Το γουρούνι [ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ] – William Hope Hodgson

...Για ίσως ένα ολόκληρο λεπτό παρέμεινα κοιτάζοντας βαθιά στα σκοτάδια, σ' εκείνο το πράγμα που αιωρείτο στο ασύλληπτο κενό, σαν να 'ταν κάποιος αλαργινός πλανήτης με πεθαμένο ασπριδερό χρώμα. Και μετά απλώς συνήλθα μ' ένα απότομο σκίρτημα, έτσι θα μπορούσε να το πει κανείς, έχοντας τον πλήρη έλεγχο του εαυτού μου. Αυτό γιατί, όπως λίγη υπερένταση παραπάνω μου είχε προκαλέσει το παθητικά χρήσιμο μούδιασμα της παραζάλης, έτσι και τούτο το ξαφνικά κατακλυσμικά υπέρτατο γεγονός της φρίκης είχε επιφέρει, με τη σειρά του, τη μεταπήδηση από την αδράνεια στη δράση. Μέσα σε μια στιγμή πέρασα από την κατάσταση της πλήρους απάθειας σ' εκείνη της έντονης ενεργητικότητας.

Ήξερα ότι, χάρη σε κάποιο τυχαίο συμβάν, είχα ξεπεράσει κάθε προηγούμενο όριο, ότι στεκόμουν τώρα εκεί όπου καμία ανθρώπινη ψυχή δε θα έπρεπε να βρίσκεται, και ότι σε ελάχιστα από τα ασήμαντα λεπτά του χρόνου της γης μπορεί να ήμουν νεκρός.

Κατά πόσο ο Μπαίηνς είχε περάσει το «σημείο που δεν έχει γυρισμό» ήταν κάτι που δεν το ήξερα. Τον ακούμπησα προσεκτικά αλλά σβέλτα στο πάτωμα γυρισμένο στο πλευρό του, μεταξύ των εσωτερικών κύκλων – δηλαδή ανάμεσα στο βιολετή και το λουλακή κύκλο – όπου και παρέμεινε γρυλίζοντας σιγανά. Νιώθοντας ότι η φοβερή στιγμή είχε φτάσει τράβηξα το αυτόματο πιστόλι μου. Σκεφτόμουν ότι θα ήταν καλύτερα να φροντίσω εγώ για το τέλος μας πριν μας πλησιάσει πιο κοντά εκείνο το πράγμα από τα βάθη. Γιατί, στην κατάσταση στην οποία βρισκόταν ο Μπαίηνς, από τη στιγμή που θα έμπαινε στο πεδίο επιρροής των – ας τις πούμε κι έτσι - «επαγωγικών δυνάμεων» του τέρατος, θα έπαυε να είναι άνθρωπος. Όπως και στην περίπτωση του Άστερ ο οποίος έμεινε έξω από τα πεντάλφα στην Υπόθεση του Μαύρου Πέπλου, θα συνέβαινε τότε κάτι που μόνον ως παθολογική, ψυχολογική αλλαγή θα μπορούσε να το περιγράψει κανείς – με άλλα λόγια, θα σήμαινε έναν κυριολεκτικό αφανισμό της ψυχής.

Αλλά τότε κάτι φάνηκε να μου λέει να μην πυροβολήσω. Ίσως αυτό ν' ακούγεται λίγο σαν δεισιδαιμονία, αλλά είναι γεγονός ότι σκόπευα να σκοτώσω τον Μπαίηνς εκείνη τη στιγμή, και αυτό που με σταμάτησε ήταν ένα σαφές μήνυμα από έξω.

Σας διαβεβαιώνω, ήταν κάτι που έκανε μια μεγάλη ελπίδα ν' αναπτερωθεί μέσα μου, γιατί κατάλαβα ότι ήταν μια παρέμβαση των δυνάμεων οι οποίες εξουσιάζουν το στροβίλισμα του εξώτερου κύκλου. Αλλά αυτό το ίδιο το γεγονός της παρέμβασης αποτελούσε μια επιπλέον απόδειξη του τρομερού ψυχικού κινδύνου που αντιμετωπίζαμε, γιατί αυτή η ανεξιχνίαστη Προστατευτική Δύναμη δεν παρεμβαίνει παρά μονάχα για να μπει ανάμεσα στην ανθρώπινη ψυχή και τις Εξώτερες Τερατώδεις Οντότητες.

Την ίδια στιγμή που έλαβα το μήνυμα, ανασηκώθηκα σαν αστραπή και κατευθύνθηκα προς το πηγάδι, δρασκελίζοντας το βιολετή κύκλο και πηγαίνοντας κατευθείαν προς το στόμα του σκότους. Έπρεπε ν' αποτολμήσω αυτό το ρίσκο προκειμένου να φτάσω έτσι στον πίνακα ελέγχου, ο οποίος βρισκόταν στο γυάλινο ράφι κάτω από την τάβλα του τραπεζιού στο κέντρο.

Δεν μπορούσα ν' απαλλαγώ εντελώς από τη φρίκη της ιδέας ότι μπορεί να έπεφτα μέσα σ' εκείνο το φοβερό μαύρο χάος. Το πάτωμα είχε αρκετά στέρεη αίσθηση, αλλά ένιωθα σαν να βάδιζα πάνω απ'οένα μαύρο κενό, πάνω από μια αντεστραμμένη άναστρη νύχτα, με το πρόσωπο του Γουρουνιού να αναδύεται και να πλησιάζει από τα εκεα τα απύθμενα βάθη κάτω από τα πόδια μου – ένα σιωπηλό κι απίστευτο πράγμα που έβγαινε από την άβυσσο – ένα ασπρουλιάρο γουρουνίσιο πρόσωπο το οποίο φάνταζε σαν να αιωρείτο εκεί, πλαισιωμένο από τα απέρταντα σκοτάδια.

Με δύο γοργά νευρικά βήματα έφτασα στο τραπέζι το οποίο βρισκόταν εκεί στο κέντρο, με τα γυάλινα πόδια του να φαίνονται σαν να στηρίζονταν στο κενό. Άρπαξα τον πίνακα ελέγχου, τραβώντας έξω την πλακέτα από βουλκανίτη* με τους διακόπτες του μπλε κύκλου. Η μπαταρία που τροφοδοτούσε αυτόν τον κύκλο ήταν η δεξιά της σειράς των επτά, με την καθεμιά τους μαρκαρισμένη με το γράμμα του κύκλου της, έτσι ώστε σε ώρα ανάγκης να μπορώ να διαλέξω στα γρήγορα οποιαδήποτε από αυτές.

Καθώς ανέβαζα τον διακόπτη του μπλε είχα μια αρκετά δυσάρεστη προειδοποίηση για τους άγνωστους κινδύνους που ρισκάριζα μ' αυτή τη μικρή διαδρομή των δύο βημάτων. Γιατί εκείνη η φοβερή αίσθηση του ιλίγγου επέστρεψε ξαφνικά, και για μια φρικτή στιγμή ήταν σαν να έβλεπα τον κόσμο μέσα από μια θολούρα, σαν να επιχειρούσα να κοιτάξω μέσα από νερό.

Κάτω από μένα, πέρα χαμηλά ανάμεσα από τα πόδια μου, μπορούσα να διακρίνω το Γουρούνι το οποίο, κατά κάποιο περίεργο τρόπο, φαινόταν τώρα διαφορετικό – πιο σαφές, πιο κοντινό και πιο τεράστιο. Διαισθάνθηκα ότι με είχε πλησιάσει απότομα μέσα σε μια στιγμή. Και ξαφνικά είχα την εντύπωση ότι κατέβαινα ολόσωμος.

Είχα την αίσθηση μιας τρομερής δύναμης που προσπαθούσε να με σπρώξει πέρα από το χείλος εκείνου του πηγαδιού, αλλά χρησιμοποιώντας και την τελευταία σταγόνα θέλησης που είχε απομείνει μέσα μου βούτηξα μέσα από τη θολούρα που έκρυβε το καθετί από τα μάτια μου και κατάφερα να φτάσω ως το βιολετή κύκλο όπου βρισκόταν ξαπλωμένος ο Μπαίηνς.

Εκεί γονάτισα στηριγμένος στις φτέρνες μου, και με τα χέρια μου τεντωμένα ανασήκωσα προσεκτικά με το νύχι τη βάση από βουλκανίτη του μπλε κύκλου μέχρι που να χωρούν να περάσουν από κάτω οι άκρες των δαχτύλων μου. Αυτό το έκανα φροντίζοντας να μην απλώσω τα δάχτυλά μου πιο μέσα από την εσωτερική άκρη του φωτεινού σωλήνα, ο οποίος ήταν στηριγμένος σε μια βάση από βουλκανίτη πέντε πόντους πλατιά.

Με πολύ αργές κινήσεις στάθηκα πάλι όρθιος, ανασηκώνοντας μαζί μου και την πλευρά του μπλε κύκλου. Τα πόδια μου βρίσκονταν ανάμεσα στο λουλακή και το βιολετή κύκλο, έχοντας πλέον μόνον τον μπλε κύκλο ανάμεσα σ' εμένα και τον ακαριαίο θάνατο. Γιατί έτσι και είχε σπάσει ο γυάλινος σωλήνας του από την ασυνήθιστη καταπόνηση στην οποία τον είχα υποβάλει όταν τον σήκωνα, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα είχα αναχωρήσει, και πολύ γρήγορα, για τον άλλο κόσμο.

Έτσι παιδιά μπορείτε να φανταστείτε πως ένιωθα. Είχα την αίσθηση ενός δυσάρεστου αχνού μυρμηγκιάσματος το οποίο ήταν πιο έντονο στις άκρες των δαχτύλων και στους καρπούς μου, ενώ ο μπλε κύκλος φαινόταν να δονείται παράξενα σαν κάποια άγνωστα μικροσκοπικά σωματίδια να τον βομβάρδιζαν κατ' αμέτρητα εκατομμύρια. Κατά μήκος των φωτεινών γυάλινων σωλήνων και για περίπου μισό μέτρο δεξιά κι αριστερά των χεριών μου υπήρχε μια αλλόκοτη ομίχλη από μικροσκοπικές σπίθερς οι οποίες αναδεύονταν και στροβιλίζονταν, φτιάχνοντας έτσι ένα ασυνήθιστο φωτοστέφανο.

Δρασκελίζοντας το λουλακή κύκλο, άρχισα να σπρώχνω τον μπλε κύκλο προς τα έξω, ενάντια στον αργοκινούμενο τοίχο του μαύρου καπνού δημιουργώντας έτσι ένα κυματάκι από μικροσκοπικές ωχρές λάμψεις οι οποίες έγλειφαν τον κύκλο. Αυτές οι λάμψεις κινούνταν κατά μήκος του φωτεινού σωλήνα μέχρι που έφταναν στο σημείο όπου ο μπλε κύκλος διασταυρωνόταν με τον λουλακή, κι εκεί έσβηναν στον αέρα με ηχηρά τριζοβολητά.

Καθώς προχωρούσα αργά και προσεκτικά κρατώντας τον μπλε κύκλο, συνέβη κάτι το πολύ ασυνήθιστο, γιατί ο κινούμενος τοίχος του νέφους άρχισε να υποχωρεί από αυτόν, κάνοντας μια μεγάλη κοιλιά σκιάς, ενώ φαινόταν ν' αραιώνει μπροστά του. Ακουμπώντας την άκρη του κύκλου στο πάτωμα δρασκέλισα τον Μπαίηνς και πέρασα ίσια μέσα από το στόμιο του πηγαδιού, προκειμένου ν' ανασηκώσω την άλλη άκρη του κύκλου περνώντας τη πάνω από το τραπέζι. Ο κύκλος έτριξε σαν να ήταν έτοιμος να σπάσει στη μέση καθώς τον σήκωνα, αλλά τελικά πέρασε από πάνω σώος και ασφαλής.

Όταν κοίταξα πάλι προς τα βάθη εκείνης της σκιάς είδα πέρα χαμηλά το φοβερό ασπρουλιάρικο πρόσωπο του Γουρουνιού να αιωρείται εκεί, πλαισιωμένο από ένα κύκλο νύχτας. Παρατήρησα ότι λαμπύριζε πολύ αμυδρά – απλώς με μια αχνή φωτεινότητα. Και βρισκόταν πολύ κοντά – σχετικά. Κανένας δε θα μπορούσε να υπολογίσει αποστάσεις σ' εκείνο το μαύρο κενό.

Ανασηκώνοντας πάλι την άκρη του μπλε κύκλου όπως και πριν, τον προχωρησα ακόμη πιο έξω, μέχρι που ο μισός έφτασε να είναι πέρα από τον λουλακή. Στη συνέχεια σήκωσα τον Μπαίηνς και τον μετέφερα στο σημείο εκείνο του δαπέδου το οποίο ήταν εκτός της «άμυνας». Κατόπιν σήκωσα ξανά τον κύκλο και άρχισα να κάνω μπροστά όσο πιο γρήγορα τολμούσα, ανατριχιάζοντας κάθε φορά που έτριζαν οι αρμοί, καθώς το όλο κατασκεύασμα διαμαρτυρόταν για την καταπόνηση που του επέβαλα. Και σ' όλο αυτό το διάστημα ο περιστρεφόμενος τοίχος από τα θυσανωτά σύννεφα υποχωρούσε μακριά από το χείλος του μπλε κύκλου, κάνοντας ένα κοίλωμα με θαυμαστό τρόπο στην προσέγγισή του, σαν να τον φυσούσε προς τα πίσω κάποιος αθόρυβος άνεμος.

Από καιρού σε καιρό μικρές αναλαμπές φωτός είχαν αρχίσει να παίζουν πάνω από τον μπλε κύκλο, και άρχισα ν' αναρωτιέμαι κατά πόσο θα μπορούσε ν' αντέξει στην «τάση» μέχρι να τον σύρω πέρα από την άμυνα.

Από τη στιγμή που θ' απομακρυνόταν εντελώς, έλπιζα ότι οι αφύσικες εντάσεις θα κόπαζαν γύρω μας και ότι θα συγκεντρώνονταν πάλι κυρίως γύρω από την άμυνα και τις ελκτικές δυνάμεις της αρνητικής «τάσης».

Ακριβώς εκείνη τη στιγμή άκουσα ένα ξερό κρότο πίσω μου, και ο μπλε κύκλος τραντάχτηκε λίγο. Μόλις είχε περάσει εντελώς πάνω από το βιολετή και λουλακή κύκλο και είχε χτυπήσει στο πάτωμα. Την ίδια στιγμή ακούστηκε ένας σιγανός μακρόσυρτος θόρυβος σαν από μπουμπουνητό, καθώς κι ένα περίεργο μουγκρητό. Ο μαύρος περιστρεφόμενος τοίχος είχε αραιώσει από ολόγυρά μας και για μια ακόμη φορά το δωμάτιο φαινόταν πάλι καθαρά. Ωστόσο δεν είδα τίποτα εκεί εκτός από ένα σποραδικό περίεργο μπλε λαμπίρισμα από φως το οποίο διέτρεχε κυματιστά το πάτωμα.

Γυρίζοντας να κοιτάξω πίσω στην «άμυνα» πρόσεξα ότι ήταν κυκλωμένη από τον περιστρεφόμενο τοίχο του μαύρου νέφους, και φάνταζε πολύ παράξενη βλέποντας την από την έξω μεριά. Έμοιαζε σαν ένα πλακουτσό χωνί από στροβιλιζόμενη μαύρη ομίχλη το οποίο έφτανε από το πάτωμα ως το ταβάνι και λικνιζόταν αργά. Μέσα απ' αυτό μπορούσα να διακρίνω τη λάμψη, άλλοτε θολερά και άλλοτε καθαρά, από το λουλακή και το βιολετή κύκλο. Και τότε, ενώ τα παρατηρούσα όλα αυτά, ολόκληρο το δωμάτιο φάνηκε να πλημμυρίζει ξαφνικά από μια φοβερή παρουσία η οποία με συνέθλιβε με ένα βάρος φρίκης που ήταν η ίδια πεμπτουσία του ψυχικού ολέθρου.

Γονατίζοντας εκεί στον μπλε κύκλο πλάι στον Μπαίηνς, με τις ικανότητες μου για πρωτοβουλία ναρκωμένες και προσωρινά παραλυμένες, δεν μπορούσα να σκεφτώ κανένα άλλο σχέδιο σωτηρίας, και πραγματικά δε φαινόταν να με νοιάζει τίποτα εκείνη τη στιγμή. Ένιωθα ότι είχα ήδη ξεφύγει από τον άμεσο αφανισμό και η όλη υπερένταση με είχε φέρει σε μια κατάσταση εκπληκτικής αδιαφορίας προς οποιοδήποτε μικρότερο είδος φρίκης.

Σε όλο αυτό το διάστημα ο Μπαίηνς παρέμενε ξαπλωμένος και βουβός στο πλευρό του. Τον γύρισα ανάσκελα και τον κοίταξα προσεκτικά στα μάτια, φροντίζοντας, λόγω της κατάστασής του, να μην κοιτάξω μέσα σ' αυτά. Γιατί αν είχε περάσει πέρα από το «όριο που δεν έχει γυρισμό», κάτι τέτοιο θα ήταν επικίνδυνο. Θέλω να πω ότι, αν το «περιπλανώμενο» κομμάτι της υπόστασής του είχε αφομοιωθεί από το Γουρούνι, τότε ο Μπαίηνς θα ήταν ψυχικά ευάλωτος σ' αυτό, κι επιπλέον μπορεί να μην ήταν πια τίποτα περισσότερο από το εξωτερικό κέλυφος ενός ανθρώπου ποτισμένου με την ακτινοβολία της τερατώδους υπόστασης του Γουρουνιού. Στην τελευταία περίπτωση θα μπορούσε πλέον να λειτουργεί σαν κάτι το οποίο, μη διαθέτοντας καλύτερο όρο, θα το αποκαλούσα «ψυχικά μολυσματική δύναμη». Και μια τέτοια δύναμη, επειδή μεταδίδεται πιο εύκολα μέσω των ματιών, μπορεί να προκαλέσει ένα είδος εξαιρετικά επικίνδυνης εγκεφαλικής καταιγίδας.

Διαπίστωσα, ωστόσο, τα μάτια του Μπαίηνς είχαν μια ασυνήθιστα αγωνιώδη εσωτερική έκφραση. Όχι οι ίδιοι οι βολβοί, φυσικά, αλλά ένα είδος ανακλαστικού που μεταφέρεται από τα «μάτια του νου» σ' εκείνα του σώματος, προσδίδοντάς τους έτσι μια έκφραση της σκέψης αντί για της όρασης. Αναρωτιέμαι κατά πόσο έγινε κατανοητό αυτό που σας περιγράφω. Το πιάνετε;

Απότομα, από κάθε σημείο του δωματίου, ξέσπασε πάλι ο σαματάς από εκείνες τις οπλές, κάνοντας όλο το χώρο ν' αντιλαλεί από τον ήχο, λες και χίλια γουρούνια είχαν αλλάξει ξαφνικά από κατάσταση απόλυτης αδράνειας σ' εκείνη μιας ξέφρενης εφόρμησης. Ο όλος ορυμαγδός της ζωώδους οχλαγωγίας φάνηκε να θεριεύει σε ένα κύμα προς την κατεύθυνση του περιστρεφόμενου χωνιού από μαύρο καπνό το οποίο λικνιζόταν παράξενα καθώς ανέβαινε από το πάτωμα προς το ταβάνι γύρω από το βιολετή και το λουλακή κύκλο.

Μόλις ο ήχος κόπασε είδα ότι κάτι αναδυόταν από το κέντρο της «άμυνας». Υψωνόταν με μια αργή σταθερή κίνηση. Το έβλεπα ωχρόλευκο και πελώριο μέσα από την κυματιστή νεφελώδη δίνη – ένα τερατώδες ασπρουλιάρικο ρύγχος το οποίο αναδυόταν από εκείνη την ασύλληπτη άβυσσο... ξεπρόβαλλε ολοένα και πιο πολύ, σαν ένας πελώριος ασπριδερός όγκος. Μέσα από κάποιο αραίωμα του πέπλου των νεφών πρόλαβα και διέκρινα ένα μικρό μάτι... Ποτέ δεν πρόκειται να ξανακοιτάξω σε μάτια γουρουνιού χωρίς να νιώσω κάτι από αυτό που ένιωσα τότε. Ένα γουρουνίσιο μάτι μ' ένα δαιμονικό φως αποκρουστικής νοημοσύνης να λάμπει στα βάθη του...

_________________

*Παλαιό μονωτικό υλικό από βουλκανιζαρισμένο λάστιχο.

Ο Γιώργος Μπαλάνος μεταφράζει:

Όταν Ξυπνούν οι Εφιάλτες

Εκδόσεις Locus 7 2000

Η ΕΠΙΘΕΣΗ – Ουίλλιαμ Χόουπ Χάτζσον

Έφαγα κάμποση ώρα προσπαθώντας να βρω τρόπο να ενισχύσω την πόρτα του γραφείου μου. Τελικά κατέβηκα στην κουζίνα και, με κάποια δυσκολία, κουβάλησα πάνω μερικές χοντρές σανίδες. Αυτές τις σφήνωσα γυρτά πάνω της – πόρτα και πάτωμα – και κάρφωσα τις άκρες τους. Δούλεψα σκληρά για κάπου μισή ώρα και τελικά έκανα τη δουλειά όπως την ήθελα.

Ύστερα, νιώθοντας πιο ασφαλής, φόρεσα το σακάκι που είχα βγάλει για να δουλέψω και βάλθηκα να τελειώσω κάνα δύο βιαστικές εργασίες πριν γυρίσω ψηλά στον πυργίσκο. Ενώ ήμουν απασχολημένος με αυτές, άκουσα κάτι να πασπατεύει την πόρτα και να δοκιμάζει το πόμολο. Περίμενα δίχως να κάνω καθόλου θόρυβο. Σε λίγο άκουσα απέξω μερικά από τα Πλάσματα. Γρύλιζαν σιγανά μεταξύ τους. Για κάνα λεπτό οι κουβέντες τους σταμάτησαν και μετά, ύστερα από ένα σιγανό γρύλισμα, η πόρτα τραντάχτηκε από ένα τρομερό χτύπημα. Σίγουρα θα είχε σπάσει προς τα μέσα αν δεν είχα προλάβει να την ενισχύσω με τις σανίδες. Η επίθεση σταμάτησε το ίδιο απότομα όπως είχε αρχίσει, και ακολούθησαν νέες ψιθυριστές κουβέντες.

Τελικά ένα από τα πλάσματα έβγαλε ένα σιγανό τσίριγμα, και άκουσα κι άλλα να καταφθάνουν. Αντάλλαξαν πάλι σύντομες κουβέντες και σώπασαν. Κατάλαβα ότι είχαν καλέσει ενισχύσεις για την πόρτα. Κρίνοντας ότι τώρα ήταν η κρίσημη στιγμή, περίμενα με το ντουφέκι έτοιμο στο χέρι. Αν η πόρτα υποχωρούσε, τουλάχιστοθα ξεπάστρευα όσο πιο πολλά τέρατα κατάφερνα.

Ακούστηκε πάλι εκείνο το σιγανό σινιάλο τους, και για μια ακόμη φορά η πόρτα έτριξε κάτω από το βάρος της επίθεσης. Συνέχισαν τις προσπάθειες για ένα λεπτό περίπου, ενώ εγώ στεκόμουν ασάλευτος και πεθαμένος από την αγωνία. Περίμενα να δω από στιγμή σε στιγμή την πόρτα να γκρεμίζεται με πάταγο, πράγμα που ευτυχώς δεν έγινε. Τα στηρίγματα κράτησαν, και η επίθεση ήταν αποτυχημένη. Ακούστηκαν πάλι εκείνες οι φριχτές, γουρουνίσιες κουβέντες τους, και μου φάνηκε ότι κατέφθασαν και πρόσθετες ενισχύσεις.

Άρχισε πάλι μια νέα και μεγάλη συζήτηση, στη διάρκεια της οποίας η πόρτα τραντάχτηκε δοκιμαστικά κάμποσες φορές. Όταν οι κουβέντες σταμάτησαν κατάλαβα ότι ετοιμάζονταν για την τρίτη επίθεση με σκοπό να παραβιάσουν την πόρτα. Σχεδόν μ' έπιασε απόγνωση. Τα πρόσθετα στηρίγματα είχαν ζοριστεί πολύ από τις δύο προηγούμενες απόπειρες και φοβόμουν ότι δε θα άντεχαν σε μια τρίτη επίθεση.

Τη στιγμή εκείνη μια ξαφνική έμπνευση φώτισε το ανάστατο μυαλό μου. Δίχως κανένα δισταγμό, γιατί δεν υπήρχε καιρός για χάσιμο, όρμησα έξω από το δωμάτιο κι άρχισα ν' ανεβαίνω τρεις-τρεις τις σκάλες. Αυτή τη φορά δεν πήγαινα σε κανέναν από τους πυργίσκους, αλλά θα έβγαινα στην επίπεδη, μολυβοντυμένη στέγη. Μόλις βρέθηκα εκεί, έτρεξα αμέσως στο παραπέτο της και κοίταξα κάτω. Σχεδόν την ίδια στιγμή άκουσα ένα γρύλισμα-σινιάλο και, ακόμη και στο ύψος που βρισκόμουν, έφτασε το τρίξιμο της πόρτας που δεχόταν επίθεση.

Δεν υπήρχε στιγμή για χάσιμο. Έσκυψα, σημάδεψα γοργά και πυροβόλησα. Η εκπυρσοκρότηση αντήχησε βροντερή, σχεδόν ταυτόχρονα με το πνιχτό “σπλατ” της σφαίρας που έβρισκε το στόχο της. Ένα διαπεραστικό σκούξιμο ακούστηκε από κάτω, και η πόρτα σταμάτησε αμέσως να διαμαρτύρεται. Τότε όπως σήκωνα το βάρος μου από το παραπέτο, ένα πελώριο κομμάτι της μαρκίζας ξεκόλλησε κι έπεσε με πάταγο στο αποδιοργανωμένο τσούρμο χαμηλά. Φρικιαστικά ξεφωνητά έσκισαν το νυχτερινό αέρα, και μετά άκουσα πλήθος από ποδοβολητά. Κοίταξα επιφυλακτικά κάτω. Στο φως του φεγγαρόφωτου διέκρινα τη μεγάλη πλάκα από το διάζωμα πεσμένη μπροστά στο κατώφλι της πόρτας. Μου φάνηκε ότι κάτι ξεχώριζε από κάτω... κάτι ασπριδερά κορμιά, αλλά δε θα έπαιρνα όρκο γι' αυτό.

Πέρασαν έτσι μερικά λεπτά αγωνίας.

Εκεί που κοιτούσα, διέκρινα μια σιλουέτα να ξεπροβάλλει από τη σκιά του τοίχου. Ήταν ένα από τ' αναθεματισμένα Πλάσματα. Το είδα ν' ανεβαίνει αθόρυβα στην γκρεμισμένη πλάκα και να σκύβει κάτω. Δεν μπορούσα να διακρίνω τι έκανε. Λίγες στιγμές αργότερα όρθωσε πάλι το κορμί του. Κάτι κρατούσε στα γαμψά του δάχτυλα, που το έβαλε στο στόμα του και το δάγκωσε...

Στην αρχή δεν κατάλαβα. Το Πλάσμα έσκυψε πάλι – και τότε κατάλαβα τι έκανε! Ήταν φρικιαστικό! Άρχισα πάλι να γεμίζω το ντουφέκι μου και, όταν κοίταξα πάλι, το τέρας προσπαθούσε να σπρώξει την πλάκα στο πλάι. Στήριξα το όπλο στο παραπέτο και τράβηξα τη σκανδάλη. Το τέρας σωριάστηκε σφαδάζοντας στο χώμα.

Σχεδόν ταυτόχρονα με τον πυροβολισμό άκουσα έναν άλλον ήχο, τον κρότο από τζάμια που έσπαζαν. Καθυστερώντας μονάχα όσο χρειαζόταν για να ξαναγεμίσω το όπλο μου, έφυγα τροχάδην από τη στέγη και κατέβηκα τα δύο πρώτα κλιμακοστάσια.

Εκεί κοντοστάθηκα ν' αφουγκραστώ. Όπως τέντωνα τ' αυτιά μου, ακούστηκε νέος πάταγος από σπάσιμο τζαμιών. Φαινόταν να έρχεται από το πιο κάτω πάτωμα. Πνιγμένος από αγωνία, κατέβηκα με σάλτους τα σκαλοπάτια. Με οδηγό τα τραντάγματα της κάσας του παραθύρου, έφτασα στην πόρτα μια από τις άδειες κρεβατοκάμαρες στο πίσω μέρος του σπιτιού. Την άνοιξα μ' ένα βίαιο σπρώξιμο και μπήκα. Το δωμάτιο φωτιζόταν πολύ αμυδρά από το φεγγαρόφωτο, γιατί το περισσότερο φως το έκοβαν οι μορφές που συνωστίζονταν στο παράθυρο. Όπως στεκόμουν, μια απ' αυτές στριμωχνόταν κιόλας εκεί για να μπει στο δωμάτιο. Αμέσως γύρισα το όπλο μου και πυροβόλησα σχεδόν εξ επαφής.

Ο κρότος αντήχησε εκκωφαντικός στον κλειστό χώρο. Όταν διαλύθηκε ο καπνός είδα ότι το δωμάτιο ήταν άδειο και το παράθυρο ελεύθερο. Ο χώρος ήταν πολύ πιο φωτεινός τώρα. Το νυχτερινό αγιάζι περόνιαζε ως το κόκαλο, όπως περνούσε ανεμπόδιστο από τα σπασμένα τζάμια. Έξω στη νύχτα, κάτω χαμηλά, άκούσα ένα σιγανό βογγητό και ασυνάρτητα γουρουνίσια μουρμουρητά.

Δίχως να χάσω καιρό, πλησίασα στο πλάι του παραθύρου. Εκεί ξαναγέμισα τ' όπλο και στάθηκα, καιροφυλακτώντας. Τελικά άκουσα θορύβους από κάποιο τσακωμό. Από εκεί όπου στεκόμουν στη σκιά είχα τη δυνατότητα να βλέπω δίχως να με βλέπουν.

Οι θόρυβοι ακούγονταν να πλησιάζουν και μετά είδα κάτι να ξεπροβάλλει από το περβάζι και ν' αρπάζεται από τη σπασμένη κάσα του παραθύρου. Μπόρεσα να ξεχωρίσω ότι ήταν ένα χέρι. Την άλλη στιγμή πίσω του εμφανίστηκε και το γουρουνόμορφο μουσούδι. Τότε, πριν καν προλάβω να χρησιμοποιήσω το ντουφέκι μου, ακούστηκε ένα δυνατό κρρρακ... και η κάσα του παραθύρου, ξεκόλλησε κάτω από το βάρος του τέρατος. Σχεδόν αμέσως ένας πλαδαρός γδούπος χαμηλά μου έδωσε να καταλάβω ότι το Πλάσμα είχε σκάσει σαν καρπούζι στο έδαφος. Με τη χαιρέκακη ελπίδα ότι είχε τσακιστεί, έσκυψα από το παράθυρο. Το φεγγάρι είχε κρυφτεί πίσω από ένα σύννεφο και δεν μπορούσα να διακρίνω τίποτε. Από κάτω ακουγόταν μια συνεχής οχλαγωγία, πράγμα που σήμαινε ότι κι άλλα τέρατα είχαν μαζευτεί εκεί.

Όπως κοίταζα κάτω, αναρωτήθηκα πως είχαν καταφέρει να σκαρφαλώσουν τόσο ψηλά. Ο τοίχος ήταν σχεδόν λείος, και το παράθυρο αυτό ήταν τουλάχιστον είκοσι πέντε μέτρα πάνω από το έδαφος.

Τότε παρατήρησα κάτι σαν μαύρη κάθετη προεξοχή στην γκρίζα σκιά του εξωτερικού τοίχου. Περνούσε κάπου μισό μέτρο στ' αριστερά του παραθύρου – και τότε θυμήθηκα το λούκι που είχα τοποθετήσει πριν κάμποσα χρόνια για να διώχνει τα νερά της βροχής. Το είχα ολότελα ξεχάσει! Τώρα καταλάβαινα πως είχαν καταφέρει να φτάσουν στο ψηλό παράθυρο τα Πλάσματα.

Μόλις είχα λύσει το μυστήριο, όταν άκουσα ένα σιγανό σούρσιμο απέξω και κατάλαβα ότι είχε αρχίσει να σκαρφαλώνει άλλο ένα από τα τέρατα. Περίμενα λίγες στιγμές και μετά έσκυψα έξω και δοκίμασα με το χέρι μου το λούκι. Με χαρά διαπίστωσα ότι τα στηρίγματα του ήταν ξεχαρβαλωμένα. Δίχως να χάσω καιρό, χρησιμοποιώντας το ντουφέκι σαν μοχλό, κατάφερα να το χαλαρώσω από τον τοίχο. Στη συνέχεια το άρπαξα και με τα δύο χέρια και το τράβηξα με όλη μου τη δύναμη. Ξεκόλλησε και, με μια γερή σπρωξιά, γκρεμίστηκε ολόκληρο στον κήπο. Μαζί με τα δυο Πλάσματα που ήταν γαντζωμένα πάνω του.

Περίμενα μερικές στιγμές ακόμη, με στημένο αυτί, αλλά μετά τις πρώτες κραυγές πόνου έπεσε πάλι σιωπή. Ήμουν σίγουρος πια ότι δεν είχα λόγους να φοβάμαι άλλη επίθεση από εκείνο το σημείο. Είχα αφαιρέσει το μοναδικό μέσο πρόσβασης στο παράθυρο. Ευτυχώς κανένα από τα άλλα παράθυρα δεν είχε κοντά λούκι για να βάλει τα τέρατα σε πειρασμό. Έτσι άρχισα να νιώθω πιο σίγουρος ότι τελικά θα γλίτωνα από τα νύχια τους.

Άφησα το παράθυρο και κατέβηκα πάλι στο γραφείο. Αγωνιούσα να δω πόση ζημιά είχε πάθει η πόρτα από την τελευταία επίθεση. Μόλις μπήκα άναψα δύο από τα κεριά και πλησίασα την πόρτα. Ένα από τα χοντρά υποστηρίγματα είχε μετατοπιστεί, και στην πλευρά εκείνη το φύλλο είχε βουλιάξει καμιά δεκαπενταριά πόντους.

Η Θεία Πρόνοια με είχε βοηθήσει ν' αποκρούσω τα τέρατα στην πιο κρίσιμη στιγμή. Κι εκείνη η πλάκα της μαρκίζας! Αναρωτήθηκα αφηρημένα πως είχε καταφέρει να ξεκολλήσει από τη θέση της. Δεν είχα προσέξει ότι ήταν χαλαρή όταν πυροβολούσα στηριγμένος πάνω της, και μονάχα όταν σήκωσα από αυτή το βάρος μου είχε ξεκολλήσει και είχε πέσει... Κάτι μου έλεγε ότι χρωστούσα την απόκρουση της επίθεσης περισσότερο στην πτώση της πλάκας την κατάλληλη στιγμή, παρά στο ντουφέκι μου.

Τότε μου πέρασε από το μυαλό ότι καλά θα έκανα να εκμεταλλευτώ τούτη την ανάπαυλα για να ενισχύσω ξανά την πόρτα. Ήταν φανερό ότι τα Πλάσματα δεν είχαν επιχειρήσει πάλι να την παραβιάσουν μετά την πτώση της πλάκας, αλλά ποιος ξέρει πότε θα ξαναγύριζαν;

Δίχως καθυστέρηση, ρίχτηκα αμέσως στην προσπάθεια να επισκευάσω την πόρτα. Δούλεψα σκληρά, ενώ μ' έπνιγε η αγωνία. Πρώτα κατέβηκα στο ισόγειο και, ψάχνοντας, βρήκα μερικές ακόμη χοντρές δρύινες σανίδες. Γύρισα στο γραφείο φορτωμένος με δαύτες και, αφού έβγαλα τα υποστηρίγματα, τις τοποθέτησα κόντρα στην πόρτα. Στη συνέχεια κάρφωσα πάνω τους τα λοξά υποστηρίγματα, και επανέλαβα το ίδιο με τις άκρες τους στο πάτωμα.

Έτσι ενίσχυσα την πόρτα όσο ήταν δυνατό. Με τις πρόσθετες σανίδες φαινόταν τώρα ακλόνητη, και ήμουν σιγουρος ότι θα σήκωνε πολύ μεγαλύτερες επιθέσεις δίχως να υποχωρήσει.

Όταν τελείωσα την δουλειά άναψα τη λάμπα που είχα φέρει από την κουζίνα και κατέβηκα να ρίξω μια ματιά στα χαμηλότερα παράθυρα.

Τώρα που ήξερα τη δύναμη των τεράτων, με ανησυχούσαν ιδιαίτερα τα παράθυρα του ισογείου, παρά το γεγονός ότι διέθεταν χοντρά κάγκελα.

Πρώτα πέρασα από το κελάρι με τα κρασιά, γιατί θυμόμουν την περιπέτεια που είχα εκεί. Το δωμάτιο ήταν παγωμένο και ο άνεμος ούρλιαζε θρηνητικά όπως περνούσε από το σπασμένο τζάμι. Εκτός από τη γενικά καταθλιπτική ατμόσφαιρα, ο χώρος ήταν όπως τον είχα αφήσει την προηγούμενη νύχτα. Πλησίασα στο παράθυρο και άρχισα να επιθεωρώ προσεκτικά τα κάγκελα. Το πάχος τους μου έδωσε κουράγιο. Όμως, εκεί που τα εξέταζα, μου φάνηκε ότι το μεσαίο κάγκελο ξέφευγε κάπως από το ίσιο. Ήταν μια ελάχιστη απόκλιση, και ίσως να ήταν έτσι από χρόνια. Ποτέ άλλοτε δεν είχα δώσει ιδιαίτερη προσοχή στα κάγκελα.

Πέρασα το χέρι μου μέσα από το σπασμένο τζάμι και δοκίμασα να κουνήσω το κάγκελο. Ήταν σταθερό σαν βράχος. Ίσως τα Πλάσματα είχαν προσπαθήσει να το λασκάρουν από τη θέση του, αλλά εγκατέλειψαν την προσπάθεια όταν είδαν ότι ξεπερνούσε τις δυνάμεις τους. Συνέχισα μ' ένα γύρο και μια προσεκτική επιθεώρηση όλων των παραθύρων, αλλά πουθενά δε βρήκα ίχνη παραβίασης. Μόλις τέλειωσα την επιθεώρηση γύρισα στο γραφείο μου να πιω λίγο μπράντυ. Κάπως στυλωμένος από το ποτό, ανέβηκα πάλι στον πυργίσκο για σκοπιά.

Ουίλλιαμ Χόουπ Χάτζσον

Το Σπίτι της Αβύσσου

Προλογίζει και Μεταφράζει ο

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΛΑΝΟΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ LOCUS - 7

Οι Πατημασιές των Νεκρών -Ουίλλιαμ Χόουπ Χάτζσον

Την πόρτα άνοιξε,
Και άκου!
Μονάχα το πνιχτό το μουγκρητό του αγέρα,
Και το λαμπύρισμα
Από δάκρυα γύρω απ' το φεγγάρι.
Και με τη φαντασία, άκου τα βήματα
Από πατημασιές που σβήνουν μακριά
Εξω στη νύχτα με τους Νεκρούς.

Σωπα και άκου!
Τη θλιβερή φωνή
Του αγέρα στο σκοτάδι.
Σώπα και άκου, δίχως ψιθύρους ή στεναγμούς,
Τις πατημασιές που βαδίζουν σε χαμένες αιωνιότητες:
Στον ήχο που σε προστάζει να πεθάνεις,
Σώπα και άκου! Σώπα και άκου!


Ουίλλιαμ Χόουπ Χάτζσον
ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ
Μετάφραση: Γιώργος Μπαλάνος
Εκδόσεις Locus-7

Σχόλιο του H.P. Lovecraft για το βιβλίο:

“Οι περιπλανήσεις του πνεύματος του αφηγητή μέσα από αναρίθμητα έτη φωτός κοσμικού χώρου και κάλπας αιωνιότητας, και η μαρτυρία της τελικής καταστροφής του ηλιακού συστήματος αποτελούν κάτι το μοναδικό στη λογοτεχνία”