ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ: ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ – ΠΑΥΛΟΣ ΣΠ. ΚΥΡΑΓΓΕΛΟΣ

Προ γαρ ηλίου δύσεως ώφθη μετέωρα περί πάσαν την γην άρματα και φάλαγγες ένοπλοι, διάττουσαι των νεφών και κυκλούμεναι τας πόλεις (Ευσεβίου Εκκλ. Ιστορία Γ, 8,5)

Αν ο Άρης είναι ο θεός του πολέμου κι αν ο Κριός είναι το σπίτι του, τότε ένας Ιπτάμενος Κριός είναι σίγουρα ένα πολεμικό αεροπλάνο, μέσα στο οποίο βρίσκεται ένας Άρης (αεροπόρος). Έτσι ο Κριός, που πάνω του διαφεύγουν ο Φρίξος με την Έλλη, είναι σίγουρα ένα ιπτάμενο όχημα, κάτι “που βρίσκεται ψηλά”, αφού η Έλλη ζαλίζεται και, τελικά, πέφτει...

Γιατί Μιχαήλ και Γαβριήλ;

“Οι ουρανοί είναι δικοί σας”. Μ' αυτό το διαφημιστικό σλόγκαν (λόγιο), η Ελληνική Αεροπορία καλεί τους νέους στις τάξεις της. Αλλά σε ποιον ανήκουν ουσιαστικά οι ουρανοί, δηλ. ο Αέρας; Φυσικά, στον Άρχοντα του Αέρος. Ποιος είναι αυτός ο Άρχων φαίνεται καθαρά στην προς Εφεσίους Επιστολή του Παύλου, όπου (Β,2) μιλάει για τον “άρχοντα της εξουσίας του αέρος”, που προσδιορίζεται με την έννοια του “πνεύματος του νυν ενεργούντος εν τοις υιοίς της απειθείας”. Ο Παύλος βέβαια είναι ο ειδικός επί των θεμάτων του “αέρος”, αφού στην Β' προς Κορινθίους Επιστολή του μας μιλάει (ΙΒ, 2-4) για ένα συγκεκριμένο άνθρωπο, που γνωρίζει (πολλοί λένε ότι πρόκειται για τον ίδιο) πως ανέβηκε μέχρι τον τρίτο ουρανό (“αρπαγέντα τον τοιούτονν έως τρίτου ουρανού”) (1). Πέρα απ' αυτόν τον ειδικευμένο μάρτυρα όμως (τον Παύλο) παραμένει ζωντανή μέχρι σήμερα κι η λαϊκή έκφραση “τον πήρε και τον σήκωσε” (ενν. στον αέρα), για άνθρωπο,που είτε κυριολεκτικά είτε μεταφορικά, έγινε όργανο του Διαβόλου(2). Και τίθεται το ερώτημα: ποιός μπορεί ν' αντισταθεί στον Άρχοντα της εξουσίας του αέρος; Την απάντηση την βρίσκουμε μέσα στην Αποκάλυψη πάλι (ΙΒ, 7-9):

“7.και εγένετο πόλεμος εν τω ουρανώ. Ο Μιχαήλ και οι άγγελοι αυτού – του πολεμήσαι μετά του Δράκοντος. Και ο Δράκων επολέμησε και οι άγγελοι αυτού, 8.και ουκ ίσχυσεν, ουδέ τόπος ευρέθη αυτώ έτι εν τω ουρανώ. 9.και εβλήθη ο Δράκων – ο όφις ο μέγας ο αρχαίος, ο καλούμενος Διάβολος και ο Σατανάς, ο πλανών την οικουμένην όλην, εβλήθη εις την γην, και οι άγγελοι αυτού μετ' αυτού εβλήθησαν”.

Βλέπουμε εδώ την περιγραφή μιας κανονικής αερομαχίας, της Πρώτης στην Ιστορία, που αναφέρεται σαν πόλεμος εν τω ουρανώ, ανάμεσα σε δυο ισχυρούς αντιπάλους στον πιστό στη Θεία Θέληση αρχάγγελο ή ταξιάρχη Μιχαήλ και στον Άρχοντα της εξουσίας του Αέρος, που εδώ βλέπουμε καθαρά ποιος είναι και πως κατονομάζεται: Διάβολος και Σατανάς, με την μορφή του Δράκου, δηλ. του αρχαίου (Ξαρχικού) και μεγάλου Φιδιού. Έτσι φαίνεται καθαρά τόσο η θεολογική όσο και η αεροπορική λογική της επιλογής του αρχαγγέλου Μιχαήλ σαν προστάτη αγίου της Ελληνικής Αεροπορίας, που γιορτάζεται την 8ην Νοεμβρίου μαζί με τον Γαβριήλ. Η 8η Νοεμβρίου αντιστοιχεί περίπου στο μέσον του ζωδίου του Σκορπιού (μεσοδιάστημα) κι αυτό έχει ειδική σημασία, αφού ο Σκορπιός στον αρχαίο ζωδιακό (ειδικά αιγυπτιακό), παριστάνεται με φίδι, δηλ. τον αρχαίο Όφιν ή Δράκοντα. Το ότι ο Δράκων είναι αστρονομικό-αστρολογικό φαινόμενο ή μέγεθος φαίνεται απ' το κείμενο στην Αποκάλυψη(ΙΒ,4), όπου αναφέρεται πως η ουρά του “σύρει το τρίτον των αστέρων του ουρανού”. Το κόκκινο χρώμα του (πυρρός) κι η εξουσία του Σκορπιού απ' τον Άρη (το “πνεύμα του κακού” - Νερκάλ), μας πείθουν τελικά για την περιγραφή της ταυτότητάς του, όπως παραπάνω δόθηκε.

Παραμένει βέβαια, μετά απ' όλη αυτή την εξήγηση, το ερώτημα για τον Γαβριήλ, γιατί να εορτάζεται κι αυτός μαζί με το Μιχαήλ σαν προστάτης της Ελληνικής Αεροπορίας, αφού δεν αναφέρεται κι αυτός στην ουράνια (αεροπορική) μάχη μαζί με το Μιχαήλ. Η εξήγηση είναι απλή, παρά το ότι δεν βγαίνει άμεσα: ο Γαβριήλ είναι ο αρχάγγελος του Ευαγγελισμού αυτός που πήγε το μήνυμα της Παρθενοσυλλήψεως στην Παρθένο. Αυτήν ακριβώς την Παρθένο παραμονεύει ο Δράκων, για να της αρπάξει το παιδί (τον Θείο Υιό) μόλις γεννήσει κι αυτός είναι ο λόγος της αερομαχίας στον ουρανό, όπως αναφέρεται στην Αποκάλυψη: ο Γαβριήλ είναι ο εκτελεστής (μέσω του Ευαγγελισμού) της Θείας Εντολής για την Παρθενοσύλληψη (επιτελικό αεροπορικό σχέδιο) κι ο Μιχαήλ ο υπερασπιστής της επιτυχίας του (επιχειρησιακή αεροπορική κίνηση). Έτσι λοιπόν είναι κι οι δύο υπεύθυνοι της ουράνιας ευταξίας και της αποκρούσεως των σχεδίων του Δράκοντος ή Άρχοντος του Αέρος.

Κριός και Αργώ

Ας επανέλθουμε στις αρχικές σκέψεις μας για τον Κριό του Φρίξου. Πέφτοντας η Έλλη, στην προσπάθεια για το πέρασμα του Ελλήσποντου, το ταξίδι συνεχίζεται απ' τον Φρίξο (πολλοί λένε πως συνοδεύεται απ' τον οπλοδιδάσκαλό του Κριό) μέχρι που φτάνει στη χώρα του Αιήτη (γιού του Ήλιου) που του παρέχειάσυλο, και το κριάρι σφάζεται, σαν ευχαριστήρια θυσία, κι αφιερώνεται το χρυσόμαλο δέρμα του στο άλσος του Άρη. Παρατηρούμε βέβαια πως αυτό, που ονομάζεται “χρυσόμαλο δέρας”, δίνεται για φύλαξη στο άλσος του Άρη, θεού του πολέμου και κυβερνήτη του Κριού (αστρολογικά), πράγμα που σημαίνει, σε σημερινή επιστημονική γλώσσα, πως δίνεται για φύλαξη ή συντήρηση σε κάποιο ειδικό στρατόπεδο, το φυλάει δε ο Δράκων. Έχουμε δηλ. ένα Εσφαγμένο Κριό ή Αμνό, που τον παραφυλάει ο Δράκων, κι είναι ακριβώς αυτή η εικόνα η ίδια που βλέπουμε στην Αποκάλυψη (ΙΒ,11) σα συνέχεια των όσων είπαμε για το Μιχαήλ, όπου αναφέρεται ότι “αυτοί ενίκησαν αυτόν (τον Δράκοντα ή Διάβολον) δια το αίμα του αρνίου”. Έχουμε δηλ. εδώ από δύο πηγές (Ελλ. Μυθολογία και Αποκάλυψη) αναφορά σε μια συγκεκριμένη πράξη, τη θυσία του Κριού ή Αμνού, που έκτοτε λέγεται Εσφαγμένος Αμνός (ή Κριός) το δε “αίμα” του χρησίμευσε για τη “νίκη”.

Αυτός ο Κριός ή το Χρυσόμαλον Δέρας πρέπει νάναι κάτι πολύ σημαντικό για την Ελληνική Αεροπορία, αφού οι εκλεκτοί των Ελλήνων (οι Αργοναύτες) κάνουν ολόκληρη υπερπόντια εκστρατεία (όπως θα λέγαμε σήμερα) για να το πάρουν και να το φέρουν πίσω στην Πατρίδα. Έτσι, έχοντας επικεφαλής τον Ιάσονα πηγαίνουν στην Κολχίδα και το παίρνουν. Εδώ πρέπει να σημειώσουμε τα εξής 3 άκρως κρίσιμα δεδομένα, προκειμένου να καταλάβουμε το εσωτερικό νόημα του Μύθου: 1)Η λέξη Ιάσων είναι δωρικός τύπος της ιωνικής λέξης Ιήσων, που στη μικρασιατική διάλεκτο έγινε Ιησούς-γιατρός ή σωτήρας. 2)Ο Ιάσων και οι Αργοναύτες επιβιβάζονται στην Αργώ, που είναι αεροπλάνο και όχι σκάφος θαλάσσης, αφού, προκειμου να περάσει τις Συμπληγάδες Πέτρες, κάνει τεστ (δοκιμή) με ένα περιστέρι, κι αυτό, κατά την άποψή μου, σημαίνει αναγνώριση ρευμάτων αέρος κι όχι θαλάσσης, πρόκειται δηλ. για δοκική αεροστροβίλων (κι όχι υδροστροβίλων) σκάφους 3)Τον Κριό στέλνει στα παιδιά η μητέρα τους Νεφέλη για να σωθούν. Αλλά η λέξη Νεφέλη σημαίνει “δίχτυ που πιάνουν τα πουλιά”, κι αυτή είναι μια καθαρά αέρινη σημασία, που δηλώνει ένα “μητρικό αεροσκάφος” (κάτι σαν εναέριο αεροπλανοφόρο).

Η ινδονησιακή λέξη Merpati, παραφθορά (κατά την άποψή μου) της απωλεσθείσας δωρικής λέξης “μερκάτι” που σημαίνει περιστέρι, φαίνεται νάχει σχέση με την εβραϊκή λέξη merkabah-όχημα θείου φωτός (ενν. ιπτάμενο) και συσχετίζεται α)με το περιστέρι, που στέλνει για δοκιμή ο Ιάσων, β)με την συνώνυμη λέξη πελειάς-περιστέρι, γ)με τον Πελία, θείο του Ιάσονος, που τον στέλνει στην αποστολή, δ)με το ξύλο της Δωδώνης, που μιλάει και τοποθετείται στην πλώρη της Αργούς, απ' το μαντείο που ιδρύθηκε από πελειάδες-περιστερές.

Το Merkabah ή Νεφέλη

Ξεκινώντας απ' τον εσωτερικό εβραϊκό όρο Maasen Merkabah – Το έργο του Οχήματος, όπως είναι παρμένος απ' την εικόνα στο κεφ. Α' του Ιεζεκιήλ, κι αφού συσχετίσουμε, εν παρόδω πληροφοριακά (μια που είναι εκτός θέματος) τη διαδικασία των Δύο διδασκαλιών για το όχημα με την ανάλογη βουδιστική (Hahajana – Μεγάλο Όχημα και Minajana – Μικρό Όχημα) ας προχωρήσουμε στην διαπίστωση της επίσημης (κρατικής) εκμεταλλεύσεως εκ μέρους των Η.Π.Α. (συγκεκριμένα της N.A.S.A.) των αεροπορικών πληροφοριών που παρέχονται στο βιβλίο του Ιεζεκιήλ (Α' και Ι'), όπως αναλύονται στο βιβλίο του Μπλούμριχ με τίτλο “Ηνεώχθησαν οι ουρανοί”, που αναφέρεται στα σχετικά πειράματά του στη N.A.S.A. Στο βιβλίο The book of knowledge: The keys of Enoch του J.J. Hurtak, στο οποίο αναφέρθηκα στο άρθρο μου για την Αποκάλυψη, δίνονται τα ακόλουθα δύο σχεδιαγράμματα για αεροσκάφη τύπου Merkabah.

Έχοντας κατά νουν πως ο γιος της Ευφραάθα (Εφφραθά κατά τους Ο'), απ' όπου πήρε το παλιό της όνομα η Βηθλεέμ, είναι ο Ωρ, λεξικό πρότυπο του Ώρου, μυητικού συμβόλου του Ιησού (ετυμολογικού κρυπτογραφικού της Αφροδίτης), αντιλαμβανόμαστε ότι ο Ιησούς (ή Ιάσων) ή Φως του Κόσμου όπως αυτοαποκαλείται: [Ιω. Η', 12] μπορεί να ονομαστεί Αύρος ή Αύγος (αφού αυρά ή αυλά-αυγά ή αυγή, το φως της αυγής) και, με σύμπτυξη του ΑΥ σε Ω, Ώρος, περιγραφόμενος μέσα στη ρηματική διακύρηξη: “μόνο μια ψυχή, η μεγάλη ψυχή του Ώρου, γέννησε, αυτοδιαμοιραζόμενη, όλες τις ψυχές, που σφαδάζουν στο Σύμπαν”. Η περιγραφή αυτή δίνεται με το γνωστό γλαφυρό τρόπο του A.E. Van Vogt στο βιβλίο του Ptath, οπότε έχουμε την περιεχόμενη ειδωλική απόδοση της μερκαμπικής ή αργοναυτικής πορείας του σαν κλείδα της θεϊκής, μέσω ενσαρκώσεων και μετενσαρκώσεων, διασποράς του.

To Merkabah (ή Merkavah) ορίζεται σαν “όχημα θείου φωτός, χρησιμοποιούμενο απ' τους Κυρίους (Masters), για να διεισδύσουν και αφιχθούν... μέσα στις πολλές διαστάσεις του Θείου Νου”. Ο ορισμός αυτός που δίνεται με αναφορά στον Ιεζεκιήλ (Α, 4-28) και στο Β' Βασιλειών (Β' 11) συνδέεται άμεσα με την έννοια της “φωτεινής νεφέλης” στην Καινή Διαθήκη (π.χ. Ματθ. ΙΖ,5 ή Μαρκ.Θ,7), ιδιαίτερα στα εδάφια εκείνα, που έχει μια ξεκάθαρη αεροπορική (αεροδρομική) έννοια: Μαρκ. ΙΓ,26 (“ερχόμενον εν νεφέλαις”), Λουκ. ΚΑ,27 (“ερχόμεννο εν νεφέλη μετά δυνάμεως” [προφανώς στρατιωτικής]) και Αποκαλ. Α,7 (“έρχεται μετά των νεφελών”). Ιδιαίτερα το εδάφιο Ι',1 στην Πρώτη προς Κορινθίους Επιστολή του (ειδικού στα αεροπορικά όπως είδαμε) Παύλου (“υπό την νεφέλην ήσαν”) μας συνδέει άμεσα με την Παλαιά Διαθήκη, όπου το βασανιστικό μοτίβο της Νεφέλης στην Έξοδο επισκιάζει κάθε άλλη εικόνα στον άξονα της Ερυθράς. Έτσι βλέπουμε την ορδή που οδηγεί ο Ουσαρσήφ (Μωυσής) έξω απ' την Αίγυπτο να βρίσκεται πίσω απ' την ορδή και μπροστά απ' τους Αιγυπτίους. Και ξαφνικά: ενώ η μέρα συνεχίζει για τους ανθρώπους της ορδής, στο μέρος των Αιγυπτίων ξαφνικά νυχτώνει (η σωστή λέξη: σκοτεινιάζει). Πρόκειται βέβαια για την περίφημη Μαύρη Ακτίνα, το σκοτεινό όπλο ενός UFO ή Νεφέλης, δηλ. Μητρικού Σκάφους, που περιπολεί πάνω απ' τον “περιούσιο λαό” τη στιγμή της “Εξόδου”. Το ότι η Νεφέλη (ή σκάφος του “Θεού” του Μωυσή) είναι απλά ένα κοσμοσκάφος (UFO) φαίνεται απ' το ότι κάθε φορά , που η Νεφέλη κατεβαίνει (προσγειώνεται για άμεσες οδηγείες προς τον Μωυσή), κατεβαίνει μαζί της κι ένα μυστηριώδες αντικείμενο, που οι Ο' μεταφράζουν “στύλος”. Πρόκειται βέβαια για ένα τρίποδα στηρίξεως, που χρησιμοποιούν τα UFO αυτής της τεχνολογίας για προσεδάφιση. Φυσικά ο πραγματικός Θεός δεν χρειάζεται “νεφέλες”, τρίποδα και γενικά “υλικά μέσα” εμφανίσεως, ενώ ένας τεχνητός θεός, σαν τον Νόμμο των Ντόγκον, όπως έχει περιγραφεί στο βιβλίο Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΣΕΙΡΙΟΣ του Ρ. Τεμπλ, έχει βέβαια ανάγκη από μεταλλικά σκάφη (βροντές) με προωθητήρες (φωτιές) και ανθρώπινες απώλειες (τιμωρία αμαρτωλών). Το παράπλευρο σχήμα με το αρχαίο αιγυπτιακό αεροπλάνο αποδεικνύει την υψηλή τεχνολογία της περιοχής στον τομέα της αεροπορικής βιομηχανίας, πολύ περισσότερο που και οι Έλληνες της Μ. Ελλάδας, τουλάχιστον, επιδίδονταν στο συναρπαστικό σπορ, όπως προκύπτει απ' την κατασκευή αεροπλάνου, της γνωστής Περιστεράς, απ' τον Έλληνα Αρχύτα (βλ. σχετική ανακοίνωση του Κ. Χασάπη).

Το ότι ο Αρχύτας ονόμασε τον πτητικό μηχανισμό του Περιστερά, δείχνει τις γνώσεις, που είχε ο αρχαίος κατασκευαστής, για τα κρυπτογραφημένα και μυστικά διαφυλαγμένα απόρρητα της ναυσιπλοίας (διάβαζε αεροπλοίας) της Αργούς, όπως τα ανέλυσα παραπάνω (στην παραγ. Κριός και Αργώ). Παρόμοια και οι Κολομβιανοί έχουν να παρουσιάσουν με την συλλογή Μπάνκο ντε Κολόμπια, το παρακείμενο χρυσό τεχνούργημα, που ο ΙβάνΣάντερσον (ερευνητής) θεωρεί μοντέλο αρχαίου αεροπλάνου. Χωρίς να ξεχνάμε: 1ον)οτι εκεί, στην περιοχή Περού-Κολομβίας, βρίσκεται η κοιλάδα της Νάζκα με τους αεροδιαδρόμους της, 2ον)ότι όπως έχω αποδείξει οι λέξεις Κολομβία-Περού σημαίνουν περιστέρι.

Ωστόσο οι Ινδοί (κατά τον Όμηρο, α, 22-24, οι ανατολικοί Αιθίοπες), πολύ πιο προοδευμένοι τεχνολογικά, δε μασάνε τις θεωρίες περί Νεφέλης, και γι' αυτό δεν μασάνε και τα λόγια τους: μιλάνε ξεκάθαρα για τεχνολογία αέρος- αέρος, δηλ. για τα περίφημα Βιμαάνας, που οι οδηγίες κατασκευής τους βρίσκονται στη Σαμανρανγκάνα Σουτραντάρα και αναδημοσιεύτηκαν στο περ. ΤΑ ΑΙΝΙΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ τ. 7-8 (Ιούλ.-Αυγ. '79, σελ. 38). Η λέξη βιμάνα, κατ' εμέ, είναι κι αυτή ελληνική (4) και αποδίδει τη φράση “βήμα+άνω” ή “βήμα+άναξ”, και σημαίνει το θρόνο, που βρίσκεται ψηλά, όπως αναφέρεται και για τους κινέζους βασιλιάδες (αυτοκράτορες), τους Γιους του Ουρανού, πως ταξίδευαν στον ουρανό. Το καύσιμο ανυψώσεως, ο υδράργυρος (5), αναφέρεται καθαρά, Ινδιάνικο (και όχι ινδικό) είναι το αεροπλάνο του Γκουσμάο, περιστατικό που περιγράφεται στο βιβλίο του Robert Charroux με τίτλο “Η άγνωστη ιστορία των ανθρώπων πριν 100.000 χρόνια” (Πείραμα και ανύψωση:30/10/1709,βλ. Σελ. 204-205).

Τελειώνοντας μια τόσο περιφερειακή – και ατελή – αναφορά σ' ένα θέμα τόσο αιθέριο και ατελείωτο, ας πούμε πως wright στα αγγλικά σημαίνει Δεξιό, Ορθό, Σωστό. Όμως δεν είναι Σωστό (wright) πως οι αδελφοί Wright ανακάλυψαν, τον προηγούμενο αιώνα, το αεροπλάνο, όπως και οι Μογκολφιέρι το αερόστατο. Η αρχή έγινε, πολύ πιο παλιά από κάποιον Αρχύτα. Κι αυτός ήταν – τι άλλο; - Έλληνας μαθηματικός και φιλόσοφος...

Υ.Γ. Όσοι αγνοούν τον μεγάλο φιλόσοφο Αρχύτα δεν φταίνε. Ο Αριστοτέλης έγραψε ειδικό βιβλίο γι' αυτόν, αλλά κι αυτό, όπως πολλά άλλα, “χάθηκε”.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

1.Το πλήρες κείμενο στη Β' Κορ.ΙΒ έχει ως εξής:[(2)οίδα άνθρωπον εν Χριστώ προ ετών 14. είτε εν σώματι ουκ οίδα, είτε εκτός του σώματος ουκ οίδα, ο Θεός οίδεν. Αρπαγέντα, τον τοιούτον έως τρίτου ουρανού(3)και οίδα τον τοιούτον άνθρωπον, είτε εν σώματι είτε εκτός του σώματος ουκ οίδα, ο Θεός οίδεν.(4)ότι ηρπάγη εις τον παράδεισον και ήκουσεν άρρητα ρήματα, α ουκ εξόν ανθρώπω λαλήσαι.] Βλέπουμε εδώ πως δένει το παυλικό “ουκ εξόν λαλήσαι” με το αποκαλυψιακό “σφράγισον τους λόγους”. Επιπλέον η έννοια της αρπαγής, όπως βγαίνει απ' τις λέξεις “αρπαγέντα” και “ηρπάγη”, μας θυμίζει την αρπαγή του Ηλία με το πύρινο άρμα (άρμα Ισραήλ, Δ' Βασιλ. Β',11) και το Δ, 17, στην Α' προς Θεσαλονικείς “αρπαγησάμεθα εν νεφέλαις” αλλά και τις ακόμή πιο σύγχρονες αρπαγές των αφγανών γυναικών απ' τους βαρβάρους σοβιετικούς των ελικοπτέρων κατά την πρόσφατη εισβολή τους στο Αφγανιστάν.

2.Μεταφορικά για εκνευρισμό ( ο εκνευρισμένος απειλεί για τον αντίπαλο: “θα τον πάρει και θα τον σηκώσει”), κυριολεκτικά για ανύψωση, όπως γίνεται στα δαιμονόληπτα μέντιουμ. Σχετική είναι η πασίγνωστη ιστορία του Σίμωνος του Μάγου, που ανυψώθηκε μπροστά στο Νέρωνα, αλλά γκρεμίστηκε με αρά του Πέτρου. Φυσικά οι ανυψώσεις ή αιωρήσεις αγίων αποδίδονται απ' την Εκκλησία στην αγιωσύνη τους.

3.Ωστόσο και ο Διάβολος, την ώρα των πειρασμών στην έρημο, ανυψώνει τον Ιησού (προφανώς πετώντας) και τον ανεβάζει στο πτερύγιον (ψηλό εξωτερικό άκρο) του ιερού, όπως αναφέρει και ο Μάρκος (Δ,5) και ο Λουκάς (Δ,9), προτρέποντας τον να πέσει κάτω και να μην πάθει τίποτα, αφού είναι ο Υιός του Θεού. Ο Μάρκος επίσης (Δ,8), αναφέρει πως τον ανέβασε και στο ψηλότερο όρος της Γης. Μια που τα Ιμαλάϊα είανι το αναντίρρητα ψηλότερο βουνό της Γης, φαίνεται πως οι φήμες για μετάβαση του Ιησού εκεί έχουν βάση, αλλά όχι όπως το θέτουν οι θεοσοφιστές: βρέθηκε εκεί για να αντιμετωπίσει το Σατανά (άρα και τους σατανιστές της περιοχής) κι όχι, όπως βλάσφημα ισχυρίζονται, για να διδαχθεί.

4.Η σανσκριτική θεωρείται γνήσια δωρική διάλεκτος ( λέξη μεταφράζεται απ' τον Κ. Γεωργανά “ως εάν κρητικά”.

5.Εσφαλμένα ο Νικ. Βαχαμίδης στο βιβλίο του για την Ατλαντίδα “Η ανεύρεσις της προκατακλυσμιαίας Ατλαντίδος”, αναφέρεται σε υδρογόνο. Ο υδράργυρος (Mg) αντιστοιχεί αστρολογικά, στον Ερμή, αποδιδόμενο στα λατινικά, σαν Mercurius, τόσο κοντά στο εβραΐκό Merkabah.

6.Η “περιστερά του Αρχύτα” περιγράφεται σαν ξύλινο ομοίωμα πουλιού, που πετούσε με την ενέργεια βάρους ηρτημένου σε τροχαλία και πεπιεσμένου αέρα, που διέφευγε από κάποια σχισμή.

ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΤΥΠΟΙ ΤΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥΤΗΣ ΖΩΗΣ – ΠΑΝΑΓΗΣ ΛΕΚΑΤΣΑΣ

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΓΝΩΣΕΩΣ – ΤΟ ΚΟΣΜΙΚΟ ΔΕΝΤΡΟ – ΤΟ ΦΛΕΓΟΜΕΝΟ ΔΕΝΤΡΟ – ΤΟ ΦΥΤΟ ΠΟΥ ΑΝΑΣΤΑΙΝΕΙ

από φλογεροίο δε δένδρου

θαμβαλέους σπινθήρας ερεύγεται αυτόματον πυρ

και σέλας αφλεγέος περιβόσκεται έρνος ελαίης

Στην πύλη του Μεσοποταμιακού ουρανού είναι δύο δέντρα: το δέντρο της Ζωής και το Δέντρο της Αλήθειας. Είναι τα πρότυπα του Δέντρου της Ζωής και του Δέντρου της Γνώσεως που τα φυτεύει ο Θεός στη μέση του εβραϊκού παραδείσου. Το Δέντρο της Γνώσεως, που ρίχνει στην εξουσία του θανάτου τον άνθρωπο, είναι, κατά μια ερμηνεία, το αντίθετο του Δέντρου της Ζωής, ήγουν το Δέντρο του Θανάτου. Κατά μιαν άλλη εξήγηση, μόνο ο καρπός του Δέντρου της Γνώσεως μπορεί να οδηγήσει στην αναγνώριση του Δέντρου της Ζωής, άγνωστου αλλιώς μέσα στη βλάστηση του Παραδείσου. Προγνωστικό, έτσι, του Δέντρου της Ζωής, το Δέντρο της Γνώσεως είναι μια διαφοροποίησή του. Η παρσική εκδοχή του μύθου της Εδέμ ταυτίζει, πραγματικά, τα δύο δέντρα. Το αρχέγονο ζευγάρι βγήκε από το δέντρο της Εδέμ, το Χαόμα, το πανώριο Δέντρο της Ζωής, που δίνει την αθανασία. Με την παρακίνηση του Αριμάν, που της παρουσιάζεται σα φίδι, η γυναίκα δίνει του άντρα της να φάει τον καρπό, με τα γνωστά αποτελέσματα της πράξης. Από που, όμως, η διαφοροποίηση του Δέντρου της Ζωής και σε Δέντρο της Γνώσης; Το ιερό δέντρο, απ' όπου βγαίνει το Δέντρο της Ζωής, είναι και δέντρο μαντικό, - (ας θυμηθεί κανείς τις βαλανιδιές της Δωδώνης και τη δάφνη των Δελφών) – και, φανερώνοντας με τους χρησμούς του τ' ανήξερα, δίνει τη γνώση. Εδώθε, θαρρώ, βγαίνει η παράσταση του Δέντρου της Γνώσεως, όταν το απλησίαστο του Δέντρου της Ζωής πληθαίνει τα εμπόδια που το χωρίζουν από τη λαχτάρα του ανθρώπου. Στο βαβυλωνιακό πάλι πρότυπο του Δέντρου της Αλήθειας ή Γνώσεως μας οδηγά και μια βαβυλωνιακή σφραγίδα. Η παράστασή της δείχνει το ιερό δέντρο εφτάκλωνο, τρεις κλώνους από τη μια και τέσσαρους από την άλλη μεριά, και παρακάτου δυο καρπούς, έναν από τη μια κ' έναν από την άλλη. Στα δεξά του κάθεται ανθρώπινη μορφή με ταυρίσια κέρατα και μ' απλωμένο το χέρι της, στα αριστερά μια άλλη μορφή, χωρίς κέρατα, μα μ' ένα φίδι πίσωθέ της. Η παράσταση έχει χτυπητά σημάδια αντιστοιχίας με το μύθο του εβραϊκού παραδείσου. Οι εφτά πάλι, κλώνοι του βαβυλωνιακού τούτου δέντρου μας οδηγούν, έτσι, και σ' ένα σύνδεσμο του Δέντρου της Γνώσεως με την εφτάφωτη λυχνία. Μ' όσο πάθος και να πολεμιέται από τη θρησκεία του Ιαβέ, η λατρεία του Δέντρου άφησε έντονα λείψανα ανάμεσα στους Εβραίους. Οι δύο στύλοι του Ναού, Ιαχείν (ο Στηριχτής) και Βοάς (ο εν αυτώ η δύναμις), και η χρυσή επτάφωτος λυχνία του θυσιαστηρίου του δείχνουν πως τα λείψανα της λατρείας αυτής, αποδιωγμένα από παντού, καταφεύγουν στα αγιότερα ιερά τους. Οι στήλες είναι στεφανωμένες με ρόδια, κ' η λυχνία, δεντρικό ομοίωμα, είναι σε τύπο μυγδαλιάς τεχνουργημένη. Και τα δυό είναι, έτσι, δεντρικά ομοιώματα, μα αν οι στήλες μαρτυρούν το Δέντρο της Ζωής, η λυχνία, με το φως της, μαρτυρά το Δέντρο της Γνώσης.

'Αλλη προβολή του ιερού δέντρου είναι το Κοσμικό Δέντρο ή, αλλιώς, ο Κόσμος σε παράσταση δέντρου. Οι ινδιάνοι Κάριμπ και Αραουάκ πιστεύουν πως ο κόσμος βγήκε από 'να γιγάντειο δέντρο, που από τα κλαδιά και τα φύλλα του φτιαστήκαν τα πλάσματα όλα. Σ' ένα βαβυλωνιακό εορτολογικό υπόμνημα, ο κόσμος χωρίζεται σε τρεις ουράνιους και τρεις επίγειους κόσμους. Στο μεσιανό ουράνιο κόσμο λάμπει το δέντρο Μπουζί, όλο από κάποιο πολύτιμο λίθο. Ένα βαβυλωνιακό κείμενο ψάλλει το μαύρο δέντρο Kishkanou, το φυτεμένο στο ιερό της Εριντού, της πολιτείας των Επωδών και επίγειας καταοικίας του Έα. Το δέντρο τούτο, που το φυτέψαν τα Χερουβίμ, έχει την απολαμπή του λαζουριού κι ανακλαδίζεται κατά τον Ωκεανό, μέσα από 'να δάσος μυστηριακό, που πέφτει ανάμεσα σε δυό ποτάμια. Με τη λάμψη του λαζουριού (η αστρόσπαρτη νύχτα), με τη θέση του σ' ένα τόπο ιερό (κέντρο του κόσμου), και με τ' άπλωμά του πάνου από τον Ωκεανό που γυροφέρνει τη γη, το Κισκανού, δέντρο της Γνώσεως, είναι κ' ένας του Κοσμικού Δέντρου τύπος. Η βόρεια Κίνα ξέρει ένα κοσμικό δέντρο που ταυτίζεται κάποτε με το Δέντρο της Ζωής, και τ' αρχαιότερα ινδικά κείμενα παρουσιάζουν τον κόσμο σε τύπο ενός γιγάντειου δέντρου. Ο κλασσικός τύπος του κοσμικού τούτου δέντρου είναι το Yggdrasil της σκανδιναυικής μυθολογίας. Οι ρίζες του φτάνουν στην καρδιά της γης, η κορφή του χάνεται στους ουρανούς, οι κλώνοι του και τους εφτά σκεπάζουνε κόσμους. Όταν ο τελικός σεισμός και κατακλυσμός θα συνεπάρει τον κόσμο, το δέντρο θα σειστεί κι αυτό, μα δε θα πέσει. Δυό βρύσες τρέχουνε στη ρίζα του, η θαυματική βρύση του Στοχασμού ή της Ανάμνησης, όπου έρχεται ο Οντίν να μεγαλώνει τη σοφία του, κ' η βρύση Urd, απ' όπου παίρνουν και το ποτίζουν οι Νόρνες. Ένας τύπος του κοσμικού τούτου δέντρου είναι το Ανάστροφο Δέντρο. Το ινδικό κοσμικό δέντρο έχει, στις Ουπανισάδες, τις ρίζες του στον ουρανό και τα κλαριά του απλωμένα πάνου απ' όλη τη γη (παράσταση ίσως των αχτίδων του ήλιου). Ο Δάντης βλέπει το χορό των ουρανίων σφαιρών σαν ένα στεφάνι του δέντρου que vivedella cimma e fruta semper e mai non perde foglia, κ' ένας άλλος φλωρεντιανός ποιητής περιγράφει το “πιο όμορφο φυτό του Παραδείσου, που ανακρατεί κι ανανεώνει τη ζωή” και που “η ρίζα του είν' αψηλά στον ουρανό και τα κλαριά του γυριστά κατά τη γη μας”. Άλλος τύπος του κοσμικού δέντρου είναι το Φεγγερό ή Φλεγόμενο Δέντρο. Σ' ένα θρύλο των Ομάχα, που συνδέεται με τη λατρεία του ιερού τους δέντρου, ένας νιός, που περιπλανιόντανε μέσα στο δάσος, έφτασε σ' ένα κέδρο που φλεγόνταν αλάκερος, δίχως να καίγεται, και τα κεραυνοπούλια, καθισμένα στους κλώνους του, φλογοφέγγαν κ' εκείνα. Η παράσταση φαίνεται να 'χει για πρότυπο το Κοσμικό Δέντρο με τους αστέρινους κλώνους του, μα οι μύθοι των Ιροκέζων μας θυμίζουν την οικουμενική παράσταση του δέντρου που λογιέται πως ξεχωρίζει μέσα στο Φεγγάρι. Κατά τους μύθους αυτούς, πριν να υπάρξει το φεγγάρι στον τωρινό τύπο του, ο κόσμος φωτιζόνταν από 'να ολοφώτεινο δέντρο, που το φεγγάρι, σαν κατέβηκε να φέγγει στη γη, του πήρε τη θέση. Αρχίζοντας από τη φλεγομένη βάτο του Μωυσή, τα αντίτυπα του Φλεγόμενου Δέντρου συχνοσυναντιούνται ανάμεσα στους σεληνολάτρες Σημίτες. Στον τόπο Άφακ της Φοινίκης φωτιά φλογοπαίζει στην κορφή των ιερών δέντρων του άλσους της Αστάρτης, χωρίς να τα καίει. Ελληνίζοντες μυθιστοριογράφοι και ποιητές ξέρουν πως στα κλαριά της ιερής ελιάς στους Αμβρόσιους Βράχους της Τύρου παίζει φωτιά, χωρίς να της περάζει τα φύλλα. Η παράσταση ξαναβρίσκεται σε νόμισμα, κ' εδώθε μπορεί να ξηγηθεί κ' ένα σημιτικό ανάγλυφο με τη λεχώνα Μητέρα Θεά και το Θείο Βρέφος δίπλα σε μιαν ελιά τυλιγμένη από φλόγες. Όμοια μυθολογούνταν για μιαν ιερή στη Μάμρα τερέβινθο, που φλεγόνταν αλάκερη, και σαν κατάπεφτε η φωτιά, το δέντρο δεν είχε τίποτα πάθει. Σύμβολο, τέλος, του ιερού πυρός, που θα καταφλέγει, μα χωρίς να καίει, των αφίων τα σώματα, ο Θεός έχει στήσει ένα φλεγόμενο μα πάντα πράσινο δέντρο στην κορφή του Ολύμπου.

Ένας τύπος του Δέντρου της Ζωής είναι το φυτό της Αθανασίας ή το φυτό που ανασταίνει. Συγκινημένος από τη λαχτάρα του Γιλγαμές να ξεφύγει το θάνατο, ο Utnapishtim, ο Νώε του βαβυλωνιακού Κατακλυσμού, τον οδηγά να βρει στο βάθος του ωκεανού ένα φυτό, που μακραίνει αμέτρητα τη νιότη και τη ζωή όποιου το φάει. Όταν ο Σαλωμών γύρεψε το μυστικό της αθανασίας από τη βασίλισσα του Σαβά, εκείνη του μίλησε για 'να φυτό που βγαίνει ανάμεσα στους έρημους βράχους. Αναζητώντας το, ο Σαλωμών συνάντησε ένα γεροντάκι που περπατούσε κρατώντας το και που του το 'δωσε μεταχαράς, γιατί, όσο το κρατούσε, δεν μπορούσε να πεθάνει. (Ετούτο, αλήθεια, το φυτό, έδινε την αθανασία χωρίς να ξαναδίνει και τα νιάτα). Ο Γλαύκος της Ανθηδόνας παρατήρησε πως τα ψάρια που αγγίζανε κάποιο φυτό της ακρογιαλιάς, ξαναζωντάνευαν μεμιάς, και, δοκιμάζοντας κ' εκείνος το φυτό, γίνηκε αθάνατος, μα γέρασε και πήδησε στη θάλασσα, όπου ταυτίζεται κάποτε με τον Άλιον Γέροντα, το “Γέρο του Πελάγου”. “Το θαμαστό τούτο φυτό είναι, σίγουρα, το ίδιο που φυτρώνει στα Νησιά των Μακάρων και μ' ετούτο θρέφει τ' άλογά του ο Ήλιος. Είναι το θεϊκό χορτάρι που το 'σπειρε ο Κρόνος και που ξεχωριστή εύνοια των Θεών το χάρισε στην Ανθηδόνα”. Ο Μίνως κλείνει τον πεθαμένο του γιό, έναν ομόλογο Γλαύκο, μαζί με το μάντη Πολύιδο, σ' ένα υπογειο χτίσμα ή τάφο. Ένα φίδι εκειμέσα έρχεται κι ανασταίνει άλλο σκοτωμένο φίδι, αγγίζοντάς το μ' ένα φυτό που κρατούσε στο στόμα του. Και με το ίδιο βοτάνι ο Πολύιδος ανασταίνει τον Γλαύκο. Ένα φυτό που ανασταίνει ένα φίδι, ανασταίνει και τον Τύλωνα, μυθικό ήρωα ή θνήσκοντα θεό, στη Λυδία. Οι κινεζικοί μύθοι μιλούνε για 'να θαμαστό νησί, όπου οι κοράκοι φέρνουνε κάποιο φυτό, που μπορεί ν' ανασταίνει τους πολεμιστές, τους σκοτωμένους απο τρεις μέρες. Απάνου σ' ένα βουνό είναι, για τους Ινδούς, τέσσερα θαυματικά φυτά, που τό 'να τους μπορεί ν' ανασταίνει. Το θέμα τούτο του βοτανιού που ανασταίνει τους νεκρούς, συχνά ξαναβρίσκεται, λείψανο των αρχαίων σχετισμών του Δέντρου και της Ζωής, και στα νεότερα παραμύθια.

ΠΑΝΑΓΗΣ ΛΕΚΑΤΣΑΣ

Η ΨΥΧΗ

Η ιδέα της ψυχής και της αθανασίας της και τα έθιμα του θανάτου

ΠΡΟΛΟΓΟΣ – ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΛΕΞΙΟΥ

ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΚΔΟΣΗ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ

Ο νόμος του Ισραήλ - Ελευθεροτυπία, Τρίτη 5 Απριλίου 2011

Από τον ΦΙΛΙΠΠΟ ΣΥΡΙΓΟ

Οτι οι νέοι φίλοι μας, οι Ισραηλινοί, εξουσιάζουν την παγκόσμια πολιτική και οικονομία, ότι κυβερνάνε τον κόσμο όλο και από το παρασκήνιο κάνουν ό,τι γουστάρουν, το ξέραμε από παλιά, δεν είναι καινούργιο.

ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ είναι ότι η επιρροή που ασκούν φτάνει μέχρι τον αθλητισμό, παρ' ότι στον τομέα αυτό δεν έχουν να επιδείξουν σημαντικές διακρίσεις, δεν αποτελούν, δηλαδή, κάποιο υπολογίσιμο μέγεθος.

ΕΝΑ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑ τους, που, όμως, επειδή είναι πολύ παλιό δεν προκαλεί πλέον αντιδράσεις, είναι η συμμετοχή τους στα ευρωπαϊκά αθλητικά δρώμενα, παρ' ότι η χώρα τους αποτελεί μέρος της Ασίας!

ΘΥΜΑΜΑΙ παλιότερα, όταν, κυρίως στο μπάσκετ, βρίσκαμε μπροστά μας την εθνική τους ομάδα, ή τη Μακάμπι, η πιο συνηθισμένη μας αντίδραση ήταν του τύπου «μα καλά, τι γυρεύει το Ισραήλ στην Ευρώπη; Γιατί δεν παίζει στη... γειτονιά του;».

ΟΜΩΣ, στη γειτονιά του το Ισραήλ μπορούσε να παίξει μόνο... πόλεμο, γι' αυτό και η Ευρώπη τού άνοιξε τη φιλόξενη αγκαλιά της. Και έτσι σήμερα φτάσαμε στο σημείο, μία ομάδα του, η Μακάμπι, να κάνει άνω-κάτω τη μεγαλύτερη διασυλλογική διοργάνωση του μπάσκετ, το φάιναλ-φορ της Ευρωλίγκας.

ΤΟ ΘΕΜΑ είναι, λίγο ώς πολύ, γνωστό. Ο τελικός γίνεται στις 8 Μαΐου, όταν το Ισραήλ γιορτάζει, με διά νόμου αναστολή κάθε δραστηριότητας των πολιτών του, την ημέρα των πεσόντων. Από τις 7 το βράδυ και μετά, η χώρα νεκρώνει. Αρα, η Μακάμπι, αν προκριθεί στον τελικό, που συνήθως γίνεται κατά τις 9.30 το βράδυ, δεν μπορεί να αγωνιστεί. Απαγορεύεται!

ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ, λοιπόν; Η Ευρωλίγκα άρχισε από χθες να βολιδοσκοπεί τις τηλεοράσεις που μεταδίδουν το φάιναλ φορ, για ενδεχόμενη έναρξη του τελικού στις 5.00 μ.μ. και του μικρού τελικού στις 2.15 μ.μ., σκέψη που, αν υιοθετηθεί, θα ισοδυναμεί με πλήρη υποβάθμιση της διοργάνωσης και καταστροφή του τηλεοπτικού προϊόντος.

Η ΚΙΝΗΣΗ αυτή σημαίνει πρώτον, ότι η Ευρωλίγκα ψάχνει να βρει τρόπο για να ικανοποιήσει την ομάδα του Ισραήλ, παρ' ότι αυτή δεν έθεσε το θέμα έγκαιρα, ώστε να παρθούν οι κατάλληλες αποφάσεις. Και δεύτερον, ότι η όποια σοβαρότητα του θεσμού, μαζί με τα εμπορικά συμφέροντα που έχουν επενδυθεί σ' αυτόν, μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα, σε σχέση με τη θέληση της ισραηλινής Μακάμπι.

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ποιο είναι; Οτι το 1991 στο Παρίσι, η ίδια η Μακάμπι είχε παραβιάσει το νόμο, που τώρα ευλαβικά θέλει να τηρήσει. Και επίσης ότι ποτέ μέχρι σήμερα οι διοργανωτές δεν έλαβαν σοβαρά υπόψη τους το θρησκευτικό συναίσθημα των Ελλήνων, οι οποίοι έχουν αναγκαστεί να παίζουν Μεγάλη Τρίτη, Μεγάλη Πέμπτη, Μεγάλη Παρασκευή και ανήμερα του Πάσχα (συνήθως με λαμπρά -είναι αλήθεια- αποτελέσματα!).

ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΟΝΟΜΙΑ, λοιπόν, και την αξιοπιστία της διοργάνωσης, δύο λύσεις υπάρχουν: ή να παίξει η Μακάμπι άνευ όρων στο φάιναλ φορ ή να αποσυρθεί και τη θέση της να πάρει η ομάδα που απέκλεισε στα πλέι οφ, δηλαδή η ισπανική Κάχα Λαμποράλ. Οτιδήποτε άλλο υποβαθμίζει τη διοργάνωση και υποτιμά τις άλλες ομάδες, και πρώτα πρώτα, για τους λόγους που προαναφέρθηκαν, τον εκπρόσωπο της χώρας μας, Παναθηναϊκό.

fsyrigos@enet.gr

Η Γραπτή Καββάλα – JEFF LOVE

Η γραπτή Καββάλα αποτελείται είτε από κείμενα των προσπαθειών που έγιναν να καταγραφούν οι προφορικές διδασκαλίες ή από σχόλια σε αυτά που έχουν ήδη γραφεί. Η αχανής έκταση των διαθεσίμων σήμερα σχολίων βασίζεται στα τέσσερα έργα που αποτελούν τις πηγές της γραπτής Καββάλα: Το Σεφέρ Γιετσιρά, γνωστό και σαν “Η Βίβλος της Δημιουργίας”, αποδίδεται στο Ραμπί Ακίμπα (περίπου το 120 π.Χ.) Το Σεφέρ Χα Ζοχάρ, που ονομάζεται και “Η Βίβλος της Λαμπρότητας”, αποδίδεται στο Συμεών Μπεν Γιοχάι (160 π.Χ.). Τα Σχόλια των Δέκα Σεφιρόθ, του Ραμπί Έζρα (12ος αιώνας) και το Βιβλίο της Αποκάλυψης στη Βίβλο.

Ο θρύλος λέει ότι οι μυστικές δοξασίες του Ισραήλ υπήρχαν από την αρχή του κόσμου. Όμως, ο πρώτος πυ τις κατέγραψε ήτνα ο Ραμπί Συμεών. Μετά από 1.200 χρόνια ανακαλύφθηκαν και εκδόθηκαν από το Μωυσή Ντε Λεόν (1305 μ.Χ.).

Σήμερα υπάρχουν εκατοντάδες έργα γύρω από την Καββάλα. Σχεδόν όλα αναφέρονται σε κάποιο από τα αρχικά κείμενα, το οποίο ερμηνεύουν κατόπιν σύμφωνα με τη μία ή την άλλη άποψη.

Στη συνέχεια παρατίθενται μερικές σύντομες πληροφορίες που αντλήθηκαν από αυτούς τους τόμους, οι οποίες βέβαια σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να θεωρηθούν πλήρεις.

Η Καββάλα επιζητά να ερμηνεύσει τη μετάβαση από το άπειρο στο πεπερασμένο. Τη διαδικασία από το απόλυτο στο σχετικό. Τη σχέση ανάμεσα στην ύλη και τη διάνοια. Την επίδραση της διάνοιας επάνω στην ύλη και τη σχέση Δημιουργού και δημιουργίας.

Οι μεγαλύτερες δοξασίες της Καββάλα επιζητούν να διευκρινήσουν τη φύση του Υπέρτατου Όντος, την κοσμολογική δομή του σύμπαντος, τη δημιουργία των αγγέλων και του ανθρώπου, τον προορισμό του σύμπαντος, τη σημασία καθώς και το εσωτερικό νόημα του αποκαλυμμένου νόμου (των Γραφών).

Στην καββαλιστική φιλολογία ο Θεός αποκαλείται Αΐν Σοφ, που σημαίνει ατελείωτος και απεριόριστος. Είναι μια απόλυτη ενότητα. Το Αΐν Σοφ δεν μπορεί να κατανοηθεί μέσω της διανόησης, ούτε να απεικονισθεί με λέξεις. Για το νου μας Εκείνος δεν υπάρχει, αφού στο βασίλειό του νου δεν υφίσταται ό,τι δεν μπορούμε να κατανοήσουμε. Για να κάνει αντιληπτή την ύπαρξή Του, ο Αΐν Σοφ χρειάστηκε να γίνει ενεργητικός και δημιουργικός. Όμως δεν μπορεί να δημιουργήσει άμεσα, επειδή δεν έχει θέληση, πρόθεση, επιθυμία, σκέψη, γλώσσα ή δράση, καθώς όλα αυτά είναι πεπερασμένα και περιοριστικά, ενώ το Αΐν Σοφ είναι απεριόριστο και άπειρο. Το Αΐν Σοφ δεν μπορεί να γεννήσει τίποτα που να μην είναι σαν Εκείνο, δηλαδή απεριόριστο και τέλειο.

Ωστόσο, η συμπαντική τάξη των πραγμάτων μας δείχνει ότι ο κόσμος δεν είναι ένα παιδί της τύχης, αλλά προϊόν νοήμονος σχεδιασμού. Επομένως το Αΐν Σοφ μπορεί να αντιμετωπισθεί σαν έμμεσος δημιουργός του κόσμου. Το μέσο με το οποίο έκανε γνωστή την ύπαρξή Του το Αΐν Σοφ στο δημιουργημένο κόσμο είναι τα δέκα Σεφιρόθ (στον ενικό Σεφίρα που σημαίνει φως, εκπόρευση ή διάνοια) τα οποία εκπορεύθηκαν από το Απεριόριστο Ένα.

Στην αρχαϊκή γλώσσα το Καββαλιστικό κείμενο παραθέτει κάπως έτσι την Καββαλιστική κοσμολογία.

“Ο Αρχαίος των Αρχαίων, ο Άγνωστος των Αγνώστων, έχει μια μορφή και όμως μορφή δεν έχει. Έχει μια μορφή με την οποία διατηρεί το Σύμπαν και παρόλα αυτά μορφή δεν έχει επειδή Εκείνος δεν μπορεί να κατανοηθεί. Όταν έλαβε για πρώτη φορά μορφή (της πρώτης Σεφίρα), προκάλεσε την εκπόρευση εννέα λαμπρών φώτων, που λάμποντας μέσα από αυτήν διέχεαν ένα λαμπρό φως προς όλες τις κατευθύνσεις. Αν προσεγγίσουμε τούτο το φως για να εξετάσουμε τις ακτίνες, τότε παύουμε να κατανοούμε πως εκπορεύονται από το φως. Έτσι και ο Ιερός Αρχαίος είναι απόλυτο φως, αλλά ο Ίδιος καλυμμένος και ακατανόητος. Μπορούμε να Τον κατανοήσουμε μόνο μέσα από εκείνες τις φωτεινές εκπορεύσεις, που είναι εν μέρει ορατές και εν μέρει σφραγισμένες. Τούτες συνθέτουν το ιερό όνομα του Θεού. Εν αρχή, το Αΐν Σοφ από το άπειρο φως Του πρόβαλε μια πνευματική ουσία ή διάνοια. Η πρώτη Σεφίρα ονομάζεται Στέμμα και στη Βίβλο εκφράζεται με το θεϊκό όνομα Εχεγιέ ή “ΕΙΜΑΙ”, επειδή είναι απόλυτη ύπαρξη και ξεχωρίζει το άπειρο από το πεπερασμένο. Η πρώτη Σεφίρα περιέχει τις άλλες εννέα και γέννησε τη μία μετά την άλλη”.

Παραφράζοντας το Σεφέρ Γετσιρά διαβάζουμε:

“Σε τριανταδύο μυστηριώδεις Ατραπούς της Σοφίας ο Γιαχ, ο Γεχόβα των στρατιών, ο Θεός του Ισραήλ, ο Ζωντανός Ελοϊμ, ο Βασιλιάς των Αιώνων, ο ελεήμων και φιλεύσπλαχνος Θεός, ο Υπέρτατος, ο Ενοικών στην αιωνιότητα, ύψιστος και αγιότατος σκάλισε το όνομά του με τα τρία Σεραφίμ – Αριθμούς, Γράμματα και Ήχους.

Δέκα είναι τα ανέκφραστα Σεφιρόθ. Είκοσι δύο τα Γράμματα, το Θεμέλιο των πάντων. Υπάρχουν Τρία Μητρικά, Επτά Διπλά και Δώδεκα Απλά Γράμματα.

Δέκα είναι τα ανέκφραστα Σεφιρόθ, όσοι και οι Αριθμοί. Και όπως ο άνθρωπος έχει πέντε δάχτυλα απέναντι σε άλλα πέντε, έτσι και ανάμεσά τους έχει εγκαθιδρυθεί μια συνθήκη δύναμης με το λόγο του στόματος και την περιτομή της σάρκας.

Δέκα στον αριθμό τα ανέκφραστα Σεφιρόθ, δέκα και όχι εννέα, δέκα και όχι έντεκα. Κατανόησε αυτή τη σοφία και γίνε σοφότερος με την αντίληψή της. Ερεύνησέ την, αποκατάστησε το Λόγο στο Δημιουργό του και αποκατάστησε Αυτόν που τον έπλασε στο θρόνο του.

Στα Δέκα ανέκφραστα Σεφιρόθ ανήκουν δέκα αχανή βασίλεια. Απεριόριστα στην αρχή και ατέρμονα. Μια άβυσσος του καλού και του κακού. Απροσμέτρητου ύψους και βάθους. Απέραντα στην Ανατολή και τη Δύση. Απέραντα στο Βορρά και το Νότο. Και ο μοναδικός Κύριος ο Θεός, ο Πιστός Βασιλιάς, τα κυβερνά στους αιώνες των αιώνων από την αγία έδρα του.

Τα Δέκα ανέκφραστα Σεφιρόθ έχουν εμφάνιση Αστραπής, η αρχή τους είναι αόρατη και το τέλος τους ασύλληπτο. Ο Λόγος βρίσκεται εντός τους, καθώς εκπορεύονται και επιστρέφουν. Μιλούν σαν από ανεμοστρόβιλο και επιστρέφοντας πέφτουν μπρούμητα σε λατρεία ενώπιον του Θρόνου.

Τα Δέκα ανέκφραστα Σεφιρόθ, που το τέλος είναι σαν η αρχή τους, μοιάζουν με τη φλόγα που αναδίδει κάρβουνο αναμμένο. Διότι ο Θεός είναι υπέρτατος στην Ενότητά του, δεν υπάρχει άλλος σαν Αυτόν. Ποιόν αριθμό μπορείς να θέσεις μπροστά από το Ένα.

Δέκα είναι τα ανέκφραστα Σεφιρόθ. Σφράγισε τα χείλη γιατί μπορεί να σου ξεφύγουν λόγια και φύλαγε την καρδιά σου καθώς τα συλλογιέσαι. Και αν το μυαλό σου ξεφύγει, πίσω φέρτο στη βουλή σου. Σαν να ειπώθηκε [πηγαίνει και επανέρχεται] (τα ζώντα πλάσματα πήγαιναν και επέστρεφαν) και κατ' αυτόν τον τρόπο έγινε η Διαθήκη”.

Το Σεφέρ Γετσιρά συσχετίζει τα γράμματα του εβραϊκού αλφαβήτου με τα σύμβολά τους. Περιγράφει τα είκοσι δύο γράμματα να βασίζονται επάνω στα τρία θεμελιώδη γράμματα: στο άλεφ σύμβολο του αέρα, το σιν, σύμβολο της φωτιάς και το μεμ, σύμβολο του νερού. Σε καθένα από τα επτά διπλά γράμματα αποδίδει ένα πλανήτη και σε καθένα από τα υπόλοιπα δώδεκα απλά γράμματα ένα σημείο του Ζωδιακού. Στη συνέχεια το Σεφέρ Γετζιρά συνεχίζει με την παρακάτω φράση: “Και ο Ελοΐμ έθεσε το καλό υπεράνω και έναντι του κακού και δημιούργησε τα καλά από το καλό και τα κακά από το κακό”. Όσον αφορά την τριάδα (τα πρώτα τρία γράμματα και τα πρώτα τρία Σεφιρόθ) λέει:

“Τα Τρία είναι Ένα και το Ένα ίσταται υπεράνω. Τα Επτά μοιράζονται. Τρία υπεράνω των άλλων τριών και ένα στέκει μεταξύ των τριάδων. Τα Δώδεκα παρατάσσονται σαν σε πόλεμο. Τρία είναι ζωοδότες, τρία είναι καταστροφείς. Ο Θεός, ο πιστός βασιλέας, κυβερνά τα πάντα. Ένα πάνω από τα Τρία, Τρία υπεράνω των Επτά και Επτά πάνω από τα Δώδεκα. Και όλα αλληλοσυνδέονται.

Ιδού λοιπόν τα Είκοσι Δύο Γράμματα, από τα οποία ο Γιαχ, ο Γεχόβα Τζαμπαόθ, ο Γεχόβα Ελοϊμ, ο Θεός του Ισραήλ, υπέρτατος και μεγαλειώδης, ο Ενοικών στην αιωνιότητα, δημιούργησε και εγκαθίδρυσε τα πάντα. Ύψιστο και Άγιο το Όνομά Του”.

JEFF LOVE

ΟΙ ΘΕΟΙ ΤΩΝ ΚΒΑΝΤΑ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΛΥΣΑΝΔΡΟΣ ΜΥΓΙΑΚΗΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ

Μεταμοσχευτικά θανατοκριτήρια και εικαζόμενη συναίνεση - Ελευθεροτυπία, Σάββατο 2 Απριλίου 2011

Του ΔΗΜΗΤΡΗ Κ. ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ

Δεν θα μπορούσε να γίνει κι αλλιώς. Αφού οι Ελληνες κατηγορήθηκαν ως τεμπέληδες, διεφθαρμένοι, κλέφτες-φοροκλέφτες, μιζαδόροι και μύρια όσα άλλα, ας ανακαλυφθεί πλέον και το τελικόν θαύμα: η «εικαζόμενη συναίνεση». Και μάλιστα εικαζόμενη συναίνεση επί δωρεάς (εικαζόμενης;) ανθρωπίνων οργάνων. Αλλ' όμως μην πτοείσθε!

 Τούτο γίνεται με σκοπό την εξασφάλιση προτύπων ποιότητας και ασφάλειας των ανθρωπίνων οργάνων, εφ' εξής οργάνων, παρέλκει το «ανθρωπίνων» - σύμφωνα με το προσχέδιο νόμου για τις μεταμοσχεύσεις. Οφείλομεν από τούδε -ως εκ τούτου- να προσέχωμεν τα κείμενα των νόμων διότι ενδέχεται να υποκρύπτουν μια «εικαζόμενη συναίνεση»!

Για να μη σε μεταμοσχεύσουν διαμελίζοντάς σε καθώς πνέεις τα λοίσθια και το αίμα κινείται ακόμη στις φλέβες σου και για να μη θεωρήσει το κράτος ότι άλλα πρέσβευες, οφείλεις, όταν είσαι στα συγκαλά σου, να στείλεις μια επιστολή-δήλωση στον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων, ότι δεν επιθυμείς «μετά την επέλευση του θανάτου, όπως αυτή καθορίζεται με βάση τα ευρέως αποδεκτά και σύγχρονα δεδομένα της επιστήμης», να σε τεμαχίσουν για να πάρουν τα όργανά σου. Τεκμαίρεται ότι, αν δεν το δηλώσεις, δεν είσαι ιδιοκτήτης του σώματός σου! Υπεισέρχεται στην ιδιοκτησία σου αυτή το κράτος. Και μην ξεχάσεις ότι οφείλεις να θεωρήσεις το γνήσιο της υπογραφής σου! Γιατί αλλιώς δεν «πιάνεται»!

Οπως έχει λεχθεί, «η γλώσσα δεν είναι παρά μία από τις εικόνες» του κόσμου. Είναι απαραίτητη λοιπόν η με αυτόν τον τρόπο γραφειοκρατική προσπάθεια υφαρπαγής της συναίνεσης μιας αγαπητικής πράξης όπως η δωρεά οργάνων; Ή μήπως ο άνθρωπος είναι τελικά απλώς πράγμα; Στις μέρες μας, καθώς λέει το προσχέδιο νόμου, αρμόδιο για τον καθορισμό του κριτηρίου επέλευσης του θανάτου είναι το Κεντρικό Συμβούλιο Υγείας (ΚΕΣΥ). Το dubito του Καρτέσιου δεν υπάρχει πια. Η αμφιβολία της επιστήμης αντικαθίσταται από θέσφατα-κανονικότητες που σε κάθε στιγμή έχουν απολυτότητα. Οπως, π.χ., στην Ιαπωνία, όπου η ναρκισσιστική ψευδαίσθηση μιας αυθεντίας συγχρωτισμένης με την κρατική εξουσία δημιουργεί μια καταστροφή.

ΟΧένρικ Πάουλιτς, από την Οργάνωση Διεθνών Φυσικών για την Αποτροπή του Πυρηνικού Πολέμου, μετά το ατύχημα της Ιαπωνίας είπε: «Οι κυβερνήσεις δεν έχουν μιλήσει με ειλικρίνεια για τα επίπεδα ασφαλείας του τομέα της πυρηνικής ενέργειας». Μήπως δεν έχουν μιλήσει με ειλικρίνεια και για άλλα θέματα; Χρήσιμο θα είναι πάντως σύντομα να δούμε το θανατοκριτήριο από τους θανατοκριτηριοκατασκευαστές. Και, βέβαια, από τούδε και στο εξής πρέπει να προσέχουμε ιδιαιτέρως διότι στην Ελλάδα, όπου υπάρχει ένα άρτια οργανωμένο σύστημα υγείας το οποίο ουδέποτε χρηματίζεται και έχουν και ο πλούσιος και ο φτωχός εξίσου εξαιρετική περίθαλψη, κρεμόμαστε από την απόφαση του θεράποντος ιατρού.

Ας έχουμε και ένα-δύο φακελάκια στην τσέπη μη τυχόν και γίνει καμιά στραβή, δηλαδή έχει την ανάγκη της καρδούλας μας κανένας ευαίσθητος εκατομμυριούχος και ο ιατρός εμφανισθεί επιλήσμων και μας εικαζοσυναινέσει.

Διότι, μόλις ο θεράπων ιατρός διαγνώσει, ως άλλος αλάνθαστος κριτής, νέκρωση του εγκεφαλικού στελέχους και εφ' όσον η λειτουργία ορισμένων οργάνων διατηρείται με τεχνητά μέσα (π.χ. αναπνευστήρας, όργανα υποστήριξης νεφρών), υποχρεούται, από κοινού με έναν αναισθησιολόγο και ένα νευρολόγο ή νευροχειρουργό, στη σύνταξη πιστοποιητικού θανάτου. Ελα όμως που το σχέδιο νόμου λέει και τα εξής: «Μόνο αν πρόκειται να γίνει μεταμόσχευση συνεχίζεται η τεχνητή υποστήριξη του θανόντος προσώπου». Δηλαδή αν και θανών υποστηρίζεται με τεχνητά μέσα. Μήπως ο νεκρός δεν είναι και τόσο νεκρός αλλά, φευ!, νεκροζώντανος; Μήπως εδώ έχουν δίκιο ορισμένοι που ισχυρίζονται ότι ο λεγόμενος εγκεφαλικός θάνατος είναι πλήρως συγκεχυμένη έννοια και νομική κατασκευή; Η συζήτηση αυτή πρέπει να γίνει πλέον ευρύτατα. Εξάλλου το προβλέπει το προσχέδιο νόμου.

Στην Ελλάδα, βεβαίως, δεν υπάρχουν καρτελάκια που να γράφουν σε τσιπάκι την κατάσταση της υγείας σου -ακόμη-, ούτε ομάδες του υποκόσμου να σε ψάχνουν ως ανταλλακτικό, να σου κάνουν μια μεταμοσχευσούλα αναγκαία σε κάποιον «σπουδαίο», χρησιμοποιώντας την εικαζόμενη συναίνεση. Η εικαζόμενη συναίνεση είναι ο προβληματικός όρος. Οχι τόσο επειδή εάν κάποιος είναι πράγματι ετοιμοθάνατος δεν υπάρχει λόγος να μη δώσει τα όργανά του για να σώσει μια ζωή, όσο γιατί προσπαθούν να υφαρπάξουν τη βούλησή του. Γιατί χρησιμοποιείται η εικαζόμενη συναίνεση για να υπεισέλθει το κράτος ως ιδιοκτήτης του σώματός μας. Γιατί το ανθρώπινο σώμα επιχειρείται ιδεοληπτικά να παρουσιασθεί ως ιδιοκτησία του κράτους, όπως αυτό εικάζει.

Το κατά τον Πόλον σημείον (Αλληγορία). Η θέσις του Ολύμπου – ΑΝΤΩΝΙΟΣ Φ. ΧΑΛΑΣ

Μια από τας όχι ασημάντους στρεβλάς αντιλήψεις με τας οποίας τρέφεται η πεπαιδευμένη Ανθρωπότης παιδιόθεν είναι η περί τον Όλυμπον και την θέσιν αυτού εσφαλμένη διδασκαλία.

Η σπουδαιότης της εν προκειμένω αληθείας καταφαίνεται εκ της σκέψεως ότι το πάνσεπτον εκείνο όρος φαίνεται εκ της σκέψεως ότι το πάνσεπτον εκείνο όρος ήτο η Ακρόπολις της Λατρείας των Προγόνων μας επί μακροτάτους αιώνας.

Εκείθεν δε έλκει και την επίκλησιν Ολύμπιος ο ύπατος των θεών.

Η γονιμωτάτη βάσις της Παγκοσμίου Φιλολογίς – Οδύσσει και Ιλιάς – εάν ευρίσκωνται εις το ύψος εκείνο, εις το οποίο κανέν των μεταγενεστέρων συγγραμμάτων έφθασε, τούτο οφείλεται εις το γεγονός ότι ο θείος ποιητής αναβιβάζει τον αναγνώστην μέχρι της κατοικίας των θεών, την οποίαν με τόσην αγάπην και υπομονήν εζήτησε να εξερευνήσει.

Όπως οι ναυτιλόμενοι ως ασφαλή των οδηγόν λαμβάνουσι τον Πολικόν Αστέρα και παρά το τρικυμιώδες και ασταθές του πελάγους του εις έκαστον βήμα χαίνοντος τάφους και βάραθρα ανοίγοντος, σώοι φθάνουσιν εις λιμενα σωτηρίας, ούτω και ημείς μονην ελπίδα διαφυγής από τους απείρους του βίου κινδύνους, από τους μελισταγείς φαινομενικώς της ηδονής λειμώνας, από τον απαίσιον της Αγνοίας, Απάτης και Σκότους Λαβύρινθον, από τας όχθας της Λήθης προς τον γηραιόν εκείνον Όλυμπον τα βλέμματα πρέπει να στρέψωμεν, τον οποίον με τόσην δύναμιν μας απεκάλυψεν (ή μάλλον του οποίου την παράδοσιν διέσωσεν) ο πάντα σοφός ποιητής.

Δυστυχώς όμως ως προς την θέσιν, σημασίαν και ποιόν αυτού παιδιόθεν μας εξηπάτησαν οι διδάσκαλοι μας, η δ' επιτεθείσα κατά την εφηβικήν και ανδρικήν μας ηλικίαν σοφία, επηυξησε την σύγχυσιν και ζάλην.

Απλούς εντοσούτω συλλογισμός θα ήρκει όπως γεννήσει την αμφιβολίαν εν τη ψυχή μας: πως είναι δυνατόν η ανωτάτη, η του Πατρός Οικία να ευρίσκηται εντός της υλικής, αισθητής, εις αιωνίαν κίνησιν, αλλαγήν και αστάθειαν διατελούσης αυτής γηίνης ατμοσφαίρας;

Ζήσαντες και ανατραφέντες εις γηΐνους ορίζοντας, γήινον ηθέλησαν και τον Όλυμπον!

Αλλά οι εν τοιούτω ορίζοντι περιστρεφόμενοι ουδέποτε γνωρίζουν την έννοιαν της λέξεως Γαλήνη, ο δε Νους και διαλογισμός των είναι κατ' ανάγκην εις την σύγχυσιν, αιωνίαν ταραχήν και αστάθειαν, τα οποία είναι ο ανώτατος Νόμος του υλικού εκείνου περιβάλλοντος εις το οποίον ευρίσκονται.

Την θέσιν και ποιόν του Ολύμπου μας αποκαλύπτει εντούτοις ο Όμηρος εις τους ακολούθους τους στίχους, τους μάλλον περισπουδάστους ίσως εξ όλης του της ποιήσεως:

διότι οι στίχοι αυτοί μας δίδουν την μορφήν του Αγαθού,

την ετυμολογίαν της λέξεως Επιστήμη:

“Η μεν' αρ' ως ειπούσ' απέβη γλαυκώπις Αθήνη Ουλυμπόνδ, όθι φασί θεών έδος ασφαλές αεί έμμεναι. Ούτ' ανέμουσι τινάσσεται ούτε πότ' όμβρω δεύεται, ούτε χιών επιπίλναται, αλλά μάλ' αίθρη πέπταται ανέφελος, λευκή δ' επιδέδρομεν αίγλη. τω ένι τέρπονται μάκαρες θεοί ήματα πάντα”.

Δεν πρόκειται περί οριζόντων κατά ταύτα γνωστών, εν αιωνία ασταθεία και μεταβολή διατελούντων, αλλά περί έδους ασφαλούς αιεί!

Εκεί δεν υπάρχει τρικυμία – αποτέλεσμα ροής και κινήσεως – ούτε σεισμοί, ούτε τινάσσεται ο Όλυμπος υπό ανέμων.

Η απόλυτος τουναντίον ηρεμία και γαλήνη βασιλεύει.

Δεν περιβρέχεται υπό της βροχής ο Όλυμπος, ουδέ επιπάσσεται υπό της χιόνος, αλλ' απαστράπτει από αίγλην και αίθρην ανέφελον (Φως).

Τα “πάντα ρει” και “παντός χρήματος μέτρον άνθρωπος” εκεί δεν εισχωρούσι.

Και πολύ απέχει ο νόμος της Εξελίξεως να εγείρει επεξηγηματικάς και εκεί απαιτήσεις!

Μόνον τυφλός θα ηδύνατο, γνωρίζων τους βαθύνοας εκείνους στίχους του Ομήρου να συγχύσει τον επί Γης Όλυμπον, τον πάσιν ανέμοισι τινασσόμενον, τον αιωνίως υπό βροχής δερόμενον, τον υπό νεφελών και χιόνος καλυπτόμενον, με τον αιθέριον εκείνον Όλυμπον, τον οποίον μόνον η παράδοσις έχει προσατενίσει!

Αλλά ο όχλος – καθ' Ηράκλειτον – δεν δίδει προσοχήν εις όσα συναντά ούτε καν τα παρατηρεί, ακόμη και όταν επισύρει τις επ' αυτών την προσοχήν του, αν και φαντάζεται ότι το πράττει.

Άξιον, ομοίως, παρατηρήσεως είναι ότι ο Όμηρος περί της Αθηνάς, της θεάς της Σοφίας συχνότατα τον λόγον ποιούμενος, παρουσιάζει αυτήν από της τοιαύτης γαλήνης εξορμώσαν ή επανερχομένην.

Και ταύτα μεν σχετικώς προς το ποιόν του Ολύμπου.

Ας προσπαθήσωμεν τώρα ν' ανεύρωμεν την θέσιν αυτού, λαμβάνοντες εκείνο ως οδηγόν.

Ενώ τα πάντα περιστρέφονται και μεταλλάσσουν, υπάρχει όντως έν σημείον, το οποίον διαφεύγει τον γενικόν σάλον και χαίρει της αιωνίας ασφαλείας περί της οποίας ο Όμηρος ανωτέρω κάμνει λόγον: πρόκειται όμως περί σημείου και όχι περί του Πολικού Αστέρος.

Ούτος είναι αισθητός δια του οφθαλμού: το Σημείον εκείνο το νοητόν υπό του όμματος της ψυχής.

Μόνον το σημείον εκείνο, του οποίου ουδέν μέρος υπάρχει, παραμένει ακίνητον από όλην την ορατήν κτήσιν, ενώ τουναντίον αύτη ευρίσκεται εις αιωνίαν περιφοράν, ροήν και μεταβολήν.

Πράγματι δε και κατά τον Ίππαρχον επί του πόλου ουδέ εις Αστήρ κείται, “αλλά κενός εστι τόπος, ω παράκεινται τρεις Αστέρες, μεθ' ων το Σημείον το κατά τον Πόλον, τετράγωνον έγγιστα σχήμα περιέχει, καθάπερ και Πυθέας φησίν ο Μασσαλιώτης”.

Αλλά και ο Πρόκλος εις το πρώτον βιβλίον των Ευκλείδου Στοιχείων λέγει:

“Ότι δε δεν πρέπει να νομίζει κανείς ότι υφίστανται τα τοιαύτα πέρατα, εννοώ των σωμάτων, συμφώνως προς ελαφράν και μη σοβαράν σκέψιν, ως υπέβαλον οι από της Στοάς φιλόσοφοι, αλλά τουναντίον ότι υπάρχουσιν εν τοις ούσιν φύσεις τοιαύται και ότι προΐστανται τούτων λόγοι δημιουργικοί, θα ηδυνάμεθα να αναμνησθώμεν αποβλέποντες εις τον όλον κόσμον και εις τας εν αυτώ περιφοράς και τα κέντρα των περιφορών και τους δι' όλων αυτών διερχομένους άξονας.

Διότι και τα κέντρα έχουσι συνεκτικήν των σφαιρών ενέργειαν, άρχοντα και ενώνοντα τας διαστάσεις αυτών και σφίγγοντα τας εν αυταίς δυνάμεις και συνερείδοντα προς εαυτά, και οι άξονες συνελίσσουσιν αυτάς και περιάγουσιν, ενώ αυτοί είναι μονίμως ηδρασμένοι και περί εαυτούς ανακυκλούσιν.

Όσον δ' αφορά τους πόλους των σφαιρών, ούτοι και αυτούς τους άξονας τερματίζουσι και αφού από αυτούς συντελούνται αι όλαι περιφοραί εναργέστατα δηλούσιν, ότι τα Σημεία έχουσι δημιουργικάς και συνεκτικάς δυνάμεις και τελειωτικάς πάντων των διεστώτων, χορηγούς δε της ενώσεως και της απαύστου κινήσεως.

Ένεκα τούτου δε και ο Πλάτων λέγει, ότι η υπόστασις αυτών είναι αδαμαντίνη, θέλων να υποδείξει το άτρεπτον και διαιωνίζων και μόνιμον και το ωσαύτωνς έχον της ουσίας αυτών”.

Λέγει δ' επιπροσθέτως ότι όλος ο Άτρακος περί τα σημεία εκείνα κινείται.

“άλλοι δε απορρητότεροι λόγοι και τον δημιουργόν λέγουσιν ότι εφίσταται (εξ ου το επί-ίσταμαι-επίσταμαι, επιστήμη) τω Κόσμω εις τους Πόλους, εποχούμενος και δι' έρωτος θείου το παν επιστρέφον προς εαυτόν.

Οι δε Πυθαγόρειοι τον μέν πόλον “σφραγίδα της Ρέας” είχον την αξίωσην ν' αποκαλώσι, διότι η ζωογόνος αύτη θεότης αποστέλλει δια τούτου άρρητον και δραστήριον δύναμιν εις το παν, το δε κέντρον, “Ζανός Φυλακήν” διότι ο Ζευς θέσας εντός δημιουργικήν φρουράν περί το μέσον του Κόσμου αυτήν σταθερώς ήδρασεν”.

Και εκεί ακριβώς επί του πόλου ο μελετητής των Ουρανίων Ατλάντων, βλέπει τρόπον τινά ερειδόμενον τον αριστερόν πόδα ανδρός, ηγεμονικήν έχοντος πρόσοψιν, “κρατούντος σκήπτρον και επί κεφαλής φέροντος διάδημα”.

Η μυστηριώδης εκείνη οπτασία, η από αμνημονεύτων χρόνων εκεί παραμένουσα, είναι ο υπαινιττόμενος του κόσμου δημιουργός, ο μυθολογούμενος Κηφεύς, του οποίου ο Ίππαρχος με τόσην επιμέλειαν κατεμέτρησε την θέσιν.

Εκ της αποκοπής ταύτης του Πρόκλου διαβλέπει τις την σημασίαν, την οποίαν πρέπει να επιθέτει ο μελετητής εις τα κέντρα και τους πόλους.

Εντεύθεν εξηγείται η μέριμνα, την οποίαν επεδείξαμεν ζητούντες να εύρωμεν το κέντρον και τους άξονας του Ελληνικού Αλφαβήτου, αναζήτησις η οποία μας οδήγησεν εις την ανακάλυψιν του εν αυτώ διαλανθάνοντος Μυστηρίου.

Το εν τω Ελληνικώ Αλφαβήτω υπολανθάνον Μυστήριον είναι αδιασπάστως συνδεδεμένον τόσον με την Αρχαίαν Φιλολογίαν από Ομήρου και προ αυτού όσον και με την Ελληνικήν Θρησκείαν, επιπροσθέτως δε με τας υπάτας του Σύμπαντος αντιλήψεις.

Είναι η κλεις όλων των προβλημάτων της Αρχαίας Φιλοσοφίας και Θεολογίας.

Περισπούδαστα έργα, όπως ο Κρατύλος και ο Θεαίτητος, έμενον ακατάληπτα μέχρι της αποκαλύψεως των Μυστηρίων, των εν αυτώ υποκρυπτομένων.

Αλλά τα έργα του Πλάτωνος στρέφονται περί την κατανόησιν της λέξεως Επιστήμη, επί του βωμού της οποίας αφιέρωσεν όλην του την ζωήν ο μέγας εκείνος των Αιώνων διδάσκαλος.

Περί την αυτήν λέξιν νομίζει ότι περιστρέφεται ο 19ος και ο 20ος αιών, οι κατ' εξοχήν της Ψευδο-Επιστήμης και Σοφιστείας αντιπρόσωποι.

Είθε το έργον αυτό

να στρέψει την προσοχήν του αναγνώστου

από την Ψευδο-Παιδείαν

προς την οδόν την άγουσαν

εις τον καθαρμόν της Ψυχής

και επίτευξιν της Αληθείας.

ΑΝΤΩΝΙΟΣ Φ. ΧΑΛΑΣ

Η ΑΠΟΚΡΥΦΟΣ ΔΙΑΤΑΞΙΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΑΛΦΑΒΗΤΟΥ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ