Καλότυχοι
οι νεκροί, που λησμονάνε
την
πίκρια της ζωής· όντας βυθίσει
ο
ήλιος, και το σούρουπο ακολουθήσει,
μην
τους κλαις, ο καημός σου όσος και νάναι!
Τέτοιαν
ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε
στης λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση·
μα
βούρκος το νεράκι θα μαυρίσει,
α
στάξει γι’ αυτές δάκρυ, όθε αγαπάνε.
Κι αν
πιουν θολό νερό, ξαναθυμούνται,
διαβαίνοντας
λιβάδια από ασφοδίλι,
πόνους
παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται.
Α δεν
μπορείς παρά να κλαις το δείλι,
τους
ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν:
θέλουν
– μα δε βολεί να λησμονήσουν.
Λορέντζος
Μαβίλης
Τα
Έργα (Δεύτερη Έκδοση)
Εκδότης
Στέφανος Πάργας
Αλεξάνδρεια
1923
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου