.

Όποιος φοβάται τον θάνατο είναι ήδη νεκρός.
Όποιος θέλει για μια στιγμή η ζωή του να ανήκει μόνο σ' αυτόν, που θέλει για μια στιγμή να είναι πεπεισμένος για όσα κάνει, πρέπει να αδράξει το παρόν.
Πρέπει να αντιμετωπίζει τα πάντα στο παρόν ως τελικά, σαν να ήταν βέβαιο ότι θα ακολουθήσει αμέσως ο θάνατος.
Και πρέπει μετά στο σκοτάδι να δημιουργήσει ζωή. Ζωή μέσα από τον εαυτό του.
Carlo Michelstaedter, La Persuasione e la Rettorica

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2010

Ο Edgar Allan Poe, ο Carlos Castaneda και τα... έντομα

Η ΣΦΙΓΓΑ - Edgar Allan Poe
Τον καιρό που βασίλευε στη Νέα Υόρκη η φρίκη της χολέρας, είχα δεχτεί την πρόσκληση ενός συγγενή μου να περάσω μαζί του δεκαπέντε μέρες στο αναχωρητήριό του, ένα εξοχικό σπίτι στις όχθες του Χούδσωνα. Εκεί είχαμε ολόγυρά μας όλα τα συνηθισμένα μέσα καλοκαιρινής ψυχαγωγίας- και με τους περίπατους στο δάσος, την ιχνογραφία, την κωπηλασία, το ψάρεμα, το κολύμπι, τη μουσική και τα βιβλία θα περνούσαμε αρκετά ευχάριστα τον καιρό μας, αν δεν υπήρχαν οι φοβερές ειδήσεις που έφταναν κάθε πρωί απ' την πολυάνθρωπη πόλη. Δεν περνούσε ούτε μέρα που να μη μας φέρει το νέο για το θάνατο κάποιου γνωστού μας. Σιγά - σιγά, όσο απλωνόταν η συμφορά, μάθαμε να περιμένουμε καθημερινά το χαμό κάποιου φίλου. Στο τέλος τρέμαμε κάθε φορά που ζύγωνε κάποιος μαντατοφόρος. Ακόμα κι ο αέρας που ερχόταν απ' τα νότια μας φαινόταν ότι μύριζε θάνατο. Αυτή η φοβερή σκέψη κυρίεψε πέρα για πέρα την ψυχή μου. Δεν μπορούσα να μιλήσω ούτε να σκεφτώ ούτε να ονειρευτώ τίποτ' άλλο. Ο οικοδεσπότης μου είχε λιγότερο ευσυγκίνητη ιδιοσυγκρασία, και, παρόλο που το ηθικό του ήταν πολύ πεσμένο, προσπαθούσε ν' ανυψώσει το δικό μου. Η πλούσια φιλοσοφική του διάνοια δεν επηρεαζόταν ποτέ από φανταστικά γεγονότα. Έδειχνε αρκετή ευαισθησία στο χειροπιαστό τρόμο, αλλά τη σκιά του δεν τη φοβόταν.
Οι προσπάθειές του να με βγάλει από την αφύσικη κατάθλιψη, στην οποία είχα βυθιστεί, έμεναν άκαρπες, και σ' αυτό έφταιγαν σε μεγάλο βαθμό κάτι τόμοι που είχα βρει στη βιβλιοθήκη του. Οι τόμοι αυτοί ήταν ό,τι έπρεπε για να βλαστήσουν τα όποια σπέρματα κληρονομικής δεισιδαιμονίας υπήρχαν μέσα μου σε λανθάνουσα κατάσταση. Διάβαζα αυτά τα βιβλία χωρίς να το ξέρει ο οικοδεσπότης μου, κι έτσι αυτός αδυνατούσε συχνά να εξηγήσει τις ζωηρές εντυπώσεις που είχαν χαραχτεί στη φαντασία μου.
Ένα από τα προσφιλή μου θέματα ήταν η λαϊκή πίστη στους οιωνούς -μια πίστη που, εκείνη την περίοδο της ζωής μου, είχα την τάση να την υπερασπίζω. Πάνω σ' αυτό το ζήτημα κάναμε πολύωρες και ζωηρές συζητήσεις- εκείνος υποστήριζε ότι η πίστη σε τέτοια πράγματα είναι ολότελα αστήριχτη, ενώ εγώ ισχυριζόμουν ότι ένα λαϊκό αίσθημα που γεννιέται τόσο αυθόρμητα -δηλαδή χωρίς τα εξωτερικά σημάδια της υποβολής- έχει μέσα του οπωσδήποτε στοιχεία αλήθειας και δικαιούται ν' απαιτεί το σεβασμό μας.
Το γεγονός είναι πως, λίγο μετά την άφιξή μου στο εξοχικό, μου συνέβη ένα περιστατικό τόσο ανεξήγητο και, όπως έδειχνε, τόσο σημαδιακό, ώστε ίσως να δικαιολογούμαι που το πήρα για κακό οιωνό. Το περιστατικό αυτό με τρομοκρατούσε και ταυτόχρονα με σάστισε τόσο πολύ, που πέρασαν πολλές μέρες πριν αποφασίσω να μιλήσω στο φίλο μου γι' αυτό.
Κατά το γέρμα μιας πολύ ζεστής μέρας, καθόμουν, μ' ένα βιβλίο στο χέρι, πλάι σ' ένα ανοιχτό παράθυρο, με πανοραμική θέα προς τις όχθες του ποταμού, όταν πρόσεξα ένα μακρινό λόφο, που η πιο κοντινή πλευρά του είχε απογυμνωθεί από τα περισσότερα δέντρα της εξαιτίας μιας κατολίσθησης. Από ώρα οι σκέψεις μου πετούσαν από το βιβλίο που κρατούσα στα χέρια μου στο ζόφο και την ερήμωση της γειτονικής πόλης. Όταν σήκωσα τα μάτια μου από τη σελίδα, έπεσαν πάνω στη γυμνή πλαγιά του λόφου και πάνω σ' ένα αντικείμενο -σε κάποιο ζωντανό τέρας με φρικιαστική εμφάνιση, που κατέβαινε γρήγορα την πλαγιά, ώσπου τελικά εξαφανίσθηκε στο πυκνό δάσος που απλωνόταν πιο κάτω. Όταν πρωτοείδα αυτό το πλάσμα, ένιωσα αμφιβολίες για την πνευματική υγεία μου, ή τουλάχιστον για την αξιοπιστία των ματιών μου, και πέρασαν πολλά λεπτά πριν καταφέρω να πείσω τον εαυτό μου πως ούτε τρελός ήμουν ούτε ονειρευόμουν. Ωστόσο, αν περιγράψω το τέρας (που το είδα καθαρά και το παρακολούθησα ψύχραιμα σ' όλη του την πορεία), φοβάμαι πως οι αναγνώστες μου θα δυσκολευθούν να πεισθούν γι' αυτές τις λεπτομέρειες περισσότερο απ' όσο δυσκολεύθηκα εγώ ο ίδιος.
Υπολογίζοντας το μέγεθος του πλάσματος από τη διάμετρο των χοντρόκορμων δέντρων, πλάι στα οποία πέρασε -των λιγοστών γιγάντων του δάσους που είχαν γλιτώσει από τη μανία της κατολίσθησης- συμπέρανα ότι ήταν πολύ μεγαλύτερο από κάθε πλοίο της γραμμής που υπάρχει. Λέω πλοίο της γραμμής, γιατί αυτή την εντύπωση έδινε το σχήμα του τέρατος- το κύτος ενός δίκροτου των εβδομηντατεσσάρων πυροβόλων δίνει μια αρκετά πιστή εικόνα για το γενικό περίγραμμα αυτού του πλάσματος. Το στόμα του ζώου βρισκόταν στην άκρη μιας προβοσκίδας με μάκρος εξήντα ως εβδομήντα πόδια και με πάχος όσο περίπου το κορμί ενός συνηθισμένου ελέφαντα. Κοντά στη ρίζα αυτής της προβοσκίδας υπήρχε ένα τεράστιο πλήθος από μαύρες, ανάκατες τρίχες -περισσότερες απ' όσες θα έβγαιναν από είκοσι βουβάλια- και μέσα απ' αυτό το τρίχωμα πρόβαλλαν προς τα κάτω και τα πλάγια δυο γυαλιστεροί χαυλιόδοντες, όχι ανόμοιοι με τους χαυλιόδοντες ενός αγριογούρουνου, αλλά ασύγκριτα μεγαλύτεροι. Παράλληλα στην προβοσκίδα, και σε κάθε πλευρά της, εκτεινόταν από μια γιγαντιαία κεραία, με μάκρος τριάντα ως σαράντα πόδια, που έδειχνε ν' αποτελείται από καθαρό κρύσταλλο και σχημάτιζε ένα τέλειο πρίσμα -μάλιστα αντανακλούσε με λαμπρό τρόπο τις αχτίνες του ήλιου που βασίλευε. Ο κορμός του τέρατος είχε σχήμα σφήνας, με την αιχμή προς τα κάτω. Απ' αυτόν ξεφύτρωναν δυο ζευγάρια φτερά, που το καθένα τους είχε μήκος γύρω στις εκατό γιάρδες- το ένα ζευγάρι ήταν πάνω στο άλλο κι όλα τα φτερά ήταν σκεπασμένα με πυκνά μεταλλικά λέπια- κάθε λέπι φαινόταν να έχει διάμετρο δέκα με δώδεκα, πόδια. Πρόσεξα πως τα πάνω και τα κάτω φτερά, συνδέονταν με μια γερή αλυσίδα. Αλλά το πιο παράξενο πράγμα σ' αυτό το φρικιαστικό ον ήταν η εικόνα μιας Νεκροκεφαλής, που σκέπαζε σχεδόν ολόκληρη την επιφάνεια του στήθους του και ήταν τόσο πιστά χαραγμένη, με άσπρο αστραφτερό χρώμα, πάνω στο μαύρο φόντο του σώματος, που θα 'λεγε κανείς πως τη ζωγράφισε εκεί μ' επιμέλεια κάποιος καλλιτέχνης. Καθώς κοίταζα αυτό το φοβερό ζώο, και ιδιαίτερα τη μορφή που υπήρχε πάνω στο στήθος του, με αίσθημα δέους και φρίκης -μ' ένα αίσθημα επερχόμενης συμφοράς, που στάθηκε αδύνατο να το υπερνικήσω με το λογικό μου- είδα τα πελώρια σαγόνια που υπήρχαν στην άκρη της προβοσκίδας ν' ανοίγουν ξαφνικά, κι από μέσα τους βγήκε ένας ήχος τόσο δυνατός και θρηνητικός, που τάραξε τα νεύρα μου σαν πένθιμη κωδωνοκρουσία, κι όταν το τέρας εξαφανίσθηκε στα ριζά του λόφου σωριάστηκα μεμιάς λιπόθυμος στο πάτωμα.
Όταν συνήλθα, η πρώτη μου σκέψη ήταν φυσικά να πληροφορήσω το φίλο μου γι' αυτό που είχα δει κι ακούσει -και μου είναι σχεδόν αδύνατο να εξηγήσω ποιο αίσθημα απέχθειας μ' εμπόδισε τελικά να το κάνω.
Τελικά, ένα βράδυ, τρεις ή τέσσερις μέρες έπειτα απ' το περιστατικό, καθόμασταν μαζί στο ίδιο δωμάτιο όπου είχα δει εκείνο το πλάσμα. Εγώ καθόμουν στην ίδια θέση, πλάι στο ίδιο παράθυρο, ενώ ο φίλος μου ήταν ξαπλωμένος σ' ένα ντιβάνι εκεί κοντά. Η σύμπτωση του τόπου και του χρόνου μ' έκανε να του περιγράψω το φαινόμενο που είχα δει. Αυτός μ' άκουσε ως το τέλος. Στην αρχή γέλασε με την καρδιά του, ύστερα όμως το φέρσιμό του έγινε πολύ σοβαρό, σαν να μην αμφέβαλε καθόλου ότι ήμουν τρελός. Εκείνη τη στιγμή είδα και πάλι καθαρά το τέρας, στο οποίο και έστρεψα την προσοχή του φίλου μου με μια κραυγή απερίγραπτου τρόμου.
Αυτός κοίταξε καλά, αλλά ισχυρίσθηκε πως δεν έβλεπε τίποτα -αν και του περιέγραψα καταλεπτώς την πορεία εκείνου του εφιαλτικού πλάσματος, που ροβόλησε και πάλι τη γυμνή πλαγιά του λόφου.
Τώρα ήμουν αναστατωμένος όσο δεν λέγεται, γιατί θεώρησα ότι το όραμα αυτό ήταν ή σημάδι του θανάτου μου, ή, πράγμα ακόμα χειρότερο, προάγγελος μιας κρίσης μανίας. Σωριάστηκα απελπισμένος στην καρέκλα μου και για κάμποση ώρα κράτησα το πρόσωπό μου κρυμμένο στα χέρια μου. Όταν ξεσκέπασα τα μάτια μου, το τερατώδες ον δεν φαινόταν πια.
Ο οικοδεσπότης μου, όμως, είχε ξαναβρεί ως ένα βαθμό το ήρεμο φέρσιμό του και μου έκανε εξονυχιστικές ερωτήσεις για την εμφάνιση εκείνου του εξωπραγματικού πλάσματος. Όταν ικανοποίησα όλες τις απορίες του, αυτός αναστέναξε βαθιά, σαν να είχε ανακουφισθεί από κάποιο αβάσταχτο βάρος, και, με μια αταραξία που μου φάνηκε απάνθρωπη εξακολούθησε να μιλάει για διάφορα φιλοσοφικά ζητήματα, για τα οποία συζητούσαμε συχνά ως εκείνη τη στιγμή. Θυμάμαι ότι, ανάμεσα σ' άλλα πράγματα, επέμενε ιδιαίτερα στην ιδέα ότι η κύρια πηγή πλάνης σε κάθε ανθρώπινη έρευνα είναι η τάση του λογικού να υποτιμά ή να υπερτιμά τη σημασία ενός αντικειμένου, από κακό υπολογισμό της απόστασής του στο χώρο ή στο χρόνο. «Λόγου χάρη», είπε, «για να εκτιμήσουμε σωστά την επίδραση που θ' ασκήσει γενικά στην ανθρωπότητα η διάχυση της Δημοκρατίας, πρέπει να πάρουμε υπόψη μας την απόσταση της εποχής, στην οποία θα έχει ίσως ολοκληρωθεί αυτή η διάχυση. Μπορείς να μου πεις ένα συγγραφέα, απ' όσους ασχολούνται με το ζήτημα της διακυβέρνησης των ανθρώπων, που να καταδέχτηκε ποτέ να εξετάσει αυτή την πτυχή του ζητήματος;»
Στο σημείο αυτό σταμάτησε για μια στιγμή, πήγε σ' ένα ράφι με βιβλία κι έβγαλε ένα από τα συνηθισμένα εγχειρίδια φυσικής ιστορίας. Κατόπιν, παρακαλώντας με ν' αλλάξω θέση μαζί του, για να μπορεί να διαβάσει καλύτερα τα ψιλά γράμματα του βιβλίου, τράβηξε την πολυθρόνα μου κοντά στο παράθυρο και, ανοίγοντας το βιβλίο, εξακολούθησε να μιλάει στον ίδιο τόνο όπως και πριν.
«Αν δεν μου περιέγραφες με τόσες λεπτομέρειες το τέρας», είπε, «ίσως να μη μπορούσα ποτέ να σου αποδείξω τι ήταν». Πρώτα απ' όλα, όμως, άφησέ με να σου διαβάσω μια σχολική περιγραφή για το γένος σφίγγα, της οικογένειας των νυκτιιδών, της τάξης των λεπιδοπτέρων, της ομοτα-ξίας τον εντόμων. Ιδού η περιγραφή:
«Τέσσερα μεμβρανώδη φτερά, σκεπασμένα με μικρά έγχρωμα λέπια που έχουν μεταλλική εμφάνιση- το στόμα σχηματίζει μια περιελιγμένη προβοσκίδα, που δημιουργείται από την επιμήκυνση των χειλέων- στα πλάγια της προβοσκίδας βρίσκονται υποτυπώδη σαγόνια και χνουδωτά εξαρτήματα- τα κατώτερα φτερά συνδέονται με τα ανώτερα χάρη σε μια σκληρή τρίχα, οι κεραίες έχουν τη μορφή επιμηκυσμένων ροπάλων και σχήμα πρίσματος- η κοιλιά είναι οξύληκτη. Η «σφίγγα - νεκροκεφαλή» σκορπίζει συχνά τον τρόμο στους αμαθείς, εξαιτίας της μελαγχολικής κραυγής που βγάζει και των συμβόλων του θανάτου που στολίζουν το θώρακά της».
Σ' αυτό το σημείο ο φίλος μου έκλεισε το βιβλίο κι έγειρε προς τα εμπρός, παίρνοντας τη στάση ακριβώς που είχα όταν αντίκρισα «το τέρας».
«Α, νάτο», φώναξε ξαφνικά. «Ξανανεβαίνει την πλαγιά του λόφου, κι ομολογώ πως έχει πολύ παράξενη εμφάνιση. Ωστόσο, με κανένα τρόπο δεν είναι τόσο μεγάλο ούτε τόσο μακρινό όσο φαντάστηκες- γιατί, καθώς σκαρφαλώνει τούτο δω το νήμα, που κάποια αράχνη ύφανε στο παράθυρο, διαπιστώνω πως το μήκος του είναι το πολύ γύρω στο ένα δέκατο έκτο της ίντσας, κι άλλο τόσο απέχει επίσης από την κόρη του ματιού μου».

Edgar Allan Poe - Ο άγγελος του παράξενου
Εκδόσεις Αιγόκερως
Μετάφραση Δημοσθένης Κούρτοβικ


Ο ΦΥΛΑΚΑΣ – Carlos Castaneda
…Ξαφνικά σωριάστηκα στην αριστερή μου πλευρά και βρέθηκα να κοιτάζω τον Δον Χουάν απ’ το πάτωμα.
Ο Δον Χουάν έσκυψε πάνω μου και με διέταξε ψιθυριστά να μην κοιτάζω αυτόν, αλλά να συγκεντρώσω το βλέμμα μου σ’ ένα σημείο του χαλιού που βρισκόταν μπροστά μου. Είπε πως έπρεπε να κοιτάζω με το ένα μάτι, το αριστερό, και ότι αργά ή γρήγορα θα έβλεπα τον φύλακα.
Στήλωσα τα μάτια μου στο σημείο που μου είχε δείξει αλλά δεν έβλεπα τίποτα. Σε μία στιγμή ωστόσο διέκρινα ένα κουνούπι να πετάει μπροστά απ’ τα μάτια μου και κατόπιν να κάθεται πάνω στο ψαθινο χαλί. Παρακολουθούσα τις κινήσεις του. Με πλησίαζε ολοένα και πιο πολύ ώστε τελικά τα μάτια μου θάμπωσαν από την κάθετη κλίση που έπαιρνε το βλέμμα μου. Κατόπιν, εντελώς ξαφνικά, ένιωσα σαν να είχα σηκωθεί όρθιος. Ηταν μια τόσο παράξενη αίσθηση ώστε θα άξιζε να την μελετήσει κανείς, αλλά εκείνη την στιγμή δεν υπήρχε χρόνος για κάτι τέτοιο. Είχα την απόλυτη αίσθηση πως κοίταζα κατευθείαν μπροστά, στο συνηθισμένο οπτικό μου επίπεδο, κι αυτό που είδα συντάραξε και την τελευταία ίνα της ύπαρξης μου. Δεν υπάρχει τρόπος να περιγράψω το συγκινησιακό σοκ που δοκίμασα. Ακριβώς απέναντι μου, σε μικρή απόσταση, στεκόταν ένα γιγάντιο τερατώδες ζώο. Ηταν τόσο φοβερό, ώστε ούτε η πιο τολμηρή μυθιστορηματική φαντασία δεν θα μπορούσε ποτέ να το συλλάβει. Το κοίταζα κυριολεκτικά κατάπληκτος.
Το πρώτο πράγμα που παρατήρησα ήταν το μέγεθος του. Υπολόγισα πως πρέπει να ήταν περίπου 30 μέτρα ψηλό. Φαινόταν να στέκεται όρθιο, αν και δεν μπορούσα να καταλάβω πως στεκόταν. Κατόπιν παρατήρησα πως είχε φτερά, δύο κοντά και πλατιά φτερά. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα ότι επέμενα να εξετάζω το ζώο σαν να ήταν ένα συνηθισμένο θέαμα, δηλαδή να το κοιτάζω. Στην πραγματικότητα ωστόσο, δεν μπορούσα να το κοιτάξω με τον τρόπο που ήμουν συνηθισμένος να κοιτάζω και μάλλον παρατηρούσα ορισμένα του χαρακτηριστικά, προσπαθώντας μ’ αυτόν τον τρόπο να κάνω πιο καθαρή την εικόνα του. Το σώμα του ήταν σκεπασμένο με πυκνό μαύρο τρίχωμα, είχε μακρύ, κωμικό μουσούδι, και τα μάτια του ήταν πεταχτά και στρογγυλά σαν δύο τεράστιες άσπρες μπάλλες.
Υστερα άρχισε να χτυπάει τα φτερά του. Η κίνηση δεν ήταν πλατάγιασμα φτερών ενός πουλιού, αλλά ένα είδος κυματιστής δόνησης με την οποία το τέρας άρχισε να κινείται και να κάνει κύκλους μπροστά μου. Δεν φαινόταν να πετάει, αλλά μάλλον να γλιστράει με εκπληκτική ταχύτητα και ελαφράδα μόλις λίγες ίντσες πάνω από το έδαφος. Για μια στιγμή απορροφήθηκα παρακολουθώντας την κίνηση του. Εβρισκα τις κινήσεις του άσχημες, αλλά η ταχύτητα και η ευκολία με την οποία κινούνταν ήταν έξοχες.
Εκανε δύο κύκλους μπροστά μου, πάλλοντας τα φτερά του κι αυτό που έβγαζε απ’ το στόμα του διαχύθηκε σε όλες τις κατευθύνσεις. Μετά έκανε μεταβολή και απομακρύνθηκε, γλυστρώντας με απίστευτη ταχύτητα, ώσπου εξαφανίστηκε στο βάθος. Κοίταζα επίμονα προς την κατεύθυνση που είχε φύγει γιατί δεν μπορούσα να κάνω τίποτε άλλο. Ενιωθα το σώμα μου παράξενα βαρύ και μου ήταν αδύνατο να δώσω μια συνοχή στις σκέψεις μου. Δεν μπορούσα να κινηθώ, θαρρείς και ήμουν καρφωμένος στο έδαφος.
Μετά διέκρινα κάτι σαν σύννεφο στο βάθος κι ένα λεπτό αργότερα το γιγάντιο ζώο βρισκόταν μπροστά μου και έκανε κύκλους με τρομερή ταχύτητα. Τα φτερά του πλησίαζαν ολοένα και περισσότερο στα μάτια μου και τελικά με χτύπησαν. Ενιωσα το χτύπημα σε όλο μου το πρόσωπο και φώναξα με όλη μου την δύναμη κάτω από την ένταση ενός αφόρητου πόνου που μου προκάλεσε, ενός πόνου που πρώτη φορά δοκίμαζα στην ζωή μου.
Και συνεχίζει παρακάτω
…ρώτησα τον Δον Χουάν. ‘Τι μου συνέβη;’
Ο Δον Χουαν γέλασε πονηρά. ‘Πήγες να αναζητήσεις τον φύλακα και φυσικά τον βρήκες’, είπε.
‘Μα τι ήταν αυτό Δον Χουάν;’
‘Ο φρουρός, ο φύλακας, ο σκοπός του άλλου κόσμου’ είπε ο Δον Χουάν με έμφαση.
…‘Ποιος ήταν ο λόγος που έπρεπε να δω αυτό το κτήνος Δον Χουάν;’
Πήρε σοβαρό ύφος και με κοίταξε κατάματα.
‘Αυτός ήταν ο φρουρός’, είπε. ‘Αν θέλεις να δεις, θα πρέπει να τον ξεπεράσεις’.
‘Και πως θα μπορέσω να τον ξεπεράσω Δον Χουάν; Αυτός έχει ύψος περίπου 30 μέτρα’
Εμεινε για λίγο σιωπηλός. Μετά γύρισε προς το μέρος μου και είπε αργά αργά σαν να ήθελε να μετρήσει την εντύπωση που θα προκαλούσαν τα λόγια του: ‘Ο φρουρός του άλλου κόσμου είναι ένα κουνούπι. Αυτό που αντιμετώπισες χθες ήταν ένα κουνούπι. Αυτό το μικρό κουνούπι θα κλείνει τον δρόμο σου μέχρι να το ξεπεράσεις’.
‘Και πως θα μπορούσε να με χτυπήσει ένα κουνούπι Δον Χουάν;’ Ρώτησα αληθινά κατάπληκτος
‘Δεν ήταν κουνούπι όταν σε χτύπησε, ήταν ο φύλακας του άλλου κόσμου. Ισως μια μέρα να βρεις το θάρρος να τον νικήσεις. Όχι τώρα όμως. Τώρα για σένα είναι ένα ζώο με 30 μέτρα ύψος.’…….

Carlos Castaneda
μιά ξεχωριστή πραγματικότητα
παραπέρα συζήτηση με τον ΔΟΝ ΧΟΥΑΝ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΛΟΥΚΑΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Ne exo diabasi ta vivlia toy karlos ke pisteyo oti eine ali8ia osa lei eyxaristo