Πρώτη Ύλη – Κάποιος Αδελφός του Ρόδου

Είμαι μια θεά [λέγει μιλώντας εκ μέρους της Φύσης] με υπέροχη ομορφιά και καταγωγή. Γεννήθηκα από εκείνη την αεικίνητη θάλασσα, η οποία περιβάλλει ολόκληρη τη γη. Από τα στήθη μου ρέω γάλα και αίμα: βράσε τα έως ότου γίνουν ασήμι και χρυσός. Ω εσύ, υπέροχη ουσία που γεννάς όλα τα πράγματα του κόσμου. Παρόλο που στην αρχή είσαι δηλητήριο, εντούτοις σου δίνουν το όνομα του Ιπτάμενου Αετού. Είσαι η Πρώτη Ύλη, ο σπόρος της Θεϊκής Ευλογίας. Μέσα στο σώμα σου υπάρχει θερμότητα και βροχή, που αποκρύπτονται από τους διεφθαρμένους εξαιτίας της αγνότητάς σου, η οποία απλώνεται στον κόσμο. Γονείς σου είναι ο ήλιος και η σελήνη. Έχεις νερό και κρασί, χρυσό και ασήμι επάνω στη γη, για να χαρούν οι θνητοί. Με αυτόν τον τρόπο ο Θεός μας στέλνει την ευλογία και τη σοφία Του, με τη βροχή και τις ακτίνες του ήλιου, προς την αιώνια δόξα του Ονόματός Του. Σκέψου όμως άνθρωπε, τι πράγματα σου δίνει ο Θεός με αυτόν τον τρόπο. Βασάνισε τον Αετό έως ότου να κλάψει και το Λιοντάρι μέχρι να εξασθενήσει και να αιμορραγήσει έως θανάτου. Το αίμα αυτου του Λιονταριού, αναμιγμένο με τα δάκρυα του Αετού, είναι ο θησαυρός του κόσμου. Αυτά τα πλάσματα κατασπαράζουν συνήθως το ένα το άλλο. Παρόλα αυτά αγαπιούνται μεταξύ τους και αναλαμβάνουν την ποιότητα και τη φύση της Σαλαμάνδρας, η οποία αν παραμείνει στη φωτιά χωρίς να βαλφθεί, θεραπεύει όλες τις ασθένειες των ανθρώπων, των ζώων και των μετάλλων. Βλέποντάς το αυτό, οι αρχαίοι φιλόσοφοι κατανόησαν πλήρως αυτή την ουσία, την οποία αναζητούσαν στο μυστήριο που περιβάλλει το κεντρικό δέντρο του Γήινου Παράδεισου, στον οποίο εισέρχεσαι από πέντε πύλες. Η πρώτη πύλη είναι η γνώση της Αληθινής Ύλης και εδώ δημιουργείται η πρώτη και μεγαλύτερη σύγκρουση. Η δεύτερη είναι η παρασκευή αυτής της Ύλης, για να αποκτηθούν οι στάχτες του Αετού και το αίμα του Λιονταριού. Σε αυτή την πύλη γίνεται μια σκληρή μάχη, επειδή παράγεται νερό και αίμα και ένα πνευματικό, φωτεινό σώμα. Η τρίτη πύλη είναι η φωτιά, η οποία ωριμάζει το Φάρμακο. Η τέταρτη πύλη είναι εκείνη του πολλαπλασιασμού και της αύξησης, στην οποία οι αναλογίες και το ζύγισμα είναι απαραίτητα. Η πέμπτη και τελευταία πύλη είναι η προβολή. Πιο δοξασμένος, όμως πλουσιότερος και ανώτερος είναι εκείνος ο οποίος φθάνει στην τέταρτη πύλη, επειδή κατέχει την Πανάκεια για όλες τις ασθένειες. Αυτό είναι το μεγάλο αποτύπωμα του Βιβλίου της Φύσης, από το οποίο δημιουργείται ολόκληρο το αλφάβητό της. Η πέμπτη πύλη χρησιμεύει μόνο για τα μέταλλα. Τούτο το μυστήριο, το οποίο υπάρχει από την αρχή του κόσμου και τη δημιουργία του Αδάμ είναι το αρχαιότερο απ' όλα. Αποτελεί μια γνώση την οποία ο Παντοδύναμος Θεός – με το Λόγο Του – εμφύσησε στη Φύση. Είναι μια θαυμαστή δύναμη, η ευλογημένη φωτιά της ζωής, ο διάφανος άνθρακας, ο κόκκινος χρυσός των σοφών και η Θεϊκή Ευλογία τούτης της ζωής. Όμως, εξαιτίας της κακίας των ανθρώπων τούτο το μυστικό δόθηκε μόνο σε λίγους, παρόλο που υπάρχει και κινείται καθημερινά μπροστά στα μάτια ολόκληρου του κόσμου, όπως φαίνεται και από την παρακάτω παραβολή.

Είμαι ένας δηλητηριώδης δράκοντας και βρίσκομαι παντού. Η φωτιά και το ύδωρ μου διαλύονται και ενώνονται. Θα βγάλεις από το σώμα μου το Πράσινο και το Κόκκινο Λιοντάρι. Αν όμως δε γνωρίζεις τι ακριβώς είμαι, θα καταστρέψεις – με τη φωτιά μου – τις πέντε σου αισθήσεις. Από τα ρουθούνια μου βγαίνει ένα καταστροφικό, άμεσο δηλητήριο, το οποίο έχει καταστρέψει πολλούς. Χώρισε, λοιπόν, το παχύ από το λεπτό με επιδεξιότητα, διαφορετικά θα γνωρίσεις μεγάλη φτώχεια. Σου δίνω αρσενικές και θηλυκές ικανότητες, καθώς και τις δυνάμεις του ουρανού και της γης. Θα πρέπει να εκτελέσεις με μεγάλο θάρρος και μεγαλοψυχία τα μυστήρια της τέχνης μου, ώστε να με κάνεις να νικήσω τη βία της φωτιάς που έχει καταστρέψει τις προσπάθειες και την ουσία πολλών. Είμαι το αυγό της Φύσης, το οποίο γνωρίζουν μόνο οι σοφοί που είναι ευσεβείς και σεμνοί και δε μιλούν πολύ για μένα. Ο Παντοδύναμος Θεός με έταξε για τους ανθρώπους, λίγοι όμως – αν και πολλοί με θέλουν – με έχουν για να ανακουφίζουν τους φτωχούς με τους θησαυρούς μου και δεν ασχολούνται με το χρυσό που φθείρεται. Οι φιλόσοφοι με αποκαλούν Υδράργυρο, σύζυγός μου είναι ο φιλοσοφικός χρυσός. Είμαι ο αρχαίος δράκοντας και βρίσκομαι παντού επάνω στη γη. Είμαι πατέρας και μητέρα, γέρος και νέος, αδύναμος αλλά συγχρόνως πολύ δυνατός, ζωή και θάνατος, ορατός και αόρατος, σκληρός και μαλακός, κατέρχομαι στη γη και ανυψώνομαι στους ουρανούς, πολύ ψηλός και πολύ κοντός, ελαφρύς και βαρύς. Η τάξη της φύσης συχνά αντιστρέφεται μέσα μου – σε χρώμα, αριθμό, βάρος και μέγεθος. Έχω μέσα μου το φως της φύσης. Είμαι σκοτεινός και φωτεινός. Πηγάζω από τη γη και απορρέω από τον ουρανό. Με γνωρίζουν καλά και όμως δεν είμαι παρά ένα τίποτε. Όλα τα χρώματα και τα μέταλλα λάμπουν μέσα μου από τις ακτίνες του ήλιου. Είμαι ο Άνθρακας του Ήλιου, μια ευγενική και καθαρή γη, με την οποία μπορείς να μετατρέψεις το χαλκό, το σίδηρο, τον κασσίτερο και το μόλυβδο στον πιο καθαρό χρυσό.

ISRAEL REGARDIE

Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΛΙΘΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΟΝΤΟΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ

ΜΠΙΝΑ (& ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΣΕΦΙΡΩΘ) – ISRAEL REGARDIE

Το Χόχμα εκπορεύει το Μπίνα, την τρίτη Σεφίρα, την Αϊμά τη Μητέρα, που είναι αρνητικό, θηλυκό, και παθητικό.

Το τρία είναι το Μπίνα, λοιπόν, και η μετάφρασή του σημαίνει Κατανόηση. Ο γηραιότερος των θεών, ο Κρόνος των Ελλήνων, όπως επίσης και το ρωμαϊκό του αντίστοιχο, ο Σατούρνος, ο Θεός του χρόνου. Είναι η Φριγγ, η γυναίκα του νορμανδικού Οντίν, η μητέρα όλων των Θεών. Το τρία, επίσης, είναι η Σάκτι, η σύντροφος του θεού Σίβα, εκείνου που καταστρέφει τη Ζωή. Η Σάκτι είναι εκείνη η συμπαντική ηλεκτρική ζωική δύναμη, η οποία ενώνει και έλκει όλες τις μορφές, η δύναμη που οικοδομεί και μεταφέρει, κατά τη μορφοποίηση των πραγμάτων, το σχέδιο της Θεϊκής Σκέψης που είναι το Χόχμα. Το Μπίνα είναι η Μάγια, η συμπαντική δύναμη της Ψευδαίσθησης, το Κβαν Γιν του κινεζικού Βουδισμού, το Γιν του Ταοϊσμού, η θεά Κάλι της ορθόδοξης ινδουϊστικής θρησκείας και η Μεγάλη Θάλασσα από όπου προερχόμαστε.

Η ινδουϊστική εικόνα της Κάλι με τα τέσσερα χέρια είναι πολύ παραστατική. Στο λαιμό της έχει ένα περιδέραιο με κρανία, και γύρω από τη μέση της μια ζώνη από ανθρώπινα χέρια – κατασκευασμένα από χρυσό. Στο κάτω αριστερό χέρι της κρατάει ένα κομμένο κεφάλι ανθρώπου, επίσης χρυσό, και στο επάνω ένα ξίφος. Με το κάτω δεξί χέρι προσφέρει δώρα στους πιστούς της και στο επάνω κρατάει ένα σύμβολο για να μη φοβούνται. Τα κρανία και το ξίφος παριστάνουν την τρομερή καταστροφική πλευρά της Κάλι. Ενώ τα δεξιά της χέρια, που προσφέρουν δώρα και αφοβία, δείχνουν την αγαθή πλευρά της, που μοιάζει με την αιγυπτιακή αντίληψη της Ίσιδας. Είναι συνάμα φοβερή και γλυκειά – σαν τη Φύση, πότε καταστροφική και πότε δημιουργική.

Στο θεοσοφικό σύστημα, μια όψη του Μπίνα είναι η Μουλαπρικρίτι, η κοσμική αρχική ουσία, η οποία, δηλώνει η Μπλαβάτσι, πρέπει να θεωρηθεί σαν αντικειμενικότητα στην καθαρά αφαιρετική όψη της – σαν την αυθύπαρκτη βάση της οποίας οι διαφοροποιήσεις συγκροτούν την αντικειμενική πραγματικότητα πίσω από τα φαινόμενα σε κάθε φάση της συνειδητής ύπαρξης. Είναι εκείνη η λεπτή μορφή της αρχικής ύλης, την οποία αγγίζουμε, αισθανόμαστε και αναπνέουμε χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, που την κοιτάζουμε χωρίς να την βλέπουμε, που την ακούμε και τη μυρίζουμε χωρίς την παραμικρή αντίληψη της ύπαρξής της. Η Καββάλα του Ισσαάκ Μάγιερς θέτει το αξίωμα ότι η ύλη (η πνευματική παθητική ουσία του Ιμπν Γκαμπιρόλ) αντιστοιχεί πάντοτε με τη θηλυκή, παθητική ή μορφοποιητική αρχή, που επηρεάζεται από την ενεργητική ή αρσενική. Με δυό λόγια, το Μπίνα είναι ουσιώδης φορέας κάθε δυνατού φαινομένου, φυσικού ή νοητικού, όπως ακριβώς το Χόχμα είναι η ουσία της συνείδησης.

Το αντίστοιχο χρώμα είναι το μαύρο, εφόσον είναι αρνητικό και δεκτικό όλων των πραγμάτων. Ο πολύτιμος λίθος της Σεφίρα είναι το Μαργαριτάρι, τυπικό θαλασσινό πετράδι, το οποίο επιπλέον θυμίζει τον τόπο της καταγωγής του από τη σκοτεινή μήτρα του όστρακου. Ο Γετζιρατικός τίτλος του Μπίνα είναι “Καθαγιαστική Διάνοια”, τα ιερά φυτά του είναι το Κυπαρίσσι, ο Κρίνος και η οποιούχος παπαρούνα. Και στις κάρτες των Ταρώ αντιστοιχούν τα τέσσερα Τριάρια. Σύμβολό του θεωρείται το περιστέρι που κλωσσάει – η αληθινή Σεκινά ή Άγιο Πνεύμα. Του αποδίδεται το πρώτο Χε του Τετραγράμματου, όπως επίσης και οι τέσσερις Βασίλισσες των Ταρώ.

Τα τρία πρώτα Σεφιρώθ, τα επονομαζόμενα Ουράνια, υπερβαίνουν με κάθε δυνατό τρόπο όλες τις νοητικές συλλήψεις μας και μπορούν να γίνουν αντιληπτά μόνο μέσα από ειδική εκπαίδευση στο διαλογισμό και την πρακτική Καββάλα. Τα Ουράνια χωρίζονται από τα κατώτερά τους με ένα μεγάλο χάσμα, την Άβυσσο. Τα Ουράνια είναι Ιδεατά. Τα υπόλοιπα Σεφιρώθ είναι Πραγματικά. Η Άβυσσος είναι το μεταφυσικό χάσμα μεταξύ τους. Κατά μια έννοια τα τρία Πρώτα δεν έχουν σύνδεση ή σχέση με τα Κατώτερα, δηλαδή τα επτά χαμηλότερα Σεφιρόθ που αντανακλώνται από αυτά -όπως ακριβώς το Διάστημα καθεαυτό είναι ανεξάρτητο και ανεπηρέαστο από την εκδήλωση ή τη μη εκδήλωση μέσα στην κενότητά του.

Η αιτία της εμφάνισης του Κέτερ, της πρώτης Σεφίρα, αυτό του κεντρικού αδιάστατου Σημείου, προκαλεί τρομερά προβλήματα. Ο Λάο Τσε διδάσκει ότι: “Το Ταό δημιούργησε την Ενότητα, η Ενότητα δημιούργησε την Τριάδα και η Τριάδα όλα τα υπάρχοντα πράγματα”. Η δογματική Καββάλα του ραβίνου Αζαριήλ συμπεραίνει ότι το Αϊν Σοφ δεν ήταν σε θέση να δημιουργήσει άμεσα τον Κόσμο (τη δέκατη Σεφίρα), αλλά τον έκανε με τη μεσολάβηση του Κέτερ, το οποίο με τη σειρά του ανέπτυξε τα άλλα Σεφιρόθ ή δυνάμεις, μεσουρανώντας στο Μαλκούτ και το εξωτερικό σύμπαν. Το Ζοχάρ επαναλαμβάνει αυτή την υπόθεση. Υπάρχει όμως μια δυσκολία, εφόσον είναι φανερά αδύνατο για κάτι το τόσο αφηρημένο σαν το Μηδέν κάνει οτιδήποτε. Στο μνημειώδες έργο της Η Μυστική Δοξασία, η Μπλαβάτσκι αναγνωρίζει αυτή τη δυσκολία και προσπαθεί να λύσει το πρόβλημα δηλώνοντας ότι το Απόλυτο (Αΐν), αν και το ίδιο παραμένει ακατανόητο, έχει διάφορες όψεις από τις οποίες μπορούμε να το εξετάζουμε – το Άπειρο Διάστημα, την Αιώνια Διάρκεια και την Απόλυτη Κίνηση. Η τελευταία όψη εκφράζεται παραστατικά από την ιδουϊστική έκφραση της Μεγάλης Αναπνοής του Μπράχμα, που συνεχώς πηγαίνει και έρχεται, δημιουργώντας και καταστρέφοντας τους κόσμους. Με την κυκλική εισπνοή το σύμπαν αποσύρεται και παύει να υπάρχει. Όμως με την εκπνοή αρχίζει η εκδήλωση με την εμφάνιση ενός λάγια ή ουδέτερου κέντρου που ονομάζουμε Κέτερ. Αυτός ο κυκλικός ή περιοδικός νόμος της κοσμικής εκδήλωσης δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά η Θέληση του Απόλυτου για εκδήλωση. Σε αυτή την περίπτωση, αναγκαζόμαστε με κάθε βεβαιότητα να επιστρέψουμε στο παλιό αξίωμα: ότι το Απόλυτο εκδηλώνει το σημείο λάγια ή Κέτερ από το οποίο σταδιακά απορρέουν τα πάντα.

Ένα άλλο σύστημα έχει την άποψη πως το σύμπαν είναι το αιώνιο ερωτικό παιχνίδι (λίλα, στα Σανσκριτικά) δύο δυνάμεων, με τη θετική να κατέχει το κεντρικό σημείο το Χαντίτ. Η αρνητική καλύπτει το Απόλυτο Διάστημα. Αυτή η τελευταία απεικονίζεται σαν τη Βασίλισσα του Διαστήματος τη Νουίτ – την γαλαζοβλέφαρη κόρη του Δειλινού - που λέει: “Χωρίστηκα για χάρη της αγάπης, για την ευκαιρία της ένωσης. Αυτή είναι η δημιουργία του κόσμου, ώστε ο πόνος του χωρισμού είναι σαν ένα τίποτε και η χαρά της διάλυσης είναι τα πάντα”.

Πάντως, κατά τη δική μας καββαλιστική θεώρηση, οι διανοητικές μας λειτουργίες είναι ανίκανες να λύσουν παρόμοια ανυπέρβλητα φιλοσοφικά προβλήματα – γεγονός που ορισμένοι φλύαροι Καββαλιστές συνεχώς αγνοούν ή ξεχνούν. Θα ήταν περισσότερο ορθό να παραδεχτούμε ότι δεν μπορούμε να εξετάσουμε λογικά την ύπαξη της πρώτης Σεφίρα από την οποία εκπορεύτηκαν τα πάντα.

ISRAEL REGARDIE

Η ΚΑΒΒΑΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΤΗΣ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΟΝΤΟΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ

ΧΟΧΜΑ – ISRAEL REGARDIE

Η πρώτη σεφίρα (η ουσία της Ύπαρξης – Πνέυμα – Ύλη ) περιείχε ουσιαστικά και δυνητικά τα υπόλοιπα εννέα Σεφιρόθ, τα οποία εκπόρευσε με έναν τρόπο που μπορεί να διατυπωθεί με μαθηματικούς όρους. Ο Σ. Λ. Μακ-Γκρέγκορ Μάδερς θέτει το ερώτημα “Πως μπορεί να βρεθεί ο αριθμός Δύο”, και απαντάει στην Εισαγωγή της Αποκαλυμμένης Καββάλα:

“Μέσω αυτοανάκλασης. Επειδή, ενώ το 0 είναι αόριστο, το 1 είναι ορισμένο. Και το αποτέλεσμα κάποιου ορισμού είναι ο σχηματισμός ενός Ειδώλου, ενός διπλότυπου ή εικόνας, του καθορισμένου πράγματος.

Έτσι, λοιπόν, αποκτάμε μια δυάδα που αποτελείται από το 1 και την αντανάκλασή του. Επίσης, τώρα, έχουμε την έναρξη ενός σταθερού κραδασμού, επειδή ο αριθμός 1 κραδαίνεται εναλλακτικά από την αμεταβλητότητα στο ορισμένο και πάλι στην αμεταβλητότητα”.

Ο Ισαακ Ιμπν Λατίφ (Isaac Ibn Latif) (1220-1290 μ.Χ.) δίνει επίσης ένα μαθηματικό ορισμό για τη διαδικασία της εξέλιξης:

“Καθώς επεκτείνεται το σημείο και γίνεται γραμμή, η γραμμή σε επίπεδο, το επίπεδο γίνεται σώμα, έτσι ξεδιπλώνεται και η εκδήλωση του Θεού”.

Εάν προσπαθήσουμε για μια στιγμή να σκεφτούμε ποια είναι η ουσιαστική διαφοροποίηση της Ύπαρξης, θα καταλήγαμε ότι, από όσο μπορούμε να καταλάβουμε, είναι ένα συν και ένα πλην, θετικό και αρνητικό, αρσενικό και θηλυκό, και έτσι θα ήταν φυσικό αναμενόμενο να βρούμε στο Δέντρο της Ζωής ότι οι δύο εκπορεύσεις του Κέτερ έχουν αυτά τα χαρακτηριστικά. Συνεπώς η δεύτερη Σεφίρα, το Χόχμα ή Σοφία, είναι αρσενικό, δυνατό και ενεργητικό. Ονομάζεται Πατέρας, το Θεϊκό του όνομα είναι Γιαχ και ο αποδιδόμενος χορός των Αγγέλων είναι οι Οφανίμ.

Ο Ταχουτί ή Θοθ αντιστοιχεί σε αυτή τη Σεφίρα της Σοφίας, επειδή ήταν ο θεός της γραφής, της μάθησης και της μαγείας. Ο Θοθ παριστάνεται με κεφάλι Ίβιδας και σε ορισμένες περιπτώσεις έχει σαν ακόλουθους ένα μεγάλο πίθηκο ή έναν μπαμπουίνο. Η Παλλάδα Αθηνά, η θεά της Σοφίας που αναπήδησε πάνοπλη από το κεφάλι του Δία, ταιριάζει στο Χόχμα, εφόσον είναι η δωρήτρια των διανοητικών χαρισμάτων και διατηρούνται αρμονικά στη φύση της η δύναμη και η σοφία. Στην ελληνική μυθολογίς παρουσιάζεται σαν προστάτρια της ανθρώπινης ζωής και λέγεται πως εκείνη ίδρυσε το αρχαίο δικαστήριο του Αρείου Πάγου στην Αθήνα. Στο ρωμαϊκό πάνθεον είναι η Μινέρβα (Minerva), της οποίας το όνομα, σύμφωνα με τους φιλολόγους, περιέχει τη ρίζα mens που σημαίνει σκέφτομαι. Σύμφωνα με αυτό, λοιπόν, είναι η προσωποποιημένη δύναμη της σκέψης. Μια άλλη αιγυπτιακή αντιστοιχία είναι η Μάατ, η Θεά της Αλήθειας, που συνδέεται με το Θοθ. Ο έναστρος Ουρανός και ο Ερμής, σαν Λόγος και Διαβιβαστής της επιρροής από το Κέτερ, μπορούν επίσης να θεωρηθούν αντιστοιχίες. Η θετική όψη Γιανγκ του Ταοϊσμού θα μπορούσε να αποδοθεί σε αυτή τη Σεφίρα.

Το Χόχμα είναι το ζωτικό ενεργοποιό στοιχείο της ύπαρξης, το Πνεύμα ή το Πουρούσα της ινδικής φιλοσοφίας Σάνκια με το οποίο υπαινίσσεται η βασική αλήθεια που υποκρύπτεται σε όλες τις εκδηλώσεις της Συνείδησης. Στο σύστημα της Μπλαβάτσκι, το Χόχμα θα ήταν εκείνο που ονομάζεται Μαχάτ ή “Κοσμικός Ιδεασμός”. Για τους κινέζους Βουδιστές είναι το Κβαν Σι Γιν, ενώ για τους Ινδούς είναι ο Βινσού και Ισβάρα. Το Χόχμα είναι η Λέξη, ο Λόγος των Ελλήνων, και Μεμράχ του Ταργκούμ. Το Σεφερ Γετζιρά το ονομάζει “φωτισμένη Διάνοια”. Πλανήτης του είναι ο Ουρανός, παρόλο που η παράδοση αντιστοιχεί εδώ στο Ζωδιακό κύκλο.

Το χρώμα του είναι το γκρι. Το άρωμά του ο ορχεοειδής Μόσχος και το φυτό του ο Αμάραντος, που είναι το λουλούδι της αθανασίας. Από τις κάρτες των Ταρώ το αποδίδονται τα τέσσερα Δυάρια. Πολύτιμος λίθος του είναι το σε σχήμα άστρου ρουμπίνι, που δείχνει την αρσενική ενέργεια του δημιουργικού Άστρου, καθώς και το Τυρκουάζ που υπαινίσσεται το Μαζλότ, το Ζωδιακό κύκλο.

Το Ζοχάρ αντιστοιχεί στο Χόχμα το Γιοντ το πρώτο γράμμα του Τετραγράμματου ΙΧΒΧ, που αποτελεί έναν τύπο που θα εξηγηθεί αργότερα. Οι τέσσερις Βασιλιάδες των Ταρώ αποδίδονται επίσης στο Γιοντ. Οι αποδόσεις του Τετραγράμματου θα έπρεπε να μελετηθούν πολύ προσεκτικά, επειδή αρκετή από τη θεωρία του Ζοχάρ έχει να κάνει με αυτές.

ISRAEL REGARDIE

Η ΚΑΒΒΑΛΑ και τα Σύμβολά της

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΟΝΤΟΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ

ΚΕΤΕΡ – ISRAEL REGARDIE

Για να συνειδητοποιήσει τον εαυτό του, ή για να αυτοπροσδιοριστεί, το Αϊν (βλέπε    ΑΪΝ – ISRAEL REGARDIE) γίνεται Αϊν Σοφ (Απειρο) και στη συνέχεια Αϊν Σοφ Αούρ, το Απόλυτο Απεριόριστο Φως (το Νταϊβαπρακρίτι των Βεντατιστών Βραχμάνων και το Αντι-Μπούντα ή Αμιτάμπα των βουδιστών) το οποίο τότε συστέλλεται (Τσιμτσούμ, σύμφωνα με το Ζοχάρ) και συγκεντρώνεεται σε ένα κεντρικό χωρίς διαστάσεις Σημείο – το Κέτερ, το Στέμμα, το οποίο αποτελεί την πρώτη Σεφίρα του Δέντρου της Ζωής.

Η ίδια ιδέα εκφράστηκε και με έναν άλλο τρόπο. Μέσα στην κατάσταση της αφηρημένης αρνητικότητας, οι Στροβιλιζόμενες Δυνάμεις (Ρασίς Χα Γκιλγκολίμ) προμηνύουν την πρώτη εκδήλωση του Αρχέγονου Σημείου (Νεκουντά Ρισονά), το οποίο γίνεται η πρωταρχική ρίζα από όπου εκπορεύεται καθετί άλλο. Το Κέτερ είναι η ανεξιχνίαστη Μονάδα, η ρίζα όλων των πραγμάτων, που οριζεται από τον Λάιμπνιτζ – αναφορικά με την τελική φύση των φυσικών πραγμάτων και την έσχατη ενότητα της συνείδησης – σαν ένα μεταφυσικό σημείο, ένα κέντρο πνευματικής ενέργειας, αόρατο και χωρίς έκταση, γεμάτο ακατάπαυστη ζωή, δραστηριότητα και δύναμη. Είναι το πρωτότυπο οτιδήποτε πνευματικού και πραγματικά, καθετί άλλου που υπάρχει στον κόσμο.

Σχετικά με αυτό ο αναγνώστης καλά θα κάνει να κρατήσει στο νου του το ακόλουθο απόσπασμα από το Μυστηριώδες Σύμπαν, όπου ο σερ Τζέιμς Τζινς γράφει:

«Τούτο αποδεικνύει πως ένα ηλεκτρόνιο θα πρέπει, κατά κάποιο τρόπο τουλάχιστον, να καταλαμβάνει όλο το διάστημα... Εκείνοι (ο Φαραντέι και ο Μάξγουελ) απεικόνισαν ένα ηλεκτρισμένο μόριο... το οποίο εξαπέστειλε... «γραμμές δύναμης» μέσα σε όλο το διάστημα.

Οι Καββαλιστές θεώρησαν δεδομένα δέκα Σεφιρόθ, επειδή γι’ αυτούς το δέκα ήταν τέλειος αριθμός, ο οποίος περιλάμβανε κάθε ψηφίο χωρίς επανάληψη και περιείχε τη συνολική ουσία όλων των αριθμών. Ο Ισαάκ Μάγιερς γράφει ότι το 0-1 καταλήγει στο 1-0 και ο Κορντοβέρο στο Παρντίς Ριμονίμ μονολογεί: «Ο αριθμός δέκα περικλείει όλους τους αριθμούς. Δεν υπάρχει άλλος αριθμός έξω από αυτόν, επειδή ό,τι είναι πέρα από το δέκα επιστρέφει ξανά στις μονάδες».

Το Κέτερ, το Στέμμα, είναι η πρώτη Σεφίρα. Σαν πρώτη Αιτία ή Δημιουργός αποκαλείται επίσης Μακροπρόσωπος, ή Μεγάλη Οψη, στο Ζοχάρ. Ο αριθμός Ενα έχει καθοριστεί από το Θέωνα το Σμυρναίο σαν «η αρχή και το στοιχείο των αριθμών, το οποίο – παρόλο που πολλαπλασιάζεται, ελαττώνεται με αφαίρεση, το ίδιο στερείται κάθε αριθμού – παραμένει σταθερό και καθορισμένο». Οι Πυθαγόριοι έλεγαν ότι η Μονάδα είναι η αρχή όλων των πραγμάτων, ενώ της απέδωσαν, σύμφωνα με τον Πλώτιο τα ονόματα του Θεού και τη θεώρησαν Πρώτη ανάμεσα σε όλα τα πράγματα, Δημιουργό όλων των πραγμάτων. Είναι η πηγή των Ιδεών.

Η δογματική Καββάλα αντιστοιχεί σε κάθε Σεφίρα διάφορες διάνοιες, που αποκαλούνται Θεοί, Ντγιαν Τσόχαν, Αγγελοι, Πνεύματα κλπ., επειδή όλο το σύμπαν, σύμφωνα με αυτή τη φιλοσοφία, καθοδηγείται και εμψυχώνεται από ολόκληρες ιεραρχίες αισθανόμενων όντων, καθένα από τα οποία έχει μια ιδιαίτερη λειτουργία και αποστολή και που διφέρουν ανάλογα με το βαθμό και την κατάσταση συνείδησης και διάνοιας. Δεν υπάρχει παρά μια αόρατη και απόλυτη συνείδηση που διαπερνάει κάθε μόριο και απειροστό σημείο του εκδηλωμένου σύμπαντος, του Διαστήματος. Αλλά η πρώτη του διαφοροποίηση, λόγω εκπόρευσης ή αντανάκλασης, είναι καθαρά πνευματική και εκδηλώνει έναν αριθμό «όντων» που μπορούμε να αποκαλέσουμε Θεούς, η συνείδηση των οποίων είναι τέτοιας απεριόριστης και μεγαλειώδους φύσης, ώστε υπερβαίνουν την αντίληψή μας. Κατά μια άποψη, οι «Θεοί» είναι οι δυνάμεις της Φύσης. Τα «Ονόματά» τους είναι οι νόμοι της φύσης. Κατά συνέπεια είναι αιώνιοι, πανταχού παρόντες και παντοδύναμοι – ωστόσο, μόνο για τον κύκλο του χρόνου, όσο άπειρος κι αν είναι αυτός, στον οποίο εκδηλώνονται ή προβάλλονται.

Τα ονόματα των Θεών είναι σημαντικά, επειδή, κατά τη μαγική διδασκαλία, η γνώση του ονόματος μια διάνοιας προσδίδει αυτόματα έναν ιδιαίτερο έλεγχο επάνω της. Ο καθηγητής Γ. Μ. Φλίντερς Πετριέ (W. M. Flinders Petrie), στη μικρή πραγματεία του σχετικά με τη Θρησκεία της Αρχαίας Αιγύπτου, δηλώνει ότι «η γνώση του ονόματος ήταν αιτία να παραδώσει τα όπλα ο κάτοχός του».

Στο Στέμμα, στο πρώτο ψηφίο, αποδίδεται το Θεϊκό όνομα ενεγιέχ, που μεταφράζεται «Εγώ θα είμαι», υποδηλώνοντας καθοριστικά ότι το σχήμα της Φύσης δεν είναι στατικό, ούτε είναι ένα σύστημα ύπαρξης όπου οι δημιουργικές πράξεις έχουν προ πολλού τελειώσει, αλλά είναι ζωντανό, προοδευτικό, συνε΄χως δημιουργούμενο. Εδώ αποδίδεται ο Αιγυπτιακός Θεός Φθα, ο οποίος – πάλι σύμφωνα με τον καθηγητή Φλίντερς Πετριέ – ήταν ένας από τους αφηρημένους Θεούς (σε αντιδιαστολή με τους ανθρώπινους ή κοσμικούς) και δημιουργός του κοσμικού αυγού. Ταιριάζει επίσης ο Αμων-Ρα (με τον οποίο ταυτίστηκε ο Οσιρις) ο βασιλιάς των Θεών και «Κύριος των Θρόνων του Κόσμου». Το ελληνικό αντίστοιχο είναι ο Ζευς – γνωστός στη Ρωμαϊκή Θεογονία σαν Γιούπιτερ (Jupiter) – ο μεγαλύτερος των Ολυμπίων Θεών, που γενικά παρουσιάζεται σαν Παντοδύναμος Πατέρας και βασιλιάς Θεών και Ανθρώπων. Οι Ρωμαίοι λάτρευαν το γιούπιτερ σαν Κύριο του Ουρανού, ανώτερο και δυνατότερο μεταξύ των Θεών και τον ονόμασαν Αριστο και Υψιστο. Στην ινδική παράδοση είναι ο Μπράχμα ο δημιουργός, από τον οποίο εκπορεύτηκαν οι επτά Πραγιαπάτι (Prajapati) – τα δικά μας επτά κατώτερα Σεφιρόθ – και που με δική του εντολή αποτελείωσαν τη δημιουργία του κόσμου.

Το διαμάντι αποδίδεται στο Κέτερ, επειδή είναι το πιο μόνιμο και ακτινοβόλο από τους πολύτιμους λίθους. Επίσης, για διάφορους λόγους, οι αρχαίοι αντιστοιχησαν τον Κύκνο σε αυτό τον αριθμό. Οι μύθοι όλου του κόσμου θεωρούν τον Κύκνο (Χάνσα) γάλα ανακατεμένο με νερό, εκείνος τα ξεχώριζε, πίνοντας το γάλα ανακατεμένο με νερό – ήθελαν προφανώς να δείξουν την υπερβατική σοφία του. Το Γεράκι αντιστοιχεί επίσης σε αυτή τη Σεφίρα. Αν σκεφτούμε ότι το Κέτερ είναι η Μονάδα, η ατομική θεώρηση, μπορούμε να καταλάβουμε ότι το Γεράκι αποδίδεται εεδώ λόγω της συνήθειάς του να παραμένει ακίνητο στον αέρα και να παρατηρεί τη γη από το γαλανό αιθέρα, βλέποντας τα πάντα με απόλυτα αποσπασμένο βλέμμα.

Το άμπαρο αυτό το σπανιότατο και πολυτιμότερο από όλα τα αρώματα – παρόλο που το ίδιο δεν έχει πολύ άρωμα, θεωρείται ανεκτίμητο σαν βάση σύνθεσης αρωμάτων, επειδή τα αναδεικνύει κατά τον καλύτερο τρόπο όταν αναμιχθεί μαζί τους – βρίσκει τη θέση του σε αυτή την κατηγορία ιδεών. Το χρώμα που αποδίδεται στο Κέτερ είναι το Λευκό και η αντιστοιχία στα Ταρώ είναι οι τέσσερις Ασοι. Στο Σέφερ Γετσιρά αποκαλείται: «Η Θαυμαστή ή Κρυμμένη Διάνοια».

Σύμφωμα με τα Σχόλια στα Δέκα Σεφιρόθ του ραβίνου Αζαριήλ, κάθε Σεφίρα έχει τρεις διακριτικές ποιότητες. Πρώτο, έχει τη δική της σεφιροθική λειτουργία, που ήδη περιγράφτηκε. Δεύτερο, είναι δεκτική ως προς τα προηγούμενα Σεφιρόθ, ή, στην περίπτωση του Κέτερ, ως προς το Ανεκδήλωτο. Και τρίτο, μεταβιβάζει τη δική της φύση και ό,τι δέχτηκε από επάνω στα κατώτερα Σεφιρόθ.

ISRAEL REGARDIE

Η ΚΑΒΒΑΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΤΗΣ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΟΝΤΟΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ

ΤΑ ΕΞΙ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΟΥ ΕΥΔΟΞΟΥ – ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΚΛΕΙΔΙ – ISRAEL REGARDIE

Marc Johnson~Bass, Peter Erskine~Drums,
John Scofield~Guitar, Bill Frisell~Guitar

1.Το Πρώτο Κλειδί είναι αυτό που ανοίγει τις σκοτεινές φυλακές, μέσα στις οποίες είναι κλεισμένο το Θείο. Είναι αυτό που γνωρίζει πως να εξάγει το σπόρο από το σώμα και αυτό που σχηματίζει τη Φιλοσοφική Λίθο με την ένωση του πνεύματος και του σώματος – του θείου με τον υδράργυρο.

2. Ο Ερμής υπέδειξε τη λειτουργία του Πρώτου Κλειδιού με τούτα τα λόγια: Μέσα στο σπήλαιο των μετάλλων υπάρχει κρυμμένη η Λίθος, που είναι σεβάσμια και εξαίσια στο χρώμα, ένας νους μεγαλειώδης και μια ανοιχτή θάλασσα.

3. Τούτη η Λίθος έχει μια λαμπρότητα. Περιέχει ένα Πνεύμα μεγαλειώδους αρχής. Είναι η Θάλασσα των Σοφών, μέσα στην οποία αναζητούν τον μυστηριώδη Ιχθύ.

4. Όμως, οι λειτουργίες των τριών σχετίζονται αναλογικά μεταξύ τους και οι φιλόσοφοι μιλούν διφορούμενα, έτσι που να παραπλανηθούν εκείνοι οι οποίοι δε διαθέτουν τα μάτια του Λύγκα και να χαθούν μέσα σε αυτό το λαβύρινθο, απ' όπου είναι πολύ δύσκολο να βγού. Στην πραγματικότητα, όταν νομίζεις ότι μιλούν για μια συγκεκριμένη εργασία, εκείνοι συχνά εννοούν κάποια άλλη.

5. Πρόσεξε, λοιπόν, να μην παραπλανηθείς, επειδή αληθεύει ότι σε κάθε έργο ο Σοφός Καλλιτέχνης θα πρέπει να διαλύσει το σώμα με το πνεύμα. Οφείλει να κόψει το κεφάλι του Κόρακα, να λευκάνει το Μαύρο και να ζωντανέψει το Λευκό. Εντούτοις είναι σωστό για το Σοφό Καλλιτέχνη, κατά το Πρώτο Εργο, να κόβει το κεφάλι του Μαύρου Δράκοντα και του Κόρακα.

6. Οπότε ο Ερμής λέγει: Αυτό που έχει ο Κόρακας είναι η αρχή τούτης της Τέχνης. Λάβε υπ' όψιν ότι με την αφαίρεση του μαύρου, του βρώμικου και του δύσοσμου καπνού του πιο Σκοτεινού Μαύρου, σχηματίζεται η αστρική, η λευκή και περίλαμπρη Λίθος, η οποία περιέχει στις φλέβες της το αίμα του Πελαργού. Με αυτόν τον Πρώτο Εξαγνισμό της Λίθου και με τούτη τη λαμπρή λεύκανση τελειώνει το έργο του Πρώτου Κλειδιού.

ISRAEL REGARDIE

Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΛΙΘΟΣ

ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΟΝΤΟΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ  

ΑΪΝ – ISRAEL REGARDIE

Το σύμπαν, σάν το συνολικό άθροισμα όλων των πραγμάτων και των ζωντανών πλασμάτων, θεωρείται ότι έχει την πρωταρχική πηγή του στο Απειρο Διάστημα, Αϊν το Ουδέν ή το Παραμπράχμαμ, η Αναίτια Αιτία όλης της εκδήλωσης. Στο Ζοχάρ αναφέρεται:

“Προτού δώσει κάποιο σχήμα στον κόσμο, προτού δημιουργήσει κάποια μορφή, Εκείνος ήταν μόνος, χωρίς μορφή, όμοιος με το τίποτε. Ποιός θα μπορούσε να Τον εννοήσει όπως ήταν τότε, πριν τη Δημιουργία, αφού δεν είχε μορφή;”

Το Αϊν δεν είναι μια ύπαρξη. Είναι τίποτε. Αυτό που είναι ακατανόητο, άγνωστο, και μη αναγνωρίσιμο δεν υπάρχει – τουλάχιστον, για να είμαστε ακριβέστεροι, όσον αφορά τη δική μας συνείδηση. Η Μπλαβατσκι καθορίζει αυτή την αρχέγονη πραγματικότητα σαν μια αρχή, Αιώνια, Απεριόριστη, και Πανταχού Παρούσα, για την οποία όλες οι θεωρίες είναι απολύτως αδύνατες, εφόσον υπερβαίνει σε τέτοιο βαθμό την ανθρώπινη αντίληψη και σκέψη, ώστε απλά θα μειωνόταν από κάθε συγκριτική αναφορά.

Η φύστη του Αϊν είναι άγνωστη, ασύλληπτη και ανείπωτη. Ο ραβίνος Αζαριήλ μπεν Μεναχέμ (γεν. 1160 μ.Χ.), μαθητής του Ισαακ του τυφλού, αναφέρει ότι το Αϊν δεν μπορεί να γίνει κατανοητό από τη διάνοια, ούτε να περιγραφτεί με λέξεις, επειδή δεν υπάρχει γράμμα ή λέξη για να το περιγράψει.

Σε ένα άλλο σημαντικό σύστημα, αυτή η ιδέα παρουσιάζεται πολύ γραφικά και παραστατικά σαν τη θεά Νουίτ, τη Βασίλισσα του Απόλυτου Διαστήματος και της γυμνής λαμπρότητας του νυχτερινού ουρανού – η Γυναίκα που “διαχέει το γάλα των άστρων (κοσμική σκόνη) από τις θηλές της”.

Είναι το Απόλυτο ή το Αγνωστο του Αγνωστικισμού, όπως διατυπώθηκε από το Χέρμπερτ Σπένσερ (Herbert Spencer) το τρισμέγιστο Σκότος της Αιγυπτιακής ιερατικής κάστας. Και το Κινέζικό Ταό, το οποίο “ομοιάζει με την κενότητα του Χώρου” και “δεν έχει Πατέρα. Είναι πέρα από κάθε σύλληψη, ανώτερο και από το ανώτατο”. Σε ένα διαλογισμό του Τσουανγκ Τσου βρίσκουμε ότι “Το Ταό δεν μπορεί να υπάρχει. Αν υπήρχε δε θα μπορούσε να είναι ανύπαρκτο... Το Ταό είναι κάτι πέρα από τις υλικές υπάρξεις. Δεν μπορεί να αποδοθεί ούτε με λόγια, ούτε με σιωπή. Σε εκείνη την κατάσταση, η οποία δεν είναι λόγος, ούτε σιωπή, μπορεί να κατανοηθεί η υπερβατική του φύση”. Σε αυτή την καββαλιστική αντίληψη ή την αρχή του Μηδέν, θα αντιστοιχούσε ο ορισμός του Μπαρούχ Σπινόζα για τον Θεό ή την Ουσία: “Αυτό που για τη σύλληψή του δεν προϋποθέτει την κατανόηση κανενός άλλου πράγματος”.

Κάποιο από τα πολλά ινδικά σύμβολα που παριστάνουν αυτό το Μηδέν, ήταν και το ερπετό Ανάντα, το οποίο περιέκλειε το Σύμπαν και δάγκωνε την ουρά του, αναπαριστώντας έτσι την περιοδική φύση του Απείρου.

ISRAEL REGARDIE

Η ΚΑΒΒΑΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΤΗΣ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΟΝΤΟΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ