Φαλάκρες
που ξεχνούν τις αμαρτίες τους,
γέρικες,
σοφές, σεβάσμιες φαλάκρες,
διορθώνουν
και σχολιάζουνε τους στίχους
που
κάποιοι νέοι, ξάγρυπνοι στο στρώμα,
ταιριάζανε
μες στην απόγνωση του έρωτα
για
να χαϊδέψουν το άμαθο αφτί της καλλονής.
Όλοι
τους σέρνονται· όλοι βήχουνε μελάνι·
όλοι
λειώνουν με τα παπούτσια το χαλί·
όλοι
σκέφτονται αυτά που σκέφτονται άλλοι·
όλοι
ξέρουν αυτόν που ξέρει ο διπλανός.
Θεέ,
και τι θα λέγαν αν ο Κάτουλλος τους
έσερνε
κι αυτός έτσι τα βήματά του;
Μετάφραση
Γ.Π. Σαββίδης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου