Τρία ποιήματα – Νικόλαος Κάλας

1

Άθεος μονάχα ο Ερμαφρόδιτος

του κήπου των Γραμμάτων
«Ειμί ο ων». Πρεσβεύει
πως το καλόν είναι ασθένεια του 
κακού
κι ότι καταπολεμιέται
απ’ τους αλχημιστές του λόγου
από πλανόδιους ταχυδακτυλουργούς
κι άλλους πεπλανωμένους
σε μια διασταύρωση τέμνει
η τύχη την ιστορία
σε άλλη την αγάπη.
Έτσι ξαναγεννιέται η Ελευθερία.

2

Απροσδόκητος ο σχηματισμός αυτής της νέας μορφής
με αξέχαστην εικόνα. Παρατηρώ ένα φαινόμενο
δίχως να καταφύγω στη νοσταλγία
το ποίημα δεν ακούει ούτε βλέπει
ξαναδιαβάζεται. Το νυν λειτουργεί καλύτερα
όταν δεν μυθολογεί κι αποκαλύφτει σχίσματα
ελευθερίας κι αγάπης αναγέννηση.

3

Πόσο μου θυμίζει η Μύκονος αυτής της κάρτας
την Μύκονο της προπολεμικής μου ζωής.
Είναι ο εαυτός μου που δυσαναλογεί. Επέστρεψα
στραμμένος προς το μέλλον. Στο επόμενο σαρανταοκτάωρο
διαλήψεων και παραλήψεων ίσως συμπεριληφθούν ευρήματα

Οι τουριστικές τετραχρωμίες ανεμοσκορπίζονται
το πρόστυχο πληθαίνει κι εξαλείφεται
το επάξιον είναι του σκανδάλου.