...Έσβησε το τσιγάρο στην τρίτη ρουφηξιά, γύρισε από την άλλη πλευρά και προσπάθησε να κοιμηθεί.
Το όνειρο, η μνήμη, ξετυλιγόταν με τη μονοτονία μιας ταινίας υπνοϋποβολής. Στα δεκαπέντε του χρόνια είχε περάσει ένα μήνα σ' ένα μικρό ξενοδοχείο με μια κοπέλα που την έλεγαν Μαρλίν. Το ασανσέρ είχε να λειτουργήσει πριν από δέκα χρόνια. Μόλις άναβες το φως, μια στρατιά από κατσαρίδες έτρεχε να κρυφτεί στις γωνιές της μικρής κουζίνας. Είχαν κοιμηθεί με τη Μαρλίν επί ένα μήνα πάνω σ' ένα ξεκοιλιασμένο στρώμα χωρίς σεντόνια.
Δεν είχαν προσέξει την πρώτη σφήκα που μπήκε και άρχισε να χτίζει τη φωλιά πάνω στο πλαίσιο του παραθύρου, αλλά πολύ σύντομα, η σφηκοφωλιά έγινε μεγάλη σαν γροθιά και τα έντομα έμπαιναν κι έβγαιναν σαν μικροσκοπικά ελικόπτερα γυρεύοντας τροφή γύρω από τους σκουπιδοτενεκέδες που στοιβάζονταν κάτω στο δρόμο.
Είχαν πιει από μια ντουζίνα μπίρες μέχρι το απόγευμα, όταν μια σφήκα τσίμπησε τη Μαρλίν. «Σκότωσέ τις, τις μαλακισμένες», είπε με μάτια βουρκωμένα από λύσσα. «Κάφ' τες». Μεθυσμένος, ο Κέις άνοιξε το ντουλάπι και πήρε ένα φορητό φλογοβόλο, δώρο του παλιού φίλου της Μαρλίν. Πλησίασε στο παράθυρο. Μια σφήκα βγήκε από τη φωλιά και πέταξε γύρω από το κεφάλι του. Ο Κέις πάτησε το διακόπτη ανάφλεξης, μέτρησε ως το τρία και πίεσε τη σκανδάλη. Το καύσιμο τινάχτηκε με πίεση κι άναψε περνώντας πάνω από την πυρακτωμένη αντίσταση της ανάφλεξης. Μια χλομή φλόγα τινάχτηκε πέντε μέτρα μακριά. Η φωλιά τραντάχτηκε και ξεκόλλησε. Από την άλλη μεριά του δρόμου κάποιος χειροκρότησε.
«Γαμώτο», είπε η Μαρλίν. «Ηλίθιε! Δεν τις έκαψες, απλώς έριξες κάτω τη φωλιά. Τώρα θα 'ρθουν εδώ και θα μας σκοτώσουν με τα τσιμπήματα τους». Η φωνή της του έσπαζε τα νεύρα. Τη φαντάστηκε παραδομένη στις φλόγες, με τα ξανθά μαλλιά της τυλιγμένα από μια πρασινωπή λάμψη.
Κατέβηκε στο δρόμο και πλησίασε τη μαυρισμένη φωλιά με το φλογοβόλο στο χέρι. Η φωλιά είχε ανοίξει στα δύο. Μισοκαμένες σφήκες σέρνονταν στην άσφαλτο.
Ο Κέις έβλεπε τώρα αυτό που κρυβόταν στο εσωτερικό της φωλιάς.
Φρίκη. Αληθινό εργοστάσιο. Διαδοχικά επίπεδα με κυψέλες. Τα τυφλά σαγόνια των αγέννητων κινούνταν ασταμάτητα. Η διαδοχικότητα των σταδίων οδηγούσε από τα αβγά στις νύμφες, στις προ-σφήκες και τελικά στις σφήκες. Η εικόνα που αποτυπώθηκε στο μυαλό του ήταν εκείνη ενός βιολογικού πολυβόλου τρομακτικής τελειότητας. Πίεσε τη σκανδάλη ξεχνώντας να πατήσει την ανάφλεξη. Το καύσιμο έλουσε τα έντομα που στροβιλίζονταν στα πόδια του.
Όταν, τελικά, άναψε τη φλόγα, έγινε μια υπόκωφη έκρηξη. Πέντε πατώματα πιο πάνω, ακούστηκε το γέλιο της Μαρλίν.
Ξύπνησε έχοντας την αίσθηση πως κάποιο φως έσβηνε ακριβώς εκείνη τη στιγμή, αλλά το δωμάτιο ήταν σκοτεινό όταν άνοιξε τα μάτια του. Έξω, στον ουρανό, έλαμπαν τ' αστέρια της μαγνητοσκοπημένης αυγής. Δεν ακούγονταν φωνές πια, αλλά μόνο ο θόρυβος του νερού, κάτω στη βάση του Ιντερκοντινένταλ.
Στο όνειρό του, λίγο προτού κάψει τη σφηκοφωλιά, είχε δει σκαλισμένο επάνω της το σήμα Τ-Α της Τέσιερ-Άσπουλ…
Το όνειρο, η μνήμη, ξετυλιγόταν με τη μονοτονία μιας ταινίας υπνοϋποβολής. Στα δεκαπέντε του χρόνια είχε περάσει ένα μήνα σ' ένα μικρό ξενοδοχείο με μια κοπέλα που την έλεγαν Μαρλίν. Το ασανσέρ είχε να λειτουργήσει πριν από δέκα χρόνια. Μόλις άναβες το φως, μια στρατιά από κατσαρίδες έτρεχε να κρυφτεί στις γωνιές της μικρής κουζίνας. Είχαν κοιμηθεί με τη Μαρλίν επί ένα μήνα πάνω σ' ένα ξεκοιλιασμένο στρώμα χωρίς σεντόνια.
Δεν είχαν προσέξει την πρώτη σφήκα που μπήκε και άρχισε να χτίζει τη φωλιά πάνω στο πλαίσιο του παραθύρου, αλλά πολύ σύντομα, η σφηκοφωλιά έγινε μεγάλη σαν γροθιά και τα έντομα έμπαιναν κι έβγαιναν σαν μικροσκοπικά ελικόπτερα γυρεύοντας τροφή γύρω από τους σκουπιδοτενεκέδες που στοιβάζονταν κάτω στο δρόμο.
Είχαν πιει από μια ντουζίνα μπίρες μέχρι το απόγευμα, όταν μια σφήκα τσίμπησε τη Μαρλίν. «Σκότωσέ τις, τις μαλακισμένες», είπε με μάτια βουρκωμένα από λύσσα. «Κάφ' τες». Μεθυσμένος, ο Κέις άνοιξε το ντουλάπι και πήρε ένα φορητό φλογοβόλο, δώρο του παλιού φίλου της Μαρλίν. Πλησίασε στο παράθυρο. Μια σφήκα βγήκε από τη φωλιά και πέταξε γύρω από το κεφάλι του. Ο Κέις πάτησε το διακόπτη ανάφλεξης, μέτρησε ως το τρία και πίεσε τη σκανδάλη. Το καύσιμο τινάχτηκε με πίεση κι άναψε περνώντας πάνω από την πυρακτωμένη αντίσταση της ανάφλεξης. Μια χλομή φλόγα τινάχτηκε πέντε μέτρα μακριά. Η φωλιά τραντάχτηκε και ξεκόλλησε. Από την άλλη μεριά του δρόμου κάποιος χειροκρότησε.
«Γαμώτο», είπε η Μαρλίν. «Ηλίθιε! Δεν τις έκαψες, απλώς έριξες κάτω τη φωλιά. Τώρα θα 'ρθουν εδώ και θα μας σκοτώσουν με τα τσιμπήματα τους». Η φωνή της του έσπαζε τα νεύρα. Τη φαντάστηκε παραδομένη στις φλόγες, με τα ξανθά μαλλιά της τυλιγμένα από μια πρασινωπή λάμψη.
Κατέβηκε στο δρόμο και πλησίασε τη μαυρισμένη φωλιά με το φλογοβόλο στο χέρι. Η φωλιά είχε ανοίξει στα δύο. Μισοκαμένες σφήκες σέρνονταν στην άσφαλτο.
Ο Κέις έβλεπε τώρα αυτό που κρυβόταν στο εσωτερικό της φωλιάς.
Φρίκη. Αληθινό εργοστάσιο. Διαδοχικά επίπεδα με κυψέλες. Τα τυφλά σαγόνια των αγέννητων κινούνταν ασταμάτητα. Η διαδοχικότητα των σταδίων οδηγούσε από τα αβγά στις νύμφες, στις προ-σφήκες και τελικά στις σφήκες. Η εικόνα που αποτυπώθηκε στο μυαλό του ήταν εκείνη ενός βιολογικού πολυβόλου τρομακτικής τελειότητας. Πίεσε τη σκανδάλη ξεχνώντας να πατήσει την ανάφλεξη. Το καύσιμο έλουσε τα έντομα που στροβιλίζονταν στα πόδια του.
Όταν, τελικά, άναψε τη φλόγα, έγινε μια υπόκωφη έκρηξη. Πέντε πατώματα πιο πάνω, ακούστηκε το γέλιο της Μαρλίν.
Ξύπνησε έχοντας την αίσθηση πως κάποιο φως έσβηνε ακριβώς εκείνη τη στιγμή, αλλά το δωμάτιο ήταν σκοτεινό όταν άνοιξε τα μάτια του. Έξω, στον ουρανό, έλαμπαν τ' αστέρια της μαγνητοσκοπημένης αυγής. Δεν ακούγονταν φωνές πια, αλλά μόνο ο θόρυβος του νερού, κάτω στη βάση του Ιντερκοντινένταλ.
Στο όνειρό του, λίγο προτού κάψει τη σφηκοφωλιά, είχε δει σκαλισμένο επάνω της το σήμα Τ-Α της Τέσιερ-Άσπουλ…
William Gibson
Νευρομάντης
Μετάφραση Δημήτρης Σταματιάδης
Εκδόσεις Aquarius 1989
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου