Το πατρικό μου σπίτι στο *** βρισκόταν στις παρυφές της πόλης, όπως συμβαίνει συνήθως σε όλες τις αστικές ή ημιαστικές περιοχές του κόσμου όσον αφορά τις κατοικίες των ανθρώπων που ζουν στα όρια της φτώχιας ή ακόμη και κάτω από αυτά. Φυσικά για μας τους πιτσιρικάδες των τελευταίων χρόνων της δεκαετίας του 60, η περιοχή αυτή ήταν ότι καλύτερο μπορούσε να μας συμβεί, αν λάβουμε υπόψη ότι ήταν γεμάτη χωράφια, δένδρα και αλάνες, στις οποίες περνούσαμε αξιοσημείωτο μέρος του χρόνου μας, επιδιδόμενοι σε κάθε είδους παιχνίδι ή σκανταλιά μπορεί να φανταστεί κανείς, κάνοντας τις μανάδες μας να ξελαρυγκιάζονται καθημερινά προκειμένου να μαζευτούμε στα σπίτια μας.
Το τελευταίο κτίσμα της περιοχής πριν αρχίσουν οι αγροί, ήταν ένα κακόφημο μαγαζί, πρωτόγονο βέβαια με τα σημερινά δεδομένα, το οποίο είχε ένας κακάσχημος ξερακιανός γέρος (τουλάχιστον έτσι φάνταζε στα παιδικά μας μάτια) μαζί με την μοχθηρή και εξίσου άσχημη γυναίκα του. Επίσης εκεί σύχναζαν διάφορες χοντρές, απαίσιες και βρώμικες γυναίκες, τις οποίες περιτριγύριζαν κάτι τύποι υπεράνω κάθε περιγραφής, οι οποίοι και στοίχειωναν τα όνειρα μας τις νύχτες. Φυσικά οι οδηγίες που είχαμε όλοι μας ήσαν να κρατιώμαστε μακριά από κει, κάτι που βέβαια δεν ήταν και δύσκολο να συμβεί, λόγω του φόβου που αισθανόμασταν.
Ξαφνικά μια μέρα είδαμε έξω από το σπίτι αυτό, ένα περίεργο ξύλινο κάλυμμα σκούρου κίτρινου χρώματος, με ένα σταυρό επάνω, μια περίεργη φασαρία, την γυναίκα του γέρου αλλά και τις υπόλοιπες χοντρές, ντυμένες στα μαύρα να κλαίνε, κάποιες να καθαρίζουν, να κουβαλούν καρέκλες και γενικά το σπίτι να έχει δραστηριότητες οι οποίες ξέφευγαν από τα συνηθισμένα. Εμείς κοιτάζαμε με την περιέργεια ανακατεμένη με την ουσιαστική αδιαφορία που κοιτάζουν συνήθως τα μικρά παιδιά και ρωτούσαμε ο ένας τον άλλον τι συνέβαινε. Τότε ένας από τους μεγαλύτερους είπε με ύφος ειδήμονα ότι ο γέρος πέθανε. Το νέο αντήχησε στα αυτιά μου σαν κεραυνός. Μέχρι τότε είχα ακούσει σε διάφορες συζητήσεις των μεγάλων για νεκρούς, για θανάτους και διάφορα σχετικά αλλά ποτέ μέχρι τότε δεν είχε τύχει να πεθάνει κάποιος τον οποίο έβλεπα σχεδόν καθημερινά. Κάποια στιγμή είδα την γιαγιά μου να πηγαίνει μέσα και βρίσκοντας ευκαιρία, τρύπωσα και γω μέσα πίσω της, κατανικώντας τους φόβους μου. Είδα εκεί τότε τον γέρο ξαπλωμένο μέσα σε ένα ξύλινο κουτί κουστουμαρισμένο και γραβατωμένο (αυτό μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση απ’ όλα) με μια εικόνα ακουμπισμένη στα χέρια του, τα οποία πρόσεξα ότι ήσαν δεμένα και μύγες τριγύριζαν και κάθονταν στο πρόσωπό του. Αυτό όμως φαινόταν να μην τον ενοχλεί καθόλου, καθώς ο ίδιος ήταν βυθισμένος σε βαθύ –όπως νόμιζα- ύπνο. Εκείνη την στιγμή μπήκε μέσα ένας τύπος ο οποίος όταν τον είδε, άρχισε να φωνάζει ότι τον είχαν βάλει στραβά και ότι μόλις πάγωνε δεν θα μπορούσαν να τον ισιώσουν και τον βούτηξε σηκώνοντας τον σαν κούκλα για να τον βάλει σωστά στην θέση του. Το θέαμα που παρουσίασε εκείνη την στιγμή ήταν τόσο απόκοσμο που ακόμη και σήμερα, μετά από 40 χρόνια νομίζω ότι το βλέπω μπροστά μου. Μετά από λίγο έφυγα και το γεγονός δεν με απασχόλησε άλλο κατά την διάρκεια της μέρας. Το βράδυ όμως όταν πήγα στο σπίτι, τα ερωτήματα άρχισαν να ξετρυπώνουν και απευθυνόμενος στην μάνα μου προσπάθησα να πάρω απαντήσεις. Αλλά –φευ- το μόνο που συνειδητοποίησα ήταν ότι όλοι αργά ή γρήγορα θα πεθάνουμε, ότι δεν ξαναβλέπουμε ποτέ αυτούς που πεθαίνουν και ότι ουσιαστικά δεν υπήρχε απάντηση ούτε γιατί πεθαίνουμε ούτε τι γίνεται μετά τον θάνατο μας.
Το σοκ που ένοιωσα δεν νομίζω ότι το ξεπέρασα ποτέ ολοκληρωτικά. Αισθάνθηκα κάτι να ξεθωριάζει, να χάνει το νόημα του, κάτι ασύλληπτο και απάνθρωπο να με συντρίβει, να με διαπερνά σε κάθε σημείο της ύπαρξης μου, να μου παίρνει οριστικά και αμετάκλητα κάτι που θεωρούσα δικό μου, καταδικό μου, ένοιωσα θλίψη απέραντη, οργή τεράστια, αυτολύπηση και ένα τεράστιο γιατί ορθώθηκε μπροστά μου. Ποτέ από τότε δεν ήμουν πια ο ίδιος. Και πιστεύω ότι λίγο πολύ, σε όλους μας συνέβη αυτό κάποια στιγμή. Η αντίληψη του τέλους. Η διαπίστωση, ότι αυτό το οποίο θεωρούμε ως κέντρο του σύμπαντος, ο εαυτός μας δηλαδή, δεν είναι παρά ένα σύντομο, πρόσκαιρο και ασήμαντο πλάσμα, που μέχρι να έρθει, να οργανωθεί και να τακτοποιηθεί σ’ αυτόν τον κόσμο έρχεται η ώρα να ετοιμάσει τις αποσκευές του για να αναχωρήσει.
Αυτή ήταν η πρώτη ουσιαστική επαφή μου με τον θάνατο και παραμένει από τότε ζωντανή στην μνήμη μου.
ΠΑΡΕΙΣΑΚΤΟΣ 25/05/2002
Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2009
Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009
ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ - ΚΑΡΟΛΟΣ ΜΠΩΝΤΛΑΙΡ
Η Σελήνη, που είναι η ίδια η ιδιοτροπία, κοίταξε ανάμεσ' απ' το παράθυρο, ενώ κοιμόσουνα στο λίκνο σου, και είπε μέσα της: "Αυτό το παιδί μ' αρέσει".
Και κατέβηκε μαλθακά τη σκάλα της από σύννεφα και πέρασε αθόρυβα μεσ' απ' τα τζάμια. Επειτα ξαπλώθηκε πάνω σου με την ευλίγυστη τρυφερότητα μιας μητέρας και εναπόθεσε τα χρώματα της στο πρόσωπο σου. Ετσι, οι κόρες των ματιών σου απόμειναν πράσινες και τα μάγουλα σου εξαιρετικά χλωμά. Από την ενατένιση αυτής της επισκέπτριας τα μάτια σου μεγάλωσαν τόσο παράξενα. Και σ' έσφιξε τόσο τρυφερά στο λαιμό, που διατήρησες έτσι για πάντα την επιθυμία να κλαις.
Ωστόσο, μες στο ξεχείλισμα της χαράς της, η Σελήνη πλημμύριζε ολόκληρο το δωμάτιο, σα μια ατμόσφαιρα φωσφορική, σαν ένα φεγγοβόλο δηλητήριο. Και όλο το ζωντανό τούτο φως στοχάζονταν κι έλεγε: "Θα υφίστασαι αιώνια την επήρεια του φιλιού μου. Θα 'σαι όμορφη με τον τρόπο μου. Θ' αγαπάς ό,τι αγαπώ κι ό,τι μ' αγαπά. Το νερό, τα σύννεφα, τη σιωπή και τη νύχτα. Την απέραντη και πράσινη θάλασσα. Το όμορφο και πολύμορφο νερό. Το μέρος όπου δε θα βρίσκεσαι. Τον εραστή που δε θα γνωρίσεις. Τα τερατώδη άνθη. Τ' αρώματα που φέρνουν παραλήρημα. Τις γάτες που λιγοθυμούν πάνω στα πιάνα και που θρηνούν σαν τις γυναίκες με μια φωνή βραχνή και γλυκιά!
Και θα σ' αγαπούν οι εραστές μου και θα ερωτοτροπούν μαζί σου οι φίλοι μου. Θα 'σαι η βασίλισσα των ανθρώπων με τα πράσινα μάτια, που έχω σφίξει κι εγω τον λαιμό της στα νυχτερινά μου χάδια. Εκείνων που αγαπούν τη θάλασσα, την απέραντη θάλασσα, την πολυτάραχη και πράσινη, το άμορφο και πολύμορφο νερό, το μέρος όπου δεν βρίσκονται, τη γυναίκα που δεν γνωρίζουν, τ' απαίσια άνθη που μοιάζουν με τα θυμιατήρια μιας άγνωστης θρησκείας, τ' αρώματα που συγχύζουν τη θέληση και τ' άγρια και φιλήδονα ζώα που είναι τα εμβλήματα της παραφροσύνης τους".
Και γι' αυτό καταραμένο αγαπητό χαϊδεμένο παιδί, βρίσκομαι τώρα ξαπλωμένος στα πόδια σου, αναζητώντας σ' όλη την ύπαρξη σου την ανταύγεια της τρομερής Θεότητας, της μοιραίας αναδόχου, της φαρμακεύτρας τροφού όλων των σεληνιακών.
ΚΑΡΟΛΟΣ ΜΠΩΝΤΛΑΙΡ
(1821-1867)
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΤΑΚΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ
ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ - Georg Cantor
«Ποτέ δεν θεώρησα δεδομένο οποιοδήποτε ‘Υπέρτατον γένος’ του αληθούς απείρου. Σε αντίθεση μάλιστα, απέδειξα με σχολαστική ακρίβεια πως δεν υπάρχει απολύτως κανένα ‘Υπέρτατον γένος’ για το αληθές άπειρο. Αυτό που τα ξεπερνάει όλα και τα πεπερασμένα και τα υπερπεπερασμένα δεν είναι ‘Γένος’. Είναι το μοναδικό, απολύτως ανεξάρτητο σύνολο στο οποίο περιλαμβάνονται όλα, το οποίο περιλαμβάνει το Απόλυτο που παραμένει ακατανόητο για την ανθρώπινη νόηση. Αυτό είναι το ACTUS PURISSIMUS που για πολλούς σημαίνει Θεός»
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΛΕΦ
ΤΟΥ AMIR D. ACZEL
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΝΑΛΙΟΣ
ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΚΟΜΟΥΤΣΟΥΝΟΥΣ - Boris Vian
...Κατεβαίνουμε και μπαίνουμε, αφήνοντας το αμάξι στην πόρτα του κήπου για να μπορέσουμε να ξαναφύγουμε δίχως να χάσουμε καιρό. Εχει ωραίο καιρό, από κείνον που μόνο στην Καλιφόρνια μπορείς να βρεις. Ο αέρας είναι γλυκός και χλιαρός και αξίζει τον κόπο να ζεις απλώς και μόνο για ν' ανασαίνεις...
-Ας μείνουμε έξω... λεω... Είναι τόσο όμορφα...
-Θέλουμε να σου μιλήσουμε, λέει η Μόνα.
Διάβολε! Δε χασομεράμε καθόλου... Μόλις καθόμαστε στο σαλόνι, η Μπέρυλ αρχίζει την επίθεση:
-Ποιά ήταν αυτή η κοπέλα στο σπίτι σου Ροκ; Κοιμήθηκες μαζί της;
-Ε... να... δεν είναι δικιά σας δουλειά, λέω, αρκετά αμήχανος.
-Είναι λέει η Μόνα. Οπωσδήποτε. Σ' αφήσαμε ήσυχο μέχρι τώρα γιατί ξέραμε ότι δεν ήθελες να κάνεις τίποτα μέχρι να κλείσεις τα είκοσι, αλλά αν έτσι κρατάς τις υποσχέσεις σου, δε θα κρατήσουμε ούτε και μες τις δικές μας. Γδύσου.
-Μα Μόνα, λέω ικετευτικά. Είμαι πτώμα... Περίμενε μερικές μέρες... Οταν θα ξανάρθω...
-Ασε τα λόγια, λέει η Μπέρυλ. Σ' έχουμε στο χέρι, και δεν πρόκειται να σ' αφήσουμε. Οταν σκέφτομαι ότι διάλεξες εκείνη τη φρίκη για το βάφτισμα του πυρός...
-Δεν έχεις καθόλου γούστο, συνεχίζει η Μόνα. Δεν έχει ούτε στήθος ούτε γοφούς και είναι αδύνατη σαν ακρίδα.
-Μα τέλος πάντων, λέω, όχι εδώ... Μπορεί κάποιος να 'ρθει... Δεν προλαβαίνω...
-Εχεις μία ώρα, λέει η Μπέρυλ. Φτάνει και περισσεύει. Κι εξάλλου θα σε διευκολύνουμε... Μπρός... βγάλε τα ρούχα σου... αλλιώς, θα σου τα βγάλουμε εμείς... Μπορείς να κρατήσεις τις κάλτσες σου.
-Κλείσε την πόρτα, Μόνα, τουλάχιστον...
-Εντάξει, συμφωνεί η Μόνα, θακλείσω την πόρτα για να σου κάνω το χατήρι. Βοήθησε τον να γδυθεί Μπέρυλ. Κι άσε τις διαμαρτυρίες. Ακου... να διαλέξει εκείνη την ακρίδα...
Βροντάει την πόρτα, κάνει μεταβολή, ξεκουμπώνει το φόρεμά της και τα στήθια της πετάγονται στον αέρα... Σίγουρα δεν έχουν καμία σχέση με της Σάνταιη Λαβ... Νοιώθω τσιμπιματάκια στην κοιλιά... Μα διάβολε, τέλος πάντων θα 'ναι η δωδέκατη φορά από το πρωί... Σα να το 'χω παραξηλώσει...
-Μη βιάζεσαι Μόνα, διαμαρτύρεται η Μπέρυλ... Μιά στιγμή να ετοιμαστώ κι εγώ...
Η Μόνα ασχολιέται μαζί μου... φοράει ακόμα τις κάλτσες της κι ένα πραματάκι από ξανθιά νταντέλα που τις συγκρατεί... Ακριβώς το ίδιο χρώμα με το... τέλος πάντων, ακριβώς το ίδιο χρώμα, δηλαδη. Ζεσταίνεται και μυρίζει γυναίκα... κι ο γερο-Ρόκυ μπορεί να μην είναι και τόσο ψόφιος όσο φαίνεται... Μού βγάζει το πουκάμισο, μου τραβάει το παντελόνι... Την αφήνω... Δυσκολεύεται λιγάκι περισσότερο με το εσώρουχο μου που σκαλώνει...
-Ασε τ' αστεία Μόνα, σου λέω... Θα τον ρίξουμε στον κλήρο, τσιρίζει η Μπέρυλ.
Ούτε κι αυτή φοράει τίποτα... εχει τυλίξει τις κάλτσες της γύρω από τους αστραγάλους της... Κάνω συγκρίσεις.
-Μα τέλος πάντων δεν είμαι ο πρώτος αριθμός του λαχείου.
-Σιωπή εσύ, διατάζει η Μόνα. Εχει δίκιο. Θα σε ρίξουμε στον κλήρο.
-Δεν είναι σωστό, λέω. Κι αν προτιμώ τη μία από τις δυό σας...
Δυσκολεύομαι να μιλήσω. Οι δύο αυτές κοπέλες μ' έχουν φέρει σε τέτοια κατάσταση που ένα πράγμα θέλω μόνο. Ας είναι όποια να 'ναι, αλλά αμέσως.
-Σύμφωνοι, λέει η Μόνα. Θα σου δέσουμε τα μάτια κι έπειτα θα σου κάνουμε κάτι και θα πεις ποιά προτιμάς.
-Πρέπει να του δέσουμε και τα χέρια, φωνάζει η Μπέρυλ, ολοένα και πιό ερεθισμένη...
Ορμάει στο παράθυρο και κατεβάζει ένα από τα κορδόνια που τραβάνε τις κουρτίνες... Την αφήνω να με δέσει, σίγουρος ότι θα μπορέσω να σπάσω το σπάγγο όποτε θελήσω... και μόλις τελειώνει, η Μόνα με βουτάει και με πετάει στο χαλί...
-Το φουλάρι σου Μπέρυλ...
Είμαι ξαπλωμένος ανάσκελα... ευτυχώς, αλλιώς θα πονούσα... και δε βλέπω πιά τίποτα... Δύο χέρια ακουμπάνε στο στήθος μου, δύο μακριά πόδια κολλάνε σταδικά μου... Είμαι έτοιμος να ουρλιάξω, τόσο οδυνηρό είναι να περιμένω έτσι... Και ξαφνικά η πρώτη ξαπλώνεται πάνω μου... Μπαίνω μέσα της μ' όλη μου τη δύναμη... σχεδόν αμέσως τραβιέται κι η δεύτερη παίρνει τη θέση της... Τραβάω απελπισμένα το κορδόνι που μου δένει τα χέρια... Σπάει... Δεν κατάλαβε τίποτα... Τη στιγμή που πάει να τραβηχτεί κι εκείνη, τα χέρια μου κλείνουν γύρω της... Την κρατάω με το ένα χέρι και με το άλλο καταφέρνω ν' αρπάξω τη δεύτερη από τα πόδια... Τη ρίχνω δίπλα μου και τα χείλια μου ανεβαίνουν κατά μήκος των μπουτιών της... μέχρι εκεί που μπορώ να φτάσω... Μ' αρέσει... Μ' αρέσει πολύ... Βογγάνε λίγο... γλυκά-γλυκά...
...Ο καιρός περνάει...
Πολύ περνάει, σήμερα...
Boris Vian, “Et on touera tous les affreux” (1948)
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΡΑΜΜΑΤΑ (1981)
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΡΕΝΑ ΧΑΤΧΟΥΤ
-Ας μείνουμε έξω... λεω... Είναι τόσο όμορφα...
-Θέλουμε να σου μιλήσουμε, λέει η Μόνα.
Διάβολε! Δε χασομεράμε καθόλου... Μόλις καθόμαστε στο σαλόνι, η Μπέρυλ αρχίζει την επίθεση:
-Ποιά ήταν αυτή η κοπέλα στο σπίτι σου Ροκ; Κοιμήθηκες μαζί της;
-Ε... να... δεν είναι δικιά σας δουλειά, λέω, αρκετά αμήχανος.
-Είναι λέει η Μόνα. Οπωσδήποτε. Σ' αφήσαμε ήσυχο μέχρι τώρα γιατί ξέραμε ότι δεν ήθελες να κάνεις τίποτα μέχρι να κλείσεις τα είκοσι, αλλά αν έτσι κρατάς τις υποσχέσεις σου, δε θα κρατήσουμε ούτε και μες τις δικές μας. Γδύσου.
-Μα Μόνα, λέω ικετευτικά. Είμαι πτώμα... Περίμενε μερικές μέρες... Οταν θα ξανάρθω...
-Ασε τα λόγια, λέει η Μπέρυλ. Σ' έχουμε στο χέρι, και δεν πρόκειται να σ' αφήσουμε. Οταν σκέφτομαι ότι διάλεξες εκείνη τη φρίκη για το βάφτισμα του πυρός...
-Δεν έχεις καθόλου γούστο, συνεχίζει η Μόνα. Δεν έχει ούτε στήθος ούτε γοφούς και είναι αδύνατη σαν ακρίδα.
-Μα τέλος πάντων, λέω, όχι εδώ... Μπορεί κάποιος να 'ρθει... Δεν προλαβαίνω...
-Εχεις μία ώρα, λέει η Μπέρυλ. Φτάνει και περισσεύει. Κι εξάλλου θα σε διευκολύνουμε... Μπρός... βγάλε τα ρούχα σου... αλλιώς, θα σου τα βγάλουμε εμείς... Μπορείς να κρατήσεις τις κάλτσες σου.
-Κλείσε την πόρτα, Μόνα, τουλάχιστον...
-Εντάξει, συμφωνεί η Μόνα, θακλείσω την πόρτα για να σου κάνω το χατήρι. Βοήθησε τον να γδυθεί Μπέρυλ. Κι άσε τις διαμαρτυρίες. Ακου... να διαλέξει εκείνη την ακρίδα...
Βροντάει την πόρτα, κάνει μεταβολή, ξεκουμπώνει το φόρεμά της και τα στήθια της πετάγονται στον αέρα... Σίγουρα δεν έχουν καμία σχέση με της Σάνταιη Λαβ... Νοιώθω τσιμπιματάκια στην κοιλιά... Μα διάβολε, τέλος πάντων θα 'ναι η δωδέκατη φορά από το πρωί... Σα να το 'χω παραξηλώσει...
-Μη βιάζεσαι Μόνα, διαμαρτύρεται η Μπέρυλ... Μιά στιγμή να ετοιμαστώ κι εγώ...
Η Μόνα ασχολιέται μαζί μου... φοράει ακόμα τις κάλτσες της κι ένα πραματάκι από ξανθιά νταντέλα που τις συγκρατεί... Ακριβώς το ίδιο χρώμα με το... τέλος πάντων, ακριβώς το ίδιο χρώμα, δηλαδη. Ζεσταίνεται και μυρίζει γυναίκα... κι ο γερο-Ρόκυ μπορεί να μην είναι και τόσο ψόφιος όσο φαίνεται... Μού βγάζει το πουκάμισο, μου τραβάει το παντελόνι... Την αφήνω... Δυσκολεύεται λιγάκι περισσότερο με το εσώρουχο μου που σκαλώνει...
-Ασε τ' αστεία Μόνα, σου λέω... Θα τον ρίξουμε στον κλήρο, τσιρίζει η Μπέρυλ.
Ούτε κι αυτή φοράει τίποτα... εχει τυλίξει τις κάλτσες της γύρω από τους αστραγάλους της... Κάνω συγκρίσεις.
-Μα τέλος πάντων δεν είμαι ο πρώτος αριθμός του λαχείου.
-Σιωπή εσύ, διατάζει η Μόνα. Εχει δίκιο. Θα σε ρίξουμε στον κλήρο.
-Δεν είναι σωστό, λέω. Κι αν προτιμώ τη μία από τις δυό σας...
Δυσκολεύομαι να μιλήσω. Οι δύο αυτές κοπέλες μ' έχουν φέρει σε τέτοια κατάσταση που ένα πράγμα θέλω μόνο. Ας είναι όποια να 'ναι, αλλά αμέσως.
-Σύμφωνοι, λέει η Μόνα. Θα σου δέσουμε τα μάτια κι έπειτα θα σου κάνουμε κάτι και θα πεις ποιά προτιμάς.
-Πρέπει να του δέσουμε και τα χέρια, φωνάζει η Μπέρυλ, ολοένα και πιό ερεθισμένη...
Ορμάει στο παράθυρο και κατεβάζει ένα από τα κορδόνια που τραβάνε τις κουρτίνες... Την αφήνω να με δέσει, σίγουρος ότι θα μπορέσω να σπάσω το σπάγγο όποτε θελήσω... και μόλις τελειώνει, η Μόνα με βουτάει και με πετάει στο χαλί...
-Το φουλάρι σου Μπέρυλ...
Είμαι ξαπλωμένος ανάσκελα... ευτυχώς, αλλιώς θα πονούσα... και δε βλέπω πιά τίποτα... Δύο χέρια ακουμπάνε στο στήθος μου, δύο μακριά πόδια κολλάνε σταδικά μου... Είμαι έτοιμος να ουρλιάξω, τόσο οδυνηρό είναι να περιμένω έτσι... Και ξαφνικά η πρώτη ξαπλώνεται πάνω μου... Μπαίνω μέσα της μ' όλη μου τη δύναμη... σχεδόν αμέσως τραβιέται κι η δεύτερη παίρνει τη θέση της... Τραβάω απελπισμένα το κορδόνι που μου δένει τα χέρια... Σπάει... Δεν κατάλαβε τίποτα... Τη στιγμή που πάει να τραβηχτεί κι εκείνη, τα χέρια μου κλείνουν γύρω της... Την κρατάω με το ένα χέρι και με το άλλο καταφέρνω ν' αρπάξω τη δεύτερη από τα πόδια... Τη ρίχνω δίπλα μου και τα χείλια μου ανεβαίνουν κατά μήκος των μπουτιών της... μέχρι εκεί που μπορώ να φτάσω... Μ' αρέσει... Μ' αρέσει πολύ... Βογγάνε λίγο... γλυκά-γλυκά...
...Ο καιρός περνάει...
Πολύ περνάει, σήμερα...
Boris Vian, “Et on touera tous les affreux” (1948)
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΡΑΜΜΑΤΑ (1981)
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΡΕΝΑ ΧΑΤΧΟΥΤ
Howard Phillips Lovecraft "Selefais" (1927)
Δεν υπάρχουνε πολλοί που να ξέρουνε τι θαύματα ξανοίγονται μπρος τους, τις ιστορίες και τα οράματα της νιότης τους.
Γιατί όταν σαν παιδιά ακούμε κι ονειρευόμαστε δε κάνουμε παρά συγκεχυμένες σκέψεις κι όταν σα μεγάλοι προσπαθούμε να θυμηθούμε, είμαστε πια τόσον αποχαυνωμένοι και πεζοί, έχοντας ποτιστεί με το δηλητήριο της ζωής.
Μερικοί όμως από μας ξυπνάμε τις νύχτες με παράξενα, φαντασμαγορικά οράματα μαγευτικών λόφων και κήπων, απο συντριβάνια που τραγουδάνε στον ήλιο, από χρυσαφένιους γκρεμούς που δεσπόζουνε πάνω από θάλασσες ψιθυριστές, από πεδιάδες που απλώνονται πέρα ως τις παρυφές κοιμισμένων πόλεων, φτιαγμένων από μπρούτζο και πέτρα κι από σκιερές ομάδες ηρώων που καλπάζουν σε περιστόλιστα λευκά άτια, στις άκριες πυκνών δασών.
Και τότε καταλαβαίνουμε πως ρίξαμε μια φευγαλέα ματιά πέρα, πίσω από τις Φιλντισένιες Πύλες, σε κείνο τον κόσμο των θαυμάτων που ήταν δικός μας προτού γίνουμε σοφοί και δυστυχισμένοι.
Howard Phillips Lovecraft
Γιατί όταν σαν παιδιά ακούμε κι ονειρευόμαστε δε κάνουμε παρά συγκεχυμένες σκέψεις κι όταν σα μεγάλοι προσπαθούμε να θυμηθούμε, είμαστε πια τόσον αποχαυνωμένοι και πεζοί, έχοντας ποτιστεί με το δηλητήριο της ζωής.
Μερικοί όμως από μας ξυπνάμε τις νύχτες με παράξενα, φαντασμαγορικά οράματα μαγευτικών λόφων και κήπων, απο συντριβάνια που τραγουδάνε στον ήλιο, από χρυσαφένιους γκρεμούς που δεσπόζουνε πάνω από θάλασσες ψιθυριστές, από πεδιάδες που απλώνονται πέρα ως τις παρυφές κοιμισμένων πόλεων, φτιαγμένων από μπρούτζο και πέτρα κι από σκιερές ομάδες ηρώων που καλπάζουν σε περιστόλιστα λευκά άτια, στις άκριες πυκνών δασών.
Και τότε καταλαβαίνουμε πως ρίξαμε μια φευγαλέα ματιά πέρα, πίσω από τις Φιλντισένιες Πύλες, σε κείνο τον κόσμο των θαυμάτων που ήταν δικός μας προτού γίνουμε σοφοί και δυστυχισμένοι.
Howard Phillips Lovecraft
ΕΝΥΠΝΙΟΝ - ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΡΧΕΣ
Στο μοναδικό του δωμάτιο (με χώμα στο πάτωμα και σχήμα κυκλικό) υπάρχει ένα ξύλινο τραπέζι κι ένας πάγκος.
Σ' αυτό το κυκλικό κελί ένας άνθρωπος που μου μοιάζει γράφει με μια γραφή ακατανόητη ένα μακρύ ποίημα για κάποιον που σ' ένα άλλο κυκλικό κελί γράφει ένα ποίημα για κάποιον που σ' ένα άλλο κυκλικό κελί... Αυτή η πορεία δεν τελειώνει πουθενά και κανένας δε θα μπορέσει να διαβάσει τι γράφουν οι έγκλειστοι.
ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΡΧΕΣ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΟΚΥΡΗΣ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)