Από διαλόγους μου με Θιβετιανούς Μοναχούς – Νέστορας Μάτσας

Ι

 

Παγίδεψες την Αλήθεια στην απάτη του Χρόνου και ξεγελάστηκες. Γιατί της έδωσες σχήμα και διάρκεια. Ξέχασες πως η Αλήθεια – όπως και ο αδελφός της ο Θάνατος που είναι η αρμονική και απόλυτη έκφραση της Ζωής – δεν έχει αρχή και τέλος. Είναι η μυστική ουσία της αιωνιότητας όπως την απεκάλυψε ο Θεός πριν ντυθεί το ανθρώπινο σχήμα.

Λευτέρωσε όπως και όσο μπορείς την Αλήθεια. Είναι στο χέρι σου να τη γνωρίσεις – αν δεν την φοβηθείς… Γιατί εκεί είναι η άλλη παγίδα! Ο Φόβος… Αν μπορέσεις να τον ξεπεράσεις δρασκέλισες το κρυφό σύνορο, αυτό που λίγοι τολμούν να το περάσουν. Από τούτη τη στιγμή μπορείς να πετάξεις. Τα φτερά είναι δικά σου.

ΙΙ

Ο Πυθαγόρας πίστευε ότι ο φίλος είναι ο άλλος εαυτός μας. Αυτή είναι η δύναμη της φιλίας που μπορεί να ξεπεράσει το θάνατο, δηλαδή τις μεταβατικές καταστάσεις που αποκαλούμε σχηματικά θάνατο.

Η φιλία, που είναι η πιο οληκληρωμένη και ξεκάθαρη μορφή της Αγάπης, εκφράζει τη ζωή. Η γνώση εκφράζει τη ζωή. Και ζωή είναι ισορροπία. Ρυθμός. Όταν διαταράζεται η ισορροπία διαταράζεται η ίδια η ζωή. Πεθαίνει μέσα της ο μυστικός σπόρος της Αθανασίας και γίνεται φθαρτή.

ΙΙ

Ψυχή και σώμα συνυπάρχουν, συμπορεύονται και συναγωνίζονται να νικήσουν τη φθορά που είναι όπως η καταστροφική σκουριά. Δημιουργείται σιγά-σιγά από την αδράνεια. Η αναζήτηση και το Έργο, με την πράξη και τον ερευνητικό λόγο, εμποδίζουν τη σκουριά ν’ αναπτυχθεί και ν’ απλωθεί. Αν αυτό δεν το καταλαβαίνουμε βυθιζόμαστε στην αδράνεια που είναι η πύλη του θανάτου.

Ψάξε μέσα σου, ψάξε γύρω σου, πέταξε με τα φτερά που τ’ αφήνεις ν’ αδρανούν. Πόσο ψηλά θα πετάξεις είναι δική σου επιλογή.

Η γνώση, ο πόνος και η αγάπη είναι τα φτερά για τα πιο ψηλά πετάγματα. Από αυτά τα πιο μεγάλα τα δίνει ο πόνος. Που κάνει τον Άνθρωπο Θεό και τον Θεό Άνθρωπο.

Κατμαντού Αύγουστος 1976

Νέστορας Μάτσας

Φάκελλος Πυθαγόρα

Πρόπλασμα Μεταφυσικής Βιογραφίας

Εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της Εστίας 1989