ΤΟ ΠΕΤΡΑΔΙ ΤΟΥ ΜΑΓΟΥ (ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ) – ROBERT BLOCH

…Στάθηκε μπροστά μου με σφιγμένες γροθιές. «Κάποτε είχα σπουδάσει ζωγραφική, ξέρεις. Ο δάσκαλός μου – ο γερο-Γκίφορντ, ο ζωγράφος πορτραίτων – είχε κρεμασμένο στο στούντιό του έναν συγκεκριμένο πίνακα. Ήταν το αριστούργημά του. Στον πίνακα απεικονιζόταν με λάδι μια χειμωνιάτικη σκηνή. Μια χειμωνιάτικη σκηνή με ένα αγροτόσπιτο.

»Τώρα δώσε βάση. Ο Γκίφορντ είχε δύο ζευγάρια γυαλιά. Το ένα ήταν ευαίσθητο στις υπέρυθρες και το άλλο στις υπεριώδεις ακτίνες. Πρώτα έδειχνε σε κάποιον φιλοξενούμενο τη χειμωνιάτικη σκηνή, κι έπειτα του ζητούσε να φορέσει το πρώτο ζευγάρι γυαλιών και να κοιτάξει ξανά. Με τα γυαλιά, στον πίνακα έβλεπε κανείς το ίδιο αγροτόσπιτο αλλά μια καλοκαιρινή μέρα. Το δεύτερο ζευγάρι αποκάλυπτε μια άποψη του αγροτόσπιτου το φθινόπωρο. Είχε ζωγραφίσει τρεις στρώσεις τη μια πάνω στην άλλη. Και με τους κατάλληλους φακούς αποκαλυπτόταν κάθε φορά μια διαφορετική εικόνα».

«Και λοιπόν;» τόλμησα να ρωτήσω.

Ο Νάιλς άρχισε να μιλάει γρηγορότερα, ολοένα και πιο ενθουσιασμένος.

«Λοιπόν, αυτό. Θυμάσαι τον πόλεμο; Οι Γερμανοί συνήθιζαν να καμουφλάρουν τις φωλιές πολυβόλων και τις συστοιχίες πυροβολικού τους. Το έκαναν με μεγάλη επιμέλεια. Έβαφαν τα κανόνια με μπογιά στο χρώμα των φύλλων και χρησιμοποιούσαν τεχνητά φυτά για να τα σκεπάσουν. Ως απάντηση, οι παρατηρητές του Αμερικανικού Στρατού άρχισαν να χρησιμοποιούν υπεριώδεις φακούς στα επιχειρησιακά κιάλια τους ώστε να εντοπίζουν το καμουφλάζ. Μέσα από τους φακούς τα φυσικά φύλλα παρουσιάζονταν με εντελώς διαφορετικά χρώματα σε σύγκριση με τα τεχνητά, από τα οποία έλειπαν οι υπεριώδεις χρωστικές».

«Εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω που το πας».

«Με τη χρήση υπεριωδών και υπέρυθρων φακών στη φωτογραφία, μπορούμε να εξασφαλίσουμε το ίδιο αποτέλεσμα», είπε γεμάτος έξαψη.

«Μα δεν πρόκειται απλώς για μια επέκταση της βασικής αρχής που ισχύει και για το φάσμα του ορατού φωτός;» ρώτησα.

«Πιθανώς. Όμως μπορούμε να συνδυάσουμε αυτή την τεχνική μαζί με ειδικά λειασμένους φακούς διαφόρων τύπων – φακούς που θα δημιουργούν οι ίδιοι μια στρέβλωση της προοπτικής. Μέχρι στιγμής, αυτό που έχουμε στρεβλώσει είναι απλώς η μορφή, το σχήμα των αντικειμένων. Αν όμως καταφέρουμε να στρεβλώσουμε τόσο το χρώμα όσο και τη μορφή, θα έχουμε τον τύπο εκείνο φωτογραφίας που αγωνίζομαι τόσο απεγνωσμένα να πετύχω – μιλάμε για τη σύλληψη της ίδιας της φαντασίας, καθαρά και ξάστερα. Θα εστιάσουμε πάνω στη φαντασία και θα την αναπαραστήσουμε πιστά, δίχως την παραποίηση που προκαλεί η χρήση οποιωνδήποτε αντικειμένων. Μπορείς να φανταστείς πως θα μοιάζει αυτό το δωμάτιο με τα χρώματά του αντεστραμμένα, κάποια, μάλιστα, ίσως και εντελώς εξαφανισμένα. Με τα οχήματα των επίπλων να έχουν αλλάξει, τους ίδιους τους τοίχους να έχουν παραμορφωθεί».

Δεν μπορούσα, όμως πολύ σύντομα είχα το προνόμιο να το δω με τα ίδια μου τα μάτια. Γιατί ο Νάιλς ξεκίνησε αμέσως έναν νέο κύκλο δραστηριοτήτων. Πειραματιζόταν ασταμάτητα με ένα σωρό νέους φακούς που κουβαλούσε σε καθημερινή βάση. Παράγγελνε να τους λειάνουν με ειδικό τρόπο, ξόδευε πολύ χρόνο στη μελέτη των φυσικών νόμων της οπτικής, μπερδευόταν με τεχνικές λεπτομέρειες που δεν μπορώ καν να προσποιηθώ πως καταλαβαίνω. Τα αποτελέσματα ήταν εκπληκτικά.

Οι ανορθόδοξες οπτικές που μου είχε υποσχεθεί υλοποιήθηκαν. Ύστερα από μια τελευταία μέρα εργασίας πίσω από τη μηχανή και μέσα στο σκοτεινό θάλαμο, βρεθήκαμε να ατενίζουμε μαζί έναν εκπληκτικό καινούργιο κόσμο που είχε δημιουργηθεί εκεί ακριβώς στο στούντιό μας. Θαύμασα ορισμένα από τα εφέ που είχε πετύχει ο Νάιλς.

«Λαμπρά», κόμπασε. «Και όλα μοιάζουν να δένουν με τις γενικά αποδεκτές επιστημονικές θεωρίες. Καταλαβαίνεις τι θέλω να πω; αναφέρομαι στις απόψεις του Αϊνστάιν για τη συνύπαρξη εναλλακτικών πραγματικοτήτων. Για την ιδέα του χωροχρονικού συνεχούς».

«Την Τέταρτη Διάσταση;» σιγοντάρισα.

«Ακριβώς. Νέοι κόσμοι παντού γύρω μας – παντού μέσα μας. Κόσμοι που ούτε στα όνειρά μας φανταστήκαμε ποτέ πως θα μπορούσαν να υπάρχουν ταυτόχρονα με τον δικό μας ακριβώς σ’ αυτό το σημείο υπάρχουν άλλες υπάρξεις. Άλλα έπιπλα, άλλοι άνθρωποι, ίσως. Και άλλοι φυσικοί νόμοι. Νέες μορφές, νέα χρώματα».

«Αυτό μου ακούγεται περισσότερο μεταφυσικό παρά επιστημονικό», παρατήρησα. «Αναφέρεσαι στο Αστρικό Πεδίο – ένα συνεχές που διαποτίζει την ύπαρξη και συνδέει όλα τα πράγματα μεταξύ τους».

Είχαμε επιστρέψει ξανά στο αιώνιο θέμα αντιπαράθεσης – επιστήμη ή αποκρυφισμός; Υλική ή υπεραισθητική πραγματικότητα;

«Η Τέταρτη Διάσταση είναι ο τρόπος της Επιστήμης να ερμηνεύει τις μεταφυσικές αλήθειες», ισχυρίστηκα.

«Οι μεταφυσικές αλήθειες, είναι τα ψυχολογικά ψεύδη όσων πάσχουν από σχιζοφρένεια», με διαβεβαίωσε.

«Οι φωτογραφίες σου δεν ψεύδονται», του απάντησα.

«Οι φωτογραφίες μου έχουν τραβηχτεί με αναγνωρισμένα επιστημονικά μέσα», επέμεινε εκείνος.

«Οι φωτογραφίες σου έχουν τραβηχτεί με μέσα παλιότερα της επιστήμης», ανταπάντησα. «Έχεις ακούσει ποτέ για τη λιθομαντεία; Πρόκειται για τη μαντεία με τη χρήση πολύτιμων λίθων. Για την κρυσταλλοσκοπία; Για αιώνες οι άνθρωποι προσήλωναν το βλέμμα τους στα βάθη των πολύτιμων λίθων, ατένιζαν μέσα από επεξεργασμένα, ειδικά κομμένα και λειασμένα γυαλιά, και έβλεπαν νέους κόσμους».

«Γελοιότητες. Όλοι οι αποκρυφιστές θα σου πουν ότι – »

«Δεν χρειάζεται να ολοκληρώσεις», τον διέκοψα. «Όλοι οι αποκρυφιστές θα σου πουν ότι στην πραγματικότητα βλέπουμε τα πάντα αντεστραμμένα. Και είναι ο εγκέφαλός μας εκείνος που ερμηνεύει την εικόνα του αμφιβληστροειδούς, που την τοποθετεί με τη σωστή πλευρά προς τα πάνω. Όλοι οι αποκρυφιστές θα σου πουν ότι, από μυϊκής απόψεως, ο μύωπας είναι στην πραγματικότητα πρεσβύωπας, ενώ ο πρεσβύωπας μύωπας».

Συνέχισα ακόμη πιο ζωηρά. «Όλοι οι αποκρυφιστές θα σου πουν ότι η λειτουργία της όρασης ελάχιστη σχέση έχει με αυτή καθεαυτή την αντίληψη της πραγματικότητας, είτε με τους νόμους και τους κανόνες της οπτικής.

»Πάρε για παράδειγμα τη γάτα – αντίθετα με τη γενική πεποίθηση, η όρασή της στο σκοτάδι είναι οξύτατη. Και ο άνθρωπος, όμως, μπορεί να εκπαιδευτεί να λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο. Η ανάγνωση είναι επίσης ζήτημα του μυαλού περισσότερο παρά της σχολαστικής παρατήρησης. Κι έτσι λοιπόν, σου λέω να μην είσαι τόσο σίγουρος για τους νόμους της οπτικής σου και για τις επιστημονικές θεωρίες σου για το φως. Βλέπουμε πολύ περισσότερα απ’ όσα θα εξηγήσουν ποτέ οι νόμοι της φυσικής. Η Τέταρτη Διάσταση μπορεί να προσεγγιστεί μόνο μέσα από τα πρίσματα – αυτό η επιστήμη οφείλει τουλάχιστον να το παραδεχτεί θεωρητικά. Και οι φακοί σου είναι κομμένοι με παρόμοιο τρόπο. Τελικά, όλα οδηγούν πίσω στον αποκρυφισμό – όχι στην οπτική ή στην οφθαλμολογία».

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

…Ήταν λοιπόν, από τον ιδιοκτήτη του παλαιοπωλείου, τον Ισαάκ Βούρντεν που περίμενα βοήθεια στην έρευνά μου κι εκείνος δεν με απογοήτευσε. Του διηγήθηκα την ιστορία μου σχετικά με τα φωτογραφικά προβλήματα του Νάιλς. Ο παλαιοπώλης με το ωχρό πρόσωπο και τα λεπτά χείλη με άκουσε με προσοχή και, όση ώρα εγώ μιλούσα, τα φρύδια του ανεβοκατέβαιναν σαν ξαφνιασμένα μαύρα σκαθάρια.

«Πολύ ενδιαφέρον», είπε μόλις ολοκλήρωσα. Η βραχνή φωνή και το σκεπτικό του βλέμμα υποδήλωναν έναν εσωστρεφή και λόγιο χαρακτήρα – ο Ισαάκ πάντα είχε το ύφος καθηγητή που κάνει διάλεξη.

«Πολύ-πολύ ενδιαφέρον», επανέλαβε. «Ο Ντέιβιντ Νάιλς θα έπρεπε να ξέρει πως υπήρξαν πολλοί επιφανείς πρόδρομοι αυτών των πρακτικών. Οι ιερείς της Ιστάρ επιζητούσαν στα Μυστήριά τους να δουν πίσω από το πέπλο, και για να το πετύχουν αυτό κοίταζαν μέσα από κρυστάλλους. Τα πρώτα πρωτόγονα τηλεσκόπια της Αιγύπτου κατασκευάστηκαν από ανθρώπους που επιδίωκαν να δουν πέρα από τα άστρα και να ξεκλειδώσουν τις πύλες του Απείρου. Οι Δρυίδες διαλογίζονταν πάνω από λιμνούλες νερού και στην Κίνα οι παράφρονες αυτοκράτορες αναζητούσαν την Ουράνια Κλίμακα, την οποία προσδοκούσαν να ανέβουν ατενίζοντας περιστρεφόμενα ρουμπίνια υπό την επήρεια ναρκωτικών.

»Ναι, ο φίλος σου ο Νάιλς εύχεται κάτι που πολλοί έχουν ευχηθεί ανά τους αιώνες, και προσπαθεί να το εξασφαλίσει με τη χρήση παμπάλαιων μεθόδων. Είναι το ίδιο που αναζητούσε και ο πολυπράγμων Απολλώνιος, και ο Παράκελσος, κι εκείνος ο γελοίος παλιάτσος ο Καλιόστρο. Οι άνθρωποι ανέκαθεν ποθούσαν ν’ αντικρίσουν το Άπειρο. Να βαδίσουν ανάμεσα στους κόσμους – και κάποιες φορές ο πόθος τους αυτός εκπληρωνόταν».

Τον διέκοψα. Παρόλο που είχα τον Βούρντεν στη διάθεσή μου για όλο το απόγευμα, ανυπομονούσα να πάρω τις πληροφορίες μου.

«Λένε πως υπάρχουν πετράδια που χαρίζουν αλλόκοτα οράματα», μουρμούρισα. Ασυναίσθητα, είχα υιοθετήσει το στομφώδες στυλ ομιλίας του Βούρντεν. Εκείνος χαμογέλασε απαλά.

«Τα έχω εδώ», απάντησε.

«Ο Νάιλς δεν το πιστεύει», τον τσίγκλησα.

«Πολλοί δεν πιστεύουν. Όμως υπάρχει ένας λίθος που κάποτε χρησιμοποίησε ο Μοναχός Μπέικον(1), ένα σετ κρυστάλλων που είχαν διεγείρει την περιέργεια του Θεόφραστου και μαντικά πετράδια που ατένιζαν οι Αζτέκοι πριν τις αιματηρές τους θυσίες. Τα πετράδια, ξέρεις, είναι μαθηματικές εκφράσεις του φωτός – αντανακλούν το φως στο εσωτερικό τους μέσω των εδρών τους. Και ποιος μπορεί να αποκλείσει την περίπτωση οι γωνίες τους να εισβάλουν με μυστηριώδεις τρόπους, σε άλλους κόσμους; Ίσως τα πολυεδρικά πετράδια να έρχονται σε επαφή με το πολυδιαστατικό σύμπαν κι έπειτα να το μεταστοιχειώνουν, έτσι ώστε, όταν ατενίζουμε το εσωτερικό τους, εμείς να το αντιλαμβανόμαστε τρισδιάστατα. Οι αρχαίοι χρησιμοποιούσαν τις γωνίες στη μαγεία. Οι σύγχρονοι κάνουν το ίδιο πράγμα και το αποκαλούν «μαθηματικά». Ο ντε Σίτερ(2) αναφέρει…»

«Μπορώ να έχω τα πετράδια για τους φακούς της φωτογραφικής μηχανής;» διέκοψα.

«Με συγχωρείς, φίλε μου, παρασύρθηκα. Φυσικά και μπορείς. Θαρρώ μάλιστα πως έχω ένα που θα αποδειχθεί εξόχως κατάλληλο για τη δουλειά που το θέλεις. Το Άστρο της Σεχμέτ. Πολύ αρχαίο, αλλά όχι ακριβό. Κλάπηκε από το διάδημα της Θεάς Λέαινας κατά τη διάρκεια μιας ρωμαϊκής εισβολής στην Αίγυπτο. Μεταφέρθηκε στη Ρώμη, όπου τοποθετήθηκε στην παρθενική ζώνη της Πρωθιέρειας της Ντιάνα. Αργότερα έπεσε στα χέρια βαρβάρων, οι οποίοι έκοψαν το πετράδι και του έδωσαν στρογγυλή μορφή. Τελικά το κατάπιαν οι μαύροι αιώνες.

«Είναι, όμως, γνωστό ότι ο Άξενος ο Πρεσβύτερος το εμβάπτιζε σε κόκκινες, κίτρινες και γαλάζιες φλόγες στην προσπάθειά του να το χρησιμοποιήσει σαν ένα είδος Φιλοσοφικής Λίθου. Εικάζεται πως με τη βοήθεια του είχε δει πίσω από το Πέπλο και είχε αποκτήσει εξουσία πάνω στους Γνώμους, τις Συλφίδες, τις Σαλαμάνδρες και τις Νηρηϊδες(3). Αποτέλεσε τμήμα της συλλογής του Τζιλ ντε Ράις(4) για τον οποίο έλεγαν πως, κοιτάζοντας τα βάθη του πετραδιού, είχε οραματιστεί την ιδέα του Homunculus(5). Έπειτα το μαγικό αντικείμενο εξαφανίστηκε ξανά, όμως μια μονογραφία αναφέρει πως συμπεριλαμβανόταν στην κρυφή συλλογή του Κόμητος του Σαιν Ζερμαίν, την περίοδο που πρόσφερε τις τελετουργικές του υπηρεσίες στο Παρίσι. Εγώ το αγόρασα στο Άμστερνταμ από έναν Ρώσο ιερέα, τα μάτια του οποίου είχαν καεί από τον ζοφερό καλόγερο Ρασπούτιν. Ισχυριζόταν πως με το πετράδι είχε κάνει μαντείες και προβλέψεις-»

Στο σημείο αυτό τον διέκοψα ξανά. «Επομένως θα κόψεις τον λίθο ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν φωτογραφικός φακός. Πότε μπορώ να τον έχω;»

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

… «Αυτό είναι αλήθεια. Όμως τα τελευταία πράγματα που είδαμε ήταν διαφορετικά για τον καθένα μας. Δεν καταλαβαίνω».

«Εγώ νομίζω πως καταλαβαίνω», είπα. «Αν ο Βούρντεν έχει δίκιο, αυτό το πετράδι είναι ένα κλειδί. Οι γωνίες του ανοίγουν τις πύλες του Αστρικού Πεδίου. Το Αστρικό Πεδίο – και μην κουνάς το κεφάλι σου – είναι το αντίστοιχο της επιστημονικής έννοιας της Τέταρτης Διάστασης, αν και οι μελετητές της μεταφυσικής το αντιλαμβάνονται ως επέκταση του τρισδιάστατου κόσμου. Υποτίθεται πως, όταν ένας άνθρωπος πεθάνει, η ψυχή του εισέρχεται στο Αστρικό Πεδίο και μέσω αυτού μεταβαίνει σε μια ανώτερη μορφή ύπαρξης, σε μια ανώτερη διάσταση. Το Αστρικό Πεδίο είναι ένα είδος Ουδέτερης Ζώνης που μας περιβάλλει από παντού, όπου χαμένες ψυχές και κατώτερες οντότητες που δεν κατόρθωσαν ποτέ να αποκτήσουν ζωή περιφέρονται αιωνίως σε μια λανθάνουσα κατάσταση».

«Αρλούμπες»

«Φοβερή κριτική. Να ξέρεις, πάντως, πως πρόκειται για πανάρχαια πεποίθηση, χιλιάδες παραλλαγές της οποίας μπορεί κανείς να βρει σε όλες τις θρησκείες. Κι ακόμα δεν έχω φτάσει στο ψητό. Έχεις ακούσει ποτέ για τα Στοιχειακά;»

«Αποσπασματικές αναφορές μονάχα. Δεν είναι κάποιου είδους πνεύματα;»

«Όχι, είναι δυνάμεις. Μη ανθρώπινες οντότητες, που όμως συνδέονται με την ανθρωπότητα. Είναι οι διάβολοι, τα δαιμόνια, τα ινκούμπους και τα τζιν των θρύλων. Πλάσματα που κινούνται αόρατα τριγύρω μας και επιζητούν την επικοινωνία με τον άνθρωπο. Οργανισμοί έξω από το πλαίσιο της τρισδιάστατης μορφής ζωής, για να χρησιμοποιήσω και πιο επιστημονική ορολογία. Κατοικούν σε ένα άλλο χωροχρονικό συνεχές, που ωστόσο συγχρονίζεται και συνυπάρχει με το δικό μας. Ο μόνος τρόπος για να μπορέσουμε να δούμε αυτούς τους υπερδιαστασιακούς κατοίκους είναι μέσω των γωνιών. Οι γωνίες, οι έδρες αυτού εδώ του πετραδιού, μας επιτρέπουν μια τέτοια θέαση. Μας παρέχουν ένα σημείο εστίασης πάνω στο άπειρο. Αυτά που είδαμε, λοιπόν, ήταν Στοιχειακά».

«Εντάξει μεγάλε γκουρού της μεταφυσικής, όμως τότε γιατί είδαμε διαφορετικά πλάσματα;» επέμεινε εκείνος.

«Επειδή, αγαπητέ μου φίλε, διαθέτουμε διαφορετικούς εγκεφάλους. Στην αρχή είδαμε και οι δύο γεωμετρικές μορφές. Πρόκειται για τις πιο καθαρές μορφές ύπαρξης που μπορούν να προσλάβουν τα Στοιχειακά.

»Όμως ο εγκέφαλός μας έχει την τάση να μεταφράζει αυτές τις μορφές σε πιο οικεία σχήματα. Εγώ είδα έναν συγκεκριμένο τύπο τέρατος εξαιτίας των μελετών μου στο πεδίο της μυθολογίας. Σ’ εσένα δημιουργήθηκε μια διαφορετική εντύπωση – και, από τα λίγα σχόλιά σου (τώρα δείχνεις αρκετά σίγουρος για τον εαυτό σου, φίλε μου, όμως μόλις πριν από λίγο κραύγαζες δυνατά και ξέρω πως αυτό που αντίκρισες σ’ εντυπωσίασε πραγματικά) συμπεραίνω πως ανέσυρες εικόνες από όνειρα και εφιάλτες που είδες στο παρελθόν. Υποθέτω πως αν κάποιος Ούγγρος χωρικός κοίταζε μέσα από το πετράδι, θα έβλεπε βαμπίρ και λυκάνθρωπους.

»Είναι ψυχολογικό. Κατά κάποιον τρόπο, ο δίαυλος επικοινωνίας που καταφέρνει να δημιουργήσει το πετράδι δεν είναι μόνο οπτικός. Φαίνεται πως επιτρέπει και σ’ εκείνα τα πλάσματα να αντιλαμβάνονται την παρουσία μας – και να μας επιβάλλουν να τα βλέπουμε σύμφωνα με τις βασικές ιδέες που έχουμε για τέτοιου είδους οντότητες. Στην πραγματικότητα, εδώ θα πρέπει να βρίσκεται και η καταγωγή των διαφόρων προλήψεων. Στις περιστασιακές επαφές αυτών των πλασμάτων με τους ανθρώπους».

Ο Νάιλς έκανε μια χειρονομία γεμάτη δυσφορία. «Ας αφήσουμε για μια στιγμή κατά μέρος τις ψυχολογίες και τις παλαβομάρες», είπε. «Αυτόν το φίλο σου τον Βούρντεν, θα πρέπει να του βγάλω το καπέλο. Ανεξάρτητα από τη γνησιότητα της ιστορίας του για το πετράδι και ανεξάρτητα από την εγκυρότητα των δικών σου – μάλλον αφελών – εξηγήσεων, είναι ολοφάνερο πως εδώ έχουμε πέσει πάνω σε κάτι εντυπωσιακό. Το εννοώ. Οι φωτογραφίες που μπορούμε να τραβήξουμε με τη μηχανή θα είναι μοναδικές και ανεπανάληπτες. Δεν έχω διαβάσει ποτέ για κάποια πειραματική εργασία που να προσεγγίζει έστω κάτι τέτοιο. Αυτό ξεπερνάει και τα πιο τρελά όνειρα των ντανταϊστών και των σουρεαλιστών. Θα τραβήξουμε αληθινές φωτογραφίες – αν και ανάθεμά με κι αν μπορώ να προβλέψω τίνος πράγματος. Οι λεγόμενες πνευματικές προβολές σου διέφεραν από τις δικές μου».

Κούνησα το κεφάλι καθώς θυμήθηκα κάτι που μου είχε πει ο Βούρντεν.

«Λοιπόν, κοίτα εδώ, Νάιλς. Ξέρω πως δε με πιστεύεις, όμως μπορείς να πιστέψεις αυτό που βλέπεις στο φακό. Σε είδα που έτρεμες. Πρέπει να παραδεχτείς τη φρίκη εκείνων των πλασμάτων – είτε επιλέξεις να πιστέψεις ότι πρόκειται για αποκυήματα της φαντασίας σου, είτε δεχτείς τη δική μου θεωρία του Αστρικού Πεδίου, οφείλεις να αναγνωρίσεις ότι αποτελούν απειλή για την πνευματική υγεία του οποιουδήποτε ανθρώπου.

»Αν δεις υπερβολικά πολλά τέτοια πράγματα, στο τέλος θα τρελαθείς. Δεν προσπαθώ να γίνω μελοδραματικός. Θα σε συμβούλευα ειλικρινά να μην κοιτάζεις από πολύ κοντά εκείνον το φακό, ούτε να περνάς πολλή ώρα μπροστά του».

«Μη γίνεσαι ανόητος», είπε ο Νάιλς.

«Είναι Στοιχειακά», επέμεινα, «και – αυτό πρέπει να το πιστέψεις – λαχταρούν τη ζωή. Είναι κοσμικά γκουλ, που τρέφονται με τα κουφάρια των νεκρών ψυχών. Όμως ο διακαής πόθος τους είναι να δελεάσουν έναν ζωντανό άνθρωπο να έρθει κοντά τους μέσα από την πεδιάδα. Σκέψου όλους εκείνους τους θρύλους – απλές αλληγορίες, στην πραγματικότητα. Ιστορίες για ανθρώπους που εξαφανίζονται, που πουλάνε την ψυχή τους στο διάβολο, που επισκέπτονται άλλους κόσμους. Όλες περιστρέφονται γύρω από την ιδέα των Στοιχειακών που αναζητούν ανθρώπινο θήραμα και το σέρνουν στην επικράτειά τους».

«Κόφ’ το, μ’ ενοχλεί». Ο Νάιλς προσπαθούσε ν’ ακουστεί άνετος, όμως τα μάτια του μαρτυρούσαν μια μικρή αμφιβολία που μεγάλωνε όσο εγώ συνέχιζα να αγνοώ το σκεπτικισμό του.

«Λες πως όλα αυτά είναι δεισιδαιμονίες», συνέχισα απτόητος. «Εγώ λέω πως είναι επιστήμη. Οι μάγισσες, οι μάγοι, οι λεγόμενοι θαυματοποιοί, οι σοφοί εκείνοι που με τα μυστικά του έχτισαν τις πυραμίδες – όλοι τους χρησιμοποιούσαν ξόρκια που περιλάμβαναν τι νομίζεις; Γεωμετρικά σχήματα. Ζωγράφιζαν γωνίες και πεντάγωνα και καβαλιστικούς κύκλους. Μέσω των γραμμών καλούσαν τις δυνάμεις από το Αστρικό Πεδίο, όπου πλήρωναν με τη ζωή τους το οποιοδήποτε όφελος είχαν αποκομίσει. Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, η μαγεία και η γεωμετρία συνεργάζονται στενά, κι αυτό είναι ιστορικά αποδεδειγμένο.

»Έτσι λοιπόν σε προειδοποιώ. Μπορεί εσύ να βλέπεις πλάσματα μέσα από το φακό του πετραδιού, όμως κι εκείνα σε βλέπουν, σε αισθάνονται, νιώθουν με κάποιον τρόπο την παρουσία σου. θα αναζητήσουν την ψυχή σου – και όπως εσύ μπορείς να τα δεις, έτσι κι εκείνα μπορούν ν’ απλώσουν τα πλοκάμια τους δια μέσου του πετραδιού και να σε ρουφήξουν στην πλευρά τους. Υπνωτιστικές δυνάμεις ή ίσως κάποιο είδος ψυχολογικής λειτουργίας που δεν έχει ακόμα ερευνηθεί. Μαγνητισμός, τηλεπάθεια. Αυτές είναι οι λέξεις που χρησιμοποιούν οι ψυχολόγοι για να περιγράψουν πράγματα που δεν κατανοούν πλήρως. Όπως ακριβώς οι αρχαίοι αποκαλούσαν αυτές τις δυνάμεις μαγεία. Μην κοιτάς μέσα από αυτό το πετράδι από πολύ κοντά ή για πολλή ώρα».

___________________________

(Σ.τ.Μ.)

1. Χαρακτήρας του ελισσαβετιανού θεατρικού έργου The Honourable History of Friar Bacon and Griar Bungay. Σε αυτό ο Μοναχός Μπέικον, παρουσιάζεται ως σκοτεινός μάγος.

2. Βίλεμ ντε Σίτερ (1872 – 1934). Γνωστός Ολλανδός μαθηματικός, φυσικός και αστρονόμος 3. Τα τέσσερα Στοιχειακά που κυβερνούν αντίστοιχα τη Γη, τον Αέρα, τη Φωτιά και το Νερό, σύμφωνα με τις αλχημιστικές πεποιθήσεις του Παράκελσου.

4. Γάλλος ιππότης του Μεσαίωνα(1404-1440). Υπηρέτησε στο στρατό της Ιωάννας της Λωραίνης και θεωρείται ένας από τους πλέον διαβόητους κατά συρροή δολοφόνους της ιστορίας.

5. Κατά λέξη «ανθρωπάκος». Σύμφωνα με τις δοξασίες των αλχημιστών, με κατάλληλες μεθόδους μπορούσε να κατασκευαστεί τεχνητά ένας μικρού μεγέθους ζωντανός άνθρωπος.

ROBERT BLOCH

Η ΣΚΙΑ ΣΤΟ ΚΩΔΩΝΟΣΤΑΣΙ

Και άλλες ιστορίες της Μυθολογίας Κθούλου

Μετάφραση: Γιάννης Στολτίδης

ΕΚΔΟΣΕΙΣ Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΚΑΝΤΑΘ 2014

ΤΟ ΜΠΛΕ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ – ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΛΑΣ

Τι να τα κάνουμε αυτά τα κακοσυναρμοσμένα θραύσματα εικόνων;

Οι πόλεις της ανάμνησης περιμένουν τον άνεμο των ερειπίων

Στα χέρια σου οι τοίχοι ράγισαν

Το όνειρο ανεβαίνει πάλι στην επιφάνεια

Χάιδευε τις φλόγες του βλέμματός σου!

Ανάπνεε το άρωμά τους!

Ας παίξουμε με το αναντικατάστατο!

Η λήθη μπορεί να διογκώσει τα πάντα

Για σένα όλα είναι μεγάλα

Τα ζάρια της απώλειας απαντούν στην επίκλησή μου

Και κάνουν τη σκιά άμπωτη μιας ζωής

Οι μανιασμένες επιστροφές σπάνε τα κύματα

Όλη η άμμος της γης δε θα 'φτανε πλέον να σκεπάσει τα νυσταγμένα μάτια

Η τρομακτική διαδοχή των ονείρων δε θ' αρκούσε πλέον να εποικήσει τη νύχτα μου

Ποιο όνειρο ποια αισχρότητα ποια μετάνοια θα μπορούσε να μας σώσει;

Αν σε φοβίζουν οι ελπίδες δώσ' τες μου!

Αν σε φοβίζουν τα λόγια μου ας απλώσουμε τη σιωπή!

Αν σε φοβίζει η παρουσία μου ας καταλύσουμε την απεραντοσύνη

Η λήθη δραπέτευσε στο βάθος ενός καθρέφτη

Και πίνει τη δρόσο από το μέτωπό σου

Ζει στο μέλλον και σ' ό,τι εγκατέλειψες

Το άγχος του παρελθόντος αψηφά τους χειρότερους εφιάλτες

Τη σιωπή σου

Την έρημο όπου προχωράω

Τους ιλίγγους της επιστροφής

Εξουδετερώνει τα ελάχιστα γεγονότα της ημέρας!

Ήδη ένα όνομα έκπληκτο μέσα στο άγνωστο συλλογίζεται σαν κακή ανάμνηση

(Παρίσι 1938 – Νέα Υόρκη 1940)

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΛΑΣ

ΔΕΚΑΕΞΙ ΓΑΛΛΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ – ΣΧΟΛΙΑ ΣΠΗΛΙΟΣ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΥΨΙΛΟΝ 2002

ΑΙ ΕΠΤΑ «ΜΥΗΣΕΙΣ» ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ – ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ Σ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ

Η ΠΡΩΤΗ «ΜΥΗΣΙΣ»: «ΜΕΛΧΙΖΕΔΕΚ ΥΙΟΣ»

Εις κάθε «Μύησιν» ο Ιησούς, ως κοινός ιδιώτης, ή μέλος Τάξεως τινός, ανελάμβανε νέον όνομα, νέαν εξυπηρέτησιν και ουδείς εγνώριζε την πραγματικήν αυτού ιδιότητα. Κατά την πρώτην «Μύησιν» παρουσιάσθη ως μέλος της Τάξεως Μελχιζεδέκ – «Μελχιζεδέκ Υιός» – και εξυπηρέτησεν επί εκατόν έτη. Οποίον ήτο το Σύστημα ή η πόλις εις την οποίαν η «Μύησις» αύτη έλαβεν χώραν δεν γνωρίζομεν. Είναι γνωστόν όμως ότι τρεις ημέρας μετάτην αναχώρησίν του εκ Σάλβιγκτον, πρωτεύουσαν του σύμπαντος Νέβαδον εξηγγέλθη δια του ραδιοφώνου, εκ της Σφαίρας των Μελχιζεδέκ ότι «εν μέλος της Τάξεώς μας αφίχθη σήμερον, το οποίον αν και δεν ανήκει εις το Τοπικόν μας Τμήμα, εν τούτοις είναι εις των Μελχιζεδέκ. Φέρει πιστοποιητικά ταυτότητος, υπεγεγραμμένα παρά του Εμμανουήλ της Σάλβινκτον, των «Αρχαίων των ημερών» και από μέλη της Havona».

Κατά την απουσίαν του εκ Σάλβινκτον, ο πρεσβύτερος αδελφός του Εμμανουήλ, εκ Havona ανέλαβε την διοίκησιν του Νέβαδον. Τον σκοπόν της απουσίας του μόνον ο Εμμανουήλ, ο Γαβριήλ, και δύο ή τρεις άλλοι την εγνώριζον. Εις διάγγελμα, προ της αναχωρήσεώς του ο Ιησούς είπεν ότι θα απουσιάση όπως εκτελέση ωρισμένην εξυπηρέτησιν δια τον Θεόν Πατέρα. Η επιστροφή του ήτο αιφνίδιος και ουδείς είχεν την ελαχίστην νύξιν επ' αυτού.

Η ΔΕΥΤΕΡΑ «ΜΥΗΣΙΣ»: «ΣΩΤΗΡ ΗΓΕΜΩΝ»

Επί 150 εκατομμύρια έτη, μετά την πρώτην «Μύησιν» όλα έβαινον κατ' ευχήν, εις το Τοπικόν Σύμπαν Νέβαδον, ότε αποστασία του Ηγεμόνος – Κυβερνήτου του Συστήματος Παλόνια, εν τω 37ω Αστερισμώ έλαβε χώραν. Τούτο ήτο το πρώτον τοιούτον κρούσμα όπερ ποτέ συνέβη εις το Σύμπαν και μεγάλως διετάραξεν τους ιθύνοντας εις τε τον Αστερισμόν ως και την Σάλβινκτον.

Κατ' εκείνην την εποχήν ο Ιησούς προετοιμάζετο δια την Δευτέραν «Μύησιν» και η ανταρσία του Κυβερνήτου Λοντένια, του έδωκε την ευκαιρίαν προς εξυπηρετικήν εκπλήρωσίν της. Ούτως, εν μια των ημερών, όλως απροσδοκήτως, ενεφανίσθη εις την Παλόνια, με ξένην ιδιότητα, και αφού έδωσε όλα τα αναγκαιούντα πιστοποιητικά, επίσημα έγγραφα, υπογεγραμμένα παρά του Εμμανουήλ, εν Σάλβινκτον, και των «Αρχαίων των Ημερών», εν Uversa, εγνωστοποίησεν εις τον αποστάτην Λουτένια ότι αναλαμβάνει, προσωρινώς, την διαχείρισιν του Συστήματος, μέχρι του διορισμού νέου Ηγεμόνος – Κυβερνήτου.

Επί 75 γήινα έτη, ο μυστηριώδης διοικητής εκυβέρνησε το Σύστημα, με σοφίαν, αγάπην και άμεμπτον δικαιοσύνην. Έλεος και ευσπλαχνία ήσαν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Προσωπικώς προσεπάθει να βοηθήση κοινούς ιδιώτας και ο λαός τόσον τον ηγάπησεν ώστε να τον θεωρεί ημίθεον. Η καλωσύνη του ήτο απέραντος. Αυτόν τούτον τον έκπτωτον Λουτένια, του προσέφερεν συνδιοίκησιν του Συστήματος εάν ανεγνώριζε το σφάλμα του και μετηνόει.

Εν τέλει ο καιρός ήλθεν όπου ο νέος Ηγεμών – Κυβερνήτης αφίχθη, και η προσωρινή κυβέρνησις του παρέδωσε την διοίκησιν. Ολόκληρος η Παλόνια επένθησε την αποχώρησιν του λατρευτού της κυβερνήτου – του ευγενέστερου, του πλέον σοφού και του δικαιότατου. Ακόμη και αυτός ο Λουτίνια δεν ηδύνατο παρά να τον επαινέση, καίτοι ενδομύχως εγνώριζεν ότι ο προσωρινός κυβερνήτης ήτο ο ίδιος ο Ιησούς.

Ήτο η τρίτη ημέρα μετά την άφιξη εν Παλόνια του νέου κυβερνήτου όπου ο Ιησούς επέστρεψεν εις Σάλβινκτον και ανέλαβε εκ νέου την διοίκησιν του Νέβαδον.

Η ΤΡΙΤΗ «ΜΥΗΣΙΣ»: «MATERIAL SON» - «ΥΛΙΚΟΣ ΥΙΟΣ»

Εκατομμύρια έτοι παρήλθον μετά την παλινόρθωσιν του Συστήματος Παλόνια όπου εν νέον κρούσμα αποστασίας εσημειώθη εις το Νέβαδον. Τούτο ήτο τοπικόν και αφεώρα τον Πλανήτην 217 του Συστήματος 87, του Αστερισμού 61 όστις, εν όωει τον εξ εκεί ειδήσεων εις Σάλβινκτον, εις της Τάξεως των «Material Sons», έπρεπε να αποσταλή προς επανόρθωσιν και βελτίωσιν της καταστάσεως.

Εις τοιαύτας περιπτώσεις, ο διορισμός των τοιούτων διοικητών δεν ενέχει μεγάλην δαπάνην χρόνου. Περιέργως όμως, εν προκειμένω το αντίθετον ελάμβανε χώραν. Τούτο, εν όλοις ανώμαλον, ήτο καταφανές ότι κάτι το ασύνηθες εγκυμονείτο, αλλά τι το τοιούτον ήτο ουδείς εγνώριζεν. Η εκκρεμότης δεν διήρκεσε επί πολύ και όταν εγνώσθη ότι ο Ιησούς μετέφερεε την διοίκησιν του Σύμπαντος εις τον Εμμανουήλ, την δε κυβέρνησιν των Ουρανίων Δυνάμεων εις τον Γαβριήλ, ήτο πρόδηλον ότι μια νέα «Μύησις» ευρίσκετο εν πορεία.

Ήτο η τρίτη ημέρα, μετά την αναχώρησίν του εκ Σάλβινκτον όπου ο Ιησούς, ως «Material Son», παρουσιάσθη προ του Ηγεμόνος – Κυβερνήτου, του Συστήματος 87, του Αστερισμού 61 και έδωσε τα πιστοποιητικά της ταυτότητός του, υπογεγραμμένα παρά του Εμμανουήλ και των «Αρχαίων των Ημερών». Εν όψει τούτων, αμέσως εδιωρίσθη «Πλανητικός Πρίγκηψ» του κόσμου 217, γεγονός το οποίον επεκυρώθη παρά των «Υψηλοτάτων» - «Mosto High» - του αστερισμού 61.

Επί μίαν ολόκληρον ενσάρκωσιν ο μυστηριώδης ούτος «Material Son», ειργάσθη αόκνως να επαναφέρη εις την ευθείαν γραμμήν τον πεπτωκότα πλανήτην, άνευ βοηθείας παρ' ουδενός, στερούμενος έτι και συγκοινωνίαν με τον έξω κόσμον, λόγω του ότι αύτη, με την απαρχήν της ανταρσίας, διεκόπη.

Όταν εν τέλει, οι μόνιμοι « Material Son» και «Daughter» - «Υλικός Υιός και Θυγάτηρ» - αφίχθησαν, τοις παρέδωσε τα ηνία της κυβερνήσεως και, ως πρότερον, κατά την τρίτην ημέραν, όλως αιφνιδίως, παρουσιάσθη εις Σάλβινκτον.

Ολίγας ημέρας αργότερον, το ραδιόφωνον της Uversa, πρωτεύουσα του Υπερ-Σύμπαντος Orvonton, ανήγγειλε την νέαν προαγωγήν του «Μιχαήλ του Νέβαδον».

Η ΤΕΤΑΡΤΗ «ΜΥΗΣΙΣ»: «ΣΕΡΑΦΕΙΜ»

Η «Μυησις» αύτη διέφερε των άλλων καθ' ότι δεν ήτο διοικητική. Πάντοτε μυστηριώδης, παρουσιάσθη μιαν ημέραν ως Σεραφείμ, φέρων επίσημα πιστοποιητικά ταυτότητος και αμέσως ανέλαβε υπηρεσίαν ως ιδιαίτερος γραμματεύς διαφόρων διδασκάλων εις 22 πλανήτας. Το τελευταίον ανατεθέν εις αυτόν έργον ήτο σύμβουλος και βοηθός ενός των «Trinity Διδασκάλων» εις τον πλανήτην 462, του Συστήματος 84, του Αστερισμού 3, του Νέβαδον. Καθ' όλην την περίοδον ταύτην, ως και εις τας προηγηθείσας, ουδείς εγνώριζε την πραγματικήν ιδιότητα του μυστηριώδους τούτου Σεραφείμ όστις, εις οιανδήποτε υπηρεσίαν ετίθετο ήτο εξαιρετικώς δραστήριος και ικανός. Η «Μύησις» αύτη διήρκεσε 200 γήινα έτη.

Η ΠΕΜΠΤΗ «ΜΥΗΣΙΣ»: «ΘΝΗΤΟΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ»

Προ 300 εκατομμυρίων ετών εις μιαν εκπομπήν του ραδιοφώνου της Uversa, ο Κόσμος επληροφορείτο ότι αφίχθη εκεί εις προσκηνητής, θνητής προελεύσεως, με πιστοποιητικά ταυτότητος επεβεβαιούμενα παρά του Εμμανουήλ. Ο εν λόγω προσκυνητής εσυνωδεύετο παρά του Γαβριήλ του Νέβαδον και παρουσιάζει προσωπικότητα αληθούς «πνεύματος». Περισσότερα δεν εδόθησαν καθότι το γεγονός δεν ηνείχε σπουδαιότητα.

Ούτως η Πέμπτη «Μύησις» είχεν την απαρχήν της εν Uversa όπου, υπό το ψευδώνυμον Evented, ο άγνωστος προσκυνητής έζησε και ειργάσθη επί 55 γήινα έτη, εν προπαρασκευή δι' ευρυτέραν πείραν πάσης ζωής, εκ του ύψους των Μελχιζεδέκ μέχρι του τελευταίου θνητού ιδιώτου.

Εν Uversa, ως κοινός αναληφθείς θνητός, ετέθη εις την ιδίαν κατηγορίαν και προπαίδειαν όπως όλοι, της ιδίας τάξεως, θνητής προελεύσεως, και εδοκιμάσθη κατά διαφόρους τρόπους και υφ' όλας τας απόψεις. Εις κάθε περίπτωσιν ευρέθη, όχι μόνον αντάξιος της εμπιστοσύνης ήτις του εδίδετο αλλ' επί πλέον, λόγω της ικανότητός του και των ανωτέρων προτερημάτων του είλκυε την αγάπην και τον σεβασμόν όλων των συνεργατών του.

Η ΕΚΤΗ «ΜΥΗΣΙΣ»: «MORONTIA ΘΝΗΤΟΣ»*

Η Έκτη «Μύησις» διαφέρει των προηγουμένων λόγω του ότι, εις την παρούσαν περίπτωσιν η αναχώρησις και σκοπός της εγίνετο πλήρως γνωστή όχι μόνον εις τους αμέσως ενδιαφερομένους, αλλ' εις ολόκληρον την Σάλβινκτον. Ο Ιησούς εκάλεσε όλον τον λαόν και, δια πρώτην φοράν ανεκοίνωσε το σχέδιον της επερχομένης ενσαρκώσεως ήτις θα ελάμβανε σώμα και ζωήν ενός «Morontia θνητού», εις την Αυλήν των «Υψηλοτάτων Πατέρων», εις την πρωτεύουσαν του 5ου Αστερισμού. Επίσης, τότε, κατ' εκείνην την γενικήν συνάθροισιν, ο Ιησούς, δια πρώτην φοράν είπε ότι η Εβδόμη «Μύησις» θα λάβη ζωήν, σώμα και οστά, κοινού θνητού. Δεν ωνόμασε όμως τον πλανήτην όπου τούτο θα ελάμβανε χώραν.

Η αναχώρησίς του, προς ανάληψιν της νέας «Μυήσεως» εγένετο εν πλήρει όψει του λαού. Εσυνωδεύετο παρά του Γαβριήλ και ενός σεραφείμ και, ως πρότερον, ο Εμμανουήλ ανέλαβε την πλήρη διοίκησιν του Σύμπαντος. Όταν έφθασε την έδραν του 5ου Αστερισμού, την Αυλήν των «Υψηλοτάτων Πατέρων», έφερε σώμα και τελείαν μορφήν «Morontia θνητού», με το όνομα Endantum.

Λεπτομέρειαι επ' αυτής της «Μυήσεως» δεν εδόθησαν, και ο Mantutia Μελχιζεδέκ, εις τον οποίον οφείλομεν το ιστορικόν των «Μυήσεων», λέγει ότι περισσότερα επ' αυτού του θέματος δεν δύναται να δώση – δεν του επετράπη.

Η ΕΒΔΟΜΗ «ΜΥΗΣΙΣ»: «ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ»

Η εκλογή της Γης, ως το θέατρον της Εβδόμης «Μυήσεως» δεν εγένετο γνωστή εις την Σάλβινκτον μέχει και μετά την «Πτώσιν του Αδάμ και της Εύας», προ 35.000 ετών περίπου. Ήτο τότε όπου αύτη έλαβεν γενικήν διαφήμησιν, καθ' όλον το Σύμπαν και ήτο τότε που ο Ιησούς ανεκοίνωσε, επισήμως ότι η Εβδόμη «Μύησις» θα ελάμβανε χώραν εις την «Urtantia» - το όνομα της Γης εις τα αρχεία του Νέβαδον – και ότι θα επιτελείτο δια βρεφικής γεννήσεως, ως κάθε άλλη ύπαρξις εν τη Γη. Μετά την ανακοίνωσιν ταύτην, αι εκπομπαί του ραδιοφώνου της Σάλβινκτον έδιδον σοβαρότητα εις κάθε φάσιν της ζωής του κόσμου της Γης, ιδιαιτέρως δε μετά την γέννησιν του Ιησού εν Βηθλεέμ.

Εις όλας τα προηγηθείσας «Μυήσεις» ο Ιησούς ως ιδιώτης επαρουσιάζετο πλήρως, φυσικώς ανεπτυγμένος και όχι ως βρέφος. Ήτο το τελευταίονπου παρετηρείτο μετά φόβου εν Σάλβινκτον, λογω του ότι τούτο διεκινδύνευε ολόκληρον την «Μύησιν», ένεκα της αβεβαιότητος και ακροσφαλείας της ζωής ενός βρέφους. Πάντως ανεγνωρίζετο ότι προστασία ήτο προσιτή και θα εδίδετο εν ανάγκη.

Παρήλθον εν δις-εκατομμύρια γήινα έτη πριν ή αι Επτά «Μυήσεις» περατωθώσι και ο Ιησούς εδραιώση την θέσιν του ως ο ανώτατος και απόλυτος Κυβερνήτης του Σύμπαντος το οποίον ο ίδιος εδημιούργησε. Ως «Μιχαήλ Υιός» εγεννήθη δημιουργός, εξεπαιδεύθη ως διαχειριστής, εξεγυμνάσθη ως εκτελεστικός διοικητής και τώρα, ίνα λάβη τελείαν επικυριαρχίαν του Σύμπαντός του, έπρεπε να αποβή κοινός θνητός του κόσμου της Γης και να διέλθη όλας τας φάσεις της ζωής της ανθρωπότητος**. Τούτο ήτο αναγκαίον και απαιτείται παρ' όλων των «Δημιουργών Υιών του Παραδείσου», αλλ' όχι όμως και η Σταύρωσις. Αύτη δεν επιφυλάσσετο ούτε και δια τον Ιησούν, και ηδύνατο να την αποφύγη εάν ήθελεν – αλλά την επροτίμησε.

Courtesy: «The Urantia Foundation» from: «The Urantia Book»

_______________________________

*«Μορόντια Θνητός». Τούτο είναι μια κατάστασις εις την οποίαν ο ιδιώτης δεν θεωρείται ούτε θνητός αλλ' ούτε τέλειον πνεύμα. Ευρίσκεται εις διαρκή μεταθανάτιον εξέλιξιν ήτις απαριθμεί 570 σταθμούς προαγωγής προτού φθάσει την έδραν του Τοπικού Σύμπαντος – την Σάλβινκτον.

**Καίτι έμφασις ενταύθα δίδεται επί της τελευταίας ενσαρκώσεως, αλλαχού αναφερόμεθα (Κεφ. 24) ο Ιησούς είχεν και άλλας διαβιώσεις επί της Γης. Τούτο εγένετο, όχι προς εξιλέωσιν καρμικών ευθυνών, αλλ' όπως αποκτήση περισσοτέραν πείραν και γνώσιν του κόσμου επί του οποίου εγνώριζεν ότι θα ελάμβανε την Εβδόμην και τελευταίαν «bestowal» - «Μύησιν».

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ Σ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ

Ο ΝΟΜΟΣ ΚΑΙ Η ΓΝΩΣΙΣ

ΑΘΗΝΑΙ 1978

Η θεμελιώδης ιδέα της εσωτερικής γνώσης - Peter Uspensky

Ερ. Η θεμελιώδης ιδέα όλης της εσωτερικής γνώσης δεν είναι ο θάνατος του σπόρου;

Απ. Μπορούμε να το πάρουμε έτσι. Στην πραγματικότητα, σε σχέση μ' αυτό, υπάρχει κάτι άλλο που μπορεί ίσως να εξηγήσει την κατάστασή μας. Θυμάμαι τον κ. Γκουρτζίεφ που είχε πει πριν από πολύ καιρό, σχετικά με την έκφραση αυτή που επαναλαμβάνεται δύο ή τρεις φορές στην Καινή Διαθήκη, ότι για να βλαστήσει και αποδώσει καρπό ο σπόρος πρέπει να πεθάνει, ότι αυτό δεν ανταποκρινόταν πλήρως στην κατάσταση του ανθρώπου. Σε σχέση με τον άνθρωπο έπρεπε να διευρυνθεί. Μιλώντας γενικά για την εργασία, για τις δυνατότητές της και για την κατεύθυνση της εργασίας, ο κύριος Γκουρτζίεφ μας το εξήγησε ως εξής: Πρώτα, πρέπει να αντιληφθούμε ότι κοιμόμαστε. Δεύτερον, πρέπει να ξυπνήσουμε. Όταν ξυπνήσουμε, πρέπει να πεθάνουμε. Όταν πεθάνουμε, μπορούμε να γεννηθούμε. Δεν μπορούμε να γεννηθούμε αν δεν πεθάνουμε, και δεν μπορούμε να πεθάνουμε αν δεν ξυπνήσουμε. Δεν μπορούμε να ξυπνήσουμε αν δεν αντιληφθούμε ότι κοιμόμαστε. Υπάρχουν λοιπόν συγκεκριμένα βήματα.

Ερ. Με ποια έννοια χρησιμοποιείτε την λέξη «πεθαίνω»;

Απ. «Πεθαίνω» θα πει πεθαίνω, εξαφανίζομαι, δεν είμαι, δεν υπάρχω. Είναι ανώφελο να πεθάνει κανείς όταν κοιμάται, διότε τότε, δεν μπορεί να γεννηθεί. Πρέπει να ξυπνήσει πρώτα.

Peter Uspensky

Ο ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΥΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ 1988

ΤΟ ΛΑΧΕΙΟ ΣΤΗ ΒΑΒΥΛΩΝΑ - Jorge Luis Borges

Όπως όλοι οι άνδρες της Βαβυλώνας, έχω χρηματίσει, ανθύπατος. Όπως όλοι σκλάβος. Έχω όπως όλοι γνωρίσει την παντοδυναμία, την καταισχύνη, τα κάτεργα. Κοιτάξτε: απ’ το δεξί μου χέρι λείπει ο δείκτης. Κοιτάξτε: μέσα από τούτη τη σχισμή του μανδύα μου φαίνεται ένα κινναβάρινο σημάδι στο στομάχι μου: είναι το δεύτερο σύμβολο, το Beth. Το γράμμα αυτό, τις νύχτες με πανσέληνο, μου δίνει εξουσία πάνω σ’ όσους έχουν για σημάδι τους το Ghimel, με υποτάσσει όμως σ’ εκείνους με το γράμμα Aleph, που τις αφέγγαρες νύχτες οφείλουν υπακοή στους Ghimel. Στο φως της χαραυγής, σ’ ένα κελάρι, έχω τραχηλίσει ιερούς ταύρους, μπροστά σε μια μαύρη πέτρα. Για ένα ολόκληρο σεληνιακό έτος, έχω κηρυχθεί αόρατος. Φώναζα και δε μου αποκρίνονταν, έκλεβα ψωμί και δε μου παίρναν το κεφάλι. Έχω γνωρίσει αυτό που αγνοούν οι Έλληνες: την αβεβαιότητα. Σε μια μπρούντζινη αίθουσα, μπροστά στο σιωπηλό μαντίλι του στραγγαλιστή, μου στάθηκε πιστή η ελπίδα. Στον ποταμό των απολαύσεων, ο πανικός. Ο Ηρακλείδης ο Ποντικός αναφέρει με θαυμασμό πως ο Πυθαγόρας θυμόταν να ‘χει υπάρξει ως Πύρρος, και πρωτύτερα ως Εύφορβος, και πρωτύτερα ως κάποιος άλλος θνητός. Για να θυμηθώ ανάλογες μεταλλαγές, δεν έχω ανάγκη να προστρέξω ούτε στο θάνατο ούτε στη μαγγανεία.

Αυτή τη σχεδόν αποτρόπαιη ποικιλία την οφείλω σ’ ένα θεσμό, που άλλες πολιτείες αγνοούν ή που μπορεί σ’ αυτές να λειτουργεί μ’ έναν τρόπο ατελή και μυστικό: το Λαχείο. Δεν έχω αναδιφήσει την ιστορία του. Ξέρω για τους ισχυρούς σκοπούς του ό,τι ξέρει και για τη σελήνη ένας που δεν έχει διατρίψει στην αστρολογία. Έρχομαι από μια ιλιγγιώδη χώρα, όπου το Λαχείο αποτελεί βασικό μέρος της πραγματικότητας: ως τώρα, το σκεφτόμουν τόσο σπάνια, όσο και τα καμώματα των ανεξερεύνητων θεών ή την ίδια την καρδιά μου. Σήμερα, μακριά απ’ τη Βαβυλώνα και τ’ αγαπημένα μου έθιμά της, φέρνω με κάποιο δέος στο νου μου το Λαχείο και τις βλάσφημες εικασίες που μουρμουρίζουν μες στο σούρουπο οι πεπλοφόροι.

Ο πατέρας μου έλεγε πως παλιά (μιλούσε για χρόνια: για αιώνες) το Λαχείο στη Βαβυλώνα ήταν παιχνίδι των πληβείων. Έλεγε (δεν ξέρω αν είναι αλήθεια) πως οι κουρείς, για μερικά χάλκινα νομίσματα, σου ‘διναν κάτι τετράγωνα από κόκκαλο ή περγαμηνή, με ζωγραφισμένα σύμβολα. Η κλήρωση γινόταν μέρα μεσημέρι. Οι ευνοημένοι κέρδιζαν, χωρίς να χρειάζεται άλλη συνδρομή της τύχης, ασημένια κέρματα. Όπως βλέπετε, το σύστημα ήταν στοιχειώδες.

Δεν είναι λοιπόν παράξενο που τα «Λαχεία» αυτά απέτυχαν. Η ηθική αξία τους ήταν μηδαμινή. Δεν απευθύνονταν σ’ όλες τις δυνατότητες των ανθρώπων: αποκλειστικά και μόνο στην ελπίδα τους. Προς της γενικής αδιαφορίας, οι έμποροι που είχαν ιδρύσει αυτά τα αργυρώνητα Λαχεία άρχισαν να χάνουν χρήματα. Κάποιος εισηγήθηκε μια καινοτομία: την παρείσφρυση μερικών άτυχων λαχνών στον πίνακα των τυχερών αριθμών. Χάρη σ’ αυτή την καινοτομία, οι αγοραστές των αριθμημένων τετραγώνων είχαν διπλή πιθανότητα: να κερδίσουν ένα ποσό ή να πληρώσουν ένα πρόστιμο, που πολλές φορές δεν ήταν ευκαταφρόνητο. Αυτός ο ελαφρός κίνδυνος (σε κάθε τριάντα τυχερούς αριθμούς αναλογούσε ένας μοιραίος) προκάλεσε, όπως ήταν φυσικό, το ενδιαφέρον του κοινού. Οι Βαβυλώνιοι ρίχτηκαν στο παιχνίδι. Όποιον δεν αγόραζε λαχνούς τον έλεγαν λιπόψυχο, φοβιτσιάρη. Με τον καιρό, αυτή η δικαιολογημένη καταφρόνια πήρε διττή μορφή: περιφρονούσαν και αυτόν που δεν έπαιζε και τους χαμένους που πλήρωναν το πρόστιμο. Η Εταιρεία (έτσι άρχισαν τότε να τη λένε) κατακρατούσε τα κέρδη και δεν πλήρωνε τους τυχερούς, αν δεν είχε εισπράξει το σύνολο περίπου των προστίμων. Περνούσε τους χαμένους από δίκη: ο κριτής τους καταδίκαζε να πληρώσουν το αρχικό πρόστιμο και τα έξοδα, αλλιώς φυλακίζονταν για μερικές μέρες. Όλοι προτιμούσαν τη φυλακή για να εξαπατήσουν την Εταιρεία. Αυτή η παλικαριά μιας φούχτας ανθρώπων γέννησε την παντοδυναμία της Εταιρείας: την εκκλησιαστική, μεταφυσική εξουσία της.

Λίγο καιρό αργότερα, τα ποσά των προστίμων εξαφανίστηκαν από τους πίνακες των κληρώσεων και τη θέση τους πήραν οι μέρες φυλάκισης που επέσυρε κάθε άτυχος λαχνός. Αυτή η οικονομία, που τότε πέρασε σχεδόν απαρατήρητη, είχε κολοσσιαία σημασία. Ήταν η πρώτη φορά που εμφανίστηκαν στο Λαχείο στοιχεία μη χρηματικά. Η επιτυχία ήταν τεράστια. Παρακινημένη από τους παίκτες, η Εταιρεία υποχρεώθηκε να αυξήσει τους άτυχους αριθμούς.

Όλοι ξέρουν πως οι Βαβυλώνιοι είναι παθιασμένοι με τη λογική, καθώς και με τη συμμετρία. Τους φαινόταν ανακόλουθο οι τυχεροί αριθμοί να εξαργυρώνονται σε στρόγγυλα νομίσματα και οι άλλοι σε μερόνυχτα φυλακής. Κάποιοι ηθικολόγοι διακήρυσσαν πως η κατοχή νομισμάτων δε φέρνει πάντα την ευτυχία και πως υπάρχουν άλλες μορφές της, πιο άμεσες.

Άλλου είδους ανησυχία πλανιόταν στις φτωχογειτονιές. Τα μέλη του Ιερατείου πολλαπλασίαζαν τα στοιχήματα και γεύονταν όλες τις εναλλαγές του τρόμου και της ελπίδας. Οι φτωχοί (με μια ζήλια δικαιολογημένη ή αναπόφευκτη) ένιωθαν ξεκομμένοι απ’ αυτό το πασίδηλα απολαυστικό πάρε-δώσε. Το δίκαιο αίτημα να συμμετέχουν όλοι, πλούσιοι και φτωχοί, με ίσους όρους στο Λαχείο, οδήγησε σε μια αγανακτισμένη εξέγερση, που η θύμησή της δεν έχει ξεθωριάσει με τα χρόνια. Μερικοί στενοκέφαλοι δεν κατάλαβαν (ή έκαναν πως δεν καταλαβαίνουν) ότι επρόκειτο για μια νέα τάξη, για ένα αναγκαίο ιστορικό στάδιο… Ένας σκλάβος έκλεψε έναν πορφυρό λαχνό και κληρώθηκε να του κάψουν τη γλώσσα. Όμως ο κώδικας προέβλεπε την ίδια ποινή για τους κλέφτες των λαχνών. Μερικοί Βαβυλώνιοι ήταν της γνώμης ότι, αν του ανθρώπου αυτού του άξιζε το καυτό σίδερο, ήταν με την ιδιότητά του ως κλέφτη. Άλλοι, πιο μεγαλόψυχοι, πως ο δήμιος έπρεπε να δράσει, γιατί έτσι το θέλησε η τύχη… Έτσι, ξεκίνησε μια εποχή ταραχών και αξιοθρήνητων αιματοχυσιών. Στο τέλος ο λαός της Βαβυλώνας επέβαλε το θέλημά του, παρά την αντίσταση των πλουσίων, και πέτυχε όλους τους φιλόδοξους στόχους του. Πρώτα πρώτα, κατόρθωσε να πάρει η Εταιρεία όλη την κρατική εξουσία στα χέρια της. (Η συγκέντρωση αυτή ήταν απαραίτητη, εξαιτίας του τεράστιου εύρους και της πολυπλοκότητας των νέων λειτουργιών). Κατά δεύτερο λόγο το Λαχείο να γίνει μυστικό, δωρεάν για όλους. Η μαύρη αγορά των λαχνών πατάχθηκε απ’ τη ρίζα. Κάθε ελεύθερος άνθρωπος, που είχε μυηθεί στα μυστήρια του Βελ, συμμετείχε αυτομάτως στις ιερές κληρώσεις, που γίνονταν στους λαβυρίνθους του Θεού κάθε εξήντα νύχτες και καθόριζαν την τύχη του ως την επόμενη φορά. Οι συνέπειες ήταν ανυπολόγιστες. Μια ευνοϊκή κλήρωση μπορούσε να σημαίνει μια προαγωγή από συμβούλιο των μάγων, τη φυλάκιση ενός (δημόσιου ή ιδιωτικού) εχθρού ή την ανακάλυψη, μέσα στο γαλήνιο σκοτάδι της κάμαρας, εκείνης της γυναίκας που έχει αρχίσει πια να μας στοιχειώνει και που δεν ελπίζαμε ποτέ να ξαναδούμε. Μια άτυχη κλήρωση μπορούσε να επιφέρει ακρωτηριασμό, ατίμωση μ’ όλους τους τρόπους, θάνατο. Καμιά φορά, μια και μόνη πράξη – η συρφετώδης δολοφονία του Γ, η μυστηριώδης αποθέωση του Β – κληρωνόταν από μια ομάδα τριάντα σαράντα λαχνών. Ο συνδυασμός των κληρώσεων δεν ήταν εύκολος. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε πως τα μέλη της Εταιρείας ήταν (και είναι) παντοδύναμοι και πανούργοι. Σε πολλές περιπτώσεις, η επίγνωση πως κάποιες ευτυχίες δεν ήταν παρά προϊόντα της τύχης τους αποδυνάμωνε. Για να παρακάμψουν αυτό το εμπόδιο, οι πράκτορες της Εταιρείας προσέφυγαν στην υποβολή και στη μαγεία. Τα βήματά τους, οι χειρισμοί τους γίνονταν πια στα μυστικά. Διέθεταν αστρολόγους και κατάσκοπους για να γνωρίζουν τις κρυφές ελπίδες και τους κρυφούς τρόμους του καθένα. Υπήρχαν κάτι πέτρινα λιοντάρια, υπήρχε ένα ιερό αποχωρητήριο που το λέγαν Qaphqa, υπήρχαν κάτι ρωγμές σ’ ένα κονισαλέο υδραγωγείο που, όπως πίστευε όλος ο κόσμος, έβγαζαν στην Εταιρεία. Σ’ αυτά τα μέρη, οι μοχθηροί ή οι καλοθελητές άφηναν καταγγελίες. Οι λίγο ή πολύ αξιόπιστες πληροφορίες κατέληγαν σ’ ένα αλφαβητικό αρχείο.

Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, τα παράπονα δεν έλειψαν. Με τη γνωστή της διακριτικότητα, η Εταιρεία δεν απάντησε αμέσως. Προτίμησε να χαράξει πάνω στον ερειπωμένο τοίχο ενός εργοστασίου προσωπείων μια σύντομη δήλωση, που σήμερα είναι καταχωρισμένη στα ιερά βιβλία. Το δογματικό αυτό κείμενο αποφαινόταν πως το Λαχείο είναι μια παρεμβολή της τύχης στην τάξη του κόσμου και πως η παραδοχή σφαλμάτων δεν αντικρούει την τύχη: την επιβεβαιώνει. Έλεγε ακόμα πως όλα αυτά τα λιοντάρια και το ιερό δοχείο, παρόλο που δεν τα ‘χε απαγορέψει η Εταιρεία (και, επομένως, διατηρούσε το δικαίωμα να τα συμβουλεύεται), λειτουργούσαν χωρίς επίσημη άδεια.

Η δήλωση αυτή καταλάγιασε τις ανησυχίες του κόσμου. Είχε όμως κι άλλα αποτελέσματα, που ίσως ο συντάκτης τους δεν είχε προβλέψει. Άλλαξε ριζικά τους τρόπους σκέπτεσθαι και ενεργείν της Εταιρείας. Δε μου μένει πολύς χρόνος. Μας ειδοποίησαν πως το καράβι θα σηκώσει πανιά όπου να ‘ναι. Θα κάνω όμως μια προσπάθεια να εξηγήσω στα γρήγορα.

Όσο απίθανο κι αν φαίνεται, κανείς ως τότε δεν είχε επιχειρήσει να διατυπώσει μια γενική θεωρία των παιγνίων. Οι Βαβυλώνιοι δεν είναι πολύ θεωρητικοί. Δέχονται τα κελεύσματα της τύχης, της εμπιστεύονται τη ζωή τους, την ελπίδα τους, τον πανικό τους τρόμο, δεν τους περνά όμως ποτέ απ’ το μυαλό να ανιχνεύσουν τους λαβυρινθώδεις νόμους της, ούτε τις περιστρεφόμενες σφαίρες που την αποκαλύπτουν. Είναι ευνόητο ότι η ημιεπίσημη δήλωση που ανέφερα πιο πάνω ενέπνευσε πλείστες συζητήσεις νομικομαθηματικού χαρακτήρα, μια απ’ τις οποίες οδήγησε στην εξής υπόθεση: Αν το Λαχείο είναι μια επίταση της τύχης, μια περιοδική έγχυση του χάους στον κόσμο, δε θα ‘ταν σωστό ν’ αφήναμε την τύχη να καθορίζει όλα τα στάδια της κλήρωσης κι όχι μόνο ένα; Δεν είναι γελοίο ν’ αποφασίζει η τύχη το θάνατο κάποιου, κι όλες οι περιστάσεις του θανάτου του – αν θα εκτελεστεί μυστικά ή δημόσια, σε μια ώρα ή σ’ έναν αιώνα – να μην καθορίζονται απ’ την τύχη; Αυτοί οι τόσο δίκαιοι προβληματισμοί επέφεραν τελικά σημαντικές αλλαγές. Η εφαρμογή τους εδώ κι έναν αιώνα επιδείνωσε την αρχική τους πολυπλοκότητα, έτσι που, σήμερα, δεν τις καταλαβαίνουν παρά μόνο οι ειδικοί. Θα προσπαθήσω να τις συνοψίσω, έστω και συμβολικά.

Ας υποθέσουμε ότι γίνεται μια κλήρωση, που εντέλλεται το θάνατο ενός ανθρώπου. Για να υλοποιηθεί η εντολή, διεξάγεται δεύτερη κλήρωση, που προτείνει (ας πούμε) εννέα εκτελεστές. Απ’ αυτούς τους εκτελεστές, τέσσερις μπορούν να διεξαγάγουν μια τρίτη κλήρωση, που θα βγάλει το όνομα του δήμιου, δυο μπορούν ν’ αλλάξουν τον δυσμενή κλήρο μ’ έναν ευτυχή (την ανακάλυψη ενός θησαυρού, ας πούμε), ένας άλλος μπορεί να επιβαρύνει ακόμα πιο πολύ το θάνατο (να τον εκχυδαϊσει, λόγου χάρη, ή να τον εμπλουτίσει με βασανιστήρια), άλλοι μπορούν να αρνηθούν να εκτελέσουν την εντολή… Αυτό είναι ένα συμβολικό σχήμα. Στην πράξη, ο αριθμός των κληρώσεων είναι άπειρος. Καμιά απόφαση δεν είναι τελική, όλες διακλαδώνονται σε άλλες. Οι αστοιχείωτοι θεωρούν πως οι άπειρες κληρώσεις απαιτούν άπειρο χρόνο. Στην πραγματικότητα, αρκεί ο χρόνος να είναι απείρως διαιρετός, όπως μας διδάσκει η ξακουστή παραβολή της Κούρσας με τη Χελώνα. Αυτό το άπειρον συμφωνεί αξιοθαύμαστα με τους ελικοειδείς αριθμούς της Τύχης και το Επουράνιο Αρχέτυπο του Λαχείου, που λατρεύουν οι πλατωνικοί… θαρρώ πως ένας παραμορφωμένος απόηχος των ιεροτελεστιών μας έχει φτάσει ως τον Τίβερη: ο Αίλιος Λαμπρίδιος, στο έργο του Βίος Αντωνίνου Ηλιογάβαλου, αναφέρει πως αυτός ο αυτοκράτορας έγραφε πάνω σε στρείδια την τύχη που επιφύλασσε στους καλεσμένους του: ο ένας κέρδιζε δέκα πουγγιά χρυσάφι, ο άλλος δέκα μύγες, δέκα βερβερίτσες, δέκα αρκούδες. (Αξίζει να θυμηθούμε πως ο Ηλιογάβαλος ανατράφηκε στη Μικρά Ασία, απ’ τους ιερείς του ομώνυμου θεού).

Υπάρχουν ακόμα απρόσωπες κληρώσεις, ακαθόριστου σκοπού: ένας κλήρος έλεγε να ρίξουν ένα ζαφείρι απ’ την Ταπροβάνη στο νερό του Ευφράτη. Ένας άλλος να αφήσουν ένα πουλί απ’ την κορφή ενός πύργου. Ένας άλλος να παίρνουν (ή να προσθέτουν) έναν κόκκο άμμο απ’ την ακρογιαλιά μια φορά κάθε αιώνα. Κάπου κάπου, οι συνέπειες είναι φοβερές.

Κάτω απ’ την ευεργετική επιρροή της Εταιρείας, τα ήθη μας έχουν εμποτιστεί απ’ την τύχη. Ο αγοραστής δέκα αμφορέων με δαμασκηνό κρασί δεν θα εκπλαγεί αν βρει μέσα σ’ έναν απ’ αυτούς ένα φυλαχτό ή μια οχιά. Ο γραφιάς που συντάσσει ένα συμβόλαιο δεν παραλείπει σχεδόν ποτέ να παρεισαγάγει κάποιο λάθος. Ακόμα κι εγώ ο ίδιος, σ’ αυτή τη βιαστική εξιστόρηση, κάποιο μεγαλείο, κάποια θηριωδία θα ‘χω διαστρεβλώσει. Ίσως ακόμα και κάποια μυστηριώδη μονοτονία… Οι ιστορικοί μας, που είναι οι πιο οξυδερκείς της οικουμένης, έχουν επινοήσει μια μέθοδο να ρυθμίζουν την τύχη. Είναι πασίγνωστο πως οι εφαρμογές αυτής της μεθόδου είναι (κατά κανόνα) αξιόπιστες. Φυσικά δεν ανακοινώνονται δημοσίως χωρίς μια κάποια δόση πλαστότητας. Κατά τα λοιπά, τίποτα δεν είναι πιο πορωμένο απ’ τη μυθοπλασία όσο η ιστορία της Εταιρείας… Το παλαιογραφικό εύρημα ενός ναού μπορεί να είναι έργο μιας πλήρωσης χτεσινής – ή προαιώνιας. Δεν επιδίδεται βιβλίο που να μην έχει κάποια διαφορά από αντίτυπο σε αντίτυπο. Οι γραφιάδες δίνουν μυστικό όρκο να παραλείπουν, να παρεισάγουν, να παραλλάσσουν. Καλλιεργείται, επίσης, το πλάγιο ψεύδος.

Η Εταιρεία, με μια θεία μετριοφροσύνη, αποφεύγει κάθε δημοσιότητα. Όπως είναι φυσικό, οι πράκτορές της είναι μυστικοί. Οι διαταγές που εκδίδονται ή μια πίσω απ’ την άλλη – σχεδόν ασταμάτητα – δεν έχουν καμία διαφορά απ’ αυτές που μοιράζουν απλόχερα οι απατεώνες. Στο κάτω κάτω, ποιος μπορεί να καυχηθεί πως είναι μόνο απατεώνας; Ο μεθύστακας που αυτοσχεδιάζει μια παράλογη εντολή, ο ονειρευτής που πετάγεται στον ύπνο του και στραγγαλίζει με τα χέρια του τη γυναίκα που κοιμάται πλάι του μήπως εκτελούν μια μυστική απόφαση της Εταιρείας; Αυτή η σιωπηλή λειτουργία, που μοιάζει μ’ εκείνη του Θεού, μπορεί να προκαλέσει κάθε είδους υποθέσεις. Μια απ’ αυτές κάνει τον αποτρόπαιο υπαινιγμό πως η Εταιρεία έχει πάψει να υπάρχει εδώ και αιώνες, πως η ιερή αταξία της ζωής μας είναι πέρα για πέρα κληρονομική, παραδοσιακή. Μια άλλη, αντίθετα, θέλει την Εταιρεία αιώνια και κηρύσσει πως θα ζει μέχρι την τελευταία νύχτα, που ο τελευταίος θεός θα σβήσει τον κόσμο. Μια άλλη δηλώνει πως η Εταιρεία είναι παντοδύναμη, αλλά ασκεί την εξουσία της μόνο πάνω σε μικροσκοπικά πράγματα: στο κελάηδισμα ενός πουλιού, στις αποχρώσεις της σκουριάς και της σκόνης, στα όνειρα που βλέπουμε την αυγή, μισόξυπνοι. Μια άλλη, δια στόματος προσωπιδοφόρων αιρεσιαρχών, πως η Εταιρεία δεν υπήρξε κι ούτε θα υπάρξει ποτέ. Μια άλλη, εξίσου απαίσια, πως είναι αδιάφορο αν δέχεσαι ή αρνείσαι την ύπαρξη αυτού του ζοφερού σωματείου, γιατί η Βαβυλώνα δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά ένα άπειρο παιχνίδι της τύχης.

Jorge Luis Borges

Μυθοπλασίες

Μετάφραση Αχιλλέας Κυριακίδης

Εκδόσεις ύψιλον/βιβλία 1990

LE POISON / ΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ / ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΙ - CHARLES BAUDELAIRE

Le vin sait revêtir le plus sordide bouge

D'un luxe miraculeux,

Et fait surgir plus d'un portique fabuleux

Dans l'or de sa vapeur rouge,

Comme un soleil couchant dans un ciel nébuleux.

L'opium agrandit ce qui n'a pas de bornes,

Allonge l'illimité,

Approfondit le temps, creuse la volupté,

Et de plaisirs noirs et mornes

Remplit l'âme au delà de sa capacité.

Tout cela ne vaut pas le poison qui découle

De tes yeux, de tes yeux verts,

Lacs où mon âme tremble et se voit à l'envers...

Mes songes viennent en foule

Pour se désaltérer à ces gouffres amers.

Tout cela ne vaut pas le terrible prodige

De ta salive qui mord,

Qui plonge dans l'oubli mon âme sans remords,

Et charriant le vertige,

La roule défaillante aux rives de la mort!

Το δηλητήριο

Το κρασί ξέρει να ντύνει την πιο άθλια τρώγλη

Με πολυτέλεια θαυμαστή,

Και πλήθος περιστύλια φανταστικά εγείρει

Μέσα στου πορφυρού αχνού του το χρυσάφι,

Ως δύων ήλιος σε ομιχλώδη ουρανό.

Το όπιο το απεριόριστο διευρύνει,

Την απεραντοσύνη εκτείνει,

Κάνει το χρόνο πιο βαθύ, σκάβει την ηδονή,

Και με στυγνές και μαύρες τέρψεις

Γεμίζει την ψυχή ως να ξεχειλίσει.

Ετούτα όλα δεν αξίζουν όσο το δηλητήριο που ρέει

Από τα μάτια σου, τα πράσινά σου μάτια,

Λίμνες όπου η ψυχή μου τρέμει και καθρεφτίζεται αντίστροφα…

Τα όνειρά μου έρχονται κοπάδι

Τη δίψα τους να σβήσουν σε τούτες τις πικρές αβύσσους.

Ετούτα όλα δεν αξίζουν όσο το φρικαλέο θαύμα

Του διαβρωτικού σου σάλιου

Που την αμετανόητη ψυχή μου βυθίζει μες στην λήθη,

Και αντάμα με τον ίλιγγο,

Λιπόθυμη στις όχθες του θανάτου την κυλά!

Μετάφραση Αργύρης Χιόνης

***

Το φαρμάκι

Το κρασί ξέρει να ντύνει την τρώγλη την πιο ρυπαρή

Με χλιδή θαυμαστή,

Και κάνει ν' αναφύεται πιο πολύ από μια στοά μυθική

Μες στο χρυσάφι και τη ρόδινή της αχλύ,

Σαν τον ήλιο που γέρνει μες στο συννεφιασμένο ουρανό.

Το όπιο μεγαλώνει αυτό που δεν έχει όρια,

Το ατέλειωτο απλώνει,

Το χρόνο βαθαίνει, σκάβει την ηδονή,

Και με μαύρες σκυθρωπές χαρές

Γεμίζει πέρα απ' την ικανότητά της την ψυχή.

Όλα αυτά δεν αξίζουν το φαρμάκι που ξεχύνεται

Απ' τα μάτια σου, απ' τα πράσινα μάτια σου,

Λίμνες όπου η ψυχή μου φοβάται κι αντίστροφα κοιτάζεται

Φτάνουν πλήθος τα όνειρά μου

Για να ξεδιψάσουν σ' αυτά τα βάραθρα τα πικρά.

Όλα αυτά δεν αξίζουν το φοβερό θαύμα

Του σάλιου σου που δαγκώνει,

Που βυθίζει μες στη λήθη την ψυχή μου δίχως τύψη

Και μεταφέροντας τον ίλιγγο,

Την κυλάει ανήμπορη στις όχθες του θανάτου!

Charles Baudelaire

Τα άνθη του κακού

Μετάφραση ΔΕΣΠΩ ΚΑΡΟΥΣΟΥ

Έκδοση Δίγλωσση

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΚΟΒΟΣΤΗ