Το τέλος είναι αράπης – ΝΑΝΟΣ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ

 

Μ’ ένα σκοινί τον δέσανε για να μην πέσει χάμω

Μ’ ένα καρφί τον κάρφωσαν επάνω στην καρέκλα

Τον χτύπησαν πολλές φορές πριν σωριαστεί κατάχαμα

Είδηση που μαθεύτηκε τριάντα χρόνια αργότερα

Και κυκλοφόρησε αργά σαν τραίνο εμπορευμάτων

Κι ανάμεσα στις όμορφες γυναίκες της Αθήνας

Ένα κορίτσι νόστιμο που τίποτα δεν σκέπτεται

Κι όμως εγώ τη σκέπτομαι νύχτα και μέρα αδιάκοπα

Είναι της κάλτσας το κριτς κριτς στης γάμπας τη θηλιά

Ζεστή όπως τ’ αντρόγυνο που ζύμωσε η φραντζόλα

Είν’ ένα χέρι πονηρό που φτάνει ως το μηρό

Και προχωρούσε μόνο του χωρίς ν’ αποτραβιούνται

Της περιέργειας τα καλλίγραμμα ακουμπισμένα μπράτσα

Ένα πεδίο άσκησης για κανονιές αγάπης

Ένα πεδίο μαγνητικό γύρω απ’ τα δυο βυζιά.

 

(Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Παραλλάξ», αρ. 2, Μάρτιος 1978)

Τ’ αστέρια που ονειρευτήκαμε – ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ

 

Δεν ήσαν περαστικοί κομήτες

ούτε καν στιγμιαίοι διάττοντες

τ’ αστέρια που ονειρευτήκαμε –

το πολύ καύτρες μέσα στη νύχτα

απ’ τα τσιγάρα που τινάζαμε

κι η πύρινη τροχιά τους

μόλις που πρόφταινε να λάμψει.

Αυτό το λίγο ήταν που γέμιζε τη ζωή μας

κι αν κάποτε μιλούσαμε για θάνατο

με σιγουριά τον βάζαμε γι’ αργότερα.

 

(Νέα χάραξη, 2008)

Γήπεδον – ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ

Στη Μάτση

Είσουν σαν μια σιγή που την διαπερά ο άνεμος. Το τραύμα σου όμως, το είχα επουλώσει και οι λέξεις που λέγαμε, μας πλησιάσανε τόσο, που και η σιγή και το διάκενο των ημερών πριν γνωρισθούμε, χάθηκαν ολοτελώς. Στο γήπεδο της αγάπης μας, δεν γειτνιάζουν άλλοι. Είσαι καλή και η καλλονή σου υπερβαίνει τα όρια της πολιτείας, και φθάνει ίσαμε τα κράσπεδα της χθεσινής σου μοναξιάς, που την κατέλυσες εσύ. Ναι, στο γήπεδον αυτό, δεν γειτνιάζουν άλλοι. Είμαι κοντά σου εγώ και μένω μέσ’ στις ελπίδες σου, όπως μένεις εσύ μέσα στα βλέφαρά μου, όταν κοιμάμαι. Οι λέξεις των άλλων ήρχισαν να μοιάζουν με ξένα πρόσωπα, άγνωστα σε μένα και, ίσως, και σε σένα. Ωστόσο, τι πειράζει. Το κέλυφος του παρελθόντος έσπασε, και βγήκες εσύ, γιομάτη, οριστική και με βελούδο που άφινε ημίγυμνο το στήθος σου. Γι’ αυτό, τούτο το γήπεδον, δεν θα το λησμονήσω ποτέ˙ θα το αγοράσω, και ποτέ δεν θα το πουλήσω. Γι’ αυτό θα σου πω πως είμαι σαν μια πέτρα που την κρατάς εσύ στο χέρι σου. Πέτρα θερμή, παλλομένη με κάθε χτυποκάρδι μου, μέσ’ την ηδύτητα της αφής σου. Όταν ξυπνήσουν μέσα της οι αναμνήσεις άλλων ετών, θα φανούν και στους δυο μας, σαν απολιθωμένα χρονικά της ιστορίας, γιατί και οι πέτρες έχουν την ιστορία τους, όπως και η πέτρα που θα κρατάς εσύ στο χέρι σου. Γι’ αυτό, τούτο το γήπεδον δεν θα το πουλήσω, μα θα το κρατήσω με όλες τις πέτρες του, με όλα τα πετράδια, με όλα του τα στολίδια, και ας ψάχνουν οι άλλοι να βρουν ό,τι γυρεύουνε μέσα στην λυδία λίθο τους.

Οι μηχανές και τα δρεπάνια του κτήματός μας δεν ηγοράσθησαν εισέτι. Αλλά τούτο δεν σημαίνει, αγάπη μου, πως το σιτάρι μας δεν θα θεριστή. Θα θεριστή μια μέρα, και οι δρέποντες τους καρπούς θάμαστε πάλι εμείς, χιλιάκις εμείς, με τα χέρια μας απλωμένα επάνω από τους κάμπους μας και επάνω από τις πεδιάδες των παιδιών μας. Ένα παιδί μπορεί να σκύβη κάποτε μέσα στα στάχυα, για να βρη ένα κουμπί ή μια χρυσόμυιγα, απαστράπτουσα, μα αυτό δεν σημαίνει πως το σιτάρι μας θα μείνει άκοπο. Τίποτε δεν είναι πιο χαρίεν, από τα βήματα των παιδιών που μεγαλώνουν. Τίποτε δεν είναι πιο σαφές, από τα βήματα των όντων που ενηλικιώθησαν. Τίποτε πιο ωραίο, από την ανάτασι των οφθαλμών και των βραχιόνων ανθρώπων, που, βγάζοντας τα υποκάμισά των, λυτρώνουν τους πόθους των κορμιών των. Και οι πιο ασήμαντες κινήσεις των μπορούν να καρποφορήσουν. Μπορούν να γίνουν εργαστήρια με πρασιές και ανθούς, μέσα στο μένος των αγρών. Αγάπη μου, είπα εργαστήρια. Τα εργαστήρια αυτά θάναι δικά μας˙ και θάναι φωτεινά ιδρύματα, ρόδινα στην όψι τους και ορθοστήλωτα στον βόμβο τους, κάθε φορά που θα περνάμε εμείς εμπρός απ’ τα κατώφλια τους, ως ερμηνευταί της λειτουργίας των, ή ως θερισταί του πέριξ σίτου, του σίτου που αναθρώσκει από τη γη, όπως αναπηδούν οι ορμέμφυτες κραυγές από τα στόματα πλασμάτων που φρυάττουν.

Αγάπη μου, σε αγαπώ, και θάναι το ταξείδι μας, σαν ανοιξιάτικη πομπή των μύρων.

(Γραπτά ή Προσωπική Μυθολογία, 1936-1946)

Περί Ύψους – ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ

 

 

 

Certes, I’ artiste désire s’ élever,... mais I'homme doit rester obscur.

PAUL CÉZANNE

Ο ιταλός πυροτεχνουργός έχει εγκαταστήσει το λιτό κι’ απέριττο, το φτωχικό εργαστήριο του, επί της κορυφής του αττικού λόφου. Εκεί ασχολείται νυχθημερόν με τα άπειρα πειράματά του και με την παρασκευή των διάφορων προϊόντων του επιτηδεύματός του: βαρελότα, χαλκούνια, και άλλα «μαϊτάπια». Γιατί αυτός είναι που προμηθεύει τους πανηγυριστάς τις παραμονές των μεγάλων εορτών της Ορθοδοξίας, αλλά κι’ αυτός είναι, πάλι, που, τις νύχτες των εθνικών επετείων, διακοσμεί τους ουρανούς μας με λογής-λογής φανταχτερά λουλούδια, μ’ εκθαμβωτικά πλουμιά και με ταχύτατες ρουκέττες που καταλήγουν σε μυριόχρωμη βροχή από σπίθες. Σπανίως εγκαταλείπει το έργον, όμως, τα βράδυα, ενίοτε, περιφέρει τη σακατεμένη κι’ αλαμπουρνέζικη σιλουέττα του, από καπηλειό σε καπηλειό, χρησιμοποιώντας, κατά προτίμηση, τα σκοτεινότερα στενά της αγοράς. Το επάγγελμά του είναι άκρως επικίνδυνο: πυρίτις, κι’ έσθ’ ότε δυναμίτις, είναι η πρώτη ύλη των εργοχείρων του. Η παραμικρή απροσεξία αρκεί κι’ επέρχεται η τρομερά καταστροφή: μέσα σε εκκωφαντικό κρότο τινάζονται στο καθαρό πρωινό και το εργαστήρι κι’ ο πυροτεχνουργός μαζύ, και βλέπομε να στριφογυρνούν ψηλά στον αέρα, ώρες, κι’ ο Ιταλός και τα σανίδια της μπαράγκας και πηχτά σύννεφα σκόνης, ενώ μιαν έντονη μυρωδιά μπαρούτης απλώνεται παντού.

Όμως ποτέ δεν επέρχεται το μοιραίον, γιατί υπάρχει κάτι. Ένα μυστικό. Κι’ αυτό το μυστικό είναι απλούστατα η σύζυγος που γρηγορεί. Πράγματι, η γυναίκα του, δική μας: ευλαβική κι’ ορθόδοξος χριστιανή, ξημεροβραδυάζεται στις εκκλησιές, και κάνει μετάνοιες, κι’ όλο προσεύχεται για δαύτονε. Κι’ έτσι τονέ κρατά στη ζωή.

Μάλιστα, κάτω στην χαράδρα που περιβάλλει τον αττικό λοφίσκο, εκεί, η μαύρη, έχει σπείρει τον κόσμο μ’ αναρίθμητα προσκυνητάρια, τα περισσότερα μαρμάρινα, άλλα ταπεινότερα, όμως όλα με εικόνα Θεοτόκου ή άλλου αγίου, κι’ όλα με μια θυρίδα, για τα λεφτά. Κάθε τόσο συλλέγει υπομονετικά τα χρήματα, και το μεγαλύτερο μεν μέρος διαθέτει γι’ αγαθοεργούς σκοπούς, ενίσχυση απόρων, ανακούφιση ασθενών, αποπεράτωση εκκλησιών, κι’ ένα άλλο μέρος το φυλά προσεκτικά, καθώς σκοπεύει μ’ αυτό, εν καιρώ, ν’ ανεγείρη εκκλησία τιμωμένη με τ’ όνομα της Αγίας Αικατερίνης.

(Πιο πέρα, στη χαράδρα, κάποιος έχει εγκαταστήσει κυψέλες, μελισσιών, σ’ ένα χωράφι, και, πιο πέρα ακόμη, μέσα σε περιβόλι, είναι τα ερείπια μισοχτισμένου αρχοντικού).

Αυτή η ιστορία του Ιταλού είναι κι’ η ιστορία η δικιά μας, Ελένη. Δεν είμαι εγώ ο πυροτεχνουργός; Τα ποιήματά μου δεν είναι Πασχαλινά χαλκούνια, κι’ οι πίνακές μου καταπλήσσοντος κάλλους νυχτερινά υπέρλαμπρα μετέωρα του Αττικού ουρανού; Κι’ όμως, εάν ακόμη δεν με κατασπαράξανε αλύπητα, να πετάξουνε τις σάρκες μου στα σκυλιά, αυτό δεν το χρωστάω σ’ εσένα, στη μεγάλη στοργή σου και στην αγάπη σου; Το ξέρω, μη μου κρυφτείς, το ξέρω σου λέω: προσεύχεσαι για μένα!

Μάζευε τα λεφτά των προσκυνηταρίων μας και σκόρπαε, με τ’ άγια λευκά σου χέρια, το καλό παντού. Όμως κράτα ένα μέρος, να συγκεντρώσωμε, κι’ εμείς, λίγο-λίγο ένα ποσό, για ν’ ανεγείρουμε μιαν εκκλησιά αφιερωμένη στην Βασίλισσα που είχε τ’ όνομά σου. Εκεί μέσα, σ’ αυτήν την εκκλησία θε να σε παντρευτώ. Γιατί είσαι ωραία, έχεις την πιο ευγενική ψυχή, και σ’ αγαπώ παράφορα.

(Εν ανθηρώ Έλληνι λόγω, 1957)

 

 

Τα Πλοία – Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Από την Φαντασίαν έως εις το Χαρτί. Είναι δύσκολον πέρασμα, είναι επικίνδυνος θάλασσα. Η απόστασις φαίνεται μικρά κατά πρώτην όψιν, και εν τοσούτω πόσον μακρόν ταξίδι είναι, και πόσον επιζήμιον ενίοτε διά τα πλοία τα οποία το επιχειρούν.

Η πρώτη ζημία προέρχεται εκ της λίαν ευθραύστου φύσεως των εμπορευμάτων τα οποία μεταφέρουν τα πλοία. Εις τας αγοράς της Φαντασίας, τα πλείστα και τα καλύτερα πράγματα είναι κατασκευασμένα από λεπτάς υάλους και κεράμους διαφανείς, και με όλην την προσοχήν του κόσμου πολλά σπάνουν εις τον δρόμον, και πολλά σπάνουν όταν τα αποβιβάζουν εις την ξηράν. Πάσα δε τοιαύτη ζημία είναι ανεπανόρθωτος, διότι είναι έξω λόγου να γυρίσει οπίσω το πλοίον και να παραλάβει πράγματα ομοιόμορφα. Δεν υπάρχει πιθανότης να ευρεθεί το ίδιον κατάστημα το οποίον τα επώλει. Αι αγοραί της Φαντασίας έχουν καταστήματα μεγάλα και πολυτελή, αλλ’ όχι μακροχρονίου διαρκείας. Αι συναλλαγαί των είναι βραχείαι, εκποιούν τα εμπορεύματά των ταχέως, και διαλύουν αμέσως. Είναι πολύ σπάνιον έν πλοίον επανερχόμενον να εύρει τους αυτούς εξαγωγείς με τα αυτά είδη.

Μία άλλη ζημία προέρχεται εκ της χωρητικότητος των πλοίων. Αναχωρούν από τους λιμένας των ευμαρών ηπείρων καταφορτωμένα, και έπειτα όταν ευρεθούν εις την ανοικτήν θάλασσαν αναγκάζονται να ρίψουν έν μέρος εκ του φορτίου διά να σώσουν το όλον. Ούτως ώστε ουδέν σχεδόν πλοίον κατορθώνει να φέρει ακεραίους τους θησαυρούς όσους παρέλαβε. Τα απορριπτόμενα είναι βεβαίως τα ολιγοτέρας αξίας είδη, αλλά κάποτε συμβαίνει οι ναύται, εν τη μεγάλη των βία, να κάμνουν λάθη και να ρίπτουν εις την θάλασσαν πολύτιμα αντικείμενα.

Άμα δε τη αφίξει εις τον λευκόν χάρτινον λιμένα απαιτούνται νέαι θυσίαι πάλιν. Έρχονται οι αξιωματούχοι του τελωνείου και εξετάζουν έν είδος και σκέπτονται εάν πρέπει να επιτρέψουν την εκφόρτωσιν· αρνούνται να αφήσουν έν άλλο είδος να αποβιβασθεί· και έκ τινων πραγματειών μόνον μικράν ποσότητα παραδέχονται. Έχει ο τόπος τους νόμους του. Όλα τα εμπορεύματα δεν έχουν ελευθέραν είσοδον και αυστηρώς απαγορεύεται το λαθρεμπόριον. Η εισαγωγή των οίνων εμποδίζεται, διότι αι ήπειροι από τας οποίας έρχονται τα πλοία κάμνουν οίνους και οινοπνεύματα από σταφύλια τα οποία αναπτύσσει και ωριμάζει γενναιοτέρα θερμοκρασία. Δεν τα θέλουν διόλου αυτά τα ποτά οι αξιωματούχοι του τελωνείου. Είναι πάρα πολύ μεθυστικά. Δεν είναι κατάλληλα δι’ όλας τας κεφαλάς. Εξάλλου υπάρχει μία εταιρεία εις τον τόπον, η οποία έχει το μονοπώλιον των οίνων. Κατασκευάζει υγρά έχοντα το χρώμα του κρασιού και την γεύσιν του νερού, και ημπορείς να πίνεις όλην την ημέραν από αυτά χωρίς να ζαλισθείς διόλου. Είναι εταιρεία παλαιά. Χαίρει μεγάλην υπόληψιν, και αι μετοχαί της είναι πάντοτε υπερτιμημέναι.

Αλλά πάλιν ας είμεθα ευχαριστημένοι όταν τα πλοία εμβαίνουν εις τον λιμένα, ας είναι και με όλας αυτάς τας θυσίας. Διότι τέλος πάντων με αγρυπνίαν και πολλήν φροντίδα περιορίζεται ο αριθμός των θραυομένων ή ριπτομένων σκευών κατά την διάρκειαν του ταξιδίου. Επίσης οι νόμοι του τόπου και οι τελωνειακοί κανονισμοί είναι μεν τυραννικοί κατά πολλά αλλ’ όχι και όλως αποτρεπτικοί, και μέγα μέρος του φορτίου αποβιβάζεται. Οι δε αξιωματούχοι του τελωνείου δεν είναι αλάνθαστοι, και διάφορα από τα εμποδισμένα είδη περνούν εντός απατηλών κιβωτίων που γράφουν άλλο από επάνω και περιέχουν άλλο, και εισάγονται μερικοί καλοί οίνοι διά τα εκλεκτά συμπόσια.

Θλιβερόν, θλιβερόν είναι άλλο πράγμα. Είναι όταν περνούν κάτι πελώρια πλοία, με κοράλλινα κοσμήματα και ιστούς εξ εβένου, με αναπεπταμένας μεγάλας σημαίας λευκάς και ερυθράς, γεμάτα με θησαυρούς, τα οποία ούτε πλησιάζουν καν εις τον λιμένα είτε διότι όλα τα είδη τα οποία φέρουν είναι απηγορευμένα, είτε διότι δεν έχει ο λιμήν αρκετόν βάθος διά να τα δεχθεί. Και εξακολουθούν τον δρόμον των. Ούριος άνεμος πνέει επί των μεταξωτών των ιστίων, ο ήλιος υαλίζει την δόξαν της χρυσής των πρώρας, και απομακρύνονται ηρέμως και μεγαλοπρεπώς, απομακρύνονται διά παντός από ημάς και από τον στενόχωρον λιμένα μας.

Ευτυχώς είναι πολύ σπάνια αυτά τα πλοία. Μόλις δύο, τρία βλέπομεν καθ’ όλον μας τον βίον. Τα λησμονώμεν δε ογρήγορα. Όσο λαμπρά ήτο η οπτασία, τόσο ταχεία είναι η λήθη της. Και αφού περάσουν μερικά έτη, εάν καμίαν ημέραν — ενώ καθήμεθα αδρανώς βλέποντες το φως ή ακούοντες την σιωπήν — τυχαίως επανέλθουν εις την νοεράν μας ακοήν στροφαί τινες ενθουσιώδεις, δεν τας αναγνωρίζομεν κατ’ αρχάς και τυραννώμεν την μνήμην μας διά να ενθυμηθώμεν πού ηκούσαμεν αυτάς πριν. Μετά πολλού κόπου εξυπνάται η παλαιά ανάμνησις και ενθυμώμεθα ότι αι στροφαί αύται είναι από το άσμα το οποίον έψαλλον οι ναύται, ωραίοι ως ήρωες της Ιλιάδος, όταν επερνούσαν τα μεγάλα, τα θεσπέσια πλοία και επροχώρουν πηγαίνοντα — τίς ηξεύρει πού.

[1895 – 1896;]

 

 

Στρογγυλή Συμφωνία - Νικόλαος Κάλας

 

Γυρίζει γυρίζει φριχτά

ο στρογγυλός ο δρόμος

γυρίζουν γυρίζουν φριχτά

στο στρογγυλό το δρόμο

χιλίων ειδών ανθρώποι

μηχανές ποικίλων μορφών

γυρίζουν γυρίζουν σιγά

οι κουτσοί οι τυφλοί και οι γέροι

το δίτροχο με το μισόνεκρο μουλάρι

το τραμ τρία που σταθμεύει εκεί κοντά

το κίτρινο τραμ ανάμνηση βελγικής εταιρίας

γυρίζει γυρίζει σιγά

η κοκότα που κάνει τροτουάρ

και ο ομοφυλόφιλος νέος

και πίσω από το νέο

απόστρατος ανθυπολοχαγός

ήρωας σε δυο νικηφόρους πολέμους

και πρώην μπράβος στη Σμύρμη μέσα

γυρίζει σιγά σιγά

το παιδί που δεν αγαπάει το σχολειό

κι ο άνεργος που από κάπου περιμένει δουλειά

πλήθος κόσμου γυρίζει συχνά

τα πρωινά στην πλατεία της Ομόνοιας

πλήθος πραγμάτων γυρίζουν σιγά

ολημερίς στην κεντρική την πλατεία

χαντάκια μικρά κάθε είδους

κουρελάκια που άλλοτε ίσως νάταν ωραία

κι η σκόνη κι αυτή γυρίζει σιγά

κι η πλάκα του φωνογράφου

σιγά γυρίζει ένα παλιό ταγκό

πάμπολλες σκέψεις γυρίζουν

γύρω – γύρω στην πλατεία της Ομόνοιας

συναντιούνται καμιά φορά

στον κυκλοτερό τους δρόμο

πριν χαθούν σε μια πάροδο

μαζί ή χωριστά

πριν χαθούν μεσ’ τη γη-

της γης οι δρόμοι

που ενώνουν την Αθήνα με τον Πειραιά

σε μερικούς δίνουν τη θάλασσα

-ποιος θα ποτέ γιατί τη θέλουν-

σ’ άλλους χρήματα έρωτα

στην πλατεία της Ομόνοιας δίνουν ζωή

βγαίνει ξετρυπάει με πόνο το πλήθος

έτοιμο να γυρίσει σα μπάλα

-ποιος δρόμος είναι τάχα ο τυχερός αριθμός;

φωνάζει ο λούστρος το λαχείο του στόλου

γυρίζει με βία τη μεγάλη πλατεία

ανδρείκελα σε πλάκα φωνογράφου

που κραυγάζει Εστία και Έθνος

την αξία γραβάτας που πουλούν σε τιμή ανεργίας

μυτερή η βελόνα που βγάζει τους ήχους

μ’ ελατήριο το χρήμα

και γυρίζει η πλατεία

ενώ οι δύστυχοι άνθρωποι προσπαθούν να μην κινηθούν

τι τους σπρώχνει κει κάτω στη γη

μακριά από κάθε αέρα

ποιες ελπίδες ή ποια φριχτήν αιτία

να μπορούσε να σταθεί όλος ο κόσμος

που περνάει τα βράδυα από την Ομόνοια

να κάτσει για μια στιγμή

και να δώσει ζωή στις πέτρες

και να πουν μεταξύ τους οι άνθρωποι

δυο λόγια απλά

σαν άνθρωποι

και τα φώτα που ξελαρυγγώνουν πλούσιες ιδιότητες

να πνιγούν με καρδιές-

να σταματήσουν για μια στιγμή τα λεωφορεία

να ξεκουραστούν και τα κακόμοιρα ταξί

και η άσφαλτος για λίγο να πάψει να υποφέρει

ας ησυχάσει η πλατεία από τους κόπους των κορμιών

και η Εστία ας μη βγει για μια μέρα

ας έρθει η σειρά των φτωχών να γυρίσουν λεύτερα

αδιάφορο αν ίσια ή κυκλοτερά

γύρω στην πλατεία της Ομόνοιας

ας γυρίσουν σε κύκλους πελώριους

σε σφαίρες ασάλευτες και ξένες-

και ο φωνόγραφος ας μην παίξει ένα παλιό τανγκό

τι ωραία που θα ‘ναι τότε η πλατεία

που θα φορούν οι άνθρωποι

και δέντρα τα λεωφορεία

πώς θα γλυκομιλούν λέγοντας

όσα όταν περνούσαν βιαστικά

σκοντάφτοντας ο ένας στον άλλον

ποτέ δεν είχανε σκεφτεί

θα περπατούν οι λέξεις

θα φτιάχνουν………

τι δε θα φτιάχνουν….

………στη γενική ανθρώπινη αρμονία

………………………………..

Αλλά πού!

ποιος σήμερα ταράζει τους κύκλους

που μας ταράζουν όλους εμάς

δεκάρες πεντάρες και λίρες χρυσές

κινούν την Ομόνοια γύρω σε άξονα

γυρίζουν σα σβούρα κυκλικά σε πλατεία

εργάτες και πλούσιοι φτωχοί και φτωχοί

και στους διαβολικούς εκείνους γύρους

ο αγέρας σηκώνει φουστάνια

ανεμίζει χαρές και πόνους

όλη η Αθήνα βρίσκεται στην Ομόνοια μέσα

κι οι πιο κρυφοί πόθοι εκεί πέρα ζουν

εκεί αρχίζει ο έρωτας που πληρώνεται

εκεί οι διαδηλώσεις για πληρωμή

εκεί αρχίζουν οι ζάλες

που σε κάνουν όλα να τα δεις να γυρίζουν

αγαπώ τις πλατείες σαν την Ομόνοια γυμνές

αφήνουν να θωρήσεις την κάθε σκιά

που πετιέται στους δρόμους

και λιμνάζουν εκεί θολά νερά

κυκλοτερά

μες στα νερά καθρεφτίζονται σπίτια

της Ομόνοιας τ’ άσκημα σπίτια

δίπατα τρίπατα και πιο ψηλά ακόμα

περίεργα τα σπίτια της Ομόνοιας

δε μιλούν όπως άλλα κτίρια

αλλά ποιος ακούει τι λένε;

τα λυπάμαι πολύ

θα ‘ναι φριχτά ζαλισμένα

απ’ την πλάκα που γυρίζει όλη μέρα

και τα βράδυα δεν τ’ αφήνουν να κοιμηθούν

μαζί με τους δρόμους τ’ ανάβουν φριχτά

όπως η σαμπάνια χορεύτρες φτωχές

και γυρίζουν τότε κι αυτά μεθυσμένα

ολόκληρη η πλατεία πηδάει

στην παραζάλη κείνη.

1933