Τα Σκατά - Antonin Artaud

Για να υπάρξεις είναι αρκετό να αφεθείς να είσαι,

αλλά για να ζήσεις 

πρέπει να είσαι κάποιος,

πρέπει να έχεις ένα ΚΟΚΑΛΟ,

να μη φοβάσαι να δείξεις το κόκαλο,

και να διακινδυνεύσεις να χάσεις τη σάρκα.

Ο άνθρωπος από πάντα αγαπούσε περισσότερο τη σάρκα 

από τη γη των οστών.

Και τότε δεν υπήρχε παρά γη και ξυλεία από κόκαλα,

και αναγκάστηκε να κερδίσει τη σάρκα του,

δεν υπήρχε παρά σίδερο και φωτιά

κι από σκατά ούτε ίχνος,

κι ο άνθρωπος φοβήθηκε μήπως χάσει τα σκατά

ή μάλλον πεθύμησε τα σκατά

και γι’ αυτά θυσίασε το αίμα.

Για να έχει τα σκατά, 

τη σάρκα με λίγα λόγια,

εκεί όπου δεν υπήρχε παρά αίμα

και σιδερικά από κόκαλα

και όπου δεν είχε να κερδίσει το είναι

αλλά είχε μόνο να χάσει τη ζωή.

O reche modo

to edire

di za

tau dari

do padera coco

Εκεί ο άνθρωπος έκανε πίσω και το έβαλε στα πόδια.

Τότε τα θηρία τον έφαγαν.

Δεν υπήρξε βία, 

προσφέρθηκε μόνος του στο θηριώδες γεύμα.

Το βρήκε του γούστου του,

έμαθε κι αυτός 

να παριστάνει το θηρίο,

και να τρώει το ποντίκι 

με λεπτότητα.

Και από πού προέρχεται αυτή η ταπεινή αισχρότητα;

Από το ότι ο κόσμος δε μορφοποιήθηκε ακόμα ή 

από το ότι ο κόσμος δεν έχει παρά μια μίζερη

ιδέα για το σύμπαν

και θέλει να την κρατήσει αιώνια,

προέρχεται από το ότι ο άνθρωπος 

μιαν ωραία μέρα

όρισε 

την ιδέα του κόσμου.

Δύο δρόμοι του προσφέρονταν:

κείνος του άπειρου εκτός,

κείνος του έσχατου εντός.

Και διάλεξε το έσχατο εντός,

όπου δεν έχει παρά να συντρίβει 

το ποντίκι,

τη γλώσσα, 

τον πρωκτό, 

ή τη βάλανο.

Και ο θεός, ο θεός ο ίδιος κατάστρεψε την κίνηση.

Ο θεός λοιπόν είναι ένα είναι;

Αν είναι, είναι σκατά.

Αν δεν είναι ένα είναι, 

δεν είναι.

Δεν είναι λοιπόν,

αλλά δεν είναι με τον ίδιο τρόπο που το κενό προχωρά

με όλες του τις μορφές,

από τις οποίες η πιο τέλεια απεικόνισή του

είναι η παρέλαση μιας αμέτρητης στρατιάς από μουνόψειρες.

Είστε τρελός κύριε Αρτό, και η Θεία Λειτουργία;

Εγώ αρνούμαι τη βάφτιση και τη λειτουργία.

Δεν υπάρχει ανθρώπινη πράξη 

που,στο εσωτερικό ερωτικό επίπεδο,

να είναι πιο βλαβερή από την κάθοδο

του αυτονομαζόμενου Ιησού Χριστού

στις άγιες τράπεζες.

Είναι δύσκολο να με πιστέψουν

και βλέπω ήδη το κοινό να σηκώνει τους ώμους του

αλλά ο λεγάμενος Χριστός είναι εκείνος 

που μπροστά στο θέαμα της μουνόψειρας του θεού

δέχτηκε να ζήσει χωρίς σώμα,

ενώ μια στρατιά από ανθρώπους,

αποκαθηλωμένοι από ένα σταυρό

όπου ο θεός από καιρό πίστευε πως τους είχε καρφωμένους,

επαναστάτησε,

και πάνοπλη από σίδερο,

από φωτιά και από κόκαλα,

προχωράει βρίζοντας τον Αόρατο

για να ξεμπερδέψει μια για πάντα  με την 

ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

Antonin Artaud

Για να τελειώνουμε με την υπόθεση του θεού

Μετάφραση Λυδία Κουβάτσου

Εκδόσεις Αιγόκερως 2001

ΕΝΑ ΚΟΑΝ

Ένας μαθητευόμενος πήγε σ’ ένα δάσκαλο του Ζεν και είπε: «Σε ποια κατάσταση του νου πρέπει να εκπαιδεύσω τον εαυτό μου ώστε να βρω την αλήθεια;»

Είπε ο δάσκαλος: «Δεν υπάρχει νους, επομένως δεν μπορείς να τον βάλεις σε καμία κατάσταση. Δεν υπάρχει αλήθεια, επομένως δεν μπορείς να εκπαιδευτείς γι’ αυτήν».

«Αν δεν υπάρχει νους να εκπαιδευτεί, ούτε αλήθεια να βρεθεί», είπε ο μαθητευόμενος, «τότε γιατί μαζεύονται όλοι αυτοί οι μοναχοί μπροστά σου κάθε βράδυ και μελετούν;»

«Μα δεν έχω ούτε εκατοστό χώρου εδώ», είπε ο δάσκαλος, «επομένως πως θα μπορούσαν να μαζευτούν οι μοναχοί; Δεν έχω γλώσσα, επομένως πως θα μπορούσα να τους διδάξω;»

«Μα πως μπορείς να λες τόσα ψέματα;», ρώτησε ο μαθητευόμενος.

«Μα αν δεν έχω γλώσσα να μιλήσω στους άλλους πως μπορώ να σου λέω ψέματα;», ρώτησε ο δάσκαλος.

Ο μαθητευόμενος είπε λυπημένος: «Δεν μπορώ να γίνω μαθητής σου. Δεν μπορώ να σε καταλάβω».

«Κι εγώ δεν μπορώ να καταλάβω τον εαυτό μου», είπε ο δάσκαλος.

Θα κατεβαίνεις σκάλες – Χρίστος Λάσκαρης

Θα κατεβαίνεις σκάλες,
κάθε πρωί θα κατεβαίνεις σκάλες·
σαν άγαλμα προς τη θυρίδα για το εισιτήριο θα προχωρείς
κι ύστερα στην ουρά
- πάντα σαν άγαλμα -
που μες στο μάρμαρο του ονειροπολεί,
θα στέκεις.
Στο τραμ
πιασμένος στη χειρολαβή θα ταλαντεύεσαι
με το κεφάλι μες στη λύπη κρεμασμένο.
Στον Πειραιά η πρωινή ομίχλη θα σε πνίγει
και στο γραφείο οι συνάδελφοι.
Και θα ραγίζεις 
και στα δυό η πέτρα σου θα σπα
καθώς απ’ το παράθυρο στην προκυμαία θα κοιτάς
το πλοίο που ξεμάκρυνε -
σφυρίζοντας μες στην ψυχή σου.

Χρίστος Λάσκαρης
Ποιήματα
Εκδόσεις Τύρφη 2022

Το γιαταγάνι – Tom Robbins

 

Όταν κάποιος ζει μια «δραστήρια» ζωή, όπως ο Γουίγκς, όταν κάποιος έχει στόχους, ιδανικά, ένα σκοπό για να μάχεται, αυτό το άτομο ενοχλείται, όταν η σκέψη του αποσπάται, παροδικά, από αυτό το βαρύ γιαταγάνι που κρέμεται από μια τρίχα ποντικού ακριβώς πάνω από το κεφάλι του. Εμείς, ο καθένας μας, έχουμε ένα εισιτήριο για το ταξίδι, κι αν το ταξίδι είναι ενδιαφέρον (αν δεν είναι, το φταίξιμο είναι μονάχα δικό μας), τότε απολαμβάνουμε το τοπίο (πόσο γρήγορα περνάει και χάνεται!), αλληλενεργούμε με τους συνταξιδιώτες μας, επισκεπτόμαστε συχνά τις τουαλέτες και βαγκόν – ρεστοράν αλλά σπάνια σηκώνουμε το εισιτήριό μας στο φως όπου μπορούμε να διαβάσουμε καθαρά τον πολύ απλά διατυπωμένο προορισμό του: Την Άβυσσο.

Ωστόσο, όσο κι αν το αγνοούμε με τα καθημερινά μας πάρε – δώσε, το γεγονός του επικείμενου θανάτου μας υπάρχει πάντα, πίσω από τις κουρτίνες, ή για να ‘μαστε πιο ακριβέστεροι, σαν το πετραδάκι μέσα στο παπούτσι μας που ποτέ δεν μπορούμε να αποτινάξουμε εντελώς. Αν κάποιος ζει μια θρησκευόμενη ζωή μπορεί να εκλογικεύσει την πτώση του μέσα στην άβυσσο. Αν έχει κάποια αίσθηση του χιούμορ (και το χιούμορ, το σωστό χιούμορ, είναι ανώτερο από οποιαδήποτε θρησκευτική επινόηση), μπορεί να ελαχιστοποιήσει την απειλή του θανάτου με την ειρωνεία και τα ευφυολογήματα. Αλλά, αλίμονο, το φάντασμα είναι πανταχού παρόν, νύχτα και μέρα, μέρα και νύχτα, μουτζουρώνοντας με την γκρίζα κιμωλία του ό,τι κι αν κάνουμε. Και τα περισσότερα απ’ όσα κάνουμε, ασυναίσθητα, έμμεσα, τα κάνουμε για ν’ αποφύγουμε τη σκέψη του θανάτου, ή για να γίνουμε τόσο απαραίτητοι με τα επιτεύγματά μας ώστε να διστάσει ο θάνατος να μας πάρει, ή για να εξασφαλίσουμε πως, όταν πέσει τελικά το γιαταγάνι, θα συνεχίσουμε να «υπάρχουμε» στην μνήμη των τυχερών που είναι ακόμα ζωντανοί.

Tom Robbins
Το άρωμα του ονείρου
Μετάφραση Γιάννης Κωστόπουλος
Εκδόσεις Aquarius 1984