Καταδίκη - ΑΝΝΑ ΑΧΜΑΤΟΒΑ

Πέτρινα λόγια η καταδίκη

Πάνω στο στήθος μου χτυπούν

Μα κείνο ζωντανό είν' ακόμα.

Περίμενα το πλήγμα τούτο

Θα αντέξω ξέρω πως και τώρα.

Εχω πολλά να κάνω απόψε

Η μνήμη πρέπει να σβηστεί

Και πέτρα να κάνω την καρδιά μου

Να ξαναμάθω τη ζωή

Το καλοκαίρι με την κάψα του, ήρθε

Στο παραθύρι απ' έξω στήνει γιορτή.

Μια μέρα φωτεινή με σπίτι άδειο

Γνώριζα από πριν πως θα συμβεί.

1939

Καλοκαίρι

ΑΝΝΑ ΑΧΜΑΤΟΒΑ 

ΡΕΚΒΙΕΜ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΔΗΜΗΤΡΗΣ Β. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ

ΜΟΥΣΕΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΜΟΣ

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΚΑΙ ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΜΟΣ – GERHARD VINNAI

“Ο οπαδός του ποδοσφαίρου δεν είναι ακριβώς

ένας παρατηρητής. Ο ιδρώτας του και τα νεύρα

του δουλεύουν πάνω στο ποδόσφαιρο, και το

πνεύμα μπορεί να πλουτισθεί ή να ρημαχτεί απ' αυτό”.

Αρθουρ Χόπκραφτ

Αν ακολουθήσουμε την πορεία που ακολουθήθηκε από την εργασία στην ανάπτυξή της από την χειροτεχνία μέσω της συνεργασίας και της μανυφακτούρας ως τη μηχανική βιομηχανία, μπορούμε να δούμε μια συνεχή τάση προς την μεγαλύτερη ορολογικοποίηση, την προοδευτική εξάλειψη των ποιοτικών, ανθρώπινων κι ατομικών ιδιοτήτων του εργάτη. Η παραγωγική διαδικασία διαιρείται σ' ολοένα πιο εξιδεικευμένες λειτουργίες, καταστρέφοντας τη σχέση του εργάτη με το προϊόν της εργασίας του. Ο,τι ισχύει για την χειρωνακτική εργασία ισχύει επίσης για την μη χειρωνακτική εργασία, όπου “η ρουτίνα του γραφείου, η τελετουργία της αγοράς και της πώλησης, ελευθερώνονται απ' οποιαδήποτε σύνδεση μ' ανθρώπινες δυνατότητες”. Στον καπιταλισμό, η εργασία που επιτρέπει ίχνη ατομικής έκφρασης είναι εξαίρεση, επιφυλασσόμενη για μια μικρή μειοψηφία. Η διαχείριση καθορίζει πως θα χρησιμοποιηθεί η εργασία, ψωρίς εκείνοι οι οποίοι αναγκάζονται να πουλήσουν την εργασία τους νάχουν οποιοδήποτε σημαντικό λόγο στο θέμα. Γίνεται αδύνατο να ταυτιστεί κανείς με την εργασία του, ν' αναγνωρίσει τη δραστηριότητά του στα προϊόντα της εργασίας του. Η αποδοτική παραγωγή αξιώνει το ξερίζωμα κάθε ίχνους ατομικότητας, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σ' απρόβλεπτες διακυμάνσεις στην παραγωγή. Η περιορισμένη ευφυία που είναι αναγκαία γι' αυτό το έργο, πρέπει ν' απομονωθεί από το υπόλοιπο εγώ. “Με τη σύγχρονη “ψυχολογική” ανάλυση της εργασιακής φαντασίας... αυτή η ορθολογική μηχανοποίηση επεκτείνεται κατ' ευθείαν μέσα στην “ψυχή” του εργάτη: ακόμα η ψυχολογική κατάσταση διαχωρίζεται από την όλη προσωπικότητά του έτσι ώστε να διευκολύνεται η αφομοίωσή τους σε εξειδικευμένα “ορθολογικά” συστήματα”.

Μια κι αυτή η μορφή εργασίας δεν επιτρέπει στους ανθρώπους καμμιά αυτοέκφραση, όντας απλώς η χειραγώγηση αλλοτριωμένων αντικειμένων για τα οποία δεν αισθάνονται τίποτα, η λίμπιντο τους δεν βρίσκει τίποτα για να πιαστεί. Επαναστρέφει πίσω στο εγώ. Οι άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν καμμιά ευκαιρία να κατευθύνουν τη λίμπιντό τους σ' αντικείμενα έξω από τον εαυτό τους, ένα πρόβλημα επιδεινόμενο από την έλλειψη σταθερότητας στις σχέσεις της πρώιμης παιδικής ηλικίας, δεν έχουν καμμιά εκλογή παρά να αγαπούν τους εαυτούς τους και τις πράξεις τους, αντί να αγαπούν ανθρώπους και πράγματα. Η ανεπαρκής τους “κάθεξη” του εξωτερικού κόσμου αντιστοιχεί σε μια “υπερκάθεξη” του εαυτού.

Αυτός ο υπερβολικός αυτο-ερωτισμός αμείβεται στην περίπτωση της οικονομικής και πολιτικής ελίτ, της οποίας οι δραστηριότητες αποφέρουν υλικό πλούτο, κοινωνικό γόητρο και διοικητική δύναμη. Η μάζα των διανοητικών και χειρωνακτικών εργατών, όμως, έχει πολύ λίγη ευκαιρία να πετύχει οποιαδήποτε ειδικά οφέλη από την εργασία της. Γι' αυτούς το σπόρ – κι ιδίως το ποδόσφαιρο – προσφέρει κάποιο είδος αμοιβής γι' αυτή την διανοητική παραμόρφωση.

Σε μια κοινωνία, η οποία έχει μετατρέψει το ποδόσφαιρο σ' εμπόριο, ένας εξαιρετικός παίκτης μπορεί να πετύχει υπολογίσιμο πλούτο σαν επαγγελματίας. Εκτός από τα υλικά πλεονεκτήματα, το ποδόσφαιρο προσφέρει τη δυνατότητα να κερδίσει κανείς την αναγνώριση των συνανθρώπων του που χρειάζεται ο ναρκισσισμός. Ο σχεδόν μονομανιακός ζήλος, με τον οποίο επιδιώκεται τούτη, στηρίζεται στο γεγονός ότι, εξαιτίας της έλλειψης των αντικειμενικών σχέσεων, οι άνθρωποι είναι υποχρεωμένοι “ν' αφιερώνουν την ικανότητά τους γι' αγάπη όχι στους άλλους ανθρώπους αλλά μάλλον στους εαυτούς τους, αγαπώντας μ' ένα εξιδανικευμένο, απωθημένο κι επομένως δηλητηριώδη τρόπο”. Οι παίκτες στις ομάδες νέων και αναπληρωματικών εξαρτώνται γενικά από την αναγνώριση των συμπαικτών και προπονητών τους, ενώ οι παίκτες στις πρώτες ομάδες μπορούν επίσης να κερδίσουν τον θαυμασμό των θεατών. Η δημοτικότητα ενός κορυφαίου παίκτη έχει αυξηθεί σημαντικά από τα μαζικά μέσα ενημέρωσης. Τα ονόματα των παικτών της πρώτης κατηγορίας τυπώνονται σ' εκατομμύρια αντιτύπων των εκδόσεων της Δευτέρας του εθνικού τύπου. Ειδικά έντυπα επιζούν από την εξύμνηση των κορυφαίων παικτών, κι οι ποδοσφαιρικές ανταποκρίσεις, οι οποίες είναι μεταξύ των πιο δημοφηλών ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών εκπομπών, φέρνουν τα ονόματά τους σε κάθε σπίτι.

Σ' αντίθεση με το τέννις ή τις αυτοκινητοδρομίες, για παράδειγμα, ακόμη και άνθρωποι χωρίς υλικά μέσα μπορούν να συμμετάσχουν στο ποδόσφαιρο. Ο εξοπλισμός τον οποίο χρειάζεται ένας παίκτης είναι μέσα στις δυνατότες του καθενός, και συχνά προμηθεύεται δωρεάν από το σωματείο. Ούτε οι συνδρομές σαν μέλους αντιπροσωπεύουν αβάσταχτο χρηματικό βάρος. Οποιοσδήποτε δείχνει ταλέντο κι εκγυμναστεί σκληρά μπορεί να βρεθεί στο δρόμο για την αθλητική επιτυχία. Το ανταγωνιστικό ποδόσφαιρο προσφέρει στις κατώτερες τάξεις μια ευκαιρία ανοδικής κοινωνικής κινητικότητας, οσοδήποτε ασήμαντη κι αν είναι αυτή. Πάνω στο χόρτο του γηπέδου είναι η απόδοση του παίκτη που μετράει, όχι πλούσιοι γονείς με γνωριμίες, ούτε η δυνατότητα νάχεις άλλους ανθρώπους να δουλεύουν για σένα.

Ο ελεύθερος ανταγωνισμός για τον οποίο υπάρχει λίγος χώρος στον προχωρημένο καπιταλισμό, εξακολουθεί να βρίσκει μια θέση στην αθλητική αρένα. Το ίδιο ισχύει στην προσπάθεια για καλλίτερη ζωή, η ψευτοδραστηριότητα του ποδοσφαίρου καναλιζάρει την ενεργητικότητα, η οποία θα μπορούσε να κλονίσει τις υπάρχουσες δομές δύναμης. Από τη νηπιακή ηλικία ήδη του αγωνίσματος, η κυβερνώσα τάξη έμαθε να χρησιμοποιεί το ποδόσφαιρο σαν μέσο απο-πολιτικοποίησης των καταπιεζομένων.

Οταν οι μάζες των βιομηχανικών εργατών στην Αγγλία άρχισαν να αναπτύσσουν ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο γύρω στα 1860, πολλοί Αγγλοι επιχειρηματίες προώθησαν το νέο σπορ, ελπίζοντας ότι θα κρατούσε τους εργάτες μακριά από την πολιτική και συνδικαλιστική δραστηριότητα.

Το ποδόσφαιρο ικανοποιεί επίσης τους εξιδανικευμένους λιμπιντικούς στόχους των θεατών στις κερκίδες ή μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασης. Το πετυχαίνουν με τη νηπιώδη ταύτιση με τους ήρωές τους, πράγμα το οποίο επιτρέπει επίσης στους οπαδούς να ταυτίζονται ο ένας με τον άλλο. Μια νίκη για την ομάδα μ α ς σημαίνει ότι ε μ ε ί ς κερδίσαμε. Η ηρωολατρεία των ίδιων ειδώλων είναι αυτό που κάνει δυνατή την συντροφικότητα των ποδοσφαιρικών σταδίων, ένα παθητικό υποκατάστατο για τα γνήσια αδελφικά αισθήματα που πηγάζουν από την αυθόρμητη δράση αυτόνομων ατόμων.

Τίποτα δεν διευκολύνει μια τέτοια ταύτιση από τους τοπικούς δεσμούς της ποδοσφαιρικής ομάδας, στην οποία ανήκουν οι ήρωές μας. Οι παίκτες πρέπει να εμφανίζονται σαν αντιπρόσωποι της περιοχής του θεατή. Η πραγματική τους σύνδεση με την κοινότητα μπορεί νάναι τελείως επιφανειακή. Το ποδοσφαιρικό κοινό δεν δείχνει το παραμικρότερο ενδιαφέρον αν μιλάνε μια ξένη διάλεκτο, ή αν δεν έχουν καθόλου αισθήματα κοινότητας με τον τοπικό πληθυσμό. Μια πόλη φυσιολογικά θα ταυτιστεί με το σωματείο της τής πρώτης κατηγορίας, η πλειοψηφία των παικτών του οποίου θάναι συχνά ξένοι, που αγοράστηκαν. Οταν αυτοί οι παίκτες φορέσουν τα χρώματα της τοπικής ομάδας, το κοινό τους δέχεται σαν δικούς του, κι όσο αυτοί αποδίδουν ικανοποιητικά, θα ταυτίζονται πάντα μ' αυτούς πιο εύκολα απ' ό,τι μ' έναν τοπικό παίκτη που αποδείχνεται αποτυχημένος.

Η ναρκισσιστική εκπλήρωση επαυξάνεται όταν ένας θαυμαζόμενος αθλητής όχι μονάχα αποδίδει καλά αλλά, πέρα απ' αυτό, κατέχει προσωπικές ικανότητες, οι οποίες διευκολύνουν την ενδοξοποίησή του. Η συγκινησιακή ανάγκη γι' αυτα τα αθλητικά είδωλα, η οποία πηγαίνει πολύ πέρα απ' ο,τιδήποτε έχει να κάνει με την αθλητική τους επιδεξιότητα, εξηγεί γιατί αρκεί να κατέχουν μονάχα την ασαφέστερη υποψία ταλέντου στο εμπόριο του θεάματος για να εξασφαλίσουν επιτυχία σ' άλλους κλάδους της ψυχαγωγικής βιομηχανίας. Ενας διεθνής πρωταθλητής σ' ένα δημοφιλές σπορ, με μια εύλογα ελκυστική εμφάνιση, θάπρεπε να πάσχει από χρόνια βραχνάδα ή νάχε ένα σοβαρό ελάττωμα στην ομιλία για ν' αποτύχει να γίνει βεντέτα σαν τραγουδιστής, για σύντομο διάστημα τουλάχιστο. Η συχνή εναλλαγή των αστέρων κι αστερίσκων από τον κόσμο του φιλμ, των δίσκων, της τηλεόρασης και του σπορ, είναι μια ένδειξη ότι η έλξη τους δεν μπορεί με κανένα τρόπο να αποδοθεί απλώς στις δικές τους ικανότητες. “Αυτοί οι αστέρες..., είναι κι ίδιοι αντιπρόσωποι μιας ανώτερης αυθεντίας. Της αυθεντίας του κρατούντος κοινωνικού συστήματος”. Η αίγλη, η στιλπνά ελκυστική παρουσίαση, την οποία τα μαζικά μέσα απονέμουν σ' αυτούς τους μυώδεις άντρες, όπως σ' άλλα είδωλα του εμπορίου του θεάματος, είναι ουσιώδης παράγοντας για το κύρος που πετυχαίνουν στα μάτια των θαυμαστών τους. Τα είδωλα των χειραγωγουμένων μαζών μόνο φαινομενικά έχουν ατομικά χαρακτηριστικά. Στην πραγματικότητα είναι προϊόντα της διαφήμησης, σύμβολα κοινωνικών διαδικασιών. Η ενδοξοποίηση ατομικά των αθλητών μόνο φαινομενικά υπηρετεί την ανάπτυξη της ατομικότητας. Στην πραγματικότητα ενισχύει τους περιορισμούς πάνω της. “Ακριβώς όπως τα υποκριτικά συνθήματα του ελεύθερου ανταγωνισμού είχαν πολιτική αξία για τα μεγάλα μονοπώλια στην προσπάθειά τους ν' αποφύγουν τον κοινωνικό έλεγχο, έτσι κι η ρητορική του ατομικισμού που εκπέμπεται από την μαζική κουλτούρα αναιρεί την ίδια την ιδέα στην οποία υποκλίνεται, επιβάλλοντας στο ακροατήριό της πρότυπα συλλογικής μίμησης”.

Ο θριαμβος της ποδοσφαιρικής ομάδας κάποιου αποζημιώνει παροδικά για τις αποτυχίες της καθημερινής ζωής. Το συναίσθημα ευφορίας που παράγεται από ένα τέτοιο θρίαμβο βασίζεται στη φυγή από την πραγματικότητα. Αυτή η φυγή δεν εμποδίζει κανέναν από του να υποφέρει. Απλώς βοηθά να εξορίζεται το γεγονός από την συνείδησή του για κάποιο χρόνο. Ταυτιζόμενοι με την δύναμη και την μεγαλοπρέπεια ενός συνόλου, οι άνθρωποι ζητούν ν' αποφύγουν τον αβάσταχτο τραυματισμό του ναρκισσισμού τους – ένα τραυματισμό, ο οποίος τους απειλεί μέσω της αδυναμίας του εγώ τους, η οποία “δεν είναι απλώς ψυχολογική, αλλά αντανακλά την αληθινή αδυναμία του ατόμου ενώπιον των κοινωνικών δομών της δύναμης”.

Αυτή η προσπάθεια είναι ιδιαίτερα απατηλή στην περίπτωση του εθνικισμού. Στις υψηλά εκβιομηχανισμένες χώρες, τουλάχιστο, ο εθνικισμός έχει χάσει όλη την πραγματική του βάση. Ο προχωρημένος καπιταλισμός λειτουργεί τώρα πάνω σε παγκόσμιας έκτασης βάση, αδιαφορώντας για τα εθνικά σύνορα. Σαν ιδεολογία όμως, ο εθνικισμός παραμένει ισχυρός όπως πάντα. Τα διεθνή ποδοσφαιρικά ματς απεικονίζουν τη δύναμη αυτής της συλλογικής αυταπάτης, η οποία σκεπάζει τις αληθινές δομές της δύναμης και τις συγκρόυσεις συμφερόντων μέσα στην κοινωνία μας. Αν η εθνική ομάδα νικήσει, το εθνικό σύνολο μπορεί να ξαναδώσει στους ανθρώπους ένα μέρος από εκείνο τον αυτοσεβασμό ο οποίος συνεχώς τους αφαιρείται. Και μ' αυτή την ελπίδα, οι ντόπιοι υποστηρικτές ζητωκραυγάζουν αναίσχυντα την ομάδα τους, αγνοώντας όλους τους κανόνες φιλοξενίας.

Ο σύνδεσμος μεταξύ ποδοσφαίρου κι εθνικισμού γίνεται ευκολώτερος από το γεγονός ότι ο θεμελιώδης ταξικός ανταγωνισμός μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου, τον οποίο ο μύθος ενός εθνικού συνόλου αποπειράται να συγκαλύψει, δεν εκδηλώνεται ανοικτά στο ποδόσφαιρο. Παίκτες και θεατές στρατολογούνται απ' όλες τις τάξεις, κι όλοι εντρυφούν στον ενθουσιασμό τους μαζί. Δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί σύμπτωση ότι οι πρώτες ποδοσφαιρικές διεθνείς οργανώσεις έλαβαν χώρα την παραμονή του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Στα 1969, οι ολιγαρχίες των Ελ Σαλβαντόρ και της Ονδούρας εξώθησαν τους δυό λαούς τους σε πόλεμο μεταξύ τους για να διατηρήσουν τα οικονομικά τους συμφέροντα. Χρησιμοποίησαν τα επεισόδια στην διάρκεια ενός διεθνούς ποδοσφαιρικού αγώνα σαν πρόσχημα, γιατί αυτό είχε εγκλωβίσει τις συγκινήσεις των μαζών πάνω σε εθνικιστικά κι επιθετικά μονοπάτια.

GERHARD VINNAI

ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΩΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΤΑΛΙΑΝΗΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΕΘΝΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

ΚΕΤΕΡ – ISRAEL REGARDIE

Για να συνειδητοποιήσει τον εαυτό του, ή για να αυτοπροσδιοριστεί, το Αϊν (βλέπε    ΑΪΝ – ISRAEL REGARDIE) γίνεται Αϊν Σοφ (Απειρο) και στη συνέχεια Αϊν Σοφ Αούρ, το Απόλυτο Απεριόριστο Φως (το Νταϊβαπρακρίτι των Βεντατιστών Βραχμάνων και το Αντι-Μπούντα ή Αμιτάμπα των βουδιστών) το οποίο τότε συστέλλεται (Τσιμτσούμ, σύμφωνα με το Ζοχάρ) και συγκεντρώνεεται σε ένα κεντρικό χωρίς διαστάσεις Σημείο – το Κέτερ, το Στέμμα, το οποίο αποτελεί την πρώτη Σεφίρα του Δέντρου της Ζωής.

Η ίδια ιδέα εκφράστηκε και με έναν άλλο τρόπο. Μέσα στην κατάσταση της αφηρημένης αρνητικότητας, οι Στροβιλιζόμενες Δυνάμεις (Ρασίς Χα Γκιλγκολίμ) προμηνύουν την πρώτη εκδήλωση του Αρχέγονου Σημείου (Νεκουντά Ρισονά), το οποίο γίνεται η πρωταρχική ρίζα από όπου εκπορεύεται καθετί άλλο. Το Κέτερ είναι η ανεξιχνίαστη Μονάδα, η ρίζα όλων των πραγμάτων, που οριζεται από τον Λάιμπνιτζ – αναφορικά με την τελική φύση των φυσικών πραγμάτων και την έσχατη ενότητα της συνείδησης – σαν ένα μεταφυσικό σημείο, ένα κέντρο πνευματικής ενέργειας, αόρατο και χωρίς έκταση, γεμάτο ακατάπαυστη ζωή, δραστηριότητα και δύναμη. Είναι το πρωτότυπο οτιδήποτε πνευματικού και πραγματικά, καθετί άλλου που υπάρχει στον κόσμο.

Σχετικά με αυτό ο αναγνώστης καλά θα κάνει να κρατήσει στο νου του το ακόλουθο απόσπασμα από το Μυστηριώδες Σύμπαν, όπου ο σερ Τζέιμς Τζινς γράφει:

«Τούτο αποδεικνύει πως ένα ηλεκτρόνιο θα πρέπει, κατά κάποιο τρόπο τουλάχιστον, να καταλαμβάνει όλο το διάστημα... Εκείνοι (ο Φαραντέι και ο Μάξγουελ) απεικόνισαν ένα ηλεκτρισμένο μόριο... το οποίο εξαπέστειλε... «γραμμές δύναμης» μέσα σε όλο το διάστημα.

Οι Καββαλιστές θεώρησαν δεδομένα δέκα Σεφιρόθ, επειδή γι’ αυτούς το δέκα ήταν τέλειος αριθμός, ο οποίος περιλάμβανε κάθε ψηφίο χωρίς επανάληψη και περιείχε τη συνολική ουσία όλων των αριθμών. Ο Ισαάκ Μάγιερς γράφει ότι το 0-1 καταλήγει στο 1-0 και ο Κορντοβέρο στο Παρντίς Ριμονίμ μονολογεί: «Ο αριθμός δέκα περικλείει όλους τους αριθμούς. Δεν υπάρχει άλλος αριθμός έξω από αυτόν, επειδή ό,τι είναι πέρα από το δέκα επιστρέφει ξανά στις μονάδες».

Το Κέτερ, το Στέμμα, είναι η πρώτη Σεφίρα. Σαν πρώτη Αιτία ή Δημιουργός αποκαλείται επίσης Μακροπρόσωπος, ή Μεγάλη Οψη, στο Ζοχάρ. Ο αριθμός Ενα έχει καθοριστεί από το Θέωνα το Σμυρναίο σαν «η αρχή και το στοιχείο των αριθμών, το οποίο – παρόλο που πολλαπλασιάζεται, ελαττώνεται με αφαίρεση, το ίδιο στερείται κάθε αριθμού – παραμένει σταθερό και καθορισμένο». Οι Πυθαγόριοι έλεγαν ότι η Μονάδα είναι η αρχή όλων των πραγμάτων, ενώ της απέδωσαν, σύμφωνα με τον Πλώτιο τα ονόματα του Θεού και τη θεώρησαν Πρώτη ανάμεσα σε όλα τα πράγματα, Δημιουργό όλων των πραγμάτων. Είναι η πηγή των Ιδεών.

Η δογματική Καββάλα αντιστοιχεί σε κάθε Σεφίρα διάφορες διάνοιες, που αποκαλούνται Θεοί, Ντγιαν Τσόχαν, Αγγελοι, Πνεύματα κλπ., επειδή όλο το σύμπαν, σύμφωνα με αυτή τη φιλοσοφία, καθοδηγείται και εμψυχώνεται από ολόκληρες ιεραρχίες αισθανόμενων όντων, καθένα από τα οποία έχει μια ιδιαίτερη λειτουργία και αποστολή και που διφέρουν ανάλογα με το βαθμό και την κατάσταση συνείδησης και διάνοιας. Δεν υπάρχει παρά μια αόρατη και απόλυτη συνείδηση που διαπερνάει κάθε μόριο και απειροστό σημείο του εκδηλωμένου σύμπαντος, του Διαστήματος. Αλλά η πρώτη του διαφοροποίηση, λόγω εκπόρευσης ή αντανάκλασης, είναι καθαρά πνευματική και εκδηλώνει έναν αριθμό «όντων» που μπορούμε να αποκαλέσουμε Θεούς, η συνείδηση των οποίων είναι τέτοιας απεριόριστης και μεγαλειώδους φύσης, ώστε υπερβαίνουν την αντίληψή μας. Κατά μια άποψη, οι «Θεοί» είναι οι δυνάμεις της Φύσης. Τα «Ονόματά» τους είναι οι νόμοι της φύσης. Κατά συνέπεια είναι αιώνιοι, πανταχού παρόντες και παντοδύναμοι – ωστόσο, μόνο για τον κύκλο του χρόνου, όσο άπειρος κι αν είναι αυτός, στον οποίο εκδηλώνονται ή προβάλλονται.

Τα ονόματα των Θεών είναι σημαντικά, επειδή, κατά τη μαγική διδασκαλία, η γνώση του ονόματος μια διάνοιας προσδίδει αυτόματα έναν ιδιαίτερο έλεγχο επάνω της. Ο καθηγητής Γ. Μ. Φλίντερς Πετριέ (W. M. Flinders Petrie), στη μικρή πραγματεία του σχετικά με τη Θρησκεία της Αρχαίας Αιγύπτου, δηλώνει ότι «η γνώση του ονόματος ήταν αιτία να παραδώσει τα όπλα ο κάτοχός του».

Στο Στέμμα, στο πρώτο ψηφίο, αποδίδεται το Θεϊκό όνομα ενεγιέχ, που μεταφράζεται «Εγώ θα είμαι», υποδηλώνοντας καθοριστικά ότι το σχήμα της Φύσης δεν είναι στατικό, ούτε είναι ένα σύστημα ύπαρξης όπου οι δημιουργικές πράξεις έχουν προ πολλού τελειώσει, αλλά είναι ζωντανό, προοδευτικό, συνε΄χως δημιουργούμενο. Εδώ αποδίδεται ο Αιγυπτιακός Θεός Φθα, ο οποίος – πάλι σύμφωνα με τον καθηγητή Φλίντερς Πετριέ – ήταν ένας από τους αφηρημένους Θεούς (σε αντιδιαστολή με τους ανθρώπινους ή κοσμικούς) και δημιουργός του κοσμικού αυγού. Ταιριάζει επίσης ο Αμων-Ρα (με τον οποίο ταυτίστηκε ο Οσιρις) ο βασιλιάς των Θεών και «Κύριος των Θρόνων του Κόσμου». Το ελληνικό αντίστοιχο είναι ο Ζευς – γνωστός στη Ρωμαϊκή Θεογονία σαν Γιούπιτερ (Jupiter) – ο μεγαλύτερος των Ολυμπίων Θεών, που γενικά παρουσιάζεται σαν Παντοδύναμος Πατέρας και βασιλιάς Θεών και Ανθρώπων. Οι Ρωμαίοι λάτρευαν το γιούπιτερ σαν Κύριο του Ουρανού, ανώτερο και δυνατότερο μεταξύ των Θεών και τον ονόμασαν Αριστο και Υψιστο. Στην ινδική παράδοση είναι ο Μπράχμα ο δημιουργός, από τον οποίο εκπορεύτηκαν οι επτά Πραγιαπάτι (Prajapati) – τα δικά μας επτά κατώτερα Σεφιρόθ – και που με δική του εντολή αποτελείωσαν τη δημιουργία του κόσμου.

Το διαμάντι αποδίδεται στο Κέτερ, επειδή είναι το πιο μόνιμο και ακτινοβόλο από τους πολύτιμους λίθους. Επίσης, για διάφορους λόγους, οι αρχαίοι αντιστοιχησαν τον Κύκνο σε αυτό τον αριθμό. Οι μύθοι όλου του κόσμου θεωρούν τον Κύκνο (Χάνσα) γάλα ανακατεμένο με νερό, εκείνος τα ξεχώριζε, πίνοντας το γάλα ανακατεμένο με νερό – ήθελαν προφανώς να δείξουν την υπερβατική σοφία του. Το Γεράκι αντιστοιχεί επίσης σε αυτή τη Σεφίρα. Αν σκεφτούμε ότι το Κέτερ είναι η Μονάδα, η ατομική θεώρηση, μπορούμε να καταλάβουμε ότι το Γεράκι αποδίδεται εεδώ λόγω της συνήθειάς του να παραμένει ακίνητο στον αέρα και να παρατηρεί τη γη από το γαλανό αιθέρα, βλέποντας τα πάντα με απόλυτα αποσπασμένο βλέμμα.

Το άμπαρο αυτό το σπανιότατο και πολυτιμότερο από όλα τα αρώματα – παρόλο που το ίδιο δεν έχει πολύ άρωμα, θεωρείται ανεκτίμητο σαν βάση σύνθεσης αρωμάτων, επειδή τα αναδεικνύει κατά τον καλύτερο τρόπο όταν αναμιχθεί μαζί τους – βρίσκει τη θέση του σε αυτή την κατηγορία ιδεών. Το χρώμα που αποδίδεται στο Κέτερ είναι το Λευκό και η αντιστοιχία στα Ταρώ είναι οι τέσσερις Ασοι. Στο Σέφερ Γετσιρά αποκαλείται: «Η Θαυμαστή ή Κρυμμένη Διάνοια».

Σύμφωμα με τα Σχόλια στα Δέκα Σεφιρόθ του ραβίνου Αζαριήλ, κάθε Σεφίρα έχει τρεις διακριτικές ποιότητες. Πρώτο, έχει τη δική της σεφιροθική λειτουργία, που ήδη περιγράφτηκε. Δεύτερο, είναι δεκτική ως προς τα προηγούμενα Σεφιρόθ, ή, στην περίπτωση του Κέτερ, ως προς το Ανεκδήλωτο. Και τρίτο, μεταβιβάζει τη δική της φύση και ό,τι δέχτηκε από επάνω στα κατώτερα Σεφιρόθ.

ISRAEL REGARDIE

Η ΚΑΒΒΑΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΤΗΣ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΟΝΤΟΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ

ΑΚΑΚΙΑ – PAPUS

Η ακακία, κατά τους Αποκρυφολόγους, είναι δένδρον μυστηριώδες, γνωστόν μόνον εις τους ικανούς να διδάξουν την απόρρητον γνώσιν. Αντιστοιχεί προς την μυρσίνην των αρχαίων μυστηρίων.

Είναι το σύμβολον της αφθαρσίας και της αθανασίας, το μόνον ίχνος ως λέγει η αποκρυφολογική παράδοσις, της κατά το φαινόμενον εξαφανισθείσης ζωής.

Ο Θεόφραστος και ο Πλίνιος περιγράφουν τα αρετάς του δένδρου τούτου και την χρησιμότητά του ξύλου του, εξαίροντες κυρίως “το πολύοπτον αυτού” ως και την ιδιότητα, κατά την οποίαν, “τμηθέν ευθύς χλωρόν γίνεται”.

Ο Ραγκών περί αυτού γράφει, ότι οι αρχαίοι κατά τας πενθίμους τελετάς των υποκατέστησαν δια της ακακίας όλα τα άλλα φυτά, διότι εφρόνουν ότι το φυτόν τούτο ήτο άφθαρτον και ουδεμίαν υφίστατο φθοράν εκ των προσβολών των εντόμων ή των άλλων ζώων.

Ο Πλίνιος προσθέτει, ότι το ξύλον του φυτού τούτου είναι μεγάλης διαρκείας και ότι δεν σήπεται εν τω ύδατι. Δια τούτο και εκλήθη υπό των Ελλήνων ερμηνευτών ξύλον άσηπτον.

Ως δε η έννοια της σήψεως στενώς συνεδέθη προς την του θανάτου, ούτω και η της αφθαρσίας προς την της ζωής. Διο εχρησιμοποιήθη η μεν αιώνιος ζωή ως συνώνυμος της αφθαρσίας, ο δε άφθαρτος και αμάραντος στέφανος ως στέφανος ζωής.

Ως ξύλον άσηπτον και συνεπώς άφθαρτον, η ακακία εταυτίσθη προς την έννοιαν της ζωής, διό και υπό των Αιγυπτίων αφιερώθη εις τον ήλιον, την καθαράν του φωτός ουσίαν, συγχέεται δ' ενίοτε και προς το σύμβολον της συνέσεως, την ελαίαν, και το εθνικόν σύμβολον της Κορέας το Yn-Yang.

Εν τω μυστικώ συστήματι της Ελευθέρας Τεκτονικής, εκ των ιδιοτήτων της, η ακακία έλαβε και τον συμβολισμόν της.

Ούτω, λ.χ. Κατέστη σύμβολον:

α. της αθανασίας της ψυχής, λόγω του αφθάρτου αυτής.

β. της αθωότητος, χάρις εις την λευκότητα του άνθους της, και

γ. του αληθώς πεφωτισμένου μύρτου, καθόσον, εις τον μη κατέχοντα την επιστήμην της ζωής, είναι αδύνατον να κατανοήση ποίον μυστήριον κρύπτεται υπό το δένδρον τούτο.

Δι' αυτόν η ακακία θα είναι λέξις ακατανόητος και θα παρομοιάζη προς την τεκτονικήν επιφώνησιν “Ουζαί” ήτις, κατά τινας ερμηνευτάς, είναι παραφθορά του είδους της ακακίας, το οποίον ωνομάσθη “γαζία”.

Papus [Dr. Gerard Encausse]

Τι Συμβολίζει Ο Μύθος του Χιράμ Εν τη Μασονία

Εκδόσεις ΔΙΟΝ

Το βιβλίο μεταφρασμένο στα Ελληνικά εκδόθηκε

πρώτη φορά στην Αλεξάνδρεια το 1932

Δύο χρόνια χωρίς τον Esbjörn Svensson

Σαν αύριο 14/06/2008 έφυγε απο κοντά μας ο Esbjörn Svensson του ομώνυμου trio, σε ατύχημα που είχε κάνοντας scuba diving.
Ηταν ένας μουσικός που κατάφερε κάποιες στιγμές να κάνει πιο υποφερτή την παραμονή μας σ' αυτή την τεράστια φυλακή που λέγεται πλανήτης Γη.
Ο κόσμος της μουσικής Jazz (και όχι μόνο) έγινε πιο φτωχός χωρίς αυτόν.

DUELLUM - CHARLES BAUDELAIRE

Δύο πολεμιστές έτρεξαν ο ένας πάνω στον άλλο.
Τα όπλα τους κηλίδωσαν τον αέρα με λάμψη και αίμα.
Αυτά τα παιχνίδια, οι σιδερένιες κλαγγές είναι κοσμοχαλασιές
Μιας νιότης βασανισμένης απ' τον έρωτα που σιγοκλαίει!

Τα ξίφη μας είναι θρυμματισμένα σαν τη νιότη μας,
Αγαπητή μου! Αλλά τα δόντια, τ' ακονισμένα νύχια,
Εκδικούνται σε λίγο το σπαθί και το ύπουλο στιλέτο!
-Ω παραφορά ώριμων καρδιών λαβωμένων απ' τον έρωτα!

Μες τη χαράδρα που συχνάζουν γατόπαρδοι και λύγκες
Οι ήρωές μας αγκαλιασμένοι μοχθηρά, κύλησαν,
Και το δέρμα τους θ' ανθίσει την ξηρασία των βάτων.

-Τούτο το βάραθρο είναι κόλαση από φίλους κατοικημένη!
Εκεί χωρίς τύψεις ας κυλήσουμε, αμαζόνα απάνθρωπη,
Για να διαιωνίσουμε την ορμή του μίσους μας!

CHARLES BAUDELAIRE
ΤΑ ΑΝΘΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΔΕΣΠΩ ΚΑΡΟΥΣΟΥ
ΕΚΔΟΣΗ ΔΙΓΛΩΣΣΗ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΚΟΒΟΣΤΗ