τους. Όπως πριν από 8000 ή 9000 χρόνια το ρεύμα της γνώσης κυλούσε αργά από τα οροπέδια της Κεντρικής Ασίας στην Ινδία και προς την Ευρώπη και τη Βόρεια Αφρική, έτσι 500 χρόνια περίπου π.Χ. άρχισε να κυλάει πίσω προς την παλιά του πατρίδα και τόπο γέννησης. Στη διάρκεια των επόμενων δύο χιλιάδων χρόνων, η γνώση της ύπαρξης των μεγάλων Μυστών είχε σχεδόν χαθεί στην Ευρώπη. Ωστόσο, σε μερικά μυστικά μέρη, τα Μυστήρια εξακολουθούσαν να τελούνται με όλη την πρωταρχική τους αγνότητα. Ο «Ήλιος της Δικαιοσύνης» εξακολουθούσε να ρίχνει το φως του στο νυχτερινό ουρανό. Ενώ το σκοτάδι είχε καλύψει το πρόσωπο ενός αμαθή κόσμου, το αιώνιο φως άναβε μέσα στα Άδυτα τις νύχτες της Μύησης. Τα αληθινά Μυστήρια δεν έγιναν ποτέ γνωστά. Η Ελευσίνα και η Άγρα για τα πλήθη, ο Θεός Ευβουλεύς, «της καλής συμβουλής», η μεγάλη Ορφική θεότητα για το νεόφυτο.

Ποιος ήταν άραγε αυτός ο μυστηριώδης Θεός, τον οποίο πολλοί ερευνητές συγχέουν με τον Ήλιο; Όποιος έχει κάποια ιδέα για την αρχαία αιγυπτιακή εξωτερική πίστη, ξέρει πολύ καλά ότι για τα πλήθη ο Όσιρις ήταν ο Ήλιος στον Ουρανό, «ο Ουράνιος Βασιλιάς», ο Ρο-Ιμφαμπ. Οι Έλληνες ονόμαζαν τον Ήλιο «Οφθαλμό του Διός», όπως ο σύγχρονος ορθόδοξος Πάρσης έχει τον «Οφθαλμό του Ορμούζ». Ονομαζόταν, επίσης, «Παντεπόπτης Θεός» (πολυόφθαλμος), «Θεός Σωτήρας» και «αίτιον της σωτηρίας». Διαβάστε τον πάπυρο του Παφέρονμες στο Βερολίνο, καθώς και τη στήλη, όπως αποδόθηκε από τον Μαριέτ-Μπεΐ:

Δόξα σε σένα, ω Ήλιε, θείο τέκνο!... οι ακτίνες σου χαρίζουν ζωή στους αγνούς και σε όσους είναι έτοιμοι... Οι Θεοί [οι «Υιοί του Θεού»] που σε πλησιάζουν τρέμουν από αγαλλίαση και δέος... Εσύ είσαι ο πρωτογεννημένος, ο Υιός του Θεού, ο Λόγος.

Η Εκκλησία αναγνώρισε σε αυτούς τους όρους και είδε σε αυτές τις εκφράσεις των μυητικών τελετών και τα προφητικά λόγια των Παγανιστικών Χρησμών προφητείες για την έλευση του Χριστού. Η αλήθεια είναι πως αναφέρονταν για κάθε άξιο Μυημένο. Αρκετές από τις εκφράσεις που χρησιμοποιούνταν στα ιερατικά κείμενα και ιερογλυφικά, χιλιάδες χρόνια πριν από την εποχή μας, βρίσκονται τώρα στους ύμνους και τις προσευχές των χριστιανικών εκκλησιών. Δύσκολα η Εκκλησία θα παραδεχόταν κάτι τέτοιο, μια και μέσα στους αιώνες επήλθε καταστροφή των πανάρχαιων χειρογράφων. Αναμφίβολα η Χριστιανοσύνη είχε τους δικούς της μεγάλους Ενορατικούς και Προφήτες, όπως κάθε άλλη θρησκεία. Τα επιχειρήματά τους όμως δεν ενισχύονται περισσότερο με το να αρνούνται τους προκατόχους τους.

Ακούστε τι λέει ο Πλάτωνας:

Γνώριζε, λοιπόν, Γλαύκε, πως όταν μιλάω για τη δημιουργία του αγαθού, εννοώ τον Ήλιο. Ο Γιος βρίσκεται σε τέλεια αναλογία με τον Πατέρα του.

Ο Ιάμβλιχος αποκαλεί τον Ήλιο «εικόνα της θείας διάνοιας ή Σοφίας». Ο Ευσέβιος επαναλαμβάνοντας τα λόγια του Φίλωνα, ονομάζει τον ανατέλλοντα Ήλιο (ανατολή) Αρχάγγελο, αρχαιότερο από όλους, προσθέτοντας ότι ο Αρχάγγελος που είναι πολυώνυμος (έχει πολλά ονόματα) είναι ο Λόγος ή Χριστός. Η λέξη Sol (Ήλιος) προέρχεται από τη λέξη solus, ο Ένας ή ο «Μόνος» και το ελληνικό του όνομα Ήλιος σημαίνει ο «Ύψιστος» και έτσι το σύμβολο γίνεται κατανοητό. Παρ' όλα αυτά οι αρχαίοι έκαναν μια διάκριση ανάμεσα στον Ήλιο και στο πρωτότυπό του.

Ο Σωκράτης χαιρετούσε τον ανατέλλοντα Ήλιο, όπως, ακόμη και στις μέρες μας, κάνει ένας αληθινός Πάρσης ή Ζωροαστριστής. Ο Όμηρος και ο Ευριπίδης, όπως και ο Πλάτωνας, αναφέρουν μερικές φορές το Δία-Λόγο, τη «Λέξη» ή τον Ήλιο. Ωστόσο οι Χριστιανοί ισχυρίζονται ότι αφού το μαντείο όταν ρωτήθηκε για το Θεό Ιάω απάντησε: «Είναι ο Ήλιος», επομένως:

Ο Γιεχοβά των Ιουδαίων ήταν πολύ γνωστός στους Παγανιστές και τους Έλληνες.

Και ο «Ιάω είναι ο δικός μας Γιεχοβά». Το πρώτο μέρος της πρότασης φαίνεται ότι δεν έχει καμιά σχέση με το δεύτερο. Πολύ λιγότερο δεν μπορεί κανείς να θεωρήσει το συμπέρασμα σαν σωστό. Αλλά αν υπάρχει τόση ανάγκη να αποδειχτεί η ταυτότητα, εμείς δε διαφωνούμε καθολου. Μόνο που σε μια τέτοια περίπτωση, ο Γιεχοβά θα είναι επίσης ο Βάκχος. Είναι πολύ περίεργο που οι σύγχρονοι χριστιανοί μελετητές εξαρτώνται από τις πίστεις των Ιουδαίων – που ήταν Σαβαΐτες και λάτρεις του Ήλιου, όπως ο όχλος της Χαλδαίας – και με αυτό τον τρόπο δεν καταφέρνουν να δουν ότι ο μετέπειτα Γιεχοβά δεν είναι παρά μια ιουδαϊκή ανάπτυξη του Για-βά, ή του Ιαώ των Φοινίκων. Με λίγα λόγια, πρόκειται για το μυστικό όνομα ενός Μυστηριακού Θεού, ενός από τους πολλούς Κάβειρους. Παρ' όλο που ήταν ο «Ύψιστος Θεός» για ένα μικρό έθνος, ποτέ δεν θεωρήθηκε σαν τέτοιος από τους Μυημένους που τελούσαν τα Μυστήρια. Για αυτούς δεν ήταν παρά ένα Πλανητικό Πνεύμα προσκολημμένο στον ορατό Ήλιο, ο οποίος είναι το κεντρικό Άστρο και όχι ο κεντρικός πνευματικός Ήλιος.

Και είπεν αυτώ ο Άγγελος Κυρίου, [στον Μανωά] «εις τι τούτο ερωτάς, το όνομά μου και αυτό εστίν θαυμαστόν».

Όπως και αν έχει το πράγμα, δύσκολα μπορεί να απορριφθεί η ταυτότητα του Γιεχοβά του όρους Σινά με το Θεό Βάκχο και ο τελευταίος – όπως ήδη αναφέραμε στην Αποκαλυμμένη Ίσιδα – είναι ο Διόνυσος. Όπου λατρευόταν ο Βάκχος υπήρχε μια παράδοση για την πόλη Νύσα και ένα σπήλαιο όπου ανατρεφόταν. Έξω από την Ελλάδα, ο Βάκχος ήταν ο πανίσχυρος «Ζαγρέας, ο ανώτερος των Θεών», στην υπηρεσία του οποίου βρισκόταν ο Ορφέας, ο ιδρυτής των Μυστηρίων. Τώρα, λοιπόν, αν δε γίνεται αποδεκτό ότι ο Μωυσής ήταν ένας μυημένος ιερέας, ένας Μύστης, οι πράξεις του οποίου αναφέρονται αλληγορικά, τότε θα πρέπει να γίνει δεκτό ότι λάτρευε το Βάκχο μαζί με τους Ισραηλίτες.

Και ωκοδόμησεν ο Μωυσής θυσιαστήριον, και εκάλεσεν το όνομα αυτού Γιεχοβά Νισσί [ ή Ιαώ-νισί, ή πάλι Διόνυσο].

Για να ενισχύσουμε αυτό τον ισχυρισμό πρέπει να θυμηθούμε ότι ο τόπους που γεννήθηκε ο Όσιρις, ο Αιγύπτιος Ζαγρέας ή Βάκχος, ήταν το όρος Σινά, το οποίο από τους Αιγυπτίους ονομάζεται Νίσα. Το χάλκινο φίδι ήταν ένα ναχάς, και ο μήνας του ιουδαϊκού Πάσχα ονομάζεται Νισάν.

H. P. BLAVATSKY

ΑΡΧΑΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΣΑΚΑΛΗΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ 1989

ΠΕΡΙ ΚΟΣΜΙΚΩΝ ΚΥΚΛΩΝ, ΜΑΝΒΑΝΤΑΡΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΟΔΩΝ – H. P. BLAVATSKY

Μια και το σύνολο ύπαρξης της Πλανητικής μας Αλυσίδας (δηλ. των Επτά Περιόδων) είναι 4.320.000.000 χρόνια και βρισκόμαστε τώρα στην τέταρτη περίοδο και επειδή κατά τον παρόντα γήινο κύκλο έχουμε 1.955.884.685 χρόνια από την έναρξη της Κοσμικής Εξέλιξης του Πλανήτη Α, επομένως από χρονικής άποψης θα φθάσουμε στο μεσαίο σημείο ή τις τρισήμισι Περιόδους, σε 204.115.315 χρόνια, ενώ έχουμε σχεδόν φθάσει στο μεσαίο σημείο πάνω στον πλανήτη Δ και στη δική μας 5η φυλή...

Το αστρολογικό έργο αναφέρει:

“Ο αριθμός των ετών που πέρασαν από την αρχή της Βαϊβασβάτα Μανβαντάρα ισούται με 18.618.725 χρόνια”.

Η Μυστική Δοξασία μας λέει:

Ο αριθμός των ετών που πέρασαν από τότε που ο Ντιάν Τσόχαν γνωστός στην Ινδία σαν Μανού Βαϊβασβάτα εγκαινίασε την ανθρώπινη Μανβαντάρα πάνω στον πλανήτη μας Δ, στην παρούσα Περίοδο – ισούται με 18.618.725 χρόνια.

Για σκοπούς σύγκρισης και ταυτόχρονα για να κάνουμε πιο σαφείς μερικές σανσκριτικές εκφράσεις, αναφέρουμε από το έργο Αποκαλυμμένη Ίσιδα (τομ. Ι), όσα λέγονται σχετικά με τις ινδικές Κάλπα.

“Οι Βριχασπάτι ή οι περίοδοι που ονομάζονται γιούγκα και Κάλπα είναι ζωτικά προβλήματα που πρέπει να λυθούν. Η Σάτια Γιούγκα και οι Μπουντικοί χρονολογικοί κύκλοι θα κάνουν ένα μαθηματικό να μείνει κατάπληκτος μπροστά στη σειρά των ψηφίων. Η Μάχα Κάλπα περιλαμβάνει έναν άπειρο αριθμό κύκλων μέχρι πίσω, στις προκατακλυσμιαίες εποχές. Το σύστημά τους αποτελείται από μια κάλπα ή μεγάλη περίοδο 4.320.000.000 ετών την οποία διαιρούν σε τέσσερις μικρότερες γιούγκα, που έχουν ως εξής:

                                                          Χρόνια

1.Σάτια γιούγκα................................ 1.728.000

2.Τρέτια γιούγκα..............................  1.296.000

3.Ντβάπα γιούγκα............................    864.000

4.Κάλι γιούγκα.................................    432.000

                                                     ____________

                                             Σύνολο 4.320.000

Όλες μαζί σχηματίζουν μια θεία εποχή ή Μάχα γιούγκα. Εβδομήντα δύο Μάχα γιούγκα αποτελούν 306.720.000 χρόνια, στα οποία προστίθεται ένα σάντι (το διάστημα όπου ενώνονται η μέρα και η νύχτα, το λυκαυγές και το λυκόφως), που ισούται με μια Σάτια γιούγκα, 1.728.000 χρόνια, τα οποία συνθέτουν την κάλπα ή μεγάλη περίοδο των 4.320.000.000 ετών. Καθώς βρισκόμαστε μόλις στην Κάλι γιούγκα της εικοστής όγδοης εποχής του έβδομου μανβαντάρα των 308.448.000 ετών, έχουμε ακόμα αρκετά χρόνια μπροστά μας πριν φθάσουμε έστω και στο μισό του χρόνου που παραχωρήθηκε στον κόσμο μας”.

Τα εξωτερικά μπραχμανικά έργα αναφέρουν 4.320.000.000 χρόνια σαν διάρκεια της μεγάλης Κάλπα ή “Ημέρας του Μπράχμα”. Εδώ περιλαμβάνονται και οι επτά “Περίοδοι” της Πλανητικής Αλυσίδας μας, δηλαδή η περίοδος της ανθρώπινης ύπαρξης σε διάφορα πεδία διαφορετικών περιόδων, μαζί με αυτές που ονομάζονται “Συσκοτίσεις” ή περίοδοι ανάπαυσης για την ανθρωπότητα μεταξύ δύο πλανητών, στο πέρασμά της από τον ένα στον άλλο, αφού έχουν αναπτυχθεί οι επτά Φυλές της πάνω στον πλανήτη. Περιλαμβάνει επίσης την περίοδο Σάντι (λυκόφως) που ισούται με μια Σάτια Γιούγκα. Αν δεχθούμε τους παραπάνω αριθμούς σαν βάση, σύμφωνα με ορισμένες μαθηματικές σειρές έχουμε τα ακόλουθα αποτελέσματα:

                                                                         Χρόνια

Πρώτη Περίοδος............................................. 154.285.714

Δεύτερη Περίοδος.......................................... 308.571.428

Τρίτη Περίοδος.............................................. 462.857.142

Τέταρτη Περίοδος.......................................... 617.142.856

Πέμπτη Περίοδος.......................................... 771.428.570

Έκτη Περίοδος.............................................. 925.714.284

Έβδομη Περίοδος....................................... 1.079.999.998

                                                            _______________

                                                                  4.319.999.992(1)

Έτσι έχουμε 617.142.856 χρόνια σαν Τέταρτη Περίοδο. Και αφού η “Νύχτα του Μπράχμα”, ή κύκλος Ανάπαυσης, είναι πάντα ίση με την “Ημέρα του Μπράχμα” ή κύκλο δραστηριότητας σε κάθε πλανήτη, έπεται ότι η δραστηριότητα σε αυτήν την 4η Περίοδο ισούται με 308.571.428 χρόνια. Υπερβαίνει επομένως τη διάρκεια της δικής μας Μανβαντάρα (308.448.000 χρόνια) που δίνεται στους μπραχμανικούς υπολογισμούς μόνο κατά 123.428 χρόνια. Τούτο θα μπορούσε να ξεπεραστεί αν κατά την εκτέλεση των υπολογισμών αφαιρούσαμε την περίοδο της Κάλπα, που ισούται με μια Σάτια Γιούγκα και την οποία οι Μπραχμάνοι για εσωτερικούς σκοπούς πρόσθεσαν στην “Ημέρα του Μπράχμα”... ακολουθώντας την ίδια μαθηματική διαδικασία βρίσκουμε ότι η διάρκεια της ανθρωπότητας πάνω σε κάθε πλανήτη στη δική μας Τέταρτη Περίοδο, κατά τον κύκλο της δραστήριότητάς του, είναι η ακόλουθη:

                                                                  Χρόνια

Πλανήτης Α............................................... 11.020.408

Πλανήτης Β............................................... 22.040.816

Πλανήτης Γ............................................... 33.061.224

Πλανήτης Δ.............................................. 44.081.632

Πλανήτης Ε.............................................. 55.102.040

Πλανήτης Στ'............................................ 66.122.448

Πλανήτης Ζ.............................................. 77.142.856

                                                     __________________

                                                              308.571.414(2)

Τώρα θα φανεί ότι 44.081.632 χρόνια είναι η Ανθρώπινη Περίοδος Δραστηριότητας του Πλανήτη μας σε αυτή την Περίοδο. Εφαρμόζοντας την ίδια αναλογία έχουμε τα ίδια αποτελέσματα:

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΚΑΘΕ ΦΥΛΗΣ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΜΑΣ

                                                                      Χρόνια

Πρώτη Φυλή................................................. 1.574.344

Δεύτερη Φυλή............................................... 3.148.688

Τρίτη Φυλή................................................... 4.723.032

Τέταρτη Φυλή............................................... 6.297.376

Πέμπτη Φυλή............................................... 7.871.720

Έκτη Φυλή................................................... 9.446.064

Έβδομη Φυλή.............................................. 11.020.408

                                                          ________________

                                                                  44.081.632

Ο αναγνώστης θα παρατηρήσει ότι στους υπολογισμούς μας δώσαμε το κλειδί για την κατανόηση αυτών των διαφορετικών κύκλων. Μέχρι τώρα τα εξωτερικά έργα έδιναν μόνο τον κύκλο της ημέρας του Μπράχμα, χωρίς να δίνουν τις άλλες περιόδους που θα βοηθούσαν στην αποκάλυψη του Μυστικού, και επιπλέον χωρίς να δίνουν το ίδιο το κλειδί, το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει στα αποτελέσματα που αναφέρθηκαν πιο πάνω. Αλλά αν γνωρίζουμε την Ημέρα του Μπράχμα και αν ξέρουμε ότι υπάρχουν επτά περίοδοι, που καθεμία καλύπτει επτά πλανήτες, ενώ ο κύκλος ανάπαυσης ενός πλανήτη σε κάθε περίοδο ισούται με εκείνη της δραστηριότητας του και αν ακόμη σε όλες αυτές τις γνώσεις χρησιμοποιήσουμε το κλειδί των σειρών της επταπλής αριθμητικής προόδου, τότε θα έχουμε τους αριθμούς που φαίνονται στους πίνακες. Υπάρχει μια βαθμιαία αύξηση από το ένα ως το επτά. Η διάρκεια ύπαρξης της ανθρωπότητας κατά τις Επτά Περιόδους είναι: 1:2:3:4:5:6:7. Σε κάθε Περίοδο η διάρκεια της ύπαρξης της ανθρωπότητας πάνω στα επτά πεδία της πλανητικής μας αλυσίδας είναι: 1:2:3:4:5:6:7. Ο πλανήτης αναπτύσσει τις 7 φυλές διαδοχικά, πριν μπορέσει η ανθρωπότητα να περάσει στον επόμενο πλανήτη. Το μεσοδιάστημα ανάμεσα στην εξαφάνιση της ανθρωπότητας από έναν πλανήτη και την εμφάνισή της στον επόμενο ισούται με την ύπαρξή της πάνω στον πλανήτη από τον οποίο μόλις έφυγε. Πάρτε, λοιπόν, 4.320 εκατομμύρια σαν μια μέρα του Μπράχμα, υπολογίστε σύμφωνα με την παραπάνω ερμηνεία και θα φθάσετε στα αποτελέσματα που σας δώσαμε. Αξίζει να σημειωθεί ότι στα ινδικά εξωτερικά έργα ο κύκλος της Μανβαντάρα (μιας Περιόδου) δίνεται σαν 308 εκατομμύρια, μιλώντας με στρογγυλούς αριθμούς. Δυο λόγοι μπορεί να δικαιολογούν την υιοθέτηση μιας τέτοιας πορείας. Αρχικά, η διάρκεια της 4ης Περιόδου, σύμφωνα με τους υπολογισμούς μας, είναι περίπου 617 εκατομμύρια σε στρογγυλούς αριθμούς. Έχουμε ήδη αναφέρει ότι ο κύκλος δραστηριότητας της πλανητικής αλυσίδας σε μια περίοδο ισούται με τον κύκλο ανάπαυσης της ίδιας περιόδου, ενώ η ανθρωπότητα αναπαύεται κατά το πέρασμα της από πλανήτη σε πλανήτη. Διαιρέστε την 4η Περίοδο σε δυο ίσα μέρη και θα έχετε 308 εκατομμύρια, το Μανβανταρικό κύκλο της δικής μας Περιόδου. Έτσι ο κύκλος της Περιόδου μας μπορεί να θεωρηθεί αρχικά σαν Μανβανταρικός κύκλος. Ο δεύτερος λόγος ίσως να είναι ο εξής. Ο πλανήτης μας είναι η ακριβής μέση περίοδος και εμείς βρισκόμαστε στο μέσον των επτά Περιόδων. Επομένως ο κύκλος της περιόδου μας μπορεί να θεωρηθεί ότι υποδηλώνει τη μέση Μανβανταρική περίοδο, δίνοντας ταυτόχρονα το κλειδί για το μυστήριο της γεωμετρικής προόδου. Έχουμε ήδη αναφέρει ότι οι παραπάνω αριθμοί είναι ακριβείς, αν είναι σωστοί οι εξωτερικοί υπολογισμοί των Μπραχμάνων σχετικά με την ημέρα του Μπράχμα. Αλλά μπορούμε να δηλώσουμε ξανά σε αυτό το σημείο ότι οι αριθμοί δεν δίνονται σωστά. Μπορούμε, όμως, να προσθέσουμε ότι οι ερμηνείες που δίνονται από μας σχετικά με τις προόδους κλπ. είναι γεγονότα και μπορούν να χρησιμοποιηθούν με εμπιστοσύνη όταν κάποιος από τους παραπάνω αριθμούς είναι γνωστός με ακρίβεια, για τον υπολογισμό όλων των υπολοίπων. Τις διαδικασίες αυτές τις εξηγήσαμε, γιατί ξέρουμε ότι ούτε ένας από τους ακριβείς αριθμούς δε θα αποκαλυφθεί ποτέ, αφού ανήκουν στα Μυστήρια των Μυήσεων και στα Μυστικά της απόκρυφης επίδρασης των Αριθμών.

______________

1.Είναι φανερό ότι προκειμένου να έχουμε στρογγυλούς αριθμούς στους υπολογισμούς μας παραλείψαμε τους δεκαδικούς. Έτσι συνολικά από την “Ημέρα του Μπράχμα” αφήσαμε έξω μια περίοδο οκτώ ετών. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι κάθε “Περίοδος” στον παραπάνω πίνακα σημαίνει τόσο την περίοδο της πλανητικής Δραστηριότητας, όσο και την περίοδο της ενδοπλανητικής Ανάπαυσης.

2.Για να έχουμε πάλι στρογγυλούς αριθμούς αφήσαμε έξω τα δεκαδικά και έτσι υπάρχει πάλι μια μικρή διαφορά. Οι αριθμοί αυτοί, αν διπλασιαστούν, θα μας δώσουν 28 χρόνια λιγότερα από την 4η Περίοδο που αναφέρθηκε πιο πάνω. Εδώ στον κύκλο της δραστηριότητας έχουμε μια διαφορά μόνο δεκατεσσάρων ετών.

H. P. BLAVATSKY

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΚΥΚΛΩΝ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΣΑΚΑΛΗΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ

ΜΙΑ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΑΣΗ – Ε. Π. ΜΠΛΑΒΑΤΣΚΥ

Στην αρχή του περασμένου αιώνα συνέβηκε στη Ρωσσία μια από τις φοβερότερες περιπτώσεις βρυκολακισμού, από κείνες που κάνουν να σηκώνωνται οι τρίχες στο κεφάλι!

Ο Διοικητής της επαρχίας Τσαχ... άνθρωπος εξήντα οκτώ χρονών, ήταν γνωστός για τον τυραννικό, σκληρό, ζηλότυπο και διεστραμμένο χαρακτήρα του. Καθώς ήτανε περιβεβλημένος με δεσποτική εξουσία από τον Τσάρο, την εξασκούσε χωρίς συστολή και όπως τον ωδηγούσαν τα κτηνώδη ένστικτα και πάθη και η φαντασία του. Στα γεράματά του έπεσε τυφλά ερωτευμένος με το έμοργο κορίτσι ενός κατωτέρου υπαλλήλου του. Η θελκτική και νέα αυτή κοπέλλα ήτανε αρραβωνιασμένη με κάποιο έμορφο παλληκάρι, που την αγαπούσε ειλικρινά, όπως άλλωστε και αυτή τον αγαπούσε με όλη της την καρδιά. Ο τυραννικός όμως Διοικητής ανάγκασε τον πατέρα της, με τις υποσχέσεις και με τις φοβέρες, να του δώση την συγκατάθεσί του για τον γάμο της κόρης του με τον γέρο παραφέντη του. Και το πεντάμορφο εκείνο πλασματάκι, και παρά την αγάπη του για τον αρραβωνιαστικό της, μια και το ήθελε ο πατέρας της, σαν καλή Χριστιανή που ήτανε, αναγκάσθηκε να δώση κι αυτή την σύγκατάθεσί της, να χαλάση τον αρραβώνα και να νυμφευθή και γίνη γυναίκα του εβδομηκοντάρη εκείνου διοικητή.

Η ζήλεια όμως του γέρου ανδρός της δεν άργησε άγρια να εκδηλωθή! Δεν πέρασε πολύς καιρός και τόση ήταν η ζήλεια του, που με την παραμικρότερη υπόνοια και φαντασία του, άρχιζε να τις κάνη ιστορίες, που κατέληγαν τις περισσότερες φορές και σε ξύλο. Την έκλεινε μάλιστα βδομάδες ολόκληρες μέσα στο δωμάτιό της και δεν ανεχόντανε να την βλέπη κανείς, παρά μόνο όταν και αυτός ήταν παρών.

Αλλα τα γεράματα έχουν και τις αρρώστιες τους. Ύστερα από δύο χρόνια έπεσε άγρια άρρωστος. Η γυναίκα του σαν άγγελος, όπως πάντοτε παραστεκόντανε νύχτα και μέρα κοντά στο προσκεφάλι του, πιστή ίσα με τον τάφο. Βλέποντας ο γέρο – διοικητής πως κάθε μέρα, που περνούσε, τον ζύγωνε προς το μνήμα, ζήτησε από την γυναίκα του να του ορκισθή, πως δεν θα ξαναπαντρευόταν. Η αγνή εκείνη κοπέλλα πρόθυμα και χωρίς καμμιάν εναντίωσι του έδωκε την υπόσχεσι αυτή, και τόσο μάλιστα περισσότερο, γιατί έβλεπε πως αυτή της η υπόσχεσι θα συντελούσε ώστε με ήσυχη την ψυχή του θα έφευγεν ο άντρας της από αυτόν τον μάταιο κόσμο. Ο διοικητής τότε, βλέποντας την προθυμία της γυναίκας του, της είπε:

-Αγαπητή μου Λώλια, έχω και μιαν ακόμα παράκλησι να σου κάνω: θα μπορούσες να μου το ορκισθής μπροστά στον παπά μας και μπροστά στον πατέρα σου;

-Και γιατί όχι, αντρούλη μου;

Έτσι λοιπόν τήν άλλη την ημέρα, μπροστά στον παπά και στον πατέρα της, η Λώλια έβαζε το χέρι της απάνω στο ιερό Ευαγγέλιο και ωρκιζόντανε επίσημα πλέον πως δεν θα ξαναπαντρευόντανε, αν, ο μη γένοιτο, πέθαινε ο άντρας της.

Έχοντας τώρα αυτή την υπόσχεσι, ο γέρο – διοικητής δεν ανησυχούσε αν θα πέθαινε. Αλλά μια βραδιά πριν ν’ αποθάνη, είπε στη γυναίκα του την Λώλια:

-Λώλια μου! Αύριο θα πεθάνω. Πρόσεξε καλά σ’ αυτά που θα σου πω: μου ωρκίστηκες μπροστά στον ιερέα, μπροστά στον πατέρα σου και μπροστά στον Χριστό, πως δεν θα ξαναπαντρευτής. Κοίταξε να κρατήσης τον όρκο σου. Γιατί αν τον παραβής, θα βγω από τον τάφο μου και θα ‘ρθώ να σε τιμωρήσω. Πρόσεξε! Έχω την δύναμι να το κάνω!

*

* *

Πράγματι την άλλη την ημέρα πέθανε. Με δάκρυα η Λώλια παραστάθηκε στο σαβάνωμα, αφού με τα ίδια της τα χέρια του ‘κλεισε τα μάτια και τον έπλυνε. Συντριμμένη παρακολούθησε την κηδεία. Και ίσα με την τελευταία στιγμή παρακολούθησε την ταφή του. Και απαρηγόρητη γύρισε στο μέγαρο του διοικητή, που περιερχόντανε τώρα στην απόλυτή της κυριαρχία, γιατί ο άντρας της όλα τα ειχε γράψει απάνω της. Κάθε εβδομάδα, μετά τον θάνατο του διοικητή, το Σάββατο, η Λώλια, με το αμάξι της, διέσχιζε την πόλι, περνούσε τον ποταμό, και πήγαινε στο νεκροταφείο, που βρισκόντανε προς την άλλην όχθη του ποταμού, και κατέθετε απάνω στον τάφο του άντρα της ένα μπουκέτο, που με τα χέρια της το έφτιαγνε από τα διαλεκτά άνθη που έκοβε από τον απέραντό της κήπο.

Αλλά η λύπη έχει γιατρικό τον χρόνο. Και, με τον καιρό, τόσο τα νιάτα της, όσο και τα λόγια, οι θερμές παρακλήσεις και τα δίκαια παράπονα του πρώην αρραβωνιαστικού της, που δεν εδίστασε να τον παραμερίση, παρά την ένθερμη αγάπη, που έτρεφε για κείνην – δεν άργησαν να την κάνουν να ξεχάση τους όρκους της. Ύστερα από έναν χρόνο από τον θάνατο του διοικητή, ετελούντο οι γάμοι της χήρας με τον πρώην αρραβωνιαστικό της. Και από την ίδια νύχτα του γάμου της, άρχισαν τα παράδοξα και συγκλονιστικά γεγονότα:

Μετά το πλούσιο τραπέζι, που είχε δοθεί για να εορτασθούν οι γάμοι, οι νεόνυμφοι αποσύρθηκαν για να κοιμηθούν στο πολυτελέστατο νυμφικό και συζυγικό τους δωμάτιο, στο αρχαίο μέγαρο του διοικητή. Ύστερα από μια ώρα, ακριβώς όταν εσήμαινε μεσάνυκτα, διαπεραστικές και σπαραξικάρδιες φωνές αναστάτωσαν όλους, όσοι ζούσαν μέσα στο μέγαρο της χήρας. Και οι φωνές ερχόνταν από το νυμφικό δωμάτιο των νεονύμφων. Όταν τέλος ο πατέρας της με τους υπηρέτες μπήκαν μέσα στην κρεββτοκάμαρα, βρήκαν την δυστυχισμένη χήρα λιγοθυμισμένη απάνω στο κρεββάτι της. Ο άντρας της, κατάπληκτος, δεν ήταν σε θέσι να δώση καμμιάν εξήγησι. Την ίδια την στιγμή ακούστηκε μια άμαξα να κατρακυλά στην αυλή και τα βήματα των αλόγων, που την έσερναν, σιγά – σιγά να γίνωνται και σιγώτερα καθώς το αμάξι απομακρυνότανε κατά την οδό. Το σώμα της χήρας του διοικητή σε πολλά μέρη ήταν κατάμαυρο από τσιμπιματιές και κτυπήματα. Στο λαιμό της έτρεχε αίμα από κάποιο δάγκωμα.

Όταν η νιόπαντρη γυναίκα συνήλθε, διηγήθηκε την απίστευτη ιστορία:

-Μόλις μας είχε πάρει ο ύπνος. Και κει, στο βύθος μου, ακούω κάποιον ν’ ανεβαίνη βιαστικός και θυμωμένος τις σκάλες. Και, ενώ η πόρτα ήταν κλειδωμένη, αυτός, ανάμεσα από το θυρόφυλλο μπήκε μέσα. Μεγάλη ήταν η φρίκη μου αναγνωρίζοντας, πως ο άνθρωπος αυτός ήταν ο άντρας μου. Ίδιος και απαράλλακτος. Όμοιος πέρα για πέρα! Μόνο φρικτά κάτωχρος και λες και ένα σκοτεινό φως τον περιτρυγύριζε. Με ζύγωσε. Άρχισε να με μαλώνη για την παράβασι του όρκου μου. Και αμέσως άγριος, αμείλικτος μου επετέθη. Με έδειρε τόσον άγρια και απάνθρωπα, που λιγοθύμησα τόσο από τον τρόμο μου, όσο και από την φοβερή εξάντλησι που αισθάνθηκα, γιατί άρχισε να ρουφά το αίμα μου, δαγκάνωντάς με.

Τόσον ο πατέρας της, όσο και οι υπηρέτες δεν την πίστεψαν. Μάλλον νόμιζαν πως προσπαθούσε να συγκαλύψη καμμιάν επίθεσι του νεονύμφου συζύγου της.

Την άλλη όμως ημέρα, το πρωί, ο φρουρός, που φύλαγε στην άλλη όχθη του ποταμού, ανάφερε στον αξιωματικό της υπηρεσίας του φρουραρχείου της πόλεως, πως, ακριβώς τα μεσάνυκτα, μια παράδοξη άμαξα, που την έσερναν έξι κατάμαυρα άλογα, πέρασε καλπάζοντας και σαν δαιμονισμένη από μπροστά του και από την γέφυρα, χωρίς κανείς να μπορή να την συγκρατήση. Μάταιες εστάθηκαν οι προσπάθειές του και οι απειλές.

Ο νέος διοικητής της ρωσσικής εκείνης επαρχίας, όταν άκουσε από τον φρούραρχο και αστυνόμο τα παράδοξα, που είχαν συμβεί στην πρώην χήρα του γέρο – διοικητή και όσα ανέφερε ο φρουρός, απάνω στο γεφύρι του ποταμού, δεν τα πολυπίστεψε. Δεν παράλειψε όμως να διατάξη να μεταβή φρουρά από δέκα πρόσωπα την νύχτα απάνω στο γεφύρι, που χώριζε την πόλι από το νεκροταφείο.

*

* *

Ποιά όμως υπήρξε όχι πια η κατάπληξι αλλά η απόγνωσι όλων, όταν διεπίστωσαν πως η ίδια ιστορία ξανάγινε την άλλη την νύχτα, καθώς και τις ακόλουθες: Ο αξιωματικός της φρουράς ανάφερε πως κάθε νύχτα, ακριβώς όταν το ρολόγι της πλατείας σήμαινε μεσάνυχτα, από μέσα από το νεκροταφείο άρχιζε να ακούεται ο καλπασμός αλόγων και ύστερα από λίγο επλησίαζε, με ατραπιαία ταχύτητα, η βρυκολακιασμένη άμαξα του πεθαμένου γεροδιοικητή, με τα έξι άλογά της. Σε λίγο σηκώνοντανε μόνος του ο μοχλός, που έφραζε την νύχτα, την δίοδο της γέφυρας. Όσο ζύγωνε η άμαξα την γέφυρα, μια ακατάσχετη νάρκη και ύπνος καταλάμβανε τους φρουρούς, και παράλυνε κάθε τους ενέργεια και αντίστασι. Έτσι το αμάξι, σαν απαίσιο, μαύρο σύννεφο, περνούσε από μπροστά τους και ανάμεσά τους χωρίς καμμιά ανθρώπινη δύναμι να μπορούσε να το συγκρατήση! Και η άμαξα εκείνη τραβούσε γραμμή για την αυλή του πρώην γέρο – διοικητή, στο μέγαρό του. Και τότε και εκεί συνέβαιναν τα ίδια. Όλοι οι επιστάτες, οι υπηρέτες και οι συγγενείς, καθώς και ό άντρας της πρώην χήρας, καταλαμβανόντανε από βαθειά νάρκη, από έναν μυστηριώδη ακατάσχετον ύπνο. Και κάθε πρωί βρίσκανε την νεαρή νεόνυμφη κατασκωτωμένη από το ξύλο, λιγοθυμισμένη και περισσότερο εξαντλημένη από την προηγούμενη μέρα.

*

* *

Σαν αστραπή σ’ όλη την πόλι είχε διαδοθεί η απαίσια αυτή είδησι. Οι καλείτεροι γιατροί είχαν προσκληθεί για να εξετάσουν την πρώην χήρα του γέρο – διοικητή. Δεν μπορούσαν, και παρ’ όλη τους την επιστήμη, να βρουν καμμιά εξήγησι. Όλοι οι ιερείς της πόλεως είχαν επιστρατευθεί. Περνούσαν την νύχτα απάνω στο γεφύρι προσευχόμενοι και διαβάζοντας τους εξορκισμούς του Αγίου Βασιλείου. Παρ’ όλα όμως, όταν έφτανε η ώρα και κτυπούσε το ρολόγι μεσάνυκτα, η φοβερή νάρκη, ο ακατάσχετος λήθαργος καταλάμβανε και φρουρά και παπάδες και το προσωπικό του μεγάρου. Η άμαξα ανενόχλητη περνούσε καλπάζοντας από μέσα από τους φρουρούς, τους ιερωμένους, τους τοίχους της αυλής του μεγάρου.

Τέλος ειδοποιήθηκε ο επίσκοπος της περιφέρειας. Και την νύχτα ο ίδιος άρχισε τους εξορκισμούς και τις προσευχές. Και αυτός όμως δεν κατώρθωσε να φέρη κανένα αποτέλεσμα. Και πάλιν ο απαίσιος αυτός λήθαργος κατέλαβε όλους, χωρίς ν’ αφήση άγρυπνο ούτε αυτόν τον Επίσκοπο.

Την ακόλουθη μέρα η κατάστασι της νεόνυμφης χήρας του γέρο – διοικητή, είχε πια φθάσει στο απροχώρητο. Αν εξακολουθούσε το πράγμα μερικές ακόμα μέρες, ο θάνατος εξάπαντος θα επακολουθούσε.

Ο νέος διοικητής αναγκάσθηκε να πάρη τα αυστηρότατα μέτρα για να σταματήση τον πανικό, που με κάθε παρερχόμενη μέρα, ξαπλωνόντανε και περισσότερο στην πόλι. Πρόσταξε να παραταχθούν στην γέφυρα πενήντα Κοζάκοι με τα άλογά τους, και με τα σπαθιά τους έτοιμα, βγαλμένα από την θήκη τους, για να σταματήσουν και καταδιώξουν το βρυκολακιασμένο αμάξι. Μόλις κτύπησε δώδεκα, μεσάνυκτα, δεν άργησε να ξεπροβάλη πίσω κει από τα κυπαρίσσια του νεκροταφείου η μυστηριώδης αυτή άμαξα και να προχωρή ακατάσχετη κατά την γέφυρα. Ο αξιωματικός της φρουράς και ο επίσκοπος, κρατώντας σταυρό, στάθηκαν στην μέση της γέφυρας και άρχισαν και οι δυό τους δυνατά να φωνάζουν: «Εν ονόματι του Θεού και του Τσάρου, τις εί;» Και τότε άνοιξε το παραθυράκι της άμαξας, βγήκε από αυτό έξω το κεφάλι μιας γνωστότατης φυσιογνωμίας, που είπε με την όχι λιγώτερο γνωστή φωνή:

-«Εχει την τιμή να σας μιλά ο μυστικοσύμβουλος του Τσάρου και ο διοικητής της επαρχίας Τσαχ...!»

Την ίδια στιγμή και ο επίσκοπος και ο αξιωματικός των Κοζάκων και οι πενήντα Κοζάκοι παραμερίσθηκαν βίαια στην μπαντα, σαν να είχαν δεχθεεί ηλεκτρικήν εκκένωσι υψηλής εντάσεως. Η βρυκολακιασμένη άμαξα ακατάσχετη εξακολούθησε την πορεία της κατά το μέγαρον του πρώην διοικητή.

Την ίδια εκείνη την νυχτιά ο επίσκοπος πήγε στο σπίτι του διοικητή για να του αναφέρη τα διατρέξαντα και να συσκεφθή μαζύ του. Και κατάληξαν πρώτα – πρώτα να επισκεφθούν το μέγαρο και την βιβλιοθήκη του πρώην διοικητή. Και με κατάπληξί τους τότε ανακάλυψαν μέσα στο γραφείο του πρώην διοικητή, ανάμεσα στα παράδοξά του χαρτιά, πεντάλφες, τη σφραγίδα του Σολομώντος, την Σολωμονική, μαγικά σχήματα, σατανικά θυμιάματα και όλα τα σύνεργα της Μαύρης μαγείας, των σατανικών επικλήσεων και της κυριαρχίας απάνω στα πνεύματα.

Με άλλους λόγους: Ο γέρο – διοικητής, όπως ο Φάουστ της Γερμανικής παραδόσεως και του Γκαίτε, είχε παραδώσει την ψυχή του στον Σατανά, και ήταν πέρα για πέρα μπασμένος μέσα σ’ όλα τα απαίσια και θλιβερά μυστικά των μαύρων μάγων. Ήταν ένας και αυτός από τους «Αδελφούς της Σκιάς», που εξακολουθούν και μετά τον θάνατό τους να ζουν στην λεγόμενη Αστρική σφαίρα, αρκετούς αιώνες, μαζύ με τους λοιπούς στοιχειωμένους ανθρώπους, μέχρι της τελικής αποσυνθέσεώς τους και τελείας εξαφανίσεως και εκμηδενήσεως, από το Σύμπαν. Εξακολουθούν αυτοί οι απαίσιοι ανθρωποδαίμονες να παραμένουν προσηλωμένοι, πρόσγειοι, δεμένοι ακόμα απάνω στις γήινες απολαύσεις και ταπεινά πάθη. Και, βρυκολακιασμένοι, ενοχλούν τους ζωντανούς. Και παρατείνουν την καταραμένη τους ύπαρξι, πίνοντας το αίμα και ρουφώντας την ζωτικότητα των νεαρών πλασμάτων!

Ο επίσκοπος, μια και πέρα για πέρα πείσθηκε πως είχε να κάμη με μαύρο μάγο και «Αδελφό της Σκιάς» του εσχάτου είδους και κακουργίας (όπως άλλωστε όλοι τους τέτοιοι είναι), παίρνοντας και την συγκατάθεσι του διοικητή, προσέφυγε στα τελευταία μέτρα και στην σχετική τελετή, που εφαρμοζεται με απόλυτη επιτυχία, στις εξαιρετικές αυτές περιπτώσεις.

*

* *

Ο Επίσκοπος, επί κεφαλής των ιερέων της πόλεως, επόρευθηκε κατά το κοιμητήριο. Ο διοικητής ακολουθούσε με τους επισήμους και κατόπιν η χήρα, ο άντρας της και ο λαός της πόλεως. Επακολούθησε λειτουργία στην εκκλησία του νεκροταφείου. Ο Επίσκοπος ύστερα από την λειτουργία πρόσταξε στους νεκροθάφτες ν’ ανοίξουν το μνήμα του πρώην διοικητή. Και τότε παρουσιάσθηκε ένα παράδοξο θέαμα. Λες και ο διοικητής είχε ταφεί εκείνη τη μέρα. Ροδοκόκκινος έμενε μέσα σαν κοιμισμένος. Το στόμα του ήταν κατακόκκινο από το αίμα που είχε ρουφήξει από την δυστυχισμένη πρώην γυναίκα του.

Ο Επίσκοπος, αφού επεκαλέσθηκε τις ουράνιες δυνάμεις έβγαλε από τον κόλπο του ένα δρύινο μαχαίρι. Και αφού επανέλαβε με όλη του την ψυχή έναν από τους σχετικούς εξορκισμούς του Αγίου Βασιλείου, έμπηξε μέσα στην καρδιά του σώματος του πρώην διοικητή το πουντερό εκείνο ξύλινο μαχαίρι. Και τότε τα κατακόκκινα από ζωή και σφρίγος μάγουλα του γέρο – διοικητή έκαναν τον σπασμό του πόνου. Ακούστηκε κατόπιν ένας απαίσιος άγριος αναστεναγμός. Το αίμα από την πληγή άρχισε να τρέχη άγριο και κατακόκκινο. Κατά διαταγή του Επισκόπου ο νεκροθάφτης με την αξίνη κατάφερε τρία γερά ακόμα κτυπήματα στην καρδιά, ώστε τελείως αυτή να παραλύση και εκμηδενισθή. Και κατόπι διάταξε να τον ξαναθάψουν.

Από κεινη την στιγμή, έπαψε ο βρυκολακιασμένος εκείνος καταραμένος γέρος να εξακολουθή το μακάβριό του έργο και την περιήγησί του απάνω στην Γη μας. Μετά μερικούς μήνες η φτωχή πρώην σύζυγός του κατώρθωσε να επανακτήση τις δυνάμεις της. Και η επαρχία Τσαχ... καθώς και ολόκληρη η Τσαρική Ρωσσία βρήκαν την ησυχία τους και έπαψε ο τύπος να απασχολήται και να κρατά σε απόγνωσι ολόκληρο το Ρωσσικό λαό.

Ε. Π. ΜΠΛΑΒΑΤΣΚΥ

ΑΠΟΚΡΥΦΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΝΤΩΝΙΟΣ Φ. ΧΑΛΑΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ (1963)

Ο Αριθμός του Πυθαγόρα – H. P. Blavatsky

Η σύγχρονη επιστήμη αναγνωρίζει πως όλοι οι ανώτεροι νόμοι της φύσης παίρνουν τη μορφή ποσοστιαίων αναλύσεων. Κάτι τέτοιο ίσως αντιπροσωπεύει μια πιο ολοκληρωμένη επεξεργασία ή ακριβέστερη επιβεβαίωση του πυθαγόρειου δόγματος. Θεωρούσαν πως οι αριθμοί είναι τα καλύτερα σύμβολα των νόμων της αρμονίας που διέπουν τον κόσμο. Γνωρίζουμε επίσης από τη χημεία πως τα άτομα και οι νόμοι των ενώσεών τους καθορίζονται από τους αριθμούς. Οπως το διατύπωσε ο Γ. Αρτσερ Μπάτλερ (w. Archer Butler): «Ο κόσμος σε όλους τους τομείς είναι μια ζωντανή αριθμητική στην ανάπτυξή του, μια πραγματοποιημένη γεωμετρια στη γαλήνη του».

Το κλειδί των πυθαγορείων δοξασιών είναι ο γενικός κώδικας της ενότητας στην πολλαπλλότητα, το ένα που εξελίσσει και διέπει τα πολλά. Αυτό με λίγα λόγια είναι το αρχαίο δόγμα της εκπόρευσης. Ακόμη και ο Απόστολος Παύλος το δέχθηκε ως αληθινό. «Εξ αυτού, και δι’ αυτού και εις αυτόν τα πάντα». Από αυτόν και μέσω αυτού και σε αυτόν βρίσκονται τα πάντα. Κάτι τέτοιο, όπως φαίνεται και πιο κάτω, είναι καθαρός Ινδουισμός και Μπραχμανισμός:

«Οταν η διάλυση (Πραλάγια) φθάσει στα όριά της, το μεγάλο Πλάσμα (Πάρα – Ατμα ή Παρα – Πουρούσα) ο κύριος που υπάρχει μέσω του εαυτού του, από τον οποίο και μέσω του οποίου καθετί υπήρξε, υπάρχει και θα υπάρχει... αποφάσισε να εκπορεύσει από την ουσία του τα διάφορα πλάσματα». (Μανάβα-Ντάρμα-Σάστρα, βιβλίο Ι, σλοκα 6 και 7).

Ενας τρόπος να εκφραστεί τούτη η ιδέα είναι η μυστική Δεκάδα 1+2+3+4=10. Το Ενα είναι Θεός, το Δύο ύλη. Το Τρία που συνδύάζει τη Μονάδα και την Δυάδα και συμμετέεχει στη φύση των δύο είναι ο φαινομενικός κόσμος. Η Τετράδα ή μορφή τελειότητας εκφράζει την κενότητα των πάντων. Τέλος η Δεκάδα ή άθροισμα των πάντων εμπεριέχει ολόκληρο τον κόσμο. Το σύμπαν είναι ο συνδυασμός χιλίων στοιχείων και όμως εκφράζει ένα μοναδικό πνεύμα – ένα χάος για τις αισθήσεις, ένα σύμπαν για τη λογική.

Το σύνολο αυτού του συνδυασμού της προόδου των αριθμών στην ιδέα της δημιουργίας είναι ινδουιστικό. Το Ον που υπάρχει μέσω του εαυτού του, Σβαϊαμπού ή Σβαϊαμπούβα όπως ονομάζεται από κάποιους, είναι ένα. Εκπορεύει μέσω του εαυτού του τη δημιουργική ικανότητα, το Μπράχμα ή Πουρούσα, (το θείο αρσενικό). Το ένα γίνεται Δύο. Από αυτή τη Δυάδα, η ένωση της καθαρής διανοητικής αρχής με την αρχή της ύλης, εξελίσσεται μια Τρίτη, ο Βιράνντζ, ο φαινομενικός κόσμος. Από τούτη την αόρατη και ακατανόητη τριάδα, την μπραχμανική Τριμούρτι, εξελίσσεται η δεύτερη τριάδα που συμβολίζει τις τρεις ικανότητες – δημιουργική, συντηρητική και μεταμορφωτική. Αντιπροσωπεύονται από τον Μπράχμα, τον Σίβα και τον Βισνού, αλλά παντού και πάντα ενσωματώνονται σε ένα. Η Ενότητα, ο Μπράχμα ή Τριντάντι όπως τον αποκαλούν οι Βέδες, είναι ο τριπλά εκδηλωμένος θεός που έδωσε ύπαρξη στο συμβολικό Αούμ ή συγκεκομμένη τριμούρτι. Μόνο μέσω αυτής της τριάδας που επιδρά και γίνεται διαρκώς αντιληπτή από όλες τις αισθήσεις μας, μπορεί να εκδηλωθεί στον κόσμο των θνητών η αόρατη και άγνωστη Μονάδα. Οταν γίνεται Σαρίρα, ή εκείνη που ενδύεται ορατή μορφή, εμπεριέχει όλες τις αρχές της ύλης, όλους τους σπόρους της ζωής. Είναι ο Πουρούσα, ο θεός των τριών όψεων ή τριπλής δύναμης, η ουσία της βεντικής τριάδας. «Ας γνωρίζουν οι μπραχμανιστές την ιερή συλλαβή (Αούμ), τις τρεις λέξεις της Σαβίτρι και ας διαβάζουν καθημερινά τις Βέντα» (Μανού, βιβλίο IV, σλοκα 125).

«Μετά τη δημιουργία του σύμπαντος Αυτός που η δύναμή του είναι ασύλληπτη εξαφανίστηκε πάλι, απορροφήθηκε στην Υπέρτατη Ψυχή... Αποσυρμένη στο πρωτόγονο σκότος η μεγάλη Ψυχή παραμένει μέσα στο άγνωστο και στερείται κάθε μορφής...»

«Επανενώνοντας τις λεπτές στοιχειώδεις αρχές, εισέρχεται είτε σε φυτικούς είτε σε ζωικούς σπόρους παίρνοντας νέες μορφές».

«Με αυτόν τον τρόπο της εναλλασσόμενης αφύπνισης και ανάπαυσης, το Αμετακίνητο Ον παρέχει αιώνια τη ζωή και το θάνατο σε όλα τα πλάσματα που υπάρχουν, δραστήρια και αδρανή» (Μανού, βιβλιο Ι, σλόκα 5, κ.α.)

Οποιος μελέτησε τον Πυθαγόρα και τις θεωρίες του για τη Μονάδα, η οποία, αφού εκπόρευσε τη Δυάδα αποσύρεται στη σιωπή και το σκοτάδι και έτσι δημιουργέι την Τριάδα, μπορεί να καταλάβει από που προήλθε η φιλοσοφία του μεγάλου σάμιου σοφού και μετά απο αυτόν του Σωκράτη και του Πλάτωνα.

H. P. BLAVATSKY

ΙΣΙΣ ΑΠΟΚΑΛΥΜΜΕΝΗ

ΤΟΜΟΣ Α ΒΙΒΛΙΟ 1

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΙΑΦΑΡΙΚΑΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΗΣ ΗΧΟΥΣ - ΕΛΕΝΗ ΠΕΤΡΟΒΝΑ ΜΠΛΑΒΑΤΣΚΥ

Μόνο ένας γιός γεννήθηκε από το νεαρό ζευγάρι, και το αγόρι εκείνο ήταν ένα παραδοξότατο παιδί! Μικρό, ντελικάτο, και πάντα έχοντας κάτι, λες και η ζωή του κρεμώντανε από μιά κλωστή. Οταν τα χαρακτηριστικά του και το προσωπό του ήσαν ήσυχα, τόσο πολύ έμοιαζε προς τον Θείο του, που τα μέλη της οικογενείας συχνά απομακρυνοντανε από κοντά τυ κατειλημμένα από τρόμο και φρίκη. Λες και έβλεπες το πρόσωπο ενός εξηντάρη απάνω στους ώμους ενός παιδιού εννέα χρονών. Κανείς ποτέ του δεν το είδε ή να γελά ή να παίζη, αλλά, καθισμένο το παιδί αυτό απάνω στο αψηλό του κάθισμα, παρέμενε εκεί σοβαρά, σταυρώνοντας τα χέρια του, ακριβώς όπως συνήθιζε να τα σταυρώνει ο μακαρίτης κ. Ισβερτζώφ. Και έτσι ώρες ολόκληρες παρέμενε, χαμένος στα όνειρα και ακίνητο. Τις παραμάνες του πολλές φορές τις έβλεπε κανείς προσεκτικά και μυστικά να σταυροκοπώνται την νύχτα, όταν πλησίαζαν τον παράδοξο γιό, και ούτε μια από αυτές συγκατετίθετο να κοιμηθή μόνη της μαζύ του, μέσα στο παιδικό του δωμάτιο. Η συμπεριφορά τώρα του πατέρα του, απέναντι του γιού του ήταν ακόμη παραδοξότερη: Φαινότανε, πως τον αγαπούσε τρελλά, αλλά ταυτοχρόνως και πως τον μισούσε θανάσιμα. Πολύ σπάνια έπερνε στην αγκαλιά, φιλούσε ή χάϊδευε το παιδί του, αλλά με κάτωχρα τα μάγουλά του και με τα μάτια του καρφωμένα απάνω του, συνήθιζε να περνά ολόκληρες ώρες παρατηρώντας το. Ενώ το παιδί καθώντανε ήσυχο στην γωνιά του, με τον συνηθισμένο τρόπο του, που λες και έμοιαζε σαν την συμπεριφορά ενός εξωτικού πνεύματος, ενός στοιχειού περασμένης εποχής!


Απόσπασμα απο το διήγημα Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΗΣ ΗΧΟΥΣ
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΠΕΤΡΟΒΝΑΣ ΜΠΛΑΒΑΤΣΚΥ
ΑΠΟΚΡΥΦΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΝΤΩΝΙΟΣ Φ. ΧΑΛΑΣ