Γεύση θανάτου - Γιώργος Θ. Βαφόπουλος

Να μελετάς το θάνατο μες στα βιβλία,
είναι μια άσκηση σπουδής σε σεμινάριο.
Να μετράς τα χτυπήματά του στους κροτάφους των ανθρώπων,
άλλο δεν κάνεις παρά μια πράξη αριθμητικής.

Ο θάνατος δεν υπάρχει μήτε στους πολέμους,
μήτε στο δηλητήριο, μήτε στα στιλέτα.
Μήτε στους βραδινούς θαλάμους των νοσοκομείων.
Υπάρχει μες στην αναμμένη θρυαλλίδα,
που στα δικά σου μονάχα μυστικά κανάλια,
μ’ αργό βήμα προχωρεί, απ’ την πρώτη εκείνη μέρα.

Αν να αισθανθείς μπορέσεις τούτο το περπάτημα,
θα ’χεις τη χάρη της μόνης γεύσης του θανάτου.
Αλλά την έκρηξη δε θα την αισθανθείς.
Γιατί θα ’βλεπες τότε, αυτό που λένε θάνατο
να φορεί το δικό σου πρόσωπο στο πρόσωπό του.

Γιώργος Θ. Βαφόπουλος

Άπαντα τα ποιητικά

Εκδόσεις Παρατηρητής 1990

Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ… - ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ

Η ψυχή μου βαδίζει στο πλευρό μου,

σ’ όλο το μάκρος του μεγάλου δρόμου,

– μα αν και βαδίζουμε έτσι, πάντα πλάι,

ποτέ δε με κοιτάει, δε μου μιλάει

Θαρρείς και κουβεντιάζουμε σα φίλοι,

κι όμως δε βγαίνει λέξη από τα χείλη,

βαδίζουμε σκυμμένοι και θλιμμένοι,

πάντα σαν αδελφοί, – και πάντα ξένοι…

Η ψυχή μου βαδίζει στο πλευρό μου,

σ’ όλο το μάκρος του μεγάλου δρόμου,

και μες στη νύχτα που μας ανταμώνει,

πάντα μαζί, – κι ωστόσο πάντα μόνοι…

Μαζί στο δρόμο, περπατάμε, Θε μου,

μα τι ζητά, δεν το ‘μαθα ποτέ μου,

κι ειν’ έτσι πάντα αμίλητη, κι αν ταίρι,

– που λέω, πολλές φορές, πως δε με ξέρει!

…Η ψυχή μου βαδίζει στο πλευρό μου:

και τώρα νιώθω, μ’ ένα ρίγος τρόμου,

πως σαν έρθ’ η στιγμή να χωριστούμε,

θα χαθούμε, χωρίς να γνωριστούμε…

ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ
ΠΟΙΗΜΑΤΑ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑ

ΑΥΤΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ - Heiner Bastian

μες στην ομίχλη βαδίζει τώρα κάποιος σ’ ένα δρόμο

κι είναι κιόλας αργά κι ακόμα ο χρόνος περιπλανιέται
σε κάποια μέρη σαν κάτι να μην είχε ξεχαστεί

από γυμνά δέντρα πολλά παιδιά φτιάχνουν εικόνες

μόνο οι μέρες δισταχτικά χάνονται

και μακρινά μες στο σκοτάδι μιλάει ακόμη κάποιος

σα να ερχόταν συνεχώς ένας τρίτος που
πολλές φορές ξαναγυρίζει

από το ένα όνειρο και μπαίνει σ’ ένα άλλο

με χειμωνιάτικη βαριά φορεσιά προβάλλει

κοιμόμαστε όμως κι αυτός απ’ την αρχή διηγείται
το ίδιο τ’ όνειρο ώσπου ξυπνώντας βλέπουμε

ότι τώρα κι αυτός που εδώ διηγείται
υπήρξε ένα παράξενο όνειρο

Μετάφραση Νόρα Πυλόρωφ - Προκοπίου 

Ωδή στον Εντιμότατο Σερ Γιούλλιαμ Τεμπλ - Jonathan Swift 1689

 

«Αυτές οι πονηριές που στηρίζουν το κράτος, παιχνίδια γοήτρου
που τα λέμε βαθιά πολιτικά σχέδια,
(όπως στο θέατρο ο ανόητος κοσμάκης,
μη βλέποντας τα σκοινιά,
εκστασιάζεται μπροστά σε ένα φωτοστέφανο που πετάει)…
Ας υποθέσουμε λοιπόν πως, στη μέση μιας παράστασης
η μηχανή, κακά βαλμένη καταρρέει,
και οι κουρτίνες πέφτουν, αφήνοντας να φανούν όλα:
με πόση γρηγοράδα, μονομιάς το κόλπο χτυπάει στα μάτια!
Τι απλό που είναι! Τι χοντροκομμένη απάτη!
Μα κοιτάχτε λίγο τον αρμό της τροχαλίας!…
Τι φτωχός μηχανισμός κινεί
τις σκέψεις των ηγεμόνων και τα σχέδια των Κρατών!
Από ποια άθλια πραγματάκια εξαρτιέται η τύχη τους!…
το σκάνε τρομαγμένοι οι σκιτζήδες
και τρέμουνε μπροστά στο ανήκουστο φαινόμενο…
Κοιτάχτε! Να!
Πως τρέμουν κι ανατριχιάζουν όλοι!»
Μετάφραση Κώστας Κουρεμένος

Οικογενειακό - Jacques Prevert

Η μητέρα πλέκει
Ο γιος κάνει πόλεμο
Αυτό η μητέρα το βρίσκει φυσικό πολύ
Κι ο πατέρας τι κάνει ο πατέρας;
Κάνει επιχειρήσεις
Η γυναίκα του πλέκει
ο γιος του κάνει πόλεμο
Αυτός επιχειρήσεις
Αυτό ο πατέρας το βρίσκει φυσικό πολύ
Κι ο γιος κι ο γιος
Τι βρίσκει ο γιος;
Δεν βρίσκει τίποτε ο γιος τίποτε απολύτως
Ο γιος η μητέρα του πλέκει ο πατέρας του επιχειρήσεις αυτός πολεμάει
Μόλις τελειώσει ο πόλεμος
θα κάνει επιχειρήσεις με τον πατέρα του
Ο πόλεμος συνεχίζεται η μητέρα συνεχίζει πλέκει
Ο πατέρας συνεχίζει κάνει επιχειρήσεις
Ο γιος σκοτώθηκε δεν συνεχίζει πια
Ο πατέρας κι η μητέρα πάνε στο κοιμητήρι
Αυτό ο πατέρας κι η μητέρα το βρίσκουν φυσικό
Η ζωή συνεχίζεται η ζωή με το πλέξιμο τον πόλεμο τις επιχειρήσεις
Τις επιχειρήσεις τον πόλεμο το πλέξιμο τον πόλεμο
Τις επιχειρήσεις τις επιχειρήσεις και τις επιχειρήσεις
Η ζωή με το κοιμητήρι

μετάφραση Βαγγέλης Χατζηδημητρίου

Βρέχει - Guillaume Apollinaire

Βρέχει φωνές γυναικών σαν να ήταν νεκρές ακόμη και στην ανάμνηση
κι εσάς ακόμη βρέχει συναντήσεις θαυμαστές της ζωής μου ω μικρές ψιχάλες
κι αυτά τ’ αφηνιασμένα σύννεφα αρχίζουν να χλιμιντρούν έναν κόσμο ακουστών πολιτειών
άκου αν βρέχει καθώς η θλίψη και η καταφρόνια θρηνούν μια αρχαία μουσική
άκου πως πέφτουν τα δεσμά που πάνω και κάτω σε συγκρατούν.

Μετάφραση Κλείτος Κύρου