ΠΡΟ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ - ΦΡΑΝΤΣ ΚΑΦΚΑ

Προ του νόμου ίσταται φύλαξ.Εις τον φύλακα τούτον έρχεται άνθρωπος χωρικός και τον ικετεύει να του επιτρέψει την έισοδον εις τον Νόμον. Αλλ΄ο φύλαξ λέγει ότι, επί του παρόντος, αδυνατεί να τον δεχθεί. Ο άνθρωπος, σκεπτικός, τον ερωτά εάν θα του επιτραπεί να εισέλθη αργότερον . ‘Ισως’, αποκρίνεται ο φύλαξ, ‘πάντως όχι επί του παρόντος’. Επειδή η πύλη, η οποία οδηγεί εις τον Νόμον είναι ανοιχτή, ως συνήθως, και ο φύλαξ ίσταται παραπλεύρως, ο άνθρωπος κύπτει δια να ίδη εκ της εισόδου. Οταν ο φύλαξ τον αντιλαμβάνεται γελά και του λέγει: ‘Εφ’ όσον τόσον σφοδρώς το επιθυμείς, δικίμασε να εισέλθης άνευ της ιδικής μου αδείας. Πρόσεχε όμως διότι είμαι ισχυρός. Εγώ δε είμαι ο έσχατος των φυλάκων. Προ εκάστης αιθούσης υπάρχουν φύλακες, ο εις ισχυρότερος του άλλου. Ο τρίτος ήδη έχει τόσον φοβεράν όψιν, ώστε ακόμη και εγώ αδυνατώ να τον ατενίσω’. Ο χωρικός ουδόλως ανέμενε να ευρεθή προ τοιούτων δυσχερειών. Ο Νόμος, σκέπτεται, ώφειλε να είναι προσιτός εις πάντας και ανά πάσαν στιγμήν, και όταν εξετάζη προσεχτικώτερα τον φύλακα, με την γούνα του, την πελώριαν σουβλερήν μύτην του και την αραιάν ταταρικήν γενειάδαν του, αποφασίζει ότι είναι προτιμότερον να αναμείνει έως ότου του επιτραπή η είσοδος. Ο φύλαξ του προσφέρει έδρανον και του επιτρέπει να καθίση πλησίον της πύλης. Εκείνος κάθηται και αναμένει επί ημέρας και έτη. Πολλάκις αποπειράται να λάβη την άδειαν εισόδου, και μετά φορτικότητος ωχλεί τον φύλακα. Συχνάκις ο φύλαξ συζητεί μετ’ ολίγον μετ’ αυτού και τον ερωτά δια τον τόπον του και δι’ άλλα ζητήματα, αι ερωτήσεις όμως υποβάλλονται τελείως απροσώπως, καθ’ ον τρόπον ερωτούν οι μεγάλοι άνδρες, πάντοτε δε η συζήτησις καταλήγει εις την δήλωσιν ότι η είσοδος δεν του επιτρέπεται ακόμη. Ο άνθρωπος, ο οποίος ήτο καλώς εφοδιασμένος δια το ταξίδι, προσφέρει όλα του τα υπάρχοντα, οσονδήποτε πολύτιμα και αν είναι, με την ελπίδα ότι θα εξαγοράσει τον φύλακα. Ο φύλαξ τα δεχετα όλα, λέγων όμως καθώς λαμβάνει έκαστον δώρον: ‘ Το λαμβάνω δια να μην νομίσεις ότι κάτι παρέλειψες’. Καθ’ όλα τα μακρά έτη ο άνθρωπος σχεδόν αδιαλείπτως ατενίζει τον φύλακα. Λησμονεί τους άλλους φύλακας και νομίζει ότι αυτός είναι το μόνον προ του Νόμου εμπόδιον. Κατά τα πρώτα έτη καταράται μεγαλοφώνως την κακήν του μοίραν. Αργότερον, καθώς γηράσκει, γογγύζει μόνον κατ’ ιδίαν. Γίνεται παλίμπαις. Και επειδή κατά την μακράν αγρυπνίαν του εγνώρισε ακόμα και τους ψύλλους εις την γούναν του φύλακος, ικετεύει αυτούς τούτους τους ψύλλους να τον βοηθήσουν και να πείσουν τον φύλακα να μεταβάλη γνώμην. Εν τέλει, οι οφθαλμοί του εξασθενίζουν και δεν γνωρίζει πλέον εάν πράγματι ο κόσμος αμαυρούται ή εάν οι οφθαλμοί του τον εξαπατούν. Αλλ’ εις το σκότος δύναται τώρα να βλέπει φως αϊδιον, το οποίον εκπέμπεται εκ της πύλης του Νόμου. Η ζωή του εγγίζει πλέον το τέλος της. Πριν ή αποθάνη, η πείρα όλου του βίου του συνοψίζεται εις εν ερώτημα το οποίον ουδέποτε υπέβαλεν εις τον φύλακα. Επειδή αδυνατεί πλέον να ανυψώση το αποσκληρυμένον του σώμα, νεύει εις τον φύλακα, εκείνος κύπτει βαθέως δια να ακούση διότι η διαφορά του αναστήματος των έχει υπεραυξηθή εις βάρος του ανθρώπου. ‘Τι επιθυμείς να γνωρίσεις;’ Ερωτά ο φύλαξ. ‘Είσαι ακόρεστος’. ‘Ολοι επιθυμούν να φθάσουν εις τον Νόμον’, αποκρίνεται ο άνθρωπος. ‘Πως λοιπόν, επί τόσα έτη ουδείς άλλος πλην εμού προσήλθε δια να γίνει δεκτός;’ Ο φύλαξ αντιλαμβάνεται ότι ο άνθρωπος είναι τελείως εξαντλημένος και ότι η ακοή του εξασθενίζει, δι’ αυτό του φωνάζει εις το ους του: ‘Ουδείς άλλος πλην εσού ηδύνατο να εισέλθη δια της πύλης αυτής, διότι η πύλη αυτή προωρίζετο αποκλειστικώς δι’ εσέ. Τωρα θα την κλείσω’.»

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΦΡΑΝΤΣ ΚΑΦΚΑ "Η ΔΙΚΗ"

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΟΤΖΙΑΣ

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΠΑΡΕΙΣΑΚΤΟΥ: Για όσους αναρωτιούνται σχετικά με την έννοια του Νόμου θα υπενθυμίσω ότι ο Κάφκα είχε Εβραϊκή καταγωγή, στα Εβραϊκά δε ο Νόμος λέγεται «ΤΟΡΆ». Η ίδια λέξη όμως χρησιμοποιείται και για την Αλήθεια. Ισως με αυτή την διευκρίνηση το ανωτέρω κείμενο γίνεται πιό κατανοητό.

Ο έρωτας - Ενδελέχεια

Δε είναι υπόθεση ο έρωτας φτηνών σουξέ.

Δεν είναι της μαθήτριας το πρώτο δάκρυ.
Είναι απειλή-είναι ζημιά.
Δεν είναι βάρκα με καρδιές στην άκρη.

Είναι σιωπή - είναι φωτιά.
Είναι αυτός που καίγεται στη μέση της πλατείας.
Είναι αυτός που φεύγει πρίν το τέλος της ταινίας.
Είναι θεός κι εγκληματίας.
Είναι σιωπή - είναι φωτιά...

Ο έρωτας βουτάει απ'τις ταράτσες στο κενό.
Χώνει το χέρι σε νερό,νερό που βράζει.
Δεν έχει σώμα-ούτε μυαλό.
Δεν αρρωσταίνει-δεν πονάει-δεν δειλιάζει.

Ο έρωτας δεν είναι η μελωδία που θα φάς,
ούτε μπουκέτο με λουλούδια να στολίσεις.
Τραβάει μακριά-καθώς τραβάς,
απ'το συρτάρι της καρδιάς δυο μάτσα αναμνήσεις.

Δεν είναι "μπόμπα"σε σκυλάδικο ο έρωτας,
ούτε ο εύχαρις και πλούσιος μαλακας.
Είναι αυτόχειρας φυγάς.

Στίχοι: Δημήτρης Μητσοτάκης

Μουσική: Δημήτρης Μητσοτάκης

Για σένα 

Tο Μαγικό Ταξίδι - SITE ΙRΑΝΟΝ

ΑΠΟ ΤΟ  http://www.iranon.gr/

Θα φεύγαμε ποτέ, αν η έξοδος ανοιγόταν μπροστά μας; Θα ήμασταν διατεθειμένοι να αφήναμε πίσω τον οικείο μας μικρόκοσμο για μια περιπλάνηση στους ανοιχτούς ορίζοντες; Είμαστε σπόροι, γενετικά προγραμματισμένοι να ριζώσουμε, να αναπαραχθούμε και να πεθάνουμε όπου οι κοσμικοί άνεμοι μας αποθέτουν, με τις επιλογές μας να περιορίζονται αποκλειστικά στο προς τα που θα στρέψουμε τις ρίζες μας; Οι ρίζες αυτές, τελικά, μας εξασφαλίζουν επιβίωση ή Ζωή;

Έχουν πια περάσει πολλά χρόνια από την εποχή που σε κάποιο παιδάκι άρεσε να ακούει πάντοτε ένα συγκεκριμένο νανούρισμα πριν αποκοιμηθεί. Και η μητέρα του, μέσα σε μια τρυφερή ιεροτελεστία, του σιγοτραγούδαγε κάθε βράδυ με απαλή φωνή:

Το είχα καημό και μεράκι μου

να φύγω απ' το χωριουδάκι μου

να φύγω απ' το χωριουδάκι μου

καβάλα στο γαϊδουράκι μου

Στο ξωκλήσι προσκύνησα

κι ένα βράδυ ξεκίνησα.

Τα δέντρα που με κοιτούσανε

με λύπη με χαιρετούσανε

με λύπη με χαιρετούσανε

που πας και φεύγεις ρωτούσανε

Στο ξωκλήσι προσκύνησα

κι ένα βράδυ ξεκίνησα.

Μα πριν φτάσω στο μύλο μου

γυρνώ και βλέπω το σκύλο μου

μεσ' στα μάτια με κοίταγε

και να μείνω μου ζήταγε

Και μου 'φυγε το μεράκι μου

να φύγω απ' το χωριουδάκι μου

και γύρισα στο σπιτάκι μου

καβάλα στο γαϊδουράκι μου

Το νανούρισμα αυτό γεννούσε έντονα και αντικρουόμενα συναισθήματα στο παιδάκι, που στη θέση του πρωταγωνιστή τοποθετούσε τον εαυτό του. Η μόνη διαφορά ήταν ότι -για κάποιο λόγο- στο δικό του μυαλό η όλη σκηνή διαδραματιζόταν, όχι βράδυ, αλλά δειλινό.

Το παιδάκι προσπαθούσε να ξεδιαλύνει τα συναισθήματα του, αποφασίζοντας για το ποια θα ήταν η δική του απόφαση μπροστά σε ένα τέτοιο δίλημμα. Η ιδέα της αναχώρησης για μια δίχως επιστροφή περιπλάνηση στα μονοπάτια του «πέρα» τού γεννούσε μια μεθυστική έξαψη. Μπορούσε σχεδόν να νοιώσει τον εαυτό του να βαδίζει σε καταπράσινους λόφους, καθώς το χωριουδάκι πίσω του μίκραινε συνεχώς μέσα στο ηλιοβασίλεμα. Ο απέραντος, μαγικός Κόσμος ξανοιγόταν μπροστά του, με όλες του τις μυστικές γωνιές έτοιμες να δεχθούν το διάβα του, ενώ μυριάδες υποσχέσεις για σαγηνευτικές περιπέτειες και αλαργινές ιστορίες πλανώνταν στην ατμόσφαιρα.

Κάποια στιγμή, όμως, μέσα στην όλη ονειροπόληση, συναντούσε και το βλέμμα του σκύλου του. Θα μπορούσε, βέβαια, να τον πάρει και αυτόν μαζί, όμως το παιδάκι καταλάβαινε ότι κάτι τέτοιο δε θα έλυνε το πρόβλημα, απλώς θα το μετέθετε. Το παρακλητικό βλέμμα του σκύλου, τα δέντρα που αποχαιρετούσαν με λύπη και ο μύλος που θα γύριζε έρημος πια ήταν τα σύμβολα του γαλήνιου και φιλόξενου μικρόκοσμου που θα άφηνε για πάντα πίσω του. Και η μελαγχολία που του προκαλούσαν οι εικόνες αυτές ήταν το τίμημα που θα έπρεπε να πληρώσει αν ήθελε να βαδίσει προς τους, όλο υποσχέσεις, ορίζοντες του δειλινού.

Παρότι του ήταν απολύτως γνωστή, το παιδάκι περίμενε να ακούσει την κατάληξη της ιστορίας με ολοένα μεγαλύτερη ανυπομονησία κάθε φορά. Γιατί, ενδόμυχα αρχικά, και με τον καιρό όλο και πιο συνειδητά, ευχόταν ο πρωταγωνιστής να κατάφερνε να σπάσει τα δεσμά του. Ναι, υπήρχε η μελαγχολία όλων όσων θα άφηνε πίσω του, όμως η μελαγχολία αυτή δεν μπορούσε να συγκριθεί με την κατάθλιψη που του γεννούσε η ιδέα της ματαίωσης, του πισωγυρίσματος και του μαγικού ταξιδιού που δε θα ξεκινούσε ποτέ. Πώς θα μπορούσε η προσμονή για ένα τέτοιο ταξίδι να διαλυθεί μέσα στο δειλινό; Πώς θα μπορούσε το γαλήνιο χωριουδάκι να κρύψει τη θέα των ανοιχτών οριζόντων;

Πολύ σύντομα το παιδάκι είχε πάψει πια να αντιμετωπίζει οποιοδήποτε δίλημμα. Το χωριουδάκι, αντιλαμβανόταν, δεν ήταν προορισμός αλλά αφετηρία. Και ξεκινούσαν μονοπάτια από εκεί, μονοπάτια που οδηγούσαν προς τόπους μακρινούς και τοπία πρωτόφαντα. Όχι, δε θα γύριζε πίσω, όσο παρακλητικά και αν κοίταζε ο σκύλος του, όσο κι αν τα κλαδιά των δέντρων έγερναν λυπημένα στο διάβα του. Κάποιο δειλινό θα ξεκινούσε για το Μαγικό Ταξίδι, βαδίζοντας για πρώτη φορά τα φιδογυριστά μονοπάτια που χάνονταν πέρα από τους λόφους. Η νύχτα δε θα το έβρισκε πλέον ξανά στο χωριουδάκι του.

Μετά το παιδάκι μεγάλωσε...

18/ 03 / 06  http://www.iranon.gr/NEWSANDMORE/NEWSANDMORE.htm

ΚΟΡΜΑΚ ΜΑΚ ΚΑΡΘΥ Ο ΔΡΟΜΟΣ

Του πήρε ώρα ν' αποκοιμηθεί. Μετά από λίγο γύρισε και κοίταξε τον άντρα. Το πρόσωπό του στο αδύναμο φωτάκι κηλιδωμένο με μαύρες ρίγες της βροχής σαν κάποιου ηθοποιού του παλιού κόσμου. Να σε ρωτήσω κάτι; είπε


Και βέβαια. Ό,τι θές.

Θα πεθάνουμε;

Κάποια στιγμή. Οχι τώρα.

Και πηγάινουμε ακόμα νότια.

Ναι.

Οπότε θα ΄ναι πιό ζεστά.

Ναι.

Μάλιστα.

Τι μάλιστα;

Τίποτα. Ετσι το 'πα.

Πέσε κοιμήσου.

Οκέι.

Θα σβήσω τη λάμπα τώρα. Σε πειράζει;

Oχι. Δεν με πειράζει.

Και πιό μετά μες στο σκοτάδι: Να σε ρωτήσω κάτι;

Και βέβαια. Οτι θες.

Τι θα 'κανες αν πέθαινα;

Αν πέθαινες θα 'θελα να πεθάνω κι εγώ.

Για να 'μαστε μαζί;

Ναι. Για να 'μαστε μαζί.

Οκέι.

......................................................

......................................................

......................................................

Κάθισαν οκλαδόν στο δρόμο κι έφαγαν κρύο ρύζι και κρύα φασόλια που 'χαν μαγειρέψει εδώ και μέρες. Που 'χαν ήδη πάρει να μουχλιάζουν. Μέρος πουθενά για ν' ανάψουν φωτιά και να μη φαίνεται. Κοιμήθηκαν αγκαλιασμένοι μες στα σκεπάσματα που έζεχναν μες στο σκοτάδι και στο κρύο. Κρατούσε σφιχτά το αγόρι πάνω του. Τόσο λιγνό. Καρδιά μου, είπε. Καρδιά μου. Μα ήξερε πως και καλός πατέρας να ήταν και πάλι μπορεί να 'ταν σωστά τα λόγια της. Οτι το αγόρι ήταν το μόνο εμπόδιο ανάμεσα σ' αυτόν και τον θάνατο.



ΚΟΡΜΑΚ ΜΑΚ ΚΑΡΘΥ

Ο ΔΡΟΜΟΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΚΟΡΤΩ

STEPHEN KING Fall From Innocence (the Body)

Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι και δυσκολώτερο να ειπωθούν. Εκείνα που σε κάνουν ακόμα και να ντρέπεσαι, επειδή όταν τα λες οι λέξεις μειώνουν τη σημασία τους.


Νοήματα που όταν τα είχες στο μυαλό σου περιλάμβαναν τα πάντα, οι λέξεις τα συρρικνώνουν δίνοντας τους μια καθημερινή συνηθισμένη διάσταση...

Αλλά υπάρχει και κάτι ακόμα, έτσι δεν είναι;

Τα πιο σπουδαία πράγματα είναι αυτά που δείχνουν το δρόμο προς τα μύχια της ψυχής, σαν σημάδια πάνω στο χάρτη ενός θησαυρού που οι εχθροί σου θα ’θελαν να βάλουν στο χέρι.

Κι έρχονται φορές που κάνεις εκμυστηρεύσεις που σου κοστίζουν πολύ, μόνο και μόνο για να δεις τους άλλους να σε κοιτάνε παράξενα, μη καταλαβαίνοντας τίποτα απ’ όσα τους είπες ή το λόγο για τον οποίο τα θεώρησες τόσο σημαντικά ώστε σχεδόν δάκρυσες την ώρα που τα έλεγες.

Αυτό είναι το χειρότερο, πιστεύω.

Όταν το μυστικό μένει βαθειά κρυμμένο, όχι επειδή δεν θέλεις να το πεις, αλλά επειδή δεν υπάρχει κάποιος που θα σε καταλάβει.

STEPHEN KING
Fall From Innocence (the Body)

Σε καμία περίπτωση δεν θα έλεγα ότι ο King περιλαμβάνεται στους αγαπημένους μου συγγραφείς. Το κομμάτι αυτό όμως είναι. ΠΑΡΕΙΣΑΚΤΟΣ

ΟΙ ΔΥΟ "ΠΥΛΩΝΕΣ" ΤΗΣ ΨΥΧΑΝΑΒΑΣΗΣ - IOAN P. COULIANO

Η ψυχανωδία, ή ουράνιο ταξίδι της ψυχής, αντιπροσωπεύει, από τους προσωκρατικούς ως τις ημέρες μας, μία από τις εκστατικές ή εσχατολογικές εμπειρίες τις πλέον διαδεδομένες μέσα σε πολλές θρησκείες ή θρησκευτικά ρεύματα όλου του κόσμου. Εστιάζοντας αποκλειστικά το ενδιαφέρον μας στις παραδόσεις που επηρέασαν τον δυτικό κόσμο, διαπιστώσαμε την ύπαρξη κάποιας συνοχής στις οραματιστικές αφηγήσεις, από τον Πλάτωνα μέχρι τον κάτω χριστιανικό μεσαίωνα, και από τον Νουμήνιο της Απαμείας και τον Ιουλιανό τον Θεουργό. Μέχρι τον Μαρσίλιο Φικίνο και τον Πίκο ντελλλα Μιράντολα.
Η ιδέα μιας ανατολικής – και προπαντός ιρανικής – επίδρασης στις ελληνικές αφηγήσεις ανάβασης στον ουρανό, περιττεύει, αν σκεφθεί κανείς την ύπαρξη “σαμάνων” στην Ελλάδα πριν από τον Σωκράτη. Την εποχή του Πλάτωνα, αυτές οι αφηγήσεις αρχίζουν να συμβάλλουν στη δημιουργία εσχατολογικών δοξασιών, ολοένα και πιο σύμφωνων με τις επιστημονικές υποθέσεις, πράγμα που, υπό την επίδραση της αστρολογίας, καταλήγει στο λίγο έως πολύ διαρκές σχήμα μιας ανάβασης που εκτυλίσσεται μέσω των επτά πλανητικών σφαιρών, σύμφωνα με την “χαλδαϊκή” ή την “αιγυπτιακή” τάξη. Θα αποδώσουμε σε αυτόν τον τύπο ψυχανωδίας – που θα συναντήσουμε στους γνωστικούς και στους ερμητικούς, στους Νουμήνιο, Μακρόβιο, Σερβιο, Πρόκλο, Δάντε Αλιγέρι, Μαρσίλιο Φικίνο, Πίκο ντελλα Μιραντόλα κλπ. - το όνομα ελληνικός τύπος.

Αντίθετα, σε ένα περιβάλλον ιουδαϊκο – ελληνιστικό, ίσως κάτω από την βαβυλωνιακή επίδραση, αναπτύσσεται ο άλλος τύπος ανάβασης, (που θα αποκαλέσουμε εβραϊκό) μέσω τριών ή επτά ουρανών, που δεν είναι ποτέ οι πλανητικοί ουρανοί. Οι μαρτυρίες που αφορούν τον εβραϊκό τύπο είναι περισσότερες απ' εκείνες που βασίζονται στον ελληνικό. Πράγματι, ολόκληρη η εβραϊκή και ιουδαϊκο – χριστιανική αποκαλυπτική, η Μυστική του MRKBH, ή άρματος που φέρει τον θεϊκό θρόνο στο όραμα του Ιεζεκιήλ, οι ισλαμικές αφηγήσεις του mi'raj του Μωάμεθ, οι χριστιανικές και ιουδαϊκές μεσαιώνικές αποκαλύψεις εκπηγάζουν από αυτόν τον τύπο, που μπορεί να ορισθεί ως ο απλούστερος, πιο παθητικός και ασφαλώς λιγότερο αυστηρός ως προς τις επιστημονικές πληροφορίες που μεταβιβάζει.

Ολα αυτά περιπλέκονται από το γεγονός, ότι, πολυάριθμες τυπικά ελληνικές αποκαλύψεις – όπως εκείνη του Ηρός στην Πολιτεία του Πλάτωνα-, ή εκείνες που περιλαμβάνονται στους μεγάλους εσχατολογικούς μύθους του Πλουτάρχου, δεν ανήκουν στον “ελληνικό” τύπο, όπως ήδη ορίσαμε. Ωστόσο, θα ασκήσουν καθοριστική επίδραση στον “εβραϊκό” τύπο, κατά την χριστιανική εποχή. Οι ετικέτες του “ελληνικού” και του “εβραϊκού” θα προσελκύσουν την προσοχή μας, λαμβανομένου υπ' όψη ότι δεν αποσκοπούν οπωσδήποτε στην υπόδειξη της “ελληνικής” ή “εβραϊκής” προέλευσης των εξεταζομένων θεμάτων. Μπορούμε όμως να μιλήσουμε για έναν “μικτό” τύπο;

Πολυάριθμες συγκλίσεις μεταξύ του ελληνικού και του εβραϊκού τύπου ψυχανωδίας, δεν καταλήγουν ποτέ στην άρση των μεταξύ τους ουσιαστικών διαφορών. Αν και αληθεύει – όπως ορθότατα παρατήρησε ο Jaques Flamant – πως όταν οι ελληνικές θεωρίες της πλανητικής ψυχανωδίας έφθασαν στους χαλδάιους θεολόγους, αυτοί “δεν μπόρεσαν παρα να χαρούν για την επινόηση μιας κοσμογραφίας, που εναρμονιζόταν τόσο καλά με την πανάρχαιη θεολογία τους”, επρόκειτο παρ' όλα αυτα για μια επικίνδυνη σύμπτωση για την ταυτότητα των Χαλδαίων. Πράγματι, όλοι όσοι υιοθετούν το ελληνικό πρότυπο της ανάβασης, υφίστανται μιαν εξ υπαρχής μεταμόρφωση σε εκπροσώπους του ελληνικού τύπου. Ωστόσο, αν και τα δύο πρότυπα συχνά συγκλίνουν το ένα προς το άλλο έως μιαν απειροελάχιστη απόσταση (λόγου χάρη, στις αφηγήσεις του mi'raj ή στις μεσαιωνικές αποκαλύψεις), παραμένει ανεξηγητο το γεγονός ότι ουδέποτε συνετελέσθη η μετουσίωση του ενός τύπου στον άλλο. Οταν το mi'raj του Μωάμεθ μιλά για επτά οκτώ ουρανούς, δεν αναφέρεται ποτέ στους “αστρονομικούς ουρανούς”, όπως εξακολουθούσε να πιστεύει ο μεγάλος σοφός Miguel Asin Palacios. Αντίθετα, στον Δάντη, οι ουρανοί μετρηθηκαν και κατονομασθηκαν σύμφωνα με τους πλανήτες και την αριστοτελική κοσμολογία. Θα άξιζε επι πλέον να αναφέρουμε και τις θεωρίες εκείνες που αντιτάσσονται στην ιδέα μιας αντιγραφής της Θείας Κωμωδίας όσον αφορά το mi'raj.

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΤΗΣ ΕΚΣΤΑΣΗΣ"
ΤΟΥ IOAN P. COULIANO
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΗ