Fair isle, that from
the fairest of all flowers
Thy gentlest of all
gentle names dost take,
How many memories of
what radiant hours
At sight of thee and
thine at once awake!
How many scenes of
what departed bliss!
How many thoughts of
what entombed hopes!
How many visions of
a maiden that is
No more — no more
upon thy verdant slopes!
No more! — alas,
that magical sad sound
Transforming all!
Thy charms shall please no more —
Thy memory no more!
Accursed ground
Henceforth I hold
thy flower-enamelled shore,
O, hyacinthine isle!
O, purple Zante!
Isola d’oro! Fior
di Levante!
***
Από
τ' ωραιότερο λουλούδι, εσύ ανθονήσι,
επήρες
το γλυκόνομα που σε ομορφαίνει.
Πόσες
στη θύμησή του, όποιος θα σε αντικρίσει,
λαμπρές
κι αρμονικές στιγμές δεν ανασταίνει!
Ξυπνούν
θωριές ευτυχισμένες που έχουν σβήσει,
ελπίδες
φευγαλέες και στοχασμοί χαμένοι,
τ'
όραμα εκείνης που δεν θα ξαναγυρίσει
ποτέ
στη χλοερή γη τη μοσκοβολισμένη.
Ποτέ
πλια! Τον αντίλαλο γρικώ θλιμμένο. —
Δεν
θα ξαναχαρώ τα μαγικά σου κάλλη…
Και
τώρα πια θάναι καταραμένο
για
με τ' ολάνθιστό σου το ακρογιάλι,
ω
φλόγα του Υακίνθου, Ζάκυνθος εσύ,
λουλούδι
της Ανατολής, Χρυσό Νησί!
Μετάφραση
Μαρίνος Σγούρος
Περιοδικό
Νέα Εστία, 39 (15 Φεβρ. 1946)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου