Η ΔΥΣΑΝΑΛΟΓΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ ΟΛΙΚΟΥ ΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΑΣ – RENE GUENON

Οφείλουμε τώρα να ασχοληθούμε με ένα σημείο το οποίο, για μας, έχει πολύ μεγάλη σπουδαιότητα: η παραδοσιακή σύλληψη περί του όντος, την οποία παρουσιάσαμε εδώ, διαφέρει ουσιαστικά, στην ίδια της την αρχή και εξαιτίας αυτής, απ' όλες τις ανθρωπομορφικές και γεωκεντρικές ιδέες από τις οποίες η σύγχρονη νοοτροπία βρίσκει τόσο δύσκολο να απεγκλωβιστεί. Θα μπορούσαμε ακόμη να πούμε πως διαφέρει απείρως, χωρίς αυτό να αποτελεί κατάχρηση της γλώσσας όπως συμβαίνει στις περισσότερες περιπτώσεις που χρησιμοποιείται αυτή η λέξη. Αντιθέτως μάλιστα, θα ήταν μια έκφραση πιο ακριβής από κάθε άλλη και η καταλληλότερη για να χαρακτηρίσει τη σύλληψη για την οποία μιλάμε, γιατί αυτή είναι αληθινά απεριόριστη.

Η καθαρή μεταφυσική δεν μπορεί κατ' ουδένα τρόπο να αποδεχθεί τον ανθρωπομορφισμό. Αν ο τελευταίος μοιάζει να παρισφρύει μερικές φορές στη μεταφυσική έκφραση, δεν πρόκειται παρά για μια εμφάνιση εντελώς εξωτερική, η οποία, άλλωστε, ως έναν ορισμένο βαθμό είναι αναπόφευκτη, γιατί εφόσον θελήσει κανείς να εκφράσει κάποιο πράγμα, θα πρέπει αναγκαστικά να χρησιμοποιήσει την ανθρώπινη γλώσσα. Αυτό δεν είναι λοιπόν παρά ένα επακόλουθο της ατέλειας που ενυπάρχει αναγκαία σε κάθε έκφραση, λόγω του ίδιου της του περιορισμού. Και αυτό το επακόλουθο μπορεί να γίνει αποδεκτό μόνο αν το αντιμετωπίσουμε, για να το πούμε έτσι, συγκαταβατικά, κάνοντας, δηλαδή, μια προσωρινή και περιστασιακή παραχώρηση στην αδυναμία της ατομικής ανθρώπινης νοημοσύνης και στην ανικανότητα της να προσεγγίσει ό,τι υπερβαίνει το πεδίο της ατομικότητας. Αυτή η ανεπάρκεια αποκαλύπτεται ήδη, πριν καν υπάρξει οποιαδήποτε εξωτερική έκφραση, στη μορφική σκέψη, η οποία, σε τελική ανάλυση, δεν είναι παρά ένα είδος έκφρασης αν την αντιπαραβάλλουμε με τη μη-μορφική τάξη: κάθε ιδέα που σκεπτόμαστε με ένταση, καταλήγει σε μια «σχηματοποίηση», προσλαμβάνοντας, κατά κάποιον τρόπο, μια ανθρώπινη μορφή, αυτήν του σκεπτόμενου. Για να χρησιμοποιήσουμε μια πολύ εκφραστική παρομοίωση του Σανκαρατσάρυα, «η σκέψη ρέει στον άνθρωπο όπως το λιωμένο μέταλλο χύνεται στο καλούπι του χύτη». Η σκέψη, ωθούμενη από την ίδια της την ένταση, καταλαμβάνει ολόκληρο τον άνθρωπο, όπως, αναλογικά, το νερό γεμίζει ένα δοχείο μέχρι το χείλος. Παίρνει λοιπόν το περιοριστικό σχήμα του «δοχείου» που την περιβάλλει, δηλαδή, με άλλα λόγια, γίνεται ανθρωπομορφική. Ακόμη κι εδώ, υπάρχει μια ατέλεια από την οποία το ατομικό όν, κάτω από τις ιδιαίτερες και περιοριστικές συνθήκες της ύπαρξής του, πολύ δύσκολα μπορεί να ξεφύγει. Στην πραγματικότητα, με την ατομική του ικανότητα δεν μπορεί διόλου να ξεφύγει – παρότι είναι υποχρεωμένο να αγωνίζεται για να το επιτύχει –, γιατί η πλήρης απελευθέρωση από έναν τέτοιο περιορισμό δεν κατακτάται παρά στις εξω-ατομικές και υπερ-ατομικές (δηλαδή μή-μορφικές) καταστάσεις, που επιτυγχάνονται στην πορεία της ουσιαστικής πραγμάτωσης του ολικού όντος.

Φαίνεται τώρα πια καθαρά, απ' όσα είπαμε με σκοπό να προλάβουμε κάθε πιθανή αντίρρηση σε αυτό το ζήτημα, ότι μεταξύ του «Εαυτού», από τη μια μεριά, και οποιασδήποτε ατομικής τροποποίησης, ή ακόμα και μιας ακέραιης κατάστασης, από την άλλη, δεν μπορεί να υπάρξει κανένα κοινό μέτρο. Ο «Εαυτός», θεωρούμενος ως η ολότητα του όντος, ολοκληρώνεται κατά τις τρεις διαστάσεις του σταυρού, για να επανέλθει τελικά «τελειωμένος» στην αρχική του Ενότητα, πραγματωμένος σε όλη την πληρότητα της διάχυσης που συμβολίζει ο χώρος στο σύνολό του. Μια ατομική τροποποίηση, εικονίζεται από ένα απειροστό στοιχείο του ίδιου χώρου, ενώ ακόμη και μια ακέραιη κατάσταση, που εικονίζεται από ένα επίπεδο, δεν παύει να αποτελεί επίσης ένα απειροστό στοιχείο σε αντιπαραβολή με τον τρισδιάστατο χώρο, διότι, τοποθετώντας αυτήν την απεικόνιση στον χώρο – δηλαδή στο άθροισμα όλων των καταστάσεων του όντος – το οριζόντιο επίπεδό της θα πρέπει να το αντιλαμβανόμαστε στην πραγματικότητα σαν να μετακινείται απειροελάχιστα κατά μήκος του κατακόρυφου άξονα. Επειδή ακόμα και μια γεωμετρική παράσταση, που αναγκαία είναι περιορισμένη και οριοθετημένη, εμπεριέχει μια απροσδιοριστία τέτοιων στοιχείων, είναι ολοφάνερο ότι μεταξύ του «Εαυτού» και του «εγώ», ή μεταξύ του ολικού όντος και της ατομικότητας, υφίσταται πράγματι και a fortiori μια απόλυτη δυσαναλογία, που δεν εξαρτάται από καμμιά λιγότερο ή περισσότερο αυθαίρετη σύμβαση, όπως είναι πάντοτε η εκλογή ορισμένων σχετικών μονάδων στις συνηθισμένες ποσοτικές μετρήσεις. Εξάλλου, όταν αναφερόμαστε στο ολικό ον, το απροσδιόριστο λαμβάνεται στην περίπτωση αυτήν ως σύμβολο του Απείρου, στον βαθμό βέβαια που είναι επιτρεπτό να λέμε πως το Άπειρο μπορεί να συμβολιστεί. Αλλά φυσικά τούτο δεν σημαίνει καθόλου ότι πρέπει να συγχέονται αυτά τα δύο, όπως κάνουν συνήθως οι μαθηματικοί και οι φιλόσοφοι της Δύσης. Γιατί

αν μπορούμε να εκλάβουμε το απροσδιόριστο ως εικόνα του Απείρου, δεν μπορούμε να εφαρμόσουμε στο Άπειρο τους συλλογισμούς μας για το απροσδιόριστο. Ο συμβολισμός κατέρχεται και δεν ξανανεβαίνει. [Matgioi, La Voie Metaphysique, σελ. 99].

Η ολοκλήρωση αυτή προσθέτει μια διάσταση στην αντίστοιχη χωρική παράσταση. Γνωρίζουμε ότι, αρχίζοντας από τη γραμμή, που είναι ο πρώτος βαθμός της απροσδιοριστίας στην έκταση, το απλό ολοκλήρωμα αντιστοιχεί στον υπολογισμό ενός όγκου. Επομένως, αν είναι απαραίτητη μια πρώτη ολοκλήρωση για να περάσουμε από τη γραμμή στην επιφάνεια, η οποία μετριέται από τον δυσδιάστατο σταυρό που χαράσσει την απροσδιόριστο μη κλειστό κύκλο – ή την οριζόντια σπείρα ιδωμένη συγχρόνως σε όλες τις δυνατές θέσεις της –, μία δεύτερη ολοκλήρωση απαιτείται για να περάσουμε από την επιφάνεια στον όγκο, όπου ο τρισδιάστατος σταυρός παράγει, δια της ακτινοβολίας του κέντρου του προς όλες τις κατευθύνσεις του χώρου, το απροσδιόριστο σφαιροειδές που μπορούμε να το φαντασθούμε σαν μια δονητική κίνηση, ή, με άλλα λόγια, παράγει τον όγκο τον ανοιχτό προς όλες τις κατευθύνσεις, ο οποίος συμβολίζει την παγκόσμια περιδίνηση της «Οδού».

Rene Guenon

Ο Συμβολισμός του Σταυρού

Μετάφραση Ιωάννης Τρίγκας

Εκδόσεις ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ 1993

ΜΕΣ' ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ - CZESLAW MILOSZ

Ω, κάποιος οτιδήποτε απ' όλα αυτά να κατανοούσε!
Όμως ακόμη και ο σακάτης έτρεχε με τους άλλους όσο μπορούσε.

Και αφού δεν ξέρανε καθόλου, έστω και τα υπαρκτά
Μέσα στο γενικό μπέρδεμα φαινόταν μόνο μια σκιά.

Ω, πόσο έλειπε ένας σαν τον Θωμά τον Ακινάτη
Ώστε να διδάσκει τους εκλεκτούς, και στο πλήθος να λέει κάτι!

Υπήρχε, βέβαια υπήρχε κάποια εκκλησιαστική αρχή.
Όμως κανείς τους χαμένους έξω απ' την ομίχλη δεν οδηγεί.

Τρέχαμε, ακόμη και χορεύαμε, εμείς οι χωριανοί οι καημένοι.
Τι να κάναμε; Αφού στα κεφάλια μας το ίδιο κενό παραμένει.

Ο πολιτισμός μας σαν αγγεία σπασμένα.
Άνδρες και γυναίκες κοιτάμε τους άλλους θυμωμένα.

Και με κάποιαν απάθεια κάνουμε τα παιδιά.
Ούτε στην επαρχία ούτε στην πόλη γίνεται πιο καλά.

Για πες μου, κύριε Αδάμ, πως να βγούμε απ' αυτά.
Με δίδαξαν ο μικρός πάντα των μεγάλων τη γνώμη να ζητά.

Όμως τότε χόρευαν τα φόξτροτ, ήτο πολύ παλιά, 
Και μόλις είχαν κοπεί νέα νομίσματα - τα λέγανε χρυσά.

Στα θέατρα έπαιζαν το έργο «Οι μπολσεβίκοι στην πολωνική αυλή»,
Κανείς πια δεν πιστεύει πως αυτό μπορεί και πάλι να συμβεί.

Ύστερα μόνο οι θρήνοι του Ιερεμία. Αλλιώς,
Να τα πούμε σύντομα, έγινε γενικός χαμός.

Λέει ο κύριος Αδάμ: μπορείς να βοηθήσεις κι εσύ
Εξηγώντας ότι τέτοιες φάσεις συνήθως δεν κρατάν πολύ.

Ότι μπορείς να κολλήσεις ένα αγγείο αν το 'χει σπάσει κανείς
Όμως για τα περασμένα χρειάζεται επίδομα διατροφής.

Ότι όταν πάσχει από κίρρωση, δεν είναι σοφό το συκώτι.
Μα μην φοβάσαι για την ποίηση. Έχει κτήμα δικό της.

CZESLAW MILOSZ
ΕΣΧΑΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΠΑΒΕΟΥ ΚΡΟΥΠΚΑ & ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ MOMENTUM 2013

Το συνοδικό έτος της Αφροδίτης - Immanuel Velikovsky

Σήμερα ο πλανήτης Αφροδίτη περιστρέφεται γύρω απ' τον ήλιο σ' ένα διάστημα 224,7 ημερών, περίοδος που αντιπροσωπεύει το «έτος» του πλανήτη. Οπωσδήποτε, καθώς την βλέπουμε από την γη, της οποίας η τροχιά είναι μεγαλύτερη, και η ταχύτητά της μικρότερη, η Αφροδίτη επιστρέφει στην ίδια θέση, σε αντιστοιχία πάντα με την γη, σε διάστημα 584 ημερών, διάστημα που αποτελεί το συνοδικό της έτος. Ανατέλλει πριν απ' τον ήλιο, νωρίς το πρωί, και για εβδομήντα δύο μέρες, μέχρι που φθάνει στην μεγαλύτερη απόστασή της (απόγειο), και σε κατεύθυνση δυτική, από τον ήλιο. Από το σημείο αυτό και για 221 μέρες κατόπιν, ο Αυγερινός ανατέλλει όλο και πιο χαμηλά στον ορίζοντα. Ένα περίπου μήνα πριν από το τέλος αυτής της περιόδου, γίνεται έκλειψη της Αφροδίτης, εξ αιτίας της θέσης της ως προς τον ήλιο (μιλούμε πάντα για το πως φαίνεται από την γη) και για 60 μέρες δεν είναι ορατή. Τότε, γίνεται ορατή, κάποια στιγμή μετά την δύση του ήλιου, οπότε την αποκαλούμε Εσπερινό (Αποσπερίτη) και εμφανίζεται ανατολικά του δύοντος ήλιου. Για 221 νύχτες παρουσιάζεται σαν Αποσπερίτης και προχωρεί σε κατεύθυνση ανατολική, μέχρι που φθάνει πάλι στην μέγιστη απόστασή της από τον ήλιο που δύει. Από το σημείο αυτό και για εβδομήντα μία νύχτες, αρχίζει πάλι να πλησιάζει τον ήλιο. Δεν είναι ορατή, συνήθως για μια-δυό μέρες, επειδή βρίσκεται ανάμεσα στην γη και στον ήλιο. Κατόπιν αρχίζει να εμφανίζεται δυτικά από τον ήλιο που ανατέλλει και γίνεται πάλι ο Αυγερινός.

Τούτες οι κινήσεις της Αφροδίτης, καθώς και οι κατευθύνσεις που ακολουθεί, ήταν γνωστές στους λαούς και των δυό ημισφαιρίων εδώ και δυό χιλιάδες χρόνια. Στην πραγματικότητα το «Αφροδισιακό Έτος» που ακολουθεί την συνοδική περιστροφή της Αφροδίτης βρίσκεται στα ημερολόγια τόσο του Παλιού όσο και του Νέου Κόσμου. Πέντε Αφροδισιακά Συνοδικά έτη αντιστοιχούν σε 2919,6 μέρες, ενώ οκτώ γήινα χρόνια των 365 ημερών αντιστοιχούν σε 2920 μέρες, και οκτώ έτη σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο, των 365 1/4 ημ. Αντιστοιχούν σε 2922 μέρες. Με άλλα λόγια, κάθε τέσσερα χρόνια, υπάρχει μια διαφορά περίπου μιας ημέρας ανάμεσα στην Αφροδίτη και την γη (σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο).

Καθώς θα δείξω, με περισσότερες λεπτομέρειες, στην ανακατασκευή της αρχαίας ιστορίας που θα κάνω, οι Αιγύπτιοι του δεύτερου μισού της πρώτης προχριστιανικής χιλιετηρίδας, μπορούσαν να παρατηρούν την περιφορά της Αφροδίτης. Μια αιγυπτιακή έκδοση εκείνης της εποχής, που τυπώθηκε στα ελληνικά, με την ευκαιρά ενός ιερατικού συνεδρίου, που έγινε το 239 π.Χ., επί βασιλείας του Πτολεμαίου του ΙΙΙ (του Ευεργέτου), δείχνει την πρόθεση του τότε κλήρου ν' αναθεωρήσει το ημερολόγιο, «σύμφωνα με την παρούσα τάξη του κόσμου» και «την βελτίωση των ουράνιων θέσεων» (την διόρθωση των ουράνιων σφαλμάτων). Καθορίζεται, λοιπόν, το καινούργιο ημερολόγιο σύμφωνα με την κίνηση του αστεριού Σόθις (Σείριου) και αντικαθίσταται το παλιό που βασιζόταν στην ανατολή του αστεριού Ίσις – και ο Πλίνιος μας λέει πως Ίσις ονομαζόταν η Αφροδίτη – τούτη η αλλαγή δημιουργεί την διαφορά μιας μέρας κάθε τέσσερα χρόνια ώστε, όπως ανακοινώθηκε στο συνέδριο, «οι χειμερινές γιορτές να μην γίνονται καλοκαίρι εξ αιτίας της διαφοράς που παρουσιάζει η κίνηση της Ίσιδας».

Τούτος ο ανασχηματισμός, όμως, που προτάθηκε σ' εκείνο το ιερατικό συνέδριο δεν ρίζωσε, γιατί ο κόσμος εξακολουθεί να τιμά και να λατρεύει την Αφροδίτη και να καθορίζει την αρχή του έτους σύμφωνα με την κίνησή της. Ξέρουμε, ακόμα, πως οι Πτολεμαίοι Φαραώ υποχρεώνονταν με όρκο που έδιναν στον ναό της Ίσιδας να μην αλλάζουν το ημερολόγιο. Ούτε να προσθέτουν την μια παραπάνω μέρα στα τέσσερα χρόνια. Ο Ιούλιος Καίσαρ, του οποίου το όνομα πήρε το καινούργιο ημερολόγιο, δεν έκανε τίποτ' άλλο από το να ακολουθήσει την γραμμή που είχε καθορισθεί από το ιερατικό συνέδριο της εποχής του Πτολεμαίου του 3ου και έτσι πρόσθεσε 1/4 της ημέρας στο έτος (ώστε να καλύπτεται η διαφορά της μιας ημέρας στα 4 χρόνια. Το 26 π.Χ. ο Αύγουστος εισήγαγε το Ιουλιανό έτος στην Αλεξάνδρεια, μα οι ιερείς, πέρα από την πόλη, εξακολουθούσαν να ρυθμίζουν το έτος σύμφωνα με την κίνηση της Ίσιδας (έτος 365 ημερών) και ο Κλαύδιος Πτολεμαίος, ο Αλεξανδρινός αστρονόμος του 2ου μ.Χ. αιώνα, γράφει στο έργο του «Almagest»: «Οκτώ αιγυπτιακά έτη αντιστοιχούν, χωρίς αισθητή διαφορά σε πέντε περιφορές της Αφροδίτης».

Αυτή η περίοδος των 8 ετών μπορεί να χωρισθεί σε δυό μέρη, που το καθένα θ' αντιστοιχεί σε δυόμισι συνοδικές περιόδους, μ' ενδιάμεσο το παράλληλο προς την ανατολή ή τη δύση του ήλιου αντίστοιχο σημείο της τροχιάς της Αφροδίτης, το σημείο εκείνο δηλαδή από το οποίο ξεκινούσε, σύμφωνα με το ημερολόγιο των Αιγύπτιων ιερέων του 1500 π.Χ., το έτος (ο κύκλος των 4 χρόνων). Τούτο ακριβώς σημαίνει η αναφορά πως «το Αιγυπτιακό έτος αντιστοιχεί με 4 γήινα έτη». Με τρόπο παρόμοιο οι Έλληνες όριζαν κύκλους τεσσάρων χρόνων αφιερωμένους στην θεά Αθηνά: οι Ολυμπιακοί αγώνες γίνονταν κάθε 4 χρόνια (και αρχικά κάθε 8), και ο χρόνος μετριούνταν σύμφωνα με τις Ολυμπιάδες. Οι Ολυμπιακοί αγώνες πρωτόγιναν τον όγδοο π.Χ. αιώνα. Επίσης στον Παρθενώνα, κάθε τέσσερα χρόνια γιορτάζονταν τα μεγάλα Παναθήναια προς τιμή της Αθηνάς.

Οι Ίνκας του Περού, στην Νότιο Αμερική, μα και οι Μάγυας και οι Τολτέκοι της κεντρικής Αμερικής, παρατηρούσαν την φορά του χρόνου σύμφωνα με το συνοδικό έτος της Αφροδίτης και παράλληλα μαζί με το ηλιακό έτος. Υπολόγιζαν ακόμη πως οκτώ γήινα χρόνια αντιστοιχούν σε πέντε Αφροδισιανά (τα γήινα τα μετρούσαν με 365 μέρες το καθένα).

Όπως ακριβώς οι Αιγύπτιοι και οι Έλληνες, έτσι και οι Μάγυας γνώριζαν τους κύκλους των τεσσάρων ετών της Αφροδίτης, καθώς και το περιήλιο και αφήλιο του πλανήτη αυτού. Οι Ίνκας και οι Μάγυας καθόριζαν το συνοδικό έτος της Αφροδίτης σε 584 ημέρες (Dressen Codex). Οι αστρονομικές παρατηρήσεις των Μάγυας σχετικά με το ηλιακό έτος ήσαν τόσο ακριβείς, ώστε οι υπολογισμοί τους δεν είναι μόνο ακριβέστεροι από το Ιουλιανό, αλλά και απ' αυτό το Γρηγοριανό ημερολόγιο, που εισήχθη στην Ευρώπη το 1582, εννέα χρόνια μετά την ανακάλυψη της Αμερικής, και που ισχύει μέχρι σήμερα.

Όλα τούτα αποδείχνουν πως το Αφροδισιανό ημερολόγιο διατηρήθηκε για πάρα πολλά χρόνια, σ' όλους τους λαούς της γης, παίρνοντας θρησκευτική σπουδαιότητα, μέχρι περίπου τον Μεσαίωνα, και την ανακάλυψη της Αμερικής, αλλά και έπειτα, μα πέρα απ' όλ' αυτά, το σημαντικό είναι πως από το δεύτερο μισό της δεύτερης π.Χ. χιλιετηρίδας, οι λαοί γνώριζαν την περίοδο των 8 ετών, ή τον διπλό κύκλο των 4 ετών της τροχιάς της Αφροδίτης, και με βάση τούτη τη μέτρηση του χρόνου καθόριζαν το ημερολόγιό τους, μ' άλλα λόγια αναγνώριζαν την καινούργια τάξη των πραγμάτων στην ουράνια σφαίρα.

Λίγες δεκαετίες μετά την ανακάλυψη της Αμερικής, ένας Αυγουστίνος μοναχός, ο Ραμόν Ζαμόνα, έγραφε πως οι φυλές του Μεξικού τιμούσαν ακόμη τον Αυγερινό και κατέγραφαν με ακρίβεια τις κινήσεις του: «Τόσον ακριβείς ήσαν οι καταγραφές των ημερών που (η Αφροδίτη) παρουσιαζόταν και έφευγε, ώστε ποτέ δεν έκαναν λάθη».

Το έθιμο αυτό της καταγραφής των κινήσεων του πλανήτη ήταν πολύ παλιό και ξεκινούσε απ' το θολό παρελθόν, τότε που η τροχιά του πλανήτη δεν ήταν ακόμη καθορισμένη.

Οι κινήσεις του πλανήτη αποτέλεσαν το αντικείμενο ακριβέστατων παρατηρήσεων των αστρονόμων του Μεξικού, της Ινδίας, του Ιράν και της Βαβυλώνας. Ναοί-παρατηρητήρια χτίζονταν και στα δυό ημισφαίρια. Τα «Bamot» ή «υψηλά σημεία» που τόσο συχνά αναφέρονται στις γραφές «ήσαν παρατηρητήρια μα και τόποι λατρείας προς τον πλανήτη-θεό, την Αφροδίτη (Βάαλ). Στα υψίπεδα αυτά, ειδωλολάτρες ιερείς, παρακινημένοι από τους βασιλείς, πρόσφεραν θυμιάματα στον Βάαλ, τον ήλιο, το φεγγάρι και τους πλανήτες.

Κατά το δεύτερο μισό της δεύτερης π.Χ. χιλιετηρίδας και ως την αρχή της πρώτης, η Αφροδίτη ήταν ακόμη ένας κομήτης. Και, μολονότι ένας κομήτης μπορεί να έχει κυκλική τροχιά – υπάρχει τέτοιος κομήτης στο ηλιακό σύστημα – η τροχιά της Αφροδίτης δεν ήταν κυκλική, όπως είναι τώρα. Διασταυρωνόταν μ' εκείνη της γης κι έβαζε σε κίνδυνο τον πλανήτη μας κάθε πενήντα χρόνια. Από τότε, και μετά το δεύτερο μισό του 8ου αιώνα π.Χ. η τροχιά της Αφροδίτης άρχισε να μοιάζει με την σημερινή, να γίνεται κυκλική και κάποια στιγμή, στον χρόνο που ακολούθησε, η Αφροδίτη πήρε την θέση της ανάμεσα στην γη και τον Ερμή, κι έγινε ο Αυγερινός κι ο Αποσπερίτης μαζί.

Οι αρχαίοι πρέπει να γνώριζαν την ακανόνιστη κίνηση του πλανήτη. Τα αστρονομικά δεδομένα του πλανήτη που καταγράφτηκαν από τους αρχαίους πρέπει να διαφέρουν κατά πολύ από τα νούμερα που δίνονται στην αρχή του κεφαλαίου αυτού.

Immanuel Velikovsky

ΚΟΣΜΟΙ ΣΕ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Ε. ΓΙΑΝΝΟΥΛΗ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΚΤΟΣ 1980

Η Δευτέρα Παρουσία - W.B.Yeats

Γυρίζοντας ολοένα σε κύκλους που πλαταίνουν
Το γεράκι δεν μπορεί ν’ ακούσει πια το γερακάρη•
Τα πάντα γίνουνται κομμάτια• το κέντρο δεν αντέχει.
Ωμή αναρχία λύθηκε στην οικουμένη,
Απ΄το αίμα βουρκωμένος λύθηκε ο ποταμός, και παντού
Η τελετή της αθωότητας πνίγεται•
Οι καλύτεροι χωρίς πεποίθηση, ενώ οι χειρότεροι
Είναι γεμάτοι από την ένταση του πάθους.

Σίγουρα κάποια αποκάλυψη θα είναι κοντά•
Σίγουρα η Δευτέρα Παρουσία θα είναι κοντά.
Η Δευτέρα Παρουσία! Δεν πρόφταξα να σώσω αυτό το λόγο
Και μια μεγάλη εικόνα γέννημα του Spiritus Mundi
Θολώνει τη ματιά μου: κάπου στην άμμο της ερήμου
Μορφή με σώμα λιονταριού και το κεφάλι ανθρώπου,
Ένα άδειο βλέμμα κι αλύπητο σαν ήλιος,
Κινείται με μηρούς αργούς, καθώς τριγύρω
Στροβιλίζουνται ίσκιοι αγανακτισμένων πουλιών.

Το σκοτάδι ξαναπέφτει• τώρα όμως ξέρω
Πώς είκοσι βασανισμένοι αιώνες πετρωμένου ύπνου
Κεντρίστηκαν από ένα λίκνο λικνισμένο κατά το βραχνά,
Και ποιο ανήμερο θεριό, μια που ήρθε τέλος η ώρα του,
Μουντά βαδίζει για να γεννηθεί προς τη Βηθλεέμ.

W.B.Yeats
Μετάφραση Γιώργος Σεφέρης, ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΣ,

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΚΑΡΟΣ

Κι αν υπάρχει; - Umberto Eco

Επινοείς ένα Σχέδιο: το Σχέδιο σε δικαιώνει σε τέτοιο βαθμό που δεν είσαι πια υπεύθυνος γι' αυτό. Αρκεί να ρίξεις την πέτρα και να κρύψεις το χέρι σου. Αν πραγματικά υπήρχε Σχέδιο, δεν θα υπήρχε αποτυχία.

Δεν απέκτησα ποτέ την Τσετσίλια διότι οι Άρχοντες έκαναν τον Αννίβα Κανταλαμέσσα και τον Πίο Μπο ανίκανους για το φιλικότερο των πνευστών. Δραπέτευσες μπροστά στο Καναλάκι διότι οι Δεκανοί σε προόριζαν για ένα άλλο ολοκαύτωμα. Και ο άνθρωπος με την ουλή έχει ένα φυλαχτό πιο ισχυρό από το δικό σου.

Ένα Σχέδιο, ένας ένοχος. Το όνειρο του ανθρώπινου είδους. An Deus sit(1). Αν υπάρχει φταίει αυτός.

Αυτό του οποίου τη διεύθυνση έχασα δεν είναι ο Σκοπός αλλά η Αιτία. Δεν είναι το αντικείμενο που πρέπει να κατακτήσω αλλά το υποκείμενο που με κατέχει. Μοιρασμένη η λύπη γίνεται μισή, έχει ο Μύθος κάτι άλλο να μας πει; Διπλός ενδεκασύλλαβος.

Ποιος έχει γράψει αυτή τη σκέψη, την πιο καθησυχαστική που σκέφτηκε ποτέ άνθρωπος; Τίποτα δεν μπορεί να μου βγάλει από το νου ότι ο κόσμος αυτός είναι καρπός ενός σκοτεινού θεού κι ότι εγώ αποτελώ προέκταση της σκιάς του. Η πίστη οδηγεί στην Απόλυτη Αισιοδοξία.

Πράγματι, πορνεύτηκα (ή δεν πορνεύτηκα): αλλά φταίει ο Θεός που δεν κατόρθωσε να λύσει το πρόβλημα του Κακού. Εμπρός, ας κοπανήσουμε το έμβρυο στο γουδί με μέλι και πιπέρι. Είναι θέλημα Θεού.

Αν πρέπει στ' αλήθεια να πιστέψουμε, μακάρι να υπήρχε μια θρησκεία που δεν θα μας έκανε να νιώθουμε ένοχοι. Μια ακαθόριστη, ομιχλώδης, υπόγεια θρησκεία, που δεν θα τέλειωνε ποτέ. Θα 'μοιαζε με μυθιστόρημα και όχι με θεολογία.

Πέντε οδοί για ένα μόνο τέρμα. Τι σπατάλη. Καλύτερα ένας λαβύρινθος που σε μεταφέρει παντού και πουθενά. Για να πεθάνεις με στιλ, ζήσε μες στο μπαρόκ.

Μόνον ένας κακός Δημιουργός μας κάνει να νιώθουμε αγαθοί.

Αν όμως δεν υπάρχει το κοσμικό Σχέδιο;

Τι κοροϊδία, ζεις εξόριστος χωρίς κανείς να σ' έχει εξορίσει. Μια εξορία από έναν τόπο που δεν υπάρχει.

Και αν το Σχέδιο υπάρχει, αλλά σου διαφεύγει ως την αιωνιότητα;

Όταν παραιτείται η θρησκεία, προνοεί η τέχνη. Τότε επινοείς ένα Σχέδιο, μεταφορά του άγνωστου Σχεδίου. Ακόμα και μια ανθρώπινη συνωμοσία μπορεί να γεμίσει το κενό. Δεν μου δημοσιεύουν το Καρδιά και πάθος επειδή δεν ανήκω στην κλίκα των Ναϊτών.

Ζήσε σαν να υπήρχε Σχέδιο: η φιλοσοφική λίθος.

If you cannot beat them, join them(2). Αν το Σχέδιο υπάρχει, πρέπει να προσαρμοστείς.

Η Λορέντζα με δοκιμάζει. Ταπεινοφροσύνη. Αν ήμουν τόσο ταπεινόφρων ώστε να καλέσω τους Αγγέλους, ακόμα και χωρίς να πιστεύω, και να χαράξω τον σωστό κύκλο, θα έβρισκα την γαλήνη. Ίσως.

Πιστεύεις ότι υπάρχει ένα μυστικό και νιώθεις μυημένος. Δεν σου κοστίζει τίποτα.

Δημιουργείς μια τεράστια ελπίδα που δεν μπορεί να ξεριζωθεί επειδή δεν έχει ρίζες. Δεν υπάρχουν, δεν θα βρεθούν ποτέ πρόγονοι που θα πουν ότι πρόδωσες. Μια θρησκεία που μπορείς να την παρατηρείς προδίδοντας αιωνίως.

Όπως ο Αντρέε: δημιουργείς χάριν παιδιάς τη μεγαλύτερη αποκάλυψη της ιστορίας, και ενώ οι άλλοι χάνονται, ώσπου να πεθάνεις ορκίζεσαι ότι δεν το 'κανες εσύ.

Δημιουργείς μια αλήθεια με θολό περίγραμμα: μόλις κάποιος πάει να το προσδιορίσει, τον αφορίζεις. Δικαιώνεις μόνον αυτούς που είναι πιο θολοί από σένα. Jamais d' ennemis a droite(3).

Γιατί να γράψεις μυθιστορήματα; Γράψε εκ νέου την Ιστορία. Την Ιστορία που στη συνέχεια θα γίνει ο εαυτός σου.

Γιατί δεν τον βάζετε στη Δανία, κύριε Ουίλλιαμ Σ.; Ο Τζιμ της Κάνναβης Γιόχαν Βαλεντίν Αντρέε Λουκαματθαίος τριγυρίζει στο αρχιπέλαγος της Σόντα ανάμεσα στην Πάτμο και την Άβαλον, από το Λευκό Όρος στο Μιντανάο, από την Ατλαντίδα στη Θεσσαλονίκη... Μπροστά στο συμβούλιο της Νίκαιας, ο Ωριγένης κόβει τους όρχεις του και τους δείχνει ματωμένους στους πατέρες της Πόλης του Ήλιου, στον Χιράμ που γρυλλίζει filioque, filioque, ενώ ο Κωνσταντίνος βυθίζει τ' αρπαχτικά του νύχια στις άδειες κόγχες του Ρόμπερτ Φλουντ, θάνατος, θάνατος στους Ιουδαίους του γκέτο της Αντιοχείας, Dieu et mon droit(4), ανεμίστε το Μπωσεάν, ορμήστε στους Οφίτες και τους Βορβορίτες που βορβορίζουν δηλητηριωδώς. Στριγγλιές σάλπιγγας, και καταφθάνουν οι Αγαθοεργοί ιππότες της Αγίας Πόλης με το κεφάλι του Μαυριτανού καρφωμένο στη Λόγχη, το Ρέμπις, το Ρέμπις! Μαγνητικός κυκλώνας, ο Πύργος πέφτει. Ο Ρασκόφσκι κλαψουρίζει μπροστά στο καμένο πτώμα του Ζακ ντε Μολαί.

Δεν σε απέκτησα, αλλά μπορώ ν' ανατινάξω την ιστορία.

Αν το πρόβλημα είναι η απουσία ύπαρξης, αν ύπαρξη είναι αυτό που λέγεται με πολλούς τρόπους, όσο περισσότερο μιλάμε τόσο περισσότερη ύπαρξη υπάρχει.

Το όνειρο της επιστήμης είναι να υπάρχει ελάχιστη ύπαρξη, συγκεντρωμένη και διατυπώσιμη, E=mc^2. Λάθος. Για να σωθούμε από την αρχή της αιωνιότητας θα πρέπει να θελήσουμε την ύπαρξη μιας τυχαίας ύπαρξης. Σαν ερπετό που τυλίχτηκε στο σπίτι αλκοολικού ναυτικού. Κόμπος που δεν λύνεται.

Επινοείς, επινοείς ξέφρενα, χωρίς να δίνεις προσοχή στις σχέσεις, τόσο που δεν κατορθώνεις πια να συνοψίσεις. Ένα απλό κρυφτούλι ανάμεσα σε εμβλήματα, το ένα λέει τ' άλλο χωρίς σταματημό. Αποσυνθέτεις τον κόσμο σ' ένα χορό αλυσιδωτών αναγραμματισμών. Κι έπειτα πιστεύεις το Άφατο. Αυτη δεν είναι η πραγματική ερμηνεία της Τοράχ; Η αλήθεια είναι αναγραμματισμός ενός αναγραμματισμού. Anagrams = ars magna.

______________________

1.Αν υπάρχει Θεός.

2.Αν δεν μπορείς να τους νικήσεις συμμάχησε μαζί τους.

3.Ποτέ εχθρούς στα δεξιά.

4.Ο Θεός και το δίκαιον μου.

Uberto Eco

ΤΟ ΕΚΚΡΕΜΕΣ ΤΟΥ ΦΟΥΚΩ

Μετάφραση από τα ιταλικά ΕΦΗ ΚΑΛΛΙΦΑΤΙΔΗ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΝΩΣΗ 1989

ΤΙ ΔΕΝ ΗΞΕΡΑΝ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΜΑΓΟΙ – ΠΑΥΛΟΣ ΣΠ. ΚΥΡΑΓΓΕΛΟΣ

α'- Αναλύοντας μια αρχαία επιστημονική πρόκληση...

Σύμφωνα με τα σωζόμενα πρωτότυπα των κειμένων της Παλαιάς Διαθήκης, των οποίων η – επιστημονικά ελεγμένη – αρχαιότητα ανάγεται στον 1ο αι. μ.Χ., 3 Μάγοι (1) “από ανατολών” (Ματθ. Β', 1) παρουσιάστηκαν στον Ηρώδη (Ματθ. Β', 1-3) ηγεμόνα της Ιουδαίας, προκειμένου να έχουν απάντηση στο θεμελιώδες θεολογικό ερώτημα: “που γεννάται ο Χριστός” (Ματθ. Β', 4).

Ο λόγος της απορίας τους ήταν απλός: έχοντας εντοπίσει, με συγκεκριμένες επιστημονικές – μαθηματικές (δηλ. αστρονομικές) μεθόδους τον Χρόνο και τον Χώρο γεννήσεως του Θείου Βρέφους, έρχονταν να Το προσκυνήσουν, αφού πρώτα βρίσκανε το ακριβές σημείο, που Το φιλοξενούσε.

Η μέθοδος ήταν γνωστή: εντοπισμός από τα αστεροσκοπεία (16) της περιοχής τους (Σιππάρ), των πλανητικών διελεύσεων (transits), που ερμηνεύονται σαν γέννηση “βασιλέως βασιλέων” (νεγκούς νεγκίστι) ή Υιού του Θεού.

Ο Χρόνος ήταν γνωστός: η περίοδος της βασιλείας του Ηρώδη (Ματθ. Β', 1) της Ιουδαίας (Λουκ. Α',5, στις μέρες της απογραφής, που διέταξε ο Καίσαρ Αύγουστος (Λουκ. Β', 1) και συγκεκριμένα την 6η Δεκεμβρίου του 5 π.Χ. (2).

Ο Χώρος ήταν γνωστός: η περιοχή της Ιουδαίας, που αντιστοιχεί στο ζώδιο των Ιχθύων, δηλ. το ουράνιο τμήμα, στο οποίο γινόταν η τριπλή διάβαση.

Η γνωστή μέθοδος ήταν προκαθορισμένη – προμελετημένη σαν παρατήρηση της τριπλής διελεύσεως του Διός από το cusp Κριού – Ταύρου και των τριών συνόδων (εξαιρετικά ορατών) του με τον Κρόνο μέσα στο 7 π.Χ. (3).

Ο γνωστός Χρόνος ήταν προκαθορισμένος – προαναγγελμένος και σαν χρονικό σημείο της διάβασης του γ' από τον Κριό στους Ιχθύς, άλλως σαν έναρξη της Εποχής των Ιχθύων.

Ο γνωστός Χώρος ήταν προκαθορισμένος – προεντοπισμένος και σαν χώρα των Ιουδαίων, του λαού που είχε προστάτη τον Ραϊφάν (=Κρόνο), ηγετικό πλανήτη (ας πούμε, κυβερνήτη) της μεγάλης αρθρώσεως των πλανητών, που έγινε στους Ιχθύς το 6 π.Χ. (και που σ' αυτούς όπως αναφέραμε, αντιστοιχεί η Ιουδαία). (4)

Τότε τι ήταν εκείνο, που αγνοούσαν οι Μάγοι; Τι ζητούσαν να πληροφορηθούν από τον ηγεμόνα Ηρώδη; Τι αγνοούσε κι αυτός, ώστε ν' αναγκαστή να συγκαλέση το συμβούλιο των ιερέων (Ματθ. Β', 4), προκειμένου να το πληροφορηθή; Απλά και μόνο, το ακριβές σημείο της Ιουδαίας, την πόλη δηλαδή στην οποία είχε γίνει η γέννηση του Θείου Βρέφους. Κι αυτό γιατί ο Αστήρ που τους “προήγε” (οδηγούσε), δεν ήταν “υπερφυσικός αστήρ, κινούμενος εντός των κατωτέρων στρωμάτων της ατμόσφαιρας” (5), οπότε θα είχε σταθή πάνω από την Φάτνη (κατά πως τον παρουσιάζουν οι ευφάνταστοι βυζαντινογράφοι καλλιτέχνες των χριστουγεννιάτικων καρτών) και θα τον έβλεπαν κι οι Μάγοι κι ο κόσμος όλος, αλλά ήταν ένα ουράνιο φαινόμενο (6) που μόνο οι αστρολόγοι – αστρονόμοι της εποχής (οι γνωστοί Μάγοι), μπορούσαν να παρατηρήσουν, αρχικά από το αστεροσκοπείο τους και, εν συνεχεία, μετακινούμενοι προς δυσμάς, με το φορητό τους τηλεσκόπιο.

Το ερώτημα είναι: αν οι Μάγοι ήξεραν βαθύτερη (δηλ. Εσωτερική) Αστρολογία, και δη αν είχαν Κλισιολογικές γνώσεις, (7) θα μπορούσαν να γνωρίζουν ότι η πόλη ήταν η Βηθλεέμ, χωρίς να ρωτήσουν τον Ηρώδη;

Η επιστημονική απάντηση είναι: ναι, φυσικά, απόλυτα, αν είχαν υπ' όψει τους απλά και μόνο:

1)ότι η αρχαία ονομασία της Βηθλεέμ ήταν Εφφραθά (κατ' εμέ Ευφραθά).

2)ότι η εβρ. λ. Βηθλεέμ (μπεθ – λεχέμ) σημαίνει “οικία του άρτου”.

3)ότι το ζώδιο της ενσαρκώσεως ή Βόρεια Πύλη (δηλ. ο Καρκίνος) λέγεται Φάτνη στο κέντρο του και οι δύο μπροστινοί αστέρες Όνοι.

4)ότι ο Όνος θεωρείται (8) ότι λατρευόταν, σαν είδωλο, μέσα στο Ναό (στα Ιεροσόλυμα).

5)ότι βάσει των γνωστών καββαλιστικών προτάσεων, (9) που αναφέρονται στο Μπερεσίθ, ο Μεσσίας θα γεννιόταν από μία Παρθένο, (9β) όπως προφήτευσε κι ο Ησαΐας (Ησ. Ζ', 14 και Ματθ. Α', 23) το δε ζώδιο της Παρθένου κρατάει στο χέρι Στάχυν (=ίουλον), απ' όπου παράγεται ο άρτος.

6)ότι ο Ιχθύς στην Κοσμική Αρχιτεκτονική είναι η Vesica Piscis, όπως περιγράφεται στο “γαμήλιο σχεδιάγραμμα” (“γάμου τόπον”) στο Η' της Πολιτείας του Πλάτωνος και όπως το έχω αποκαταστήσει στο παρατιθέμενο σχεδιάγραμμα της Magnae Cartae Sanguinis (βλ. Σχ.1).

7)ότι οι άρχοντες στα εβραϊκά καλούνται Μαρί (πρβλ. μαραναθά = έρχου, Κύριε).

8)ότι πυραμίδα σημαίνει και βηθλεέμ (πρβλ. με Σχήμα 2).

Αναλύοντας τα ανωτέρω 8 σημεία βρίσκουμε ότι οι Μάγοι όφειλαν:

α)Από τον συνδυασμό 1) και 2) να αναζητήσουν την Θεία Γέννηση ή γονιμοποίηση στην πόλη, που έφερε αυτό το όνομα (ευφραθά = εύφορος = γόνιμος, γονιμοποιός) ή το όνομα του γονιμοποιού στοιχείου / αιτίου, δηλ. σίτου, επειδή περιέχει τη γονιμοποιό βιταμίνη, δηλ. την τοκοφερόλη Ε. Μ' άλλα λόγια, “το σπίτι του ψωμιού” (Βηθλεέμ) που φέρνει την “γονιμότητα” (Ευφραθά).

Τα στοιχεία αυτά γίνονται πιο ορατά, αν θυμηθούμε πως η Βηθλεέμ ονομάστηκε Ευφραθά από την 3η σύζυγο του Χάλεβ (βλ. Αριθ. ΙΓ και ΙΔ σε συσχέτιση με Ιησ. Ναυή ΙΔ, 6 εξ., και ΙΕ, 13 εξ.) κι ότι εκεί κατοίκησε ο γιος της Ωρ (λεξικό πρότυπο του Ώρου, μυητικού συμβόλου του Ιησού, ετυμολογικού κρυπτογραφικού της Αφροδίτης, θεάς της γονιμότητας – πρβλ. άλλωστε ΜΠΕΘ – ΛΕΧΕΜ = 814 = ΑΡΓΥΝΝΙΣ, η Αφροδίτη παρά Βοιωτοίς).

β)Από τον συνδυασμό α) και 3) ν' αναζητήσουν στην πόλη της Βηθλεέμ μια φάτνη, και μάλιστα εν λειτουργία, με όνους μέσα (όχι εγκαταλειμμένη), που να έχη γεννήσει μέσα μια αρχόντισσα (δέσποινα) δηλ. μια Μαρί (α).

Το στοιχείο της φάτνης γίνεται πιο ορατό συνδυάζοντάς το α) με τη σημασία της ελλ. λ. φάτνη = 1)τράπεζα γεμάτη και 2) φάτνωμα οδόντων, δηλ. αντίστοιχα: 1)θέση του άρτου – 2)άλεσμα του σίτου. Υπόψη ότι άνωθεν κείται η υπερώα (ουρανίσκος) και εξωτερικώς τα μάγουλα (πρβλ. μάγοις = μήλα = πρόβατα).

γ)από τον συνδυασμό α) και β) σε συσχέτιση με το 5), να επιμείνουμε στην ανεύρεση μιας φάτνης – κατοικίας της Αρχόντισσας (δηλ. Δέσποινας) ή Μαρίας, που να είχε τη φήμη της Παρθένας, όπως φαίνεται στο κείμενο (Ματθ. Α', 18 και 20) κι είχε αποδειχθή με τη δοκιμασία της “αγνείας πείρας”, όπως αναφέρεται στο κείμενο του Απόκρυφου Ευαγγελίου (Πρωτευ. Ιακώβου, XVI: “ύδωρ ελέγξεως Κυρίου”).

δ)Από τα στοιχεία του 6) σε συνδυασμό με τις γνώσεις τους για την κυριαρχία του Ποσειδώνος επί των Ιχθύων και την προσωπική του ετυμολογία (Ποσειδών από το Ιπποσειδών, κατά συγκοπήν του αρκτικού ΙΠ, δηλ. είδος ίππου = με μορφή ίππου ή αλογομούρης = σαν άλογο = οίος ίππος = Οιόσιππος και κατά συγκοπήν αρκτικού Ό, Ιοσιππός = Ιώσιππος = Ιωσήφ), να αναζητήσουν την Αρχόντισσα ή Δέσποινα ή Μαρία υπό την σκέπην του Ιωσήφ, σε συνδυασμό με το πρότυπο του 4) και τις γνώσεις των περιπετειών του 1ου Ιωσήφ στην Αίγυπτο, στην “οικία του αρτοποιού” (Γεν. ΛΘ' 1 εξ.).

Το στοιχείο αυτό γίνεται πιο ορατό, έχοντας υπόψει μας την παράδοση, που θέλει τον άγιο Χριστόφορο αλογομούρη και τις προσωπικές μου παρατηρήσεις, (10) όπου η λ. ΔΕΣΠΟΙΝΑ είναι αναγραμματισμός της λ. ΠΟΣΕΙΔΑΝ, δωρικού τύπου του Ποσειδώνος και αναφέρεται στην ένωση της Δέσποινας/Δήμητρας (Παρθένου) με τον Ποσειδώνα σε μορφή αλόγων.

ε)Απ' το στοιχείο 8) σε συσχέτιση αφ' ενός με τα transits στο cusp Κριού – Ταύρου, αφ' ετέρου με το συμβολισμό των Ιουδαίων σαν “ποικίλου αμνού”, έχοντας υπόψει τους και την απόδοση (στην γλώσσα Αρζάβα της Μ. Ασίας) Αμάν (δηλ. Αμήν, ιωνικά) του Άμμωνος, να αποκρυπτογραφήσουν την γραμματαριθμική εξίσωση (10) ΒΗΘΛΕΕΜ = 99, όπου 99 μας δίνει ΑΜΗΝ (Άμμων ή Αμνός, άλλωστε Κριός = Amun στα αιγυπτ.) ή ΝΗΜΑ (ή εκτυλισσομένη πορεία του Αστέρος) ή ΜΑΘΗΜΑ (το ζητούμενο να μάθουν) ή ΠΗΓΗ (την αρχή ή αιτία, αλλά και μέρος εμφανίσεως των παγανών), και κατ' ακολουθίαν να αναζητήσουν την ΠΗΓΗ του ΑΜΗΝ (αμνού), δηλ. Φάτνη.

στ)Από τα στοιχεία 8) και ε) γνωρίζοντας ότι σίτος = πυρός (στα ελληνικά), άρα πυραμίς = συναγωγή σίτου = λωγάνη = μπεθ λεχέμ (βηθλεέμ), και αναζητώντας τον “τεχθέντα βασιλέα”, να προεκτείνουν επί του χάρτου τη γραμμή του βασιλικού διαδρόμου της Μ. Πυραμίδος, οπότε συναντάται η Βηθλεέμ (βλ. ξανά το α), παραπάνω σε συσχέτιση με το Σχ. 2.

Παρατηρήσεις επί του κειμένου:

(1)Ο όρος Μάγοι τίθεται εδώ αντί του Ιερεύς, Γόης, Προφήτης, ως καταλληλότερος, αφού ήρθαν να προσκυνήσουν το Λόγο, η δε λ. Μάγοι ετυμολογείται, κατά τη γνώμη μου, από ρ. Μαγάζω = μέγα άζω = φωνάζω δυνατά (από κει και η λ μαγαζιά, αφού οι μαγαζάτορες διαλαλούν δυνατά, δηλ. μαγάζουν, το εμπόρευμά τους), κατά συνέπειαν είναι κι εδώ εσφαλμένος ο Hoffmann και οι συν αυτώ, μιλώντας για δάνειο από την αρχ. Περσ. Magus = μάγος, πολύ δε περισσότερο όσοι κοιτάνε την ρ. Mahi (αρχ. Ινδ.) ή mag ιρλ.) = μέγας. Οπωσδήποτε το λάθος είναι μικρό, αφού οι Μάγοι ήταν οι Μεγάλοι (οι τρανοί) στις κοινωνίες τους, όπως συμβαίνει και με το μάγο – γιατρό των μαύρων φυλών. Το ότι, σύμφωνα με την ανάλυση του κειμένου είχαν ελλιπείς γνώσεις και δεν μπόρεσαν να βρουν την Βηθλεέμ, πρέπει να αποδοθή, κατά τη γνώμη μου, στο ότι είχε προηγηθή η Μαγοφονία (πρβλ. και σφαγή 300 Προφητών Α' βαθμού, Α' Βασ. ΚΒ' 18) και είχε χαθή το άνθος της γνώσης από την τάξη τους.

(1β)Βλ. ορισμό των μάγων και αναφορά στα αστεροσκοπεία στην σελ. 61 του κατωτέρω (2) βιβλίου.

(2)Βλ. Κ.Χασάπη “Ο Αστήρ της Βηθλεέμ” εκδ. Καραβία – Αθήνα 1970, και συνέντευξη του στον υπογράφοντα για το περιοδ. Νεογραμμή, Ιαν. 71, στη σελ. Δ'.

(3)Σε ανάλογο φαινόμενο αποδόθηκε από τους Ιουδαίους η γέννηση του Μωυσέως τον 16ο αι. π.Χ. και η ανασύσταση του κράτους του Ισραήλ το 1948.

(4)Προχωρώντας σε αποσυμβολιστικό βάθος, μπορούμε να αναφέρουμε την Ιουδαία και σαν χώρο γεννήσεως / παραγωγής των Ιουδαίων = σπερματοζωαρίων, που κινούνται προς το σημείο γονιμότητος – Εφφραθά (βλ. αναλυτικότερα Γ. Βαρβιτσιώτη: Οι κρυμμένοι θησαυροί, Αθήνα 1960) και να συσχετίσουμε την ορμονική λειτουργία με τον Ποσειδώνα, έφορο της υποφύσεως ή “τροχονόμου των ορμονών”.

(5)Ανάλυση της θεωρίας του Keppler στο ανωτέρω (2-) μνημονευθέν βιβλίο.

(6)Η λ. αστήρ στα (αρχαία) ελληνικά σημαίνει κα τη λάμψη (πρβλ. δόξα και δοκός).

(7)Ο υπογράφων είναι εισηγητής διεθνώς από το 1981 της Επιστήμης της Κλισιολογίας, δηλ. συστήματος μελλοντολογικών αναλύσεων βασισμένων στο συνδυασμό Αστρολογίας Αριθμολογίας και Ονοματολογίας, στην κλίμακα των 12 Οίκων. Βλ. και Π. Κυράγγελου: Ο Πρακτικός Αστρολόγος, Αθήνα 1979.

(8)Βλ. σχετικές αναφορές στο βιβλίο του Γ. Γρατσέα: Η έξοδος των Ισραηλιτών από την Αίγυπτο κ.λπ. - Αθήνα 1981, σελ. 77.

(9)Prosper Rugers, πρώην Solomon Meir Ben Moses: 5η πρόταση πάνω στο BRASHITH = Berashith = BTHVLH RAVIH ABCHR SHTHLD ISHVO THASHRVH = Bethulah Raviah Abachar Shethaled Yeshuah Thrashroach = Παρθένον θα επιλέξω κ.λπ.

Η ελλ. λέξη βετούλα (ορθ. Βαιτούλα) = κατσικούλα (νιογέννητη), δηλ. κοριτσάκι, όπως αρνάκι το αγοράκι, είναι συνώνυμη της αλμά = παρθένος στο Ησ. Ζ' 14, όπως αποδεικνύεται και στο υπό έκδοσιν βιβλίο μου AVE MARIA (9β'):

Χιννε ααλμά = Ιδού η Παρθένος

χαρά = θέλει συλλάβει

βαφιολέδεθ μπεν = και γεννήσει υιόν

βε καράθ σεμό Ιμμανουέλ = και θέλει καλείται το όνομα αυτού Εμμανουήλ.

*(Για την αντίθεση με το Ησ. Η', 3, βλ. Νικ. Χ. Αμβράζη: Ο Ραββίνος Ισαάκ Μ. κ.λπ. Αθήναις, 1901 σελ. 10-18).

(10)Βλ. Π. Κυράγγελου: Επίτομο Γραμματαριθμικό Αριθμογραμματικό κ.λπ. Λεξικό της Ελληνικής – Αθήνα 1981.

Ιδιαίτερα η εξίσωση 99 = ΑΙΠΗ – ΑΚΟΗ – ΑΛΗΞ – ΑΜΗΝ – ΑΜΝΗ – ΒΗΘΛΕΕΜ – ΓΛΗΝΗ – ΙΝΑΗΛ – ΚΛΗΜΑ – ΛΑΛΛΗ – ΛΗΝΑΙ – ΜΑΓΓΑΝΑ – ΜΑΘΗΜΑ – ΜΑΝΗ – ΜΕΓΑΝ – ΜΗΝΑ – ΝΗΜΑ – ΠΑΓΓΑΙΑ – ΠΗΓΗ είναι χαρακτηριστική της νοηματικής ταυτίσεως, ως προς τη Βηθλεέμ.

(Τα ισόψηφα ελήφθησαν επιλεκτικά απ' το πλήρες κείμενο της εξισώσεως).

β'-Συμπληρωματικά στοιχεία για τον τόπο της Γέννησης.

Το μέρος όπου γεννάει (τίκτει) μια γυναίκα (ιδιαίτερα θεά) λέγεται “λεχώιον”, Καλλ. Δία 14), απ' το ρήμα “λέγειν” (=συνουσιάζεσθαι προς τεκνοποιίαν, πρβλ. Λόγος ο Υιός του Θεού). Η λ. “λέχος” (=φωλιά πτηνού, κλίνη, στρώμα, σύζυγος, νεκροκρέββατο, βλ. και λεχέρνα = θυσία Αργείων στην Ήρα) μας οδηγεί στην λ. “λέχαιον” (= το εντός της φωλεάς) κι έτσι φτάνουμε στο Λέχαιον της Κορίνθου. Η λ. Λεχ (Lech) που σημαίνει “μεγάλος γαιοκτήμων” (στα σλάβικα), είναι όνομα ανθρώπου (κατά την πολωνική μυθολογία), που μαζί με τον αδελφό του Τσεχ, ήσαν γιοι του Ιωάννου και (απ' αυτόν) εγγονοί του Ιάφεθ, που έμειναν (αρχικά) στην Δαλματία της Γιουγκοσλαβίας. Έτσι οι Πολωνοί λέγονταν Λέχοι και η Πολωνία (κατά την τουρκοκρατία) λεγόταν Λεχία και (κατά Νέστωρ) ο κάτοικος της πεδιάδας του Βιστούλα λέγονταν επίσης Λέχος. Lech επίσης (ή Licus) είναι όνομα παραποτάμου του Δούναβη. Στα εβραϊκά επίσης (Κριτ. 9 επ.) Λεχί ή Ραμάθ – Λεχί σημαίνει Σιαγών ή Λόφος της Σιαγόνος, όπου ο Σαμψών (= Ήλιος, κατ' εμέ) εφόνευσε 1.000 Φυλισταίους.

Ωστόσο στην Κόρινθο τα λιμάνια Λέχαιον και Κεγχρεών ονομάστηκαν από τους γιούς του Αχελώου με την Πειρήνη, που λέγονταν Λέχης και Κεγχρίας (το πολωνικό Τσεχ = Κεχ είναι συντομευμένος, δηλ. βαρβαρικός τύπος, του Κεγχ-ρίου). Λεχουρίτικο, επίσης, ή Λεχούρι είναι χωριό της επαρχίας των Καλαβρύτων, στα Λεχουρίτικα βουνά (= Καλλίφωνα όρη), το δε ποτάμι Λέχοβα (παλαιά Ελισών), έρχεται από το βουνό Βέσεζα.

Η Εφφραθά (δηλ. Ευφραθά, ως ανωτέρω απέδειξα), η μητέρα του Ωρ, είναι η Γόνιμη ή Ευ Φέρουσα (βλ. αγγλική λ. bear = φέρω, υποφέρω, τίκτω, άρκτος, Άρκος, η σύντροφος της Αρτέμιδος, θεάς του τοκετού) δηλ. η Μάνα ή Ma'na = Hathor, Βρεφοκρατούσα Ίσις τον Ώρον, βασιλέα, στην πραγματικότητα, της Τροιζηνίας, λόγος για τον οποίο η περιοχή παλαιά λεγόταν Ωραία. Η λέξη “ωρείον” (ή όρρειον ή όρρεον) σημαίνει αποθήκη σιτηρών, γενικά αγαθών, και σιτοβολώνα (στους Βυζαντινούς), είναι πλαγίως συνώνυμη της λέξης “λώγη” (= συναγωγή σίτου) και αποδόθηκε στα εβραϊκά σαν Βηθλεέμ ή Μπεθ – λεχέμ (οικία του σίτου, άρα σιτοβολώνας). Διακρίνονται σε δημόσια (horrea publica) κυρίως για την αποθήκευση της αννώνας, που είχαν αυλές (cohors, πρβλ. κοόρτεις) και σε ιδιωτικές (horrea privata), κυρίως για την αποθήκευση καλλιτεχνικών έργων.

Στο αραμαϊκό κείμενο 4Q544 των Χειρογράφων του Κουμράν οι Γραμμές 8 και 9 αναφέρονται σ' αυτόν τον Ώρ(ον). Σύμφωνα με τον Ιώσηπο (ΙΑ 3.54) ο Ωρ ήταν σύζυγος της Μαριάμ, ενώ τα ραβινικά κείμενα (ταργκούμ στο Ι' Χρον. Β, 19 και Δ, 4) ταυτίζουν τη Μαριάμ με την Εφράθ (= Εφφραθά) και κατά συνέπειαν τον θεωρούν γιο της. Στη μάχη εναντίον των Αμαληκιτών (Έξοδ. ΙΖ, 10) ο Ωρ με τον Ααρών στηρίζουν τα χέρια του Μωυσή, ώστε να είναι σηκωμένα, προϋπόθεση για τη νίκη των Εβραίων. Ο Ωρ συνδέεται επίσης με το Βεσελεήλ (Έξοδ. ΛΕ', 30), τον αρχιτέκτονα της Σκηνής, με το Χάλεβ (Ι Χρον. Β', 20), που θεωρείται πατέρας του.

Άκρως κρίσιμο σημείο: το ότι οι Μάγοι προσφέρουν στο νεογέννητο τα γνωστά δώρα τους, “χρυσόν, λίβανον και σμύρναν” (Ματθ. Β', 11) δείχνει ότι είναι Έλληνες ή – τουλάχιστον – ότι πάνε να προσκυνήσουν έναν Έλληνα. Αν και η επίσημη ερμηνεία των θεολόγων είναι ότι τα δώρα συμβολίζουν: ο χρυσός τον βασιλέα (κοσμική εξουσία), ο λίβανος τον ιερέα (πνευματική εξουσία) και η σμύρνα τον θάνατο, είναι σαφές εν προκειμένω πως πρόκειται για τα τρία αντικείμενα της θυσίας, που χρησιμοποιούσαν οι Έλληνες, όταν έκτιζαν μια πόλη ή ίδρυαν μια αποικία: το κανούν, την χύτραν και τας μυρρίνας, δηλ. το πανέρι με σπόρους κριθαριού (πρβλ. τη Γαλαξία στα Γαλάξια των Γάλλων), τη χύτρα με το ιερόν πυρ (βλ. & Ξενοφ. Ελλην. IV. 5,4 & Αρστφ. Λυσιστρ. 297) και κλαριά από σμύρτα (βλ. Αρστφ. Σφήκες 861, Θεσμοφ. 37).

Τα δώρα αυτά των Μάγων δείχνουν ότι αυτοί δεν υποδέχονται Αυτόν γενικώς ως βασιλέα, αλλά ειδικώς ως βασιλέα – κτίτορα, ιδιότητα που, όπως σημειώθηκε (βλ. Κεφ. 11: Ο Ηρώδης ο Αττικός ή Ηρώδης Αντίπας, στο β': Γάλλοι ή Γαλιλαίοι = οι Εσσαίοι της Αττικής) αποδίδεται με την λ. εσσήν. Η ίδια λέξη όμως δηλοί και τον “βασιλέα των μελισσών” άρα τον κηφήνα, ιωνική λέξη που καταλήγει στη δωρική κηφάς, νέα ονομασία του πρώην Σίμωνος και νην Κηφά, που του δίνει ο Ιησούς καθιστώντας τον βασιλέα – οικιστή αντ' Αυτού (βλ. Ιω. ΚΑ', 15 – 17), ονομάζοντάς τον (βαρ = υιός) Ιωνά (δηλ. Ίωνα).

ΠΑΥΛΟΣ ΣΠ. ΚΥΡΑΓΓΕΛΟΣ