Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ - Joseph Conrad

...Ξαφνικά ο ιθαγενής υπηρέτης του Διευθυντή εμφάνισε το θρασύ, μαύρο κεφάλι του στο άνοιγμα της πόρτας και μ' έναν τόνο φαρμακερής περιφρόνησης είπε: "Κύριο Κουρτς... πέτανε!"

"Ολοι οι άποικοι παράτησαν το φαγητό τους, πετάχτηκαν πάνω και έτρεξαν να δουν. Εγώ έμεινα εκεί. Συνέχισα να τρώω. Φαντάζομαι πως θα με θεώρησαν κτηνώδη, σκληρό και αναίσθητο. Δεν έφαγα πολύ ακόμα. Υπήρχε μια λάμπα εκεί, καταλαβαίνετε; Υπήρχε φως! Ενώ έξω ήταν τόσο βάναυσο, τόσο άγριο το σκοτάδι... Δεν ξαναπλησίασα τον ξεχωριστό εκείνον άνδρα, που πριν πεθάνει, είχε εκφέρει μιαν ύστατη κρίση για όλες τις περιπέτειες της ψυχής του... Η Φωνή είχε πια χαθεί! Τι άλλο να 'χε απομείνει; Την άλλη μέρα, το πρωί, οι άποικοι έθαψαν κάτι μέσα στη λασπερή και υγρή γη.

"Κι εκεί, πολύ κοντά, έθαψαν κι εμένα...

"Ωστόσο δεν πήγα να γίνω ένα με τον Κουρτς εκεί και τότε. Οχι δεν πήγα! Παρέμεινα στον εφιάλτη μέχρι το τέλος. Και έμεινα για ακόμα μια φορά πιστός στον Κουρτς αργότερα. Εμεινα πιστός στη Μοίρα! Στη Μοίρα μου! Αστείο πράγμα η ζωή... αυτή η μυστηριώδης χρήση μιας ανηλεούς λογικής για μια στείρα και φρούδα υπόθεση! Το μόνο που μπορείς να ελπίζεις από τη ζωή, είναι κάποια αυτογνωσία, κάποια γνώση του εαυτού σου, που έρχεται όμως όταν είναι ήδη πολύ αργά, που δεν είναι παρά μια σοδειά από ανυποχώρητες λύπες και μεταμέλειες... Εχω παλέψει με το Θάνατο. Είναι ο λιγότερο συναρπαστικός αγώνας που μπορείτε να φανταστείτε. Τον δίνεις μέσα σε μιαν ασύλληπτη γκρίζα ατμόσφαιρα, δίχως να 'χεις έδαφος να πατάς κάτω από τα πόδια σου, τίποτα ολόγυρά σου να πιαστείς, δίχως θεατές, δίχως ιαχές, δίχως δόξα, δίχως το μεγάλο πάθος της νίκης, δίχως το μεγάλο φόβο της ήττας, σ' ένα άρρωστο περιβάλλον χλιαρού σκεπτικισμού, δίχως μεγάλη πεποίθηση στη δύναμή σου, και έχονταςακόμα λιγότερη γι' αυτήν του αντιπάλου σου. Αν είναι αυτή η μορφή της έσχατης στιγμής, της ύστατης σοφίας, τότε, φίλοι μου, η ζωή είναι ακόμα σκοτεινότερο αίνιγμα, απ' όσο νομίζουν αρκετοί από μας... Βρέθηκα σ' απόσταση αναπνοής από την τελευταία ευκαιρία να εκφέρω μια γνώμη και κατάλαβα, με φοβερή ντροπή, ότι ίσως δεν είχα τίποτα να πω! Για τούτο, λέω, ήταν ξεχωριστός άνδρας ο Κουρτς. Είχε στην τελευταία του πνοή κάτι να πει. Οταν έφτασα κι εγώ κάποτε στην άκρη, κατάλαβα καλύτερα το μήνυμα του βλέμματός του... του βλέμματος εκείνου που ήταν εξασθενημένο ώστε να μην μπορεί να διακρίνει τη φλόγα του κεριού μου, αλλά, την ίδια στιγμή, τόσο ευρύ ώστε να μπορεί ν' αγκαλιάσει το σύμπαν ολόκληρο, και τόσο δυνατό ώστε να μπορεί να διαπεράσει όλες τις καρδιές που χτυπούν μέσα στο σκότος. Ο Κούρτς έβγαλε το συμπέρασμά του... έκρινε... "Η Φρίκη! Η φρίκη!..." Ναι, ήταν ξεχωριστός άνδρας! Αυτό που είπε λίγο πριν πεθάνει, ήταν η έκφραση κάποιας πίστης! Είχε ευθύτητα, εντιμότητα, πεποίθηση... είχε μια παλλόμενη χροιά εξέγερσης καθώς ψιθύρισε την ετυμηγορία του για τον κόσμο και την ψυχή του, είχε το τρομερό πρόσωπο κάποιου που αντικρίζει αστραπιαία μιαν αλήθεια τρομερή, είχε το αλλόκοτο αμάλγαμα πόθου και μίσους... Δεν είναι η δική μου στιγμή κοντά στο Θάνατο - ένα όραμα γκρίζο, χωρίς μορφή, γεμάτο απερίσκεπτη περιφρόνηση για τη ματαιότητα και το εφήμερο των πραγμάτων, ακόμα και του πόνου - που θυμάμαι καλύτερα, όχι! Οχι! Είναι η δική του στιγμή, του Κουρτς, μπροστά στο Θάνατο, που φαίνεται να 'χω ζήσει πιο έντονα. Στ' αλήθεια, μ' εκείνο το τελευταίο του βήμα, ο Κουρτς προχώρησε πέρα από το χείλος της Αβύσσου, ενώ εγώ οπισθοχώρησα, τράβηξα πίσω το δισταχτικό μου πόδι. Και ίσως εδώ να έγκειται όλη η διαφορά μας! Ισως όλη η σοφία και όλη η αλήθεια κι η ειλικρίνεια να βρίσκονται συμπιεσμένες μέσα σ' εκείνη την απειροελάχιστη στιγμή του χρόνου, που πρόκειται να διαβούμε το κατώφλι της Ανυπαρξίας και του Αόρατου! Μου αρέσει να ελπίζω πως το συμπέρασμά μου για τη ζωή, η τελευταία μου λέξη, δεν θα είναι μια κραυγή αλόγιστης περιφρόνησης... Καλύτερα η κραυγή του, καλύτερα! Ηταν μια απόφανση, μια ετυμηγορία, μια ηθική νίκη, πληρωμένη βέβαια με αναρίθμητες ήττες, απαίσιους τρόμους, ανείπωτες ικανοποιήσεις... Αλλά παρ' όλ' αυτά, μια Νίκη! Για τούτο είναι που έμεινα πιστός στον Κουρτς μέχρι το τέλος κι ακόμα περισσότερο, όταν μετά από κάμποσον καιρό άκουσα κάποτε, όχι τη φωνή του, αλλά την ηχώ της μαγευτικής του ευγλωττίας να φτάνει σ' εμένα από μιαν άλλη ψυχή, μια ψυχή τόσο διάφανα αγνή όσο κι ένας κρυστάλλινος βράχος.

"Οχι λοιπόν δεν μ' έθαψαν κι εμένα τότε. Και πέρασε μια χρονική περίοδος που την θυμάμαι θολά, αμυδρά και πάντα με φρίκη και ρίγη, σαν μια πορεία μέσα σ' έναν αδιανόητο κόσμο, που δεν είχε ελπίδα, ούτε επιθυμία. Βρέθηκα έπειτα πάλι σ' εκείνη την πένθιμη πόλη της Ευρώπης και μίσησα τη θέα των ανθρώπων που περπατούσαν βιαστικά στους δρόμους για να ξαφρίσουν ο ένας τον άλλον. τους μίσησα καθώς τους φανταζόμουν να καταβροχθίζουν την ελεεινή μαγειρική τους, να ρουφάνε την ανθυγιεινή μπύρα τους, να βλέπουν τα ασήμαντα και γελοία όνειρά τους. Εμπαιναν λαθραία στις σκέψεις μου. Ησαν εισβολείς στο μυαλό μου. Εισβολείς, των οποίων η Γνώση της Ζωής ήταν για μένα μια ενοχλητική επίδειξη, μια και ένιωθα σίγουρος πως δεν ήταν σε θέση να γνωρίζουν αυτά που είχα εγώ γνωρίσει! Το παρουσιαστικό τους, που ήταν το παρουσιαστικό των καθημερινών, συνηθισμένων ανθρώπων που πάνε με τη βεβαιότητα μιας απόλυτης ασφάλειας στη δουλειά τους, ήταν για μένα μια ύβρις, μια επίθεση εναντίον μου, και θύμιζε τα φαιδρά καμώματα του άφρονος μπροστά σ' έναν κίνδυνο που του είναι αδύνατον να καταλάβει. Δεν είχα καμιάν ιδιαίτερη επιθυμία να τους διαφωτίσω, αλλά μου ήταν, ταυτόχρονα, πολύ δύσκολο να συγκρατούμαι για να μην γελάσω μπροστά στα παραφουσκωμένα από ψευτοσπουδαιότητα και κομπασμό μούτρα τους. Δεν ήμουν καλά εκείνο τον καιρό. Εβγαινα στους δρόμους, μια κι έπρεπε να τακτοποιήσω ορισμένες εκκρεμότητες, και μόρφαζα σαρκαστικά στους αξιοσέβαστους ανθρώπους. Παραδέχομαι πως ήταν ασυγχώρητη η συμπεριφορά μου, αλλά είχα και πυρετό και σπάνια ήταν σε κανονική κατάσταση ο οργανισμός μου. Οι προσπάθειες της καλόκαρδης θείας μου αν ανακτήσω τις δυνάμεις μου, ήταν εκτός θέματος, ήταν χαμένος κόπος. Δεν ήταν δύναμη αυτό που χρειαζόμουν, αλλά εξασθένηση. Χρειαζόμουν κάτι να εξασθενίσει τη φαντασία μου...

Joseph Conrad

Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΓΙΩΡΓΟΣ - ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΡΑΤΩ

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΠΑΡΕΙΣΑΚΤΟΥ: ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΒΑΣΙΣΤΗΚΕ Η ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΦΡΑΝΣΙΣ ΦΟΡΝΤ ΚΟΠΟΛΑ "ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΡΑ" ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΡΛΟΝ ΜΠΡΑΝΤΟ ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗ ΚΟΥΡΤΣ. 

Ο ΥΠΝΑΡΑΣ ΤΗΣ ΡΕΜΑΤΙΑΣ - Arthur Rimbaud

Είναι μια τρύπα χλωρασιάς όπου ένα ρυάκι ψάλλει

Στα χόρτα μπλέκοντας τρελά κουρέλια ασημωμένα

Και λάμπει απ' το περήφανο βουνό του πέρα ο ήλιος.

Είναι μια ρεματιά μικρή που αφρίζει απ' τις αχτίδες.

Ένας στρατιώτης μ' ανοιχτό στόμα, γυμνό κεφάλι

Και με το σβέρκο στο νωπό τον κάρδαμο χωμένο

Κοιμάται· κι είναι ξαπλωτός στη χλόη κάτω απ' τα νέφη,

Ωχρός, σε κλίνη πράσινη όπου χρυσόφως βρέχει.

Με τα ποδάρια στα πλατιά σπαθόχορτα κοιμάται·

Κάνει έναν ύπνο ως άρρωστο παιδί χαμογελώντας,

Φύση, νανούριζέ τονε θερμά πολύ. Κρυώνει.

Δε φέρνουν στα ρουθούνια του τρεμούλιασμα τα μύρα

Κοιμάται με το χέρι του στο στήθος μες στον ήλιο,

Ατάραχος. Και στο δεξί πλευρό του έχει δυο τρύπες.

μτφρ. Γιώργος Κοτζιούλας

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΠΑΡΕΙΣΑΚΤΟΥ: ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ BLUES ΑΠΟ ΤΟΝ LITTLE MILTON "I Can't Quit You Baby" TOY WILLIE DIXON. (ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΠΕΙ ΚΑΙ ΟΙ LED ZEPPELIN)

Ο ΓΚΟΥΡΤΖΙΕΦ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟ ΖΩΗ

Ρώτησε κάποιος τον Γ. για την πιθανότητα της μετενσάρκωσης και αν ήταν δυνατόν να πιστεύει κανείς σε περιπτώσεις επικοινωνίας με τους νεκρούς.

"Πολλά πράγματα είναι δυνατά", είπε ο Γ. "Αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι το είναι του ανθρώπου, τόσο στη ζωή όσο και μετά το θάνατο, αν πραγματικά υπάρχει μετά το θάνατο, μπορεί να διαφέρει πολύ σε ποιότητα. Ο "άνθρωπος - μηχανή", που στην περίπτωσή του τα πάντα εξαρτώνται από έξωτερικές επιδράσεις, που στην περίπτωσή του τα πάντα συμβαίνουν, που τη μια στιγμή είναι αυτός, την άλλη κάποιος άλλος και λίγο αργότεερα κάποιος τρίτος, δεν έχει κανένα απολύτως μέλλον: Θάβεται και αυτό είναι όλο. Το χώμα επιστρέφει στο χώμα. Αυτό ισχύει γι' αυτόν. Για να μπορέσουμε να μιλήσουμε για κάποια μελλοντική ζωή, θα πρέπει να υπάρχει κάποια κρυστάλλωση, κάποια συγχώνευση των εσωτερικών ιδιοτήτων του ανθρώπου, κάποια ανεξαρτησία από τις εξωτερικές επιδράσεις. Αν υπάρχει κάτι μέσα στον άνθρωπο ικανό να αντισταθεί στις εξωτερικές επιδράσεις, τότε αυτό το ίδιο ίσως μπορέσει να αντισταθεί στο θάνατο του υλικού σώματος. Αλλά σας ρωτάω: υπάρχει τίποτε που να μπορεί να αντισταθεί στο φυσικό θάνατο σ' έναν άνθρωπο που λιποθυμάει ή ξεχνάει τα πάντα όταν κόβει το δάχτυλό του; Αν υπάρχει κάτι σ' έναν άνθρωπο, αυτό μπορεί να επιζήσει. Αν δεν υπάρχει τίποτε τότε τίποτε δεν μπορεί να επιζήσει. Αλλά ακόμη κι αν επιζεί κάτι, το μέλλον του μπορεί να ποικίλλει πολύ. Σε ορισμένες περιπτώσεις πληρέστερης κρυστάλλωσης, ίσως να είναι δυνατόν μετά το θάνατο αυτό που οι άνθρωποι ονομάζουν "μετενσάρκωση" και σε άλλες περιπτώσεις, αυτό που ονομάζουν "ύπαρξη στον άλλο κόσμο". Και στις δύο περιπτώσεις πρόκειται για τη συνέχιση της ζωής στο "αστρικό σώμα", ή με τη βοήθεια του "αστρικού σώματος". Ξέρετε τι σημαίνει η έκφραση "αστρικό σώμα". Αλλά τα συστήματα που γνωρίζετε και που χρησιμοποιούν αυτή την έκφραση βεβαιώνουν ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν "αστρικό σώμα". Αυτό είναι λάθος. Αυτό που μπορεί να ονομαστεί "αστρικό σώμα" δημιουργείται με τη συγχώνευση, δηλαδή με τρομερά σκληρή εσωτερική εργασία και πάλη. Ο άνθρωπος δεν γεννιέται με "αστρικό σώμα". Και ελάχιστοι είναι αυτοί που το αποκτούν. Αν σχηματιστεί, μπορεί να συνεχίσει να ζει μετά το θάνατό του υλικού σώματος και είναι δυνατόν να ξαναγεννηθεί σε άλλο σώμα. Αυτή είναι η "μετενσάρκωση". Αν δεν ξαναγεννηθεί, τότε, με την πάροδο του χρόνου, πεθαίνει κι αυτό. Δεν είναι αθάνατο, αλλά μπορεί να ζήσει για πολύ μετά το θάνατο του υλικού σώματος.

"Η συγχώνευση, η εσωτερική ενότητα, επιτυγχάνονται με την "τριβή", με την πάλη ανάμεσα στο "ναι" και στο "όχι" μέσα στον άνθρωπο. Αν ένας άνθρωπος ζει χωρίς εσωτερική πάλη, αν τα πάντα του συμβαίνουν χωρίς αυτός να αντιστέκεται, αν παρασύρεται από δω κι από κει όπως φυσάει ο άνεμος, τότε θα μείνει έτσι όπως είναι. Αλλά αν αρχίσει μια πάλη μέσα του και ιδιαίτερα αν, σ' αυτή την πάλη, ακολουθεί μια συγκεκριμένη γραμμή, τότε σιγά - σιγά, αρχίζουν να σχηματίζονται μέσα του ορισμένα μόνιμα χαρακτηριστικά. Αρχίζει να "κρυσταλλώνεται". Αλλά η κρυστάλλωση είναι δυνατόν να γίνει τόσο σε σωστή όσο και σε εσφαλμένη βάση. Η "τριβή", η πάλη ανάμεσα στο "ναι" και το "όχι" μπορεί κάλλιστα να γίνει πάνω σε εσφαλμένη βάση. Για παράδειγμα, μια φανατική πίστη σε κάποια ιδέα, ή ο "φόβος της αμαρτίας", μπορεί να προκαλέσουν μια τρομερά έντονη πάλη ανάμεσα στο "ναι"και στο "όχι" και ο άνθρωπος να κρυσταλλωθεί σ' αυτές τις βάσεις. Αλλά αυτό θα αποτελούσε στραβή, ατελή κρυστάλλωση. Ενας τέτοιος άνθρωπος δεν θα έχει τη δυνατότητα να αναπτυχθεί περισσότερο. Για να αποκτήσει αυτή τη δυνατότητα, θα πρέπει πρώτα να διαλυθεί η κρυστάλλωση μέσα του και αυτό επιτυγχάνεται μόνο με τρομερές ταλαιπωρίες.

"Η κρυστάλλωση μπορεί να γίνει σε οποιαδήποτε βάση. Πάρτε για παράδειγμα ένα ληστή, ένα πραγματικά τέλειο, γνήσιο ληστή. Είχα γνωρίσει τέτοιους στον Καύκασο. Παραμονεύει, με το όπλο στο χέρι, πίσω από μια πέτρα, στην άκρη του δρόμου για οκτώ ώρες χωρίς να κουνηθεί. Θα μπορούσατε εσείς να το κάνετε αυτό; Ολη την ώρα, προσέξτε, γίνεται πάλη μέσα του. Διψάει, ζεσταίνεται και τον τσιμπάνε οι μύγες, αλλά αυτός στέκει ακίνητος. Πάρτε τώρα την περίπτωση ενός μοναχού. Φοβάται το διάβολο. Ολη νύχτα χτυπάει το κεφάλι του στο πάτωμα και προσεύχεται. Ετσι επιτυγχάνεται η κρυστάλλωση. Με τέτοιους τρόπους, οι άνθρωποι μπορούν να δημιουργήσουν μέσα τους τεράστια εσωτερική δύναμη. Μπορούν να αντέξουν σε βασανιστήρια. Μπορούν να επιτύχουν ό,τι θέλουν. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει τώρα μέσα τους κάτι το στερεό, κάτι το μόνιμο. Αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν αθάνατοι. Και τι μ' αυτό; Ενας άνθρωπος του είδους αυτού γίνεται ένα "αθάνατο πράγμα", αν και διατηρείται, καμιά φορά, μέσα του ένας ορισμένος βαθμός συνειδητότητας. Ας μη ξεχνάμε όμως ότι, ακόμη κι αυτό, συμβαίνει πολύ σπάνια".

"Με ποιο τρόπο μπορεί κανείς να προκαλέσει μέσα του την πάλη ανάμεσα στο "ναι" και στο "όχι", ρώτησε κάποιος.

"Είναι απαραίτητη η θυσία" είπε ο Γ. "Χωρίς θυσία, δεν μπορεί να επιτευχθεί τίποτε. Και είναι ανάγκη να θυσιάσουμε κάτι που να μας είναι πολύτιμο εκείνη τη στιγμή, να θυσιάσουμε πολλά και να θυσιάσουμε για πολύ καιρό. Ομως όχι για πάντα. Αυτό πρέπει να το καταλάβουμε, γιατί συχνά δεν το καταλαβαίνουμε. Η θυσία είναι απαραίτητη μόνο όσο συντελείται η διαδικασία της κρυστάλλωσης. Οταν επιτευχθεί η κρυστάλλωση, δεν είναι πια απαραίτητες οι απαρνήσεις, οι στερήσεις και οι θυσίες. Τότε, μπορεί να έχει ο άνθρωπος ό,τι θελήσει. Δεν υπάρχουν πια νόμοι γι' αυτόν, αυτός ο ίδιος αποτελεί νόμο".

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΠΗΤΕΡ ΟΥΣΠΕΝΣΚΥ
"ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΣΤΟΥ (ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΜΙΑΣ ΑΓΝΩΣΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ)"
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΣ
ΓΕΝΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ: ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ 
ΕΙΡΗΝΗ ΜΠΑΣΚΟΥΤΑ ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΓΚΟΥΡΤΖΙΕΦ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΥΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥ ΣΚΟΤΕΙΝΟΥ ΚΟΣΜΟΥ(1962) - FRITZ LEIBER

...Χωρίς να ξέρω κι εγώ ακριβώς το γιατί, παρατήρησα: "Υποθέτω ότι δεν είναι δυνατό σήμερα να γράψει κανείς μια αληθινά συνταρακτική ιστορία υπερφυσικής φρίκης ή να ζήσει μια βαθιά, συνταρακτική εμπειρία υπερφυσικού τρόμου".

Ο Φραντς απάντησε αμέσως χωρίς να γυρίσει το κεφάλι του.

"Θα σου πω ποια είναι η βασική προϋπόθεση για μια τέτοια εμπειρία", είπε καθώς το Φολκσβαγκεν έμπαινε σε μαι δροσερή έκταση σκιάς. "Πρέπει να ξεφύγεις πρώτα απο το Μελίσσι".

"Το μελίσσι;" επανέλαβε ερωτηματικά η Βίκι.

"Εννοώ την Πόλη", διευκρίνισε ο Φραντς καθώς βγαίναμε πάλι στον ήλιο. "Από το ανθρώπινο παχνί, όπου έχουμε αστυφύλακες να μας φυλάνε, ψυχίατρους να επιβλέπουν τη σκέψη μας και γείτονες να φλυαρούν ακατάπαυστα, και όπου τ' αυτιά μας είναι εντελώς μπουκωμένα από τα μαζικά μέσα ενημέρωσης. Εκεί είναι ουσιαστικά αδύνατο πια να σκεφτεί κανείς σωστά ή να νιώσει κάτι σε βάθος, οτιδήποτε πέρα από το ανθρώπινο. Σήμερα η Πόλη, με τη μεταφορική έννοια της λέξης, σκεπάζει ολόκληρο τον κόσμο. Στεριές και θάλασσες, και σύντομα θα σκεπάζει και το διάστημα. Νομίζω ότι αυτό που θέλεις να πεις, Γκλεν, είναι ότι δύσκολα μπορεί κανείς να ξεφύγει από την Πόλη, ακόμη κι όταν βγει στην ερημιά."

Ο κύριος Μ. κορνάρισε δύο φορές καθώς έπαιρνε μια κλειστή στροφή. "Δεν ξέρω κατά πόσο έχετε δίκιο σ' αυτό", παρατήρησε. "Εγώ νομίζω ότι μπορείτε να βρείτε όλη τη φρίκη και τον τρόμο που γυρεύετε, κύριε Σήμπερυ, δίχως ν' απομακρυνθείτε και πολύ από τον κόσμο, αν και η σχετική εμπειρία δεν θα γινόταν εύκολα ψυχαγωγική ταινία. εννοώ τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, την πλύση εγκεφάλου, τα σεξουαλικά εγκλήματα σαν εκείνο της Μαύρης Ντάλιας, τις ρατσιστικές ταραχές και άλλα τέτοια, για να μην αναφέρουμε και τη Χιροσίμα."

"Εχετε δίκιο σ' αυτό", του απάντησα, "αλλά εγώ μιλούσα για την υπερφυσική φρίκη που είναι σχεδόν η αντίθεση ακόμη και της χειρότερης ανθρώπινης βίας ή ωμότητας. Τα στοιχειώματα, η αναστολή των νόμων της επιστήμης, η διείσδυση στον κόσμο μας κάτι του απόλυτα ξένου προς τον άνθρωπο, η εντύπωση ότι κάτι έχει στήσει αυτί και μας αφουγκράζεται πέρα από το χείλος του σύμπαντος ή που γρατζουνάει αχνά στις αόρατες πύλες από την άλλη μεριά του απείρου πασχίζοντας να μπει".

Τότε άκουσα την Βίκι να λέει: "Η επιστημονική φαντασία δε σου τα προσφέρει όλα αυτά, Γκλέν; Θέλω να πω, δε σου αρκούν τα φρικαλέα όντα από άλλους πλανήτες, τα εξωγήινα τέρατα και τα σχετικά;

"Οχι" τη διαβεβαίωσα. "Δεν μου αρκεί, γιατί το τέρας από τον Αρη ή απ' οπουδήποτε αλλού είναι πολύ συγκεκριμένο. Διαθέτει τόσα παραπανίσια πόδια, τόσα πλοκάμια και τόσα κόκκινα μάτια. Κοντολογίς, είναι τόσο πραγματικό όσο κι ο τροχονόμος στη διασταύρωση. Ακόμη κι αν είναι φτιαγμένο από αέριο,  θα είναι κάποιο αέριο που περιγράφεται. Γενικά είναι εκείνο ακριβώς το πλάσμα που μπορεί να συναντήσουν οι άνθρωποι όταν αρχίσουν να επισκέπτονται άλλους πλανήτες. Εγώ έχω κατά νου κάτι... να, πως να το πούμε;... κάτι το φασματικό, κάτι το ασύλληπτα παράξενο".

"Και αυτό που λες, Γκλεν", με ρώτησε ο Φραντς με μια παράξενα συγκρατημένη ταραχή στη φωνή του, "το φασματικό και το ασύλληπτα παράξενο, πιστεύεις ότι δεν μπορεί πια ν' αποδοθεί με γραπτό τρόπο ή να γίνει εμπειρία; Γιατί;"

"Εσύ ο ίδιος είχες αρχίσει να το εξηγείς μια στιγμή πριν" αποκρίθηκα. "Γίναμε πολύ έξυπνοι, πολύ πονηροί και πολύ μπλαζέ για να μας τρομάζουν οι φαντασίες. Πόσο μάλλον όταν έχουμε μια στρατιά από ειδικούς και εμπειρογνώμονες να μας εξηγούν αμέσως το υπερφυσικό πριν καλά - καλά αυτό αρχίσει να συμβαίνει. Οι φίλοι μας οι φυσικοί έχουν περάσει την ύλη και την ενέργεια από ψιλή κρησάρα και δεν άφησαν πια χώρο για μυστηριώδεις ακτίνες και δυνάμεις εκτός από εκείνες που ήδη έχουν καταγράψει και ταξινομήσει. Οι αστρονόμοι, από τη μεριά τους, παρακολουθούν άγρυπνα  με τα γιγάντια τηλεσκόπιά τους το καθετί που συμβαίνει στην άλλη άκρη του σύμπαντος. Η Γη έχει σχεδόν ολότελα εξερευνηθεί, τουλάχιστον αρκετά για ν' αποδειχτεί ότι δεν υπάρχουν χαμένοι κόσμοι στη σκοτεινή Αφρική ή στα Βουνά της Τρέλας στο Νότιο Πόλο."

"Και η θρησκεία;" ρώτησε η Βίκι. "Τι έχεις να πεις γι' αυτή;"

"Οι περισσότερες θρησκείες σήμερα", αποκρίθηκα, "απομακρύνονται από το υπερφυσικό... τουλάχιστον οι θρησκείες που θα προσέλκυαν έναν διανοούμενο. Συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον τους σε θέματα αδελφοσύνης, κοινωνικής πρόνοιας, ηθικής ηγεσίας καθώς και σε παρατραβηγμένα έντεχνους συμβιβασμούς με τα γεγονότα της επιστήμης. Δεν ενδιαφέρονται στ' αλήθεια για θαύματα και για διαβόλους".

"Τότε ο αποκρυφισμός ίσως. Η ψιονική ή η παραψυχολογία;" επέμεινε η Βίκι.

"Ούτε κι εκεί υπάρχουν πολλά περιθώρια", τη διαβεβαίωσα. "Αν αποφασίσεις να καταπιαστείς σοβαρά με την τηλεπάθεια, την εξωαισθητήρια αντίληψη, τα στοιχειώματα - με το υπερφυσικό γενικά - θ' ανακαλύψεις ότι ο χώρος είναι ήδη οριοθετημένος από τον δρα Ράιν με τις πανταχού παρούσες κάρτες Ζένερ του και από ένα τσούρμο άλλων παραψυχολόγων. Ολοι τους σε διαβεβαιώνουν ότι ελέγχουν απόλυτα τον αγαθό κόσμο των πνευμάτων και όπως και οι φυσικοί, δεν προλαβαίνουν να τον ταξινομούν και να τον περνούν σε καρτέλες".

"Αλλά το χειρότερο απ' όλα", συνέχισα, "είναι ότι έχουμε χιλίων λογιών διαφορετικές ράτσες διπλωματούχων ψυχιάτρων και ψυχολόγων που έχουν βαλθεί να εξηγήσουν και τον παραμικρό περίεργο φόβο μας ή συναίσθημα μυστηρίου. Ολα τους τ' αποδίδουν σε λειτουργίες του ασυνειδήτου και θεωρούν ότι πηγάζουν από τις καθημερινές ανθρώπινες σχέσιες και στις συναισθηματικές εμπειρίες του παρελθόντος".

Η Βίκι σιγογέλασε και παρατήρησε: "Ο υπερφυσικός τρόμος καταντά έτσι να μην είναι τίποτα περισσότερο από κατάλοιπα παρανοήσεων και φόβων για το σεξ που είχαμε κατά την παιδική ηλικία. Η μαμά είναι η μάγισσα με τα μυστηριώδη στήθη της και το μυστικό της χώρο παραγωγής μωρών, ενώ ο σκοτεινός, φλογερός και τριχωτός δαίμονας δεν είναι άλλος από τον αγαπητό μας μπαμπάκα".

"Ακριβώς", αποκρίθηκα. "Το θέμα Φραντς είναι ότι -δίχως αστεία- όλοι αυτοί οι ειδικοί είναι στ' αλήθεια ειδικοί κι έχουν μοιραστεί μεταξύ τους τόσο τον εξωτερικό όσο και τον εσωτερικκό κόσμο μας. Και, έτσι κι αρχίσουμε να παρατηρούμε κάτι το παράξενο, απευθυνόμαστε σ' αυτούς κυριολεκτικά ή νοερά - και μας έχουν έτοιμη κάποια λογική, ρεαλιστική και προσγειωμένη εξήγηση. Και επειδή ο κάθε ειδικός ξέρει το χώρο του πολύ καλύτερα από μας, είμαστε υποχρεωμένοι να δεχτούμε τις εξηγήσεις του. Η άλλη λύση είναι να συνεχίσουμε ανέμελα το δρόμο μας, ξέροντας κατά βάθος ότι συμπεριφερόμαστε σαν πεισματάρηδες, ρομαντικοί έφηβοι ή σαν τελείως θεοπάλαβοι".

"Το αποτέλεσμα είναι", κατέληξα, "ότι δεν απέμεινε πια χώρος στον κόσμο για το μυστηριακά τρομακτικό. Βέβαια, υπάρχουν πολλές χοντροκομμένες, περιφρονητικές, ειρωνικές και κοροϊδευτικές απομιμήσεις όπως φαίνεται από την πληθώρα των φτηνών ταινιών φρίκης κι από τις στοίβες των περιοδικών με τέρατ, εξωγήινους και τα παρόμοια. Μ' ένα κοινό που υποδέχεται αυτά τα τέρατα με γιουχαϊσματα, σφυρίγματα και χάχανα".

"Γελούν για να ξεχάσουν το σκοτάδι", είπε αδιάφορα ο Φραντς, κοιτάζοντας πίσω προς τον κουρνιαχτό που σήκωνε το αυτοκίνητο. Η λεπτή σκόνη του δρόμου κατακάθιζε πάλι αργά στα πνιγμένα μ' αγκάθια σκοτεινά φαράγγια στο πλάι.

"Δηλαδή;" ρώτησε η Βίκι.

"Οι άνθρωποι εξακολουθούν να φοβούνται", εξήγησε εκείνος απλά, "και μάλιστα τα ίδια πράγματα όπως πάντα. Απλώς τώρα διαθέτουν περισσότερα αμυντικά συστήματα για τους φόβους τους. Εχουν μάθει να μιλούν πιο δυνατά, πιο γρήγορα, πιο έξυπνα και πιο αστεία -και με παπαγαλίστικο τρόπο επαναλαμβάνουν αυτά που ακούνε από τους ειδικούς- για να κρατήσουν μακριά τους φόβους τους. Και θα μπορούσα ακόμη να σας πω-" Σταμάτησε απότομα. Ειλικρινά, κάτω από το ήρεμο, φιλοσοφικό προσωπείο του, φαινόταν να τον διακατέχει τώρα μαι έντονη έξαψη. "Θα το κάνω πιο σαφές με μια αναλογία", δήλωσε τελικά.

"Σε ακούμε", τον παρότρυνε η Βίκι.

"Φανταστείτε", άρχισε οΦραντς, "ότι ολόκληρη η ανθρωπότητα είναι ένας άνθρωπος που ζει με τη φαμίλια του σ' ένα σπίτι στο ξέφωτο ενός σκοτεινού κι επικίνδυνου δάσους, άγνωστου κι ανεξερεύνητου κατά το μεγαλύτερο μέρος του. Ο άνθρωπος αυτός εργάζεται, αναπαύεται, κάνει έρωτα  με τη γυναίκα του ή παίζει με τα παιδιά του, αλλά πάντοτε είναι με το ένα μάτι καρφωμένο στο δάσος.

"Κάποτε ο άνθρωπος αυτός προκόβει αρκετά για να προσλάβει έμπειρους φρουρούς που αναλαμβάνουν να προσέχουν το δάσος για λογαριασμό του - αυτοί είναι οι ειδικοί που έλεγες, Γκλέν. Ο άνθρωπός μας συνηθίζει με τον καιρό να στηρίζεται σ' αυτούς για την ασφάλειά του, να βασίζεται στην κρίση τους, πρόθυμος να παραδεχτεί ότι ο καθένας  τους γνωρίζει κάτι παραπάνω από τον ίδιο για ένα μικρό γειτονικό κομμάτι του δάσους.

"Τι γίνεται όμως αν όλοι αυτοί οι φρουροί έρθουν μια μέρα και του πούνε: {Δες, αφεντικό, στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένα δάσος, μονάχα μερικά χωράφια που τα καλλιεργούμε ως τα πέρατα του σύμπαντος. Εδώ που τα λέμε, αφεντικό, ποτέ δεν υπήρχε δάσος. Μονάχος σου φαντάστηκες όλα εκείνα τα μαύρα δέντρα και τις σκοτεινές λόχμες, επειδή σε φόβισε κάποιος μάγος!}

"Θα τους πίστευε ο άνθρωπός μας; Θα είχε έστω και τον ελάχιστο λόγο να τους πιστε΄ψει; Η μήπως απλώς θα συμπέραινε ότι οι φρουροί, όντας ματαιόδοξοι και με μεγάλη ιδέα για τις ασήμαντες γνώσεις τους είχαν αναπτύξει ψευδαισθήσεις παντογνωσίας;"

Ο Φραντς Κίνζμαν έγειρε πιο κοντά μας στη ράχη του καθίσματος και πρόσθεσε με σιγανή φωνή: "Το σκοτεινό, επικίνδυνο δάσος δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει, φίλοι μου. Πέρα από το διάστημα των αστροναυτών και των αστρονόμων μας, πέρα από τις θολές και περιπλεγμένες ψυχολογικές περιοχές του Φρόιντ και του Γιουνγκ, πέρα από τους αμφίβολους παραψυχολογικούς κόσμους του δρα Ράιν, πέρα από τα εδάφη που αστυνομεύουν οι κομισάριοι, οι παπάδες και οι κοινωνιολόγοι, πέρα, πολύ πιο πέρα από το τρελό, ξέφρενο, μισο-υστερικό γέλιο... το απόλυτα άγνωστο εξακολουθεί να βασιλεύει, και το φοβερό και το φασματικό να καραδοκούν, τυλιγμένα στο ίδιο μυστήριο όπως πάντα."

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΤΟΥ ΣΚΟΤΑΔΙΟΥ" (ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ)
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΛΑΝΟΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ LOCUS 7

ΟΙ ΙΠΠΟΤΕΣ ΚΑΔΩΣ ΚΑΙ Ο CARLOS CASTANEDA

Τι πρέπει να 'χει ένα έρημο πουλι;

Πρώτο, πετά στο πιο ψηλό σημείο.

Δεύτερο, δεν το νοιάζει η συντροφιά

ακόμη κι απο τ' αδέλφια του.

Τρίτο, γυρνά πάντα το ράμφος του κατά τους ουρανούς.

Τέταρτο, δεν έχει ένα χρώμα ορισμένο.

Πέμπτο, κελαϊδά πολύ απαλά.

                            Αγιος Ιωάννης του Σταυρού

                           "Λόγια Φωτός και Αγάπης"

"Η αναμονή της εκπλήρωσης του καθήκοντος είναι μια ιδιαίτερη αναμονή" είπε έξαφνα ο Δον Χενάρο. "Θα σας πω την ιστορία μιας ομάδας πολεμιστών που ζούσαν άλλοτε στα βουνά, κάπου κατα κει".
"Οταν κανένας απ' την ομάδα των πολεμιστών έκανε κάτι αντίθετο στους κανόνες της, αποφάσιζαν όλοι για την τύχη του. Ο κατηγορούμενος έπρεπε να εξηγήσει γιατί έκανε ό,τι έκανε. Οι άλλοι τον άκουγαν. Και ή τον απελευθέρωναν, γιατί έβρισκαν πειστικές τις εξηγήσεις του, ή παρατάσσονταν με τα όπλα τους στην άκρη ενός γκρεμού, κάπως σαν αυτόν εδώ, έτοιμοι να τον εκτελέσουν γιατί οι εξηγήσεις του ήταν απαράδεκτες. Τότε ο καταδικασμένος πολεμιστής έπρεπε ν' αποχαιρετήσει τους παλιούς συντρόφους του, κι άρχιζε η εκτέλεσή του".
Ο Δον Χενάρο μας ζήτησε να σηκωθούμε και να πάμε να ρίξουμε μια ματιά από τη δυτική άκρη της πλατωσιάς.
Ηταν μια απαλή πλαγιά μέχρι το βάθος της κοιλάδας, και μια στενή λουρίδα γης που κατάληγε σε μια ρεματιά, που φαινόταν σα φυσικό κανάλι για να φεύγουνε τα βροχόνερα.
"Εκεί σ' αυτό το ρέμα υπήρχε μια σειρά από δέντρα, στο βουνό της ιστορίας μας", είπε. "Πέρα απ' αυτό ήταν ένα πυκνό δάσος".
"Αφού θα αποχαιρετούσε τους συντρόφους του, ο καταδικασμένος πολεμιστής έπρεπε ν' αρχίσει να κατεβαίνει την πλαγιά προς τα δέντρα. Οι σύντροφοί του τότε τον σημάδευαν. Αν κανείς δεν τον πετύχαινε ή αν ο πολεμιστής επιζούσε από τα τραύματά του κι έφτανε στα δέντρα, ήταν ελεύθερος".
"Λένε ότι υπήρξαν άνθρωποι που πέρασαν τη δοκιμασία σώοι", συνέχισε ο Δον Χενάρο. "Ας πούμε ότι η προσωπική τους δύναμη επηρέαζε τους συντρόφους τους. Ενα τρικύμισμα τους έπιανε όλους καθώς σημάδευαν και κανείς δεν τολμούσε να ρίξει. Ισως πάλι τρόμαζαν από την αντρειοσύνη του και δεν τολμούσαν να τον βλάψουν".
"Υπήρχε ένας όρος για το βάδισμα προς τα δέντρα", συνέχισε.
"Ο πολεμιστής έπρεπε να βαδίζει ήρεμα, ατάραχος. Τα βήματά του να είναι σίγουρα και σταθερά, τα μάτια του να κοιτάζουν ολόισα μπροστά και ήσυχα. Επρεπε να φτάσει κάτω χωρίς να παραπατήσει, χωρίς να κοιτάξει πίσω και προπαντός χωρίς να τρέξει".
"Αν εσείς οι δύο αποφασίσετε να γυρίσετε σ' αυτή τη γη", είπε, "θα πρέπει σαν πραγματικοί πολεμιστές να περιμένετε να τελειώσει το καθήκον σας. Αυτή η αναμονή μοιάζει πολύ με το βάδισμα του πολεμιστή στην ιστορία μας. Βλέπετε ότι ο πολεμιστής προχωρούσε έξω από τον ανθρώπινο χρόνο. Το ίδιο κι εσείς. Η μόνη διαφορά είναι στο ποιός σας σημαδεύει. Τον πολεμιστή τον σημάδευαν οι συμπολεμιστές του. Εσάς όμως σας σημαδεύει το άγνωστο. Η μόνη σας ελπίδα είναι η τελειότητά σας. Πρέπει να περιμένετε χωρίς να κοιτάτε πίσω. Χωρίς να περιμένετε ανταμοιβή. Και πρέπει να βάλετε όλη την προσωπική σας δύναμη για την εκπλήρωση του καθήκοντός σας.
"Αν δεν ενεργήσετε άψογα, αν αρχίσετε τις εξάψεις, τις ανυπομονησίες και τις απελπισίες, τότε θα σας κομματιάσουν ανελέητα οι δεινοί σκοπευτές από τ' άγνωστο.
"Αντίθετα, αν είστε άψογοι κι η προσωπική σας δύναμη σας κάνει ικανούς να εκπληρώσετε το καθήκον σας, τότε θα φτάσετε στην επαγγελία της δύναμης. Και ποια είναι αυτή η επαγγελία; θα ρωτήσετε. Είναι η επαγγελία της δύναμης στους ανθρώπους σαν φωτεινά όντα. Κάθε πολεμιστής έχει δικιά του μοίρα. Και δεν υπάρχει τρόπος να πεις ποια θα είναι αυτή η επαγγελία για τον καθένα σας".


ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΚΑΡΛΟΣ ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ "ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΔΥΝΑΜΗΣ"
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΝΙΚΟΣ ΣΙΔΕΡΗΣ


ΣΧΌΛΙΑ ΠΑΡΕΙΣΑΚΤΟΥ: 
1. Στην Εγκυκλοπαίδεια της Ελευθέρας Τεκτονικής του Νέστωρος Λάσκαρι η λέξη Καδώς (Kadosh) αναφέρεται ως εβραϊκή και σημαίνει Αγιος ή Ηγιασμένος (ή Εξαγνισμένος σύμφωνα με το τεκτονικό τυπικό).
2. Στο Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό "ΗΛΙΟΥ" αναφέρεται ως ΚΑΔΗΣ (από το αραβικόν Cadi, το οποίον σημαίνει κυρίως ο εκτελών) ο Ιεροδίκης, πρόεδρος μουσουλμανικού ιεροδικείου δικάζοντος κατά το ιερόν μουσουλμανικόν δίκαιον.
3. Στο Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας του Χαράλαμπου Μπαλτά (εκδόσεις Παπαδήμα) αναφέρεται το ρήμα κήδω που σημαίνει ενοχλώ, ταράσσω, δυσαρεστώ με ρίζα ΚΑΔ από το σανσκριτικό Khad (=λυπώ, δυσαρεστώ)
4. Στο λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη αναφέρεται το ρήμα κήδομαι (μόνο σε ενεστ. & παρατ.) που σημαινει εκδηλώνω μέριμνα για κάποιον/κάτι, έχω πραγματικό ενδιαφέρον. ΕΤΥΜ. αρχ. κήδω/ -ομαι < kad -os φροντίδα, λύπη.
5. Στον Ελευθεροτεκτονισμό (Μασονία) και συγκεκριμένα στον Αρχαίο και Παραδεδεγμένο Σκωτικό Τύπο ο 30ος Βαθμός είναι ο Βαθμός του Μεγάλου Εκλεκτού Ιππότου Καδώς.
6. Σύμφωνα με το σύστημα Καδώς το τάγμα των Ναϊτών Ιπποτών δεν εξαλήφθηκε  μετά από τον άγριο και αιματηρό διωγμό του από τον Φίλιππο τον Ωραίο και τον Πάπα Κλήμη Ε΄, αλλά εξακολουθεί να υφίσταται υπό την μορφή του Ελευθεροτεκτονισμού. Είναι δε ο Ιππότης Καδώς ο Ναϊτης ο οποίος θα επανέλθει να πάρει εκδίκηση για την διάλυση του τάγματος και τον άδικο σφαγιασμό των Ιπποτών και να απονείμει δικαιοσύνη.
7. Απόσπασμα από το τυπικό του Ιππότου Καδώς για σύγκριση με όσα γραφει πιο πάνω ο Καστανεντα: "Αι θρησκείαι πάσαι διδάσκουσι τον νόμο του καθήκοντος, αλλ' εάν αύται συμβουλεύωσι το πράττειν το καλόν, τούτο δεν προέρχεται μόνον εκ της ανάγκης, όπως υπακούη τις εις θείαν τινά εντολήν, αλλ' όπως εξασφαλίση ωσαύτως και την προσωπικήν ημών σωτηρίαν. Ημείς, ασχέτως τούτων, εν τη τελευταία ταύτη βαθμίδι της Τεκτονικής αποκαλύψεως, διδάσκομεν υμάς, ότι πρέπει να επιτελήτε το καθήκον υμών, ιδού η τελευταία λέξις του Τεκτονισμού. Ιδού τίνι τρόπω αντιλαμβανόμεθα του πνεύματος του ιπποτισμού, κατά την βαθυτέραν αυτού έννοιαν, και δια τον λόγον τούτον εις την κορυφήν της Τεκτονικής μυήσεως ευρίσκεται Ιπποτικός βαθμός.
Ετερον πόρισμα της διδασκαλίας ημών είναι, ότι πάντα τα μεταφυσικά συστήματα τείνουσι να φθάσωσι προς την απόλυτον πραγματικότητα, ουδέν εν τούτοις δύναται να είπη, ότι κατέχει την τελικήν και πλήρην αλήθειαν. Πάντα τα συστήματα ταύτα έχουσιν εξ ίσου το δικαίωμα να μεταχειρίζωνται τους τύπους εκείνους εις ους αρέσκονται, πας δε άνθρωπος είναι ελεύθερος να δώση εις τα σύμβολα αυτών την σημασίαν εκείνην, ήτις μάλλον συνάδει προς τας πεποιθήσεις αυτού.
Δια τούτο εις εκ των μεγάλων αξιωματούχων του Τάγματος των Ναϊτών, Πέτρος ο εκ Βονωνίας, εξερχόμενος του θαλάμου των βασάνων είπε: "Το μέγιστον αγαθόν, όπερ εδόθη εις τον άνθρωπον, είναι το αυτεξούσιον".
Το αγαθόν τούτο, το δια πάντας πολύτιμον, δεν ζητούμεν μόνον δι' ημάς αυτούς επιθυμούμεν να παράσχωμεν τούτο και εις τους άλλους προβαίνοντες δε έτι περισσότερον, επιθυμούμεν να προστατεύσωμεν τούτο, εάν ήθελε τυχόν διαμφισβητηθή, παρά τινος, έστω και εάν ούτος είναι φίλος ημών."
8. Για την περίπτωση που βρεθούν κάποιοι να με κατηγορήσουν ότι αποκαλύπτω πράγματα που δεν πρέπει, παραθέτω από το ίδιο βιβλίο του Καστανέντα το ακόλουθο χωρίο: 
["Ισως ν' αποκαλύπτω πράγματα που δεν θα 'πρεπε, Δον Χουάν".
"Δεν έχει σημασία τι αποκαλύπτει κανείς και τι κρατάει για τον εαυτό του", είπε. "Καθετί που κάνουμε, καθετί που είμαστε στηρίζεται στην προσωπική μας δύναμη. Αν έχουμε αρκετή, τότε και μια μονάχα λέξη που ξεστομίζεται μπορεί να 'ναι αρκετή ν' αλλάξει τον δρόμο της ζωής μας. Αν όμως δεν έχουμε αρκετή προσωπική δύναμη, και τα πιο υπέροχα κομμάτια σοφίας μπορεί να μας αποκαλυφθούν κι αυτή η αποκάλυψη να μη φέρει την  παραμικρή αλλαγή".]

ΚΑΡΤΕΣΙΑΝΑ - ΔΑΝΑΗ ΣΤΡΑΤΗΓΟΠΟΥΛΟΥ

Πρόσεξε πολύ
η λέξη μαχαιρώνει
κι όταν χαϊδεύει...

Οι "Αναστάσεις";
Μία και μόνη αρκεί
κάλλιο η πρόληψη

Ευαγγελισμός!
Μα κείνη η μήτρα...
αίμα και πόνος

Μ' όλα τα όρνια
ο Προμηθέας πάντα
θα με φωτίζει

Κι όλο συγχωρώ
αφού υπάρχουν γλάροι
και κυκλάμινα

Ενα θαύμα μας
"Ο όρκος του Ιπποκράτη"
Οι άξιοι τον τηρούν

Οσο και να κλαις
μόνο κάτι αδένες
δικαιώνονται.


Μόνο "σήμερα"
"αύρια" δεν υπάρχουν
είναι προφάσεις

Του 'λεγαν όλοι:
πρέπει να ωριμάσεις.
Κι έγινε τέρας...

Είπες αλήθεια.
Οσο κι αν την ξέχασες
έβγαλε ρίζες...


ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: ΧΑΪΚΟΥ "τα φύλλα στο δέντρο ξανά"
ΓΕΝΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΖΩΗ ΣΑΒΙΝΑ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ 5+6