Ταιθ – Ι. - Η ΜΥΗΣΙΣ - ΕΛΙΦΑΣ ΛΕΥΙ

Ο Ερημίτης. – JESOEL. - BONUM. -

Η λυχνία, η χλαμύς και η ράβδος του μάγου. - Προφητεία και διαίσθησις. - Ασφάλεια και σταθερότης του μεμυημένου εν μέσω κινδύνων. - Ενάσκησις της μαγικής δυνάμεως. -

Μεμυημένος είναι εκείνος όστις κατέχει την λυχνίαν του Τρισμεγίστου, την χλαμύδα του Απολλωνίου και την ράβδον των πατριαρχών.

Η λυχνία του Τρισμεγίστου, είναι η λογική φωτιζομένη υπό της Επιστήμης, η χλαμύς του Απολλωνίου είναι η πλήρης και απόλυτος κυριαρχία του εαυτού μας, ήτις απομονώνει τον σοφόν από των ενστικτωδών ρευμάτων, η δε ράβδος των πατριαρχών, συμβολίζει την υποστήριξιν των αιωνίων και αποκρύφων δυνάμεων της φύσεως.

Η λυχνία του Τρισμεγίστου, φωτίζει το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον, καταδεικνύει άνευ πέπλου την εσωτέραν συνείδησιν των ανθρώπων. Η λυχνία λάμπει δια τριπλής φλογός, η χλαμύς διαπλούται εις τρία, και η ράβδος διαμοιράζεται εις τρία τεμάχια.

Ο αριθμός εννέα, απεικονίζει τας θείας ανακλάσεις: εκφράζει την θείαν ιδέαν εν όλη αυτής τη αφηρημένη εννοία, αλλ' εκφαζει ωσαύτως και την πολυτέλειαν εν τη πίστει και συνεπώς την δεισιδαιμονίαν και την ειδωλολατρείαν.

Δια τούτο ο ερμής εχαρακτήρηασε τον αριθμόν τούτον ως αναγόμενον εις την μύησιν, διότι ο μεμυημένος είναι κυρίαρχος της δεισιδιαμονίας και μόνος αυτός δύναται να βαδίση εν τη σκοτία στηριζόμενος επί της ράβδου του, περιβεβλημένος την χλαμύδαν του και φωτιζόμενος δια της λυχνίας του.

Η λογική εδόθη εις όλους τους ανθρώπους, αλλ' όλοι δεν γνωρίζουν να κάμουν χρήσιν αυτής, είναι ολόκληρος επιστήμη την οποίαν δέον να εκμάθη τις. Η ελευθερία είναι δώρον δι' όλους, αλλ' όλοι δεν είναι ελεύθεροι, είναι δικαίωμα το οποίον πρέπει να αποκτήσωσι. Η δύναμις προσφέρεται εις όλους, αλλ' όλοι δεν γνωρίζουν να βασίσωσιν επ' αυτής τας ενεργείας των, είναι μια ικανότης της οποίας δέον να καταστώσι κύριοι.

Εις ουδέν αποτέλεσμα φθάνωμεν εάν δεν καταβάλωμεν προσπαθείας πλείονας της μιας. Πεπρωμένον του ανθρώπου είναι να πλουτίζη εξ εκείνου το οποίον δια του κόπου του κερδίζει. Να αποκτά είτα την δόξαν και την χαράν να διαμοιράζη.

Η μαγιακή επιστήμη εκαλείτο άλλοτε ιερατική τέχνη και βασιλική τέχνη, διότι η μύησις προσέδιδεν εις τον σοφόν το μέσον δια να ηγεμονεύη επί των ψυχών και των θελήσεων.

Η μαντική είναι ωσαύτως εν των προνομίων του μύστου, αποτελεί δε την γνώσιν των αποτελεσμάτων εκ των αιτίων και την επιστήμην της εφαρμογής του παγκοσμίου δόγματος της αναλογίας.

Αι ανθρώπιναι πράξεις δεν καταγράφονται μόνον εν τω αστρικώ φωτί, αλλ' αφήνουσι επίσης τα ίχνη των επί του προσώπου, μεταβάλλουσι την στάσιν και το βάδισμα, τον ήχον της φωνής και το βλέμμα. Εκαστος λοιπόν άνθρωπος φέρει μεθ' εαυτού την ιστορίαν του, ευκόλως αναγνώσιμον δια τον μεμυημένον. Αλλά το μέλλον δεν είναι παρά συνέπεια και αποτέλεσμα του παρελθόντος, αι δε απροσδόκητοι περιστάσεις κατ' ουδέν μεταβάλλουσι τα αναμενόμενα αποτελέσματα.

Είναι δυνατόν επομένως να προείπη τις το μέλλον ενός ανθρώπου. Δύναται να κρίνη περί ολοκλήρου βίου, εκ μιας απλής κινήσεως, μία δε μόνη αδεξιότης προλέγει σειράν ολόκληρον ατυχημάτων. Ο Καίσαρ εδολοφονήθη διότι εκοκκίνιζε επειδή ήτο φαλακρός, ο Ναπολέων απέθανεν εις την Αγ. Ελένην διότι ηγάπα την ποίησιν του OSSIAN, ο Λουδοβίκος – Φίλιππος έχασε τον θρόνον διότι έφερε μιαν ομβρέλλαν! Ταύτα είναι παράδοξα δια τον πολύν κόσμον, ο οποίος δεν αντιλαμβάνεται τας αποκρύφους σχέσεις των πραγμάτων, αλλ' είναι λογικώτατα δια τον μεμυημένον, όστις τα πάντα αντιλαμβάνεται και επ' ουδενός εκπλήσσεται.

Η μύησις προασπίζει τον άνθρωπον από τα σφαλερά φώτα της μυστικοπαθείας, δίδει εις την ανθρωπίνην λογίκήν την σχετικήν τάυτης αξίαν και την ατίστοιχον δόσιν αλάθητου, ανάγουσα αυτήν εις την υπερτάτην λογικήν δια της αλύσσου της αναλογίας.

Ο μεμυημένος λοιπόν δεν κατέχεται ούτε από ματαίας ελπίδας, ούτε από φόβους παραλόγους, διότι δεν πιστεύει εις τα παράλογα πράγματα, γνωρει το τι δύναται και ουδέν τω στοιχίζει να τολμήση. Ενεκα τούτου δι' αυτόν τολμάν ισοδυναμεί τω δύνασθαι.

Ιδού λοιπόν μια νέα εξήγησις των χαρακτηριστικών αντικειμένων του μεμυημένου: η λυχνία του παριστά την γνώσιν, η χλαμύς ήτις τον περιβάλλει συμβολίζει την εχεμύθειαν, η δε ράβδος του είναι έμβλημα της δυνάμεως και της τόλμης του. Γνωρίζει, τολμά και σιγά! Γνωρίζει τα απόρρητα του μέλλοντος, τολμά εν τω παρόντι και σιγά επί του παρελθόντος. Γιγνώσκει τας αδυναμίας της ανθρωπίνης καρδίας, τολμά να τας χρησιμοποιήση δια το έργον του και σιωπά επί των διαλογισμών του.

Γνωρίζει την γλώσσαν όλων των συμβολισμών και των θρησκειών, τολμά να τας εφαρμόση ή να απέχη αυτών άνευ υποκρισίας και ασεβείας και σιγά επί του ενιαίου δόγματος της υψηλής μυήσεως.

Γιγνώσκει την ύπαρξιν και την φύσιν του Μεγάλου μαγικού Παράγοντος, τολμά να επιτελέση τα έργα εκείνα και να προφέρη τας λέξεις αίτινες τον καθυποτάσσουν εις την ανθρωπίνην θέλησιν και σιγά επί των μυστηρίων του μεγάλου Απορρήτου.

Κατά ταύτα δυνάμεθα να τον ίδωμεν συχνάκις τεθλιμμένον, ουδέποτε όμως απογοητευμένον ή αποκαρδιωμένον, συχνάκις πτωχόν ουδέποτε όμως άθλιον, συχνάκις δοκιμαζόμενον, ουδέποτε όμως ανακοπτώμενον εν τη πορεία του ή δαμαζόμενον. Αναμιμνήσκεται της χηρείας και του θανάτου του Ορφέως, της εξορίας και του θανάτου του Μωυσέως, του μαρτυρίου των προφήτών, των δοκιμασιών του Απολλωνίου, του σταυρού του Σωτήρος, γωνρίζει με ποίαν εγκατάλειψιν απέθανε ο Αγρίππας, του οποίου ακόμη η μνήμη βεβηλούται, γνωρίζει εις ποίας ταλαιπωρίας υπέκυψεν ο Παράκελσος και το τι υπέφερεν ο Ραϋμονδος Λούλος μέχρις ότου φθάση εις τον αιματηρόν του θάνατον. Αναμιμνήσκεται τον Σβέτεμποργκ προσποιουμένου τον παράφρονα ή και τον χάνοντα πραγματικώς την λογικήν του ινα τω συγχωρηθή η επιστήμη του, του Σαιν-Μαρτέν, όστις έζησεν ολόκληρον την ζωήν του κρυπτόμενος, του Καλλιόστρο, όστις απέθανεν εγκαταλελειμμένος εις τα υπόγεια της Ιεράς Εξετάσεως, του Καζώτ όστις ανήλθεν επί της λαιμητόμου. Διάδοχος λοιπόν τόσων θαυμάτων, δεν παύει μεν να τολμά, αλλ' αντιλαμβάνεται κάλλιον την ανάγκην του σιγάν.

Ας μιμηθώμεν το παραδειγμά του και ας μανθάνωμεν υπομονητικώς: όταν δε γνωρίσωμεν, ας τολμώμεν αλλά και ας σιγώμεν.-

ΕΛΙΦΑΣ ΛΕΥΙ

ΔΟΓΜΑ ΤΗΣ ΥΨΗΛΗΣ ΜΑΓΕΙΑΣ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Π. ΓΡΑΒΙΓΓΕΡ

ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΣΦΙΓΓΟΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΜΕΛΗ

Ο Αριθμός του Πυθαγόρα – H. P. Blavatsky

Η σύγχρονη επιστήμη αναγνωρίζει πως όλοι οι ανώτεροι νόμοι της φύσης παίρνουν τη μορφή ποσοστιαίων αναλύσεων. Κάτι τέτοιο ίσως αντιπροσωπεύει μια πιο ολοκληρωμένη επεξεργασία ή ακριβέστερη επιβεβαίωση του πυθαγόρειου δόγματος. Θεωρούσαν πως οι αριθμοί είναι τα καλύτερα σύμβολα των νόμων της αρμονίας που διέπουν τον κόσμο. Γνωρίζουμε επίσης από τη χημεία πως τα άτομα και οι νόμοι των ενώσεών τους καθορίζονται από τους αριθμούς. Οπως το διατύπωσε ο Γ. Αρτσερ Μπάτλερ (w. Archer Butler): «Ο κόσμος σε όλους τους τομείς είναι μια ζωντανή αριθμητική στην ανάπτυξή του, μια πραγματοποιημένη γεωμετρια στη γαλήνη του».

Το κλειδί των πυθαγορείων δοξασιών είναι ο γενικός κώδικας της ενότητας στην πολλαπλλότητα, το ένα που εξελίσσει και διέπει τα πολλά. Αυτό με λίγα λόγια είναι το αρχαίο δόγμα της εκπόρευσης. Ακόμη και ο Απόστολος Παύλος το δέχθηκε ως αληθινό. «Εξ αυτού, και δι’ αυτού και εις αυτόν τα πάντα». Από αυτόν και μέσω αυτού και σε αυτόν βρίσκονται τα πάντα. Κάτι τέτοιο, όπως φαίνεται και πιο κάτω, είναι καθαρός Ινδουισμός και Μπραχμανισμός:

«Οταν η διάλυση (Πραλάγια) φθάσει στα όριά της, το μεγάλο Πλάσμα (Πάρα – Ατμα ή Παρα – Πουρούσα) ο κύριος που υπάρχει μέσω του εαυτού του, από τον οποίο και μέσω του οποίου καθετί υπήρξε, υπάρχει και θα υπάρχει... αποφάσισε να εκπορεύσει από την ουσία του τα διάφορα πλάσματα». (Μανάβα-Ντάρμα-Σάστρα, βιβλίο Ι, σλοκα 6 και 7).

Ενας τρόπος να εκφραστεί τούτη η ιδέα είναι η μυστική Δεκάδα 1+2+3+4=10. Το Ενα είναι Θεός, το Δύο ύλη. Το Τρία που συνδύάζει τη Μονάδα και την Δυάδα και συμμετέεχει στη φύση των δύο είναι ο φαινομενικός κόσμος. Η Τετράδα ή μορφή τελειότητας εκφράζει την κενότητα των πάντων. Τέλος η Δεκάδα ή άθροισμα των πάντων εμπεριέχει ολόκληρο τον κόσμο. Το σύμπαν είναι ο συνδυασμός χιλίων στοιχείων και όμως εκφράζει ένα μοναδικό πνεύμα – ένα χάος για τις αισθήσεις, ένα σύμπαν για τη λογική.

Το σύνολο αυτού του συνδυασμού της προόδου των αριθμών στην ιδέα της δημιουργίας είναι ινδουιστικό. Το Ον που υπάρχει μέσω του εαυτού του, Σβαϊαμπού ή Σβαϊαμπούβα όπως ονομάζεται από κάποιους, είναι ένα. Εκπορεύει μέσω του εαυτού του τη δημιουργική ικανότητα, το Μπράχμα ή Πουρούσα, (το θείο αρσενικό). Το ένα γίνεται Δύο. Από αυτή τη Δυάδα, η ένωση της καθαρής διανοητικής αρχής με την αρχή της ύλης, εξελίσσεται μια Τρίτη, ο Βιράνντζ, ο φαινομενικός κόσμος. Από τούτη την αόρατη και ακατανόητη τριάδα, την μπραχμανική Τριμούρτι, εξελίσσεται η δεύτερη τριάδα που συμβολίζει τις τρεις ικανότητες – δημιουργική, συντηρητική και μεταμορφωτική. Αντιπροσωπεύονται από τον Μπράχμα, τον Σίβα και τον Βισνού, αλλά παντού και πάντα ενσωματώνονται σε ένα. Η Ενότητα, ο Μπράχμα ή Τριντάντι όπως τον αποκαλούν οι Βέδες, είναι ο τριπλά εκδηλωμένος θεός που έδωσε ύπαρξη στο συμβολικό Αούμ ή συγκεκομμένη τριμούρτι. Μόνο μέσω αυτής της τριάδας που επιδρά και γίνεται διαρκώς αντιληπτή από όλες τις αισθήσεις μας, μπορεί να εκδηλωθεί στον κόσμο των θνητών η αόρατη και άγνωστη Μονάδα. Οταν γίνεται Σαρίρα, ή εκείνη που ενδύεται ορατή μορφή, εμπεριέχει όλες τις αρχές της ύλης, όλους τους σπόρους της ζωής. Είναι ο Πουρούσα, ο θεός των τριών όψεων ή τριπλής δύναμης, η ουσία της βεντικής τριάδας. «Ας γνωρίζουν οι μπραχμανιστές την ιερή συλλαβή (Αούμ), τις τρεις λέξεις της Σαβίτρι και ας διαβάζουν καθημερινά τις Βέντα» (Μανού, βιβλίο IV, σλοκα 125).

«Μετά τη δημιουργία του σύμπαντος Αυτός που η δύναμή του είναι ασύλληπτη εξαφανίστηκε πάλι, απορροφήθηκε στην Υπέρτατη Ψυχή... Αποσυρμένη στο πρωτόγονο σκότος η μεγάλη Ψυχή παραμένει μέσα στο άγνωστο και στερείται κάθε μορφής...»

«Επανενώνοντας τις λεπτές στοιχειώδεις αρχές, εισέρχεται είτε σε φυτικούς είτε σε ζωικούς σπόρους παίρνοντας νέες μορφές».

«Με αυτόν τον τρόπο της εναλλασσόμενης αφύπνισης και ανάπαυσης, το Αμετακίνητο Ον παρέχει αιώνια τη ζωή και το θάνατο σε όλα τα πλάσματα που υπάρχουν, δραστήρια και αδρανή» (Μανού, βιβλιο Ι, σλόκα 5, κ.α.)

Οποιος μελέτησε τον Πυθαγόρα και τις θεωρίες του για τη Μονάδα, η οποία, αφού εκπόρευσε τη Δυάδα αποσύρεται στη σιωπή και το σκοτάδι και έτσι δημιουργέι την Τριάδα, μπορεί να καταλάβει από που προήλθε η φιλοσοφία του μεγάλου σάμιου σοφού και μετά απο αυτόν του Σωκράτη και του Πλάτωνα.

H. P. BLAVATSKY

ΙΣΙΣ ΑΠΟΚΑΛΥΜΜΕΝΗ

ΤΟΜΟΣ Α ΒΙΒΛΙΟ 1

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΙΑΦΑΡΙΚΑΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ

ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΣΟΥΝ ΤΖΟΥ

Ο Σουν Τζου γεννήθηκε στο Τσι και μέσω του βιβλίου του για την τέχνη του πολέμου εξασφάλισε μια ακρόαση από τον Χο Λου, βασιλιά του Βου.

Ο Χο Λου είπε: “Εχω διαβάσει και τα δεκατρία κεφάλαια του βιβλίου σου κύριε. Μπορείς να κάνεις μια μικρή δοκιμή για τον έλεγχο και την κίνηση των στρατευμάτων;”

Ο Σουν Τζου απάντησε: “Μπορώ”.

Ο Χο Λου ρώτησε: “Μπορείς να κάνεις αυτή τη δοκιμή χρησιμοποιώντας γυναίκες;”

Ο Σουν Τζου είπε: “Ναι”

Ο βασιλιάς τότε συμφώνησε και διέταξε να έρθουν απ' το παλάτι εκτόν ογδόντα ωραίες γυναίκες.

Ο Σουν Τζου τις χώρισε σε δυο ομάδες και έβαλε επικεφαλής τις δυό ευνοούμενες παλλακίδες του βασιλιά. Τους έδειξε πως να κρατούν το δόρυ. Μετά είπε: “Γνωρίζετε όλες που βρίσκεται η καρδιά, που είναι το αριστερό, που το δεξί χέρι και που η πλάτη;”

Οι γυναίκες είπαν: “Γνωρίζουμε”.

Ο Σουν Τζου είπε: “Οταν δώσω το παράγγελμα “εμπρός”, να κοιτάτε προς την πλευρά της καρδιάς. Οταν λέω “κλίνατε επ' αριστερά”, να γυρνάτε προς το αριστερό χέρι, όταν λέω “κλίνατε επί δεξιά” προς το δεξί χέρι, όταν λέω “μεταβολή”, να γυρνάτε προς την πλάτη σας.

Οι γυναίκες είπαν: “Καταλάβαμε”.

Οταν ανακοινώθηκαν αυτοί οι κανονισμοί, μοιράστηκαν όπλα στις γυναίκες. Για να γίνει σαφές ότι δεν επρόκειτο γι' αστείο, ήρθε και ο δήμιος με τα όπλα του.

Ο Σουν Τζου επανέλαβε τα παραγγέλματα τρεις φορές και τα εξήγησε πέντε φορές. Υστερα, το τύμπανο έδωσε το παράγγελμα “κλίνατε επί δεξιά”. Οι γυναίκες ξέσπασαν σε γέλια.

Ο σουν Τζου είπε: “Αν τα παραγγέλματα δεν είναι σαφή και διαταγές δεν είναι εντελώς κατανοητές, είναι φταίξιμο του διοικητή. Οταν όμως είναι ξεκάθαρες και δεν εκτελούνται σύμφωνα με το στρατιωτικό νόμο, η ευθύνη βαρύνει τους αξιωματικούς”. Τότε διέταξε ν' αποκεφαλιστούν οι επικεφαλής των δύο ομάδων.

Ο βασιλιάς του Βου, που παρακολουθούσε απ' το μπαλκόνι του, είδε ότι οι δύο αγαπημένες του παλλακίδες κινδύνευαν να εκτελεστούν. Θορυβήθηκε κι έστειλε το ακόλουθο μήνυμα: “Είμαι ικανοποιημένος από την ικανότητα του στρατηγού να χειρίζεται τα στρατεύματα. Χωρίς τις δύο μου παλλακίδες το φαγητό μου θα χάσει τη νοστιμιά του. Η επιθυμία μου είναι να μην εκτελεστούν”.

Ο Σουν Τζου αποκρίθηκε: “Ο υπηρέτης σας έχει διοριστεί από εσάς διοικητής και, όταν ο διοικητής είναι επικεφλαής του στρατού, δεν είναι υποχρεωμένος να υπακούει σε όλες τις διαταγές του ηγεμόνα”.

Μετά απ' αυτό, διέταξε την άμεση εκτέλεση των δύο γυναικών που ήταν επικεφαλής. Υστερα τοποθέτησε δύο άλλες στη θέση τους.

Το τύμπανο επανέλαβε τα παραγγέλματα και οι γυναίκες γυρνούσαν προς τα δεξιά, προς τ' αριστερά, έκαναν μεταβολή, γονάτιζαν και σηκώνονταν, εκτελώντας τα παραγγέλματα με μεγάλη ακρίβεια. Δεν τόλμησαν να προφέρουν ούτε λέξη.

Ο Σουν Τζου έστειλε αγγελιοφόρο στο βασιλιά και τον ενημέρωσε: “Τα στρατεύματα είναι πειθαρχημένα. Ο βασιλιάς μπορεί να έρθει να τα πειθεωρήσει. Μπορούν να εκτελέσουν οποιαδήποτε εντολή του ηγεμόνα, ακόμα και να πέσουν στη φωτιά ή στο νερό”.

Αλλά ο βασιλιάς απάντησε: “Ο στρατηγός μπορεί να σταματήσει την εκπαίδευση και να πάει να ξεκουραστεί. Δεν επιθυμώ να επιθεωρήσω τα στρατεύματα”.

Τότε ο Σουν Τζου είπε ήραμα: “Στον βασιλιά αρέσουν μόνο τα κούφια λόγια. Δεν μπορεί να τα μετατρέπει σε έργα”.

Ο Χο Λου κατάλαβε την αξία του Σουν Τζου και τον έκανε στρατηγό. Ο σουν Τζου νίκησε το κράτος του Τσου στη δύση και μπήκε στην πρωτεύουσα του Γινγκ. Στο βορρά έσπειρε τον τρόμο στα κράτη Τσου και Τσιν. Με τα κατορθώματά του απέκτησε μεγάλη φήμη.

Τα παραπάνω γράφτηκαν γύρω στο 100 π.Χ. Από τον Σου Μα Τσιεν και είναι σχεδόν όλα όσα γνωρίζουμε για τον συγγραφέα της “Τέχνης του Πολέμου”. Το έργο γράφτηκε κατά τη λεγόμενη “κλασική περίοδο” που κράτησε από το 551 έως το 249 π.Χ.

Ο Γιεχ Τσενγκ Τσε κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο σουν Τζου δεν υπήρξε ποτέ και ότι η “Τέχνη του Πολέμου” είναι “πιθανώς κάποια επινόηση μερικών αμφίβολων σοφιστών” της περιόδου 453 – 221π.Χ.

Ενας άλλος μελετητής υποστήριξε ότι ο Σουν Τζου δεν ήταν υπαρκτό πρόσωπο, γιατί δεν τον αναφέρουν οι σύγχρονοι συγγραφείς. Το επεισόδιο με τις παλλακίδες του βασιλιά του Βου το θεωρεί δημιούργημα της φαντασίας και όχι πραγματικό γεγονός.

Ομως η πρωτοτυπία, το συνεκτικό ύφος, η ανάπτυξη του θέματος και η ενότητα του κειμένου οδηγούν με βεβαιότητα στο συμπέρασμα ότι τα “Δεκατρία Κεφάλαια της Τέχνης του Πολέμου” δεν είναι συλλογή κειμένων, αλλά γράφτηκαν από έναν εξαίρετο συγγραφέα, που είχε μεγάλη πολεμική εμπειρία.

Η “Τέχνη του Πολέμου” επηρέασε βαθιά την κινέζικη και την ιαπωνική στρατιωτική σκέψη μέχρι τις μέρες μας. Ο Μάο Τσε Τουνγκ ήταν γνώστης του έργου και στο “Κόκκινο Βιβλίο”, σε πολλά σημεία, σχεδόν αντιγράφει τον Σουν Τζου.

ΣΟΥΝ ΤΖΟΥ

Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΔΗΜΗΤΡΗΣ Ν. ΠΑΥΛΑΚΗΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΔΥΣΣΕΑΣ

ΚΟΛΑΣΗ, Α', 32 – ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΡΧΕΣ

Απ' το λυκαυγές ως το λυκόφωτο, μια λεοπάρδαλη, στα τελευταία χρόνια του 12ου αιώνα, έβλεπε κάται μαδέρια, κάτι σιδερένια κάγκελα, γυναίκες και άνδρες που εναλλάσσονταν, ένα τοιχίο και, ίσως, ένα πέτρινο αυλάκι με ξερά φύλλα. Δεν ήξερε, δεν μπορούσε να ξέρει, πως λαχταρούσε αγάπη και αγριότητα και τη φλογερή ηδονή να σκίζεις σάρκες, και τον άνεμο να φέρνει μυρωδιές των θηραμάτων, μα κάτι μέσα της την έπνιγε και την ξεσήκωνε, και σ' ένα όνειρο της μίλησε ο Θεός: “Ζεις και θα πεθάνεις μες σ' αυτή τη φυλακή, μόνο και μόνο για να σε κοιτάξει, ορισμένες φορές, ένας άνθρωπος που ξέρω, και να μη σε ξεχάσει και να βάλει τη μορφή σου και το σύμβολό σου σ' ένα ποίημα που έχει μια συγκεκριμένη θέση στο σχέδιο του σύμπαντος. Υποφέρεις από την αιχμαλωσία, αλλά θα 'χεις δώσει στο ποίημα μια λέξη”. Ο Θεός, στο όνειρο, φώτισε τη σκαιότητα του ζώου, κι εκείνο κατάλαβε τους λόγους κι αποδέχθηκε τη μοίρα του, αλλά, όταν ξύπνησε, το μόνο που του είχε μείνει, ήταν μια θολή παραίτηση, μια γενναία αγνοια, γιατί ο μηχανισμός του κόσμου είναι υπερβολικά πολύπλοκος για την απλοϊκότητα ενός άγριου θηρίου.

Χρόνια αργότερα, ο Δάντης πέθαινε στη Ραβένα, μόνος κι αδικαίωτος σαν όλους τους ανθρώπους. Σ' ένα όνειρο, ο Θεός του αποκάλυψε τον μυστικό προορισμό της ζωής του και του έργου του. Ο δάντης κατάπληκτος, έμαθε επιτέλους ποιός ήταν και τι ήταν, και ευλόγησε για τα δεινά του. Η παράδοση αναφέρει πως, ξυπνώντας, αισθάνθηκε ότι είχε δεχτεί και είχε χάσει κάτι άπειρο, κάτι που ποτέ δε θα μπορούσε να το ξαναβρεί, ούτε να το ξαναδεί έστω και φευγαλέα, γιατί ο μηχανισμός του κόσμου είναι υπερβολικά πολύπλοκος για την απλοϊκότητα των ανθρώπων.

ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΡΧΕΣ

ΑΠΑΝΤΑ ΠΕΖΑ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ, ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ, ΣΧΟΛΙΑ: ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

Η κρέμα του Αζαζέλο - Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ

Μέσ' απ' τα κλαδιά του σφενδάμου, στο νυχτερινό ξάστερο ουρανό, ξεπρόβαλε ολόγιομο το φεγγάρι. Οι φλαμουριές κι οι ακακίες σχεδίαζαν περίπλοκα κεντίδια στον κήπο. Το τρίφυλλο παράθυρο διάπλατα ανοιγμένο, αλλά καλυμμένο με μια κουρτίνα, φωτιζόταν άπλετα απ' το ηλεκτρικό φως. Στην κρεβατοκάμαρα της Μαργαρίτας ήταν αναμμένα όλα τα φωτα, φωτίζοντας την απόλυτη αταξία που επικρατούσε στο δωμάτιο. Στο κρεβάτι ήταν απλωμένα πουκάμισα, κάλτσες, στο πάτωμα βρίσκονταν πεταμένα τσαλακωμένα ρούχα, δίπλα σ' ένα στραπατσαρισμένο πακέτο τσιγάρα πάνω στο κομοδίνο, πλάι σ' ένα φλυτζάνι μισοπιωμένο καφέ κι ένα τασάκι μ' ένα αποτσίγαρο που κάπνιζε, ήταν ένα ζευγάρι παπούτσια. Στη ράχη μιας καρέκλας κρεμόταν μια μαύρη νυχτερινή τουαλέτα. Το δωμάτιο μύριζε αρώματα και από κάπου ερχόταν μια μυρωδιά από πυρωμένο σίδερο.

Η Μαργαρίτα ήταν καθισμένη μπροστά στην τουαλέτα της μ' ένα μπουρνούζι ριγμένο στο γυμνό κορμί της, φορούσε όμως σουέτ μαύρες γόβες. Ενα χρυσό μπρασελέ με ρολόι ήταν ακουμπισμένο στην τουαλέτα δίπλα στο κουτάκι που της είχε δώσει ο Αζαζέλο, και η Μαργαρίτα δεν ξεκολλούσε τα μάτια της από τους δείχτες. Κάποτε της φαινότανε πως το ρολόι είχε σταματήσει και πως οι δείχτες δεν προχωρούσαν. Προχωρούσαν βέβαια, αλλά πολύ αργά, και επιτέλους, ο μεγάλος δείχτης έπεσε στο εικοστό ένατο λεπτό του ημιώρου. Η καρδιά της Μαργαρίτας βρόντησε στο στήθος της τόσο δυνατά, που δεν μπόρεσε να πιάσει αμέσως το κουτάκι. Αυτοκυριαρχώντας το άνοιξε και είδε μεσα μια κιτρινωπή λιπαρή κρέμα. Της φάνηκε ότι μύριζε σαν τη μούχλα του βάλτου. Με την άκρη του δαχτύλου η Μαργαρίτα άπλωσε στην παλάμη λίγη κρέμα κι ένιωσε πιο δυνατά πως άναδιδε μια μυρωδιά από χόρτα του βάλτου κι από δάσος, μετά με τις παλάμες της άρχισε ν' αλείφει με την κρέμα το μέτωπο και τα μάγουλά της. Η κρέμα απλωνόταν εύκολα και η Μαργαρίτα είχε την εντύπωση πως εξατμιζόταν αμέσως. Κάνοντας μερικές επαλείψεις, η Μαργαρίτα πετάχτηκε στον καθρέφτη και με μιας το κουτάκι της έπεσε απ' τα χέρια πάνω στο τζάμι του ρολογιού, γεμίζοντάς το ραγάδες. Η Αμαργαρίτα έκλεισε τα μάτια, μετά ξανακοιτάχτηκε και ξέσπασε σε δυνατά γέλια. Τα μαδημένα με τσιμπιδάκι σαν κλωστίτσες φρύδια της είχαν πυκνώσει, σχηματίζοντας δύο μαύρα ίσια τόξα πάνω απ' τα μάτια της που πρασίνισαν. Μια λεπτή κάθετη ρυτίδα ανάμεσα στα φρύδια της που είχε εμφανιστεί τον Οκτώβρη, τότε που χάθηκε ο μαιτρ, έσβησε χωρίς ν' αφήσει σημάδι. Εξαφανίστηκαν και οι κιτρινωπές σκιές στους κροτάφους και οι αχτιδωτές ρυτιδούλες που άρχισαν να διαγράφονται στις εξωτερικές γωνιές των ματιών. Το δέρμα στα μάγουλα απέχτησε ένα ομοιόμορφο ροδαλό χρώμα, το μέτωπο γίνηκε λευκό και καθαρό και απ' τα μαλλιά της χάθηκε το μιζανπλί του κομμωτηρίου.

Μεσ' απ' τον καθρέφτη κοιτούσε την τριαντάχρονη Μαργαρίτα μια γυναίκα γύρω στα είκοσι, με φυσικά μαύρα σγουρά μαλλιά που γελούσε ασταμάτητα.

Αφού χόρτασε πια το γέλιο, η Μαργαρίτα μ' ένα πήδημα πέταξε από πάνω της το μπουρνούζι και παίρνοντας άφθονη κρέμα άρχισε να τρίβει με απλωτές κινήσεις όλο της το σώμα, που πήρε μεμιάς μια τριανταφυλλένια απόχρωση και έλαμψε. Μετά, σε μια στιγμή, λες και της βγάλανε μια βελόνα απ' το μυαλό της, σίγασε εκείνος ο πόνος στα μηλίγγια, ύστερα απ' τη συνάντηση στον κήπο Αλεξαντρόφσκι. Οι μυς των χεριών και των ποδιών της έσφιξαν γεμίζοντας σφρίγος και το σώμα της Μαργαρίτας έχασε ολότελα το βάρος του.

Αναπήδησε και έμεινε μετέωρη στον αέρα λίγο ψηλότερα απ' το χαλί, και ύστερα άρχισε να κατεβαίνει αργά ώσπου ακούμπησε χάμω.
-Τι κρέμα είναι αυτή, τι κρέμα! ξεφώνισε η Μαργαρίτα, πέφτοντας στην πολυθρόνα.

Οι επαλήψεις αυτές δεν την άλλαξαν μόνο εξωτερικά. Τώρα μέσα της, μέσα σε κάθε κύτταρό της, φούντωνε η χαρά που την ένιωθε σαν κάποιες φυασαλίδες να κεντάγανε απάλά όλο της το κορμί. Η Μαργαρίτα αισθάνθηκε ελεύθερη, ελεύθερη απ' όλα. Ταυτόχρονα κατάλαβε με απόλυτη διαύγεια πως είχε συμβεί εκείνο ακριβώς που είχε διαισθανθεί το πρωί, και πως θα εγκατέλειπε αυτό εδώ το αρχοντικό και την ως τώρα ζωή της για πάντα. Αλλ' απ' αυτή την προηγούμενη ζωή της μπόρεσε να ξεπροβάλει μια ακόμα σκέψη για ένα τελευταίο χρέος που όφειλε να εκπληρώσει. Κι έτσι όπως ήταν γυμνή, έτρεξε πετώντας με ανάλαφρα πηδήματα στον αέρα από την κρεβατοκάμαρα στο γραφείο του άντρα της, άναψε το φως και ρίχτηκε στο τραπέζι. Σ' ένα φύλλο χαρτί που έσκισε από ένα μπλοκ έγραψε βιαστικά, χωρίς σβησίματα, με μεγάλα γράμματα το ακόλουθο σημείωμα: “Συγχώρεσέ με και ξέχασέ με όσο γίνεται πιο γρήγορα. Σε αφήνω για πάντα. Μη με αναζητήσεις, θα ήταν μάταιο. Η θλίψη και οι συμφορές που με βρήκανε, με μεταμόρφωσαν σε δαιμόνισσα. Φεύγω. Αντίο. Μαργαρίτα”.

Με την ψυχή ολότελα πια ξαλαφρωμένη, η Μαργαρίτα αλαφροπέταξε στην κρεβατοκάμαρα και πίσω της μπήκε τρέχοντας η Νατάσα, φορτωμένη με ρούχα. Και μεμιάς όλα όσα κρατούσε: ξύλινες κρεμάστρες, δαντελωτά μαντήλια, μπλε μετάξινα παπούτσια με φιόγκους, όλα κόρπισαν στο πάτωμα κι η Νατάσα χτύπησε τα ελευθερωμένα της χέρια.
-Λοιπόν, είμαι ωραία; φώναξε με βραχνιασμένη φωνή η Μαργαρίτα.
-Μα πως γίνηκε αυτό; ψιθύρισε η Νατάσα, πισωπατώντας, πως το κάνατε αυτό, Μαργαρίτα Νικολάγεβνα;
-Η κρέμα! Η κρέμα! απάντησε η Μαργαρίτα, δείχνοντας το αστραφτερό χρυσό κουτάκι και στριφογυρνώντας μπροστά στον καθρέφτη.

Η Νατάσα ξεχνώντας το τσαλακωμένο φόρεμα στο πάτωμα, έτρεξε στη τουαλέτα και κάρφωσε ένα άπληστο βλέμμα στο υπόλοιπο της κρέμας. Κάτι ψέλλισε. Γύρισε πάλι προς τη Μαργαρίτα και είπε με δέος:
-Τι δέρμα! Μα τι δέρμα, ε; Μαργαρίτα Νικολάγεβνα, το δέρμα σας λάμπει. Συνήλθε τέλος, σήκωσε το φουστάνι και άρχισε να το τινάζει.
-Πετάξτε το! Πετάξτε το! της φώναξε η Μαργαρίτα. Ας πάει στο διάολο, πετάξτε τα όλα. Ή μάλλον, όχι πάρτε τα για ενθύμιο. Σας λέω, πάρτε τα για ενθύμιο. Πάρτε όλα όσα υπάρχουν στο δωμάτιο.

Εχοντάς τα χαμένα, ακίνητη, η Νατάσα κοίταξε για μια στιγμή τη Μαργαρίτα και μετά κρεμάστηκε στο λαιμό της, φιλώντας την και φωνάζοντας:
-Σαν να' στε από ατλάζι! Ατλαζένια! Και τα φρύδια σας, τα φρύδια!
-Πάρτε όλα αυτά τα ρούχα, πάρτε τα αρώματα και κρύψτε τα στο μπαούλο σας, μόνο τα κοσμήματα μην παίρνετε, μη σας κατηγορήσουν για κλεψιά.

Η Νατάσα μάζεψε όλα όσα της έπεσαν στο χέρι – φουστάνι, παπούτσια, κάλτσες, εσώρουχα – σ' ενα μπόγο, και βγήκε τρέχοντας απ' την κρεβατοκάμαρα.

Εκείνη τη στιγμή από ένα ανοιχτό παράθυρο στο στενό, κάπου από αντίκρυ, ξεχύθηκε ένα ηχηρό, ξέφρενο βαλς και ακούστηκε το αγκομαχητό ενός αυτοκινήτου που έφτανε στην καγκελόπορτα.
-Τώρα θα τηλεφωνήσει ο Αζαζέλο! Ξεφώνισε η Μαργαρίτα ακούγοντας το βαλς που πλημμύριζε το στενό, θα τηλεφωνήσει! Και ο ξένος δεν είναι καθόλου επικίνδυνος. Ναι, το νιώθω τώρα, πως δεν είναι επικίνδυνος.

Το αυτοκίνητο απομακρύνθηκε με θόρυβο απ' την πύλη. Χτύπησε η καγκελόπορτα και στις πλάκες ακούστηκαν βήματα.

“Είναι ο Νικολάι Ιβάνοβιτς, τον γνωρίζω από τα βήματα, σκέφτηκε η Μαργαρίτα, πρέπει να του σκαρώσω κάτι πολύ γουστόζικο για αποχαιρετισμό”.

Η Μαργαρίτα τράβηξε την κουρτίνα και κάθισε λοφά στο περβάζι, πιάνοντας με τα χέρια τα γόνατά της. Το φεγγάρι τη φωτιζε απ' τα δεξιά. Σήκωσε το κεφάλι προς το φεγγάρι, παίρνοντας πόζα ποιητική και στοχαστική. Τα βήματα αντήχησαν άλλες δυό φορές και μετά σίγησαν. Αφού κοίταξε για λίγο ακόμα το όμορφο φεγγάρι, αφήνοντας έναν αναστεναγμό, καθώς ταίριαζε στην περίσταση, η Μαργαρίτα γύρισε το κεφάλι στον κήπο και είδε πραγματικά τον Νικολάι Ιβάνοβιτς που κατοικούσε στο ισόγειο του αρχοντικού. Το φεγγάρι τον έλουζε ολόκληρο. Ο Νικολάι Ιβάνοβιτς καθόταν σ' ένα παγκάκι. Ηταν φανερό πως είχε πέσει σ' αυτό απ' το ξάφνιασμα. Το πεσ-νε είχε γείρει στο πρόσωπό του κι έσφιγγε στα χέρια το χαρτοφύλακά του.
-Α, γειά σας, Νικοάι Ιβάνοβιτς, είπε κάπως θλιμμένα η Μαργαρίτα. Καλησπέρα! Ερχεστε από συνεδρίαση;

Ο Νικολάι Ιβάνοβιτς δεν αποκρίθηκε.
-Κι εγώ, συνέχισε η Μαργαρίτα σκύβοντας περισσότερο προς τον κήπο, κάθομαι μόνη μου καθώς βλέπετε, και πλήττω κοιτάζοντας το φεγγάρι κι ακούγοντας το βαλς.

Με το αριστερό της χέρι η Μαργαρίτα διόρθωσε μια τούφα απ' τα μαλλιά της που της έπεφτε στο μέτωπο και μετά είπε θυμωμένη:
-Αυτό λέγεται αγένεια, Νικολάι Ιβάνοβιτς! Είμαι κυρία επιτέλους. Είναι αγένεια να μην απάντάτε όταν σας μιλούν!

Ο Νικολάι Ιβάνοβιτς, που στο φως του φεγγαριού μποπούσε να διακρίνει κανείς και το τελευταίο κουμπάκι του γκρίζου γιλέκου του και την τελευταία τριχίτσα στο μυτερό γενάκι του, άρχισε να γελάει αλλόκοτα, σηκώθηκε απ' το παγκάκι και ολοφάνερα σαστισμένος, αντί να βάλει το καπέλο του, κούνησε το χαρτοφύλακα πέρα-δώθε και κάθισε ανακούκουρδα λες κι ετοιμαζόταν να χορέψει κοζάκικο.
-Αχ, τι ανιαρός τύπος, είστε Νικολάι Ιβάνοβιτς, συνέχισε η Μαργαρίτα, και γενικά δε λέγεται πόσο σας έχω βαρεθεί όλους και πόσο χάιρομαι που σας αφήνω! Στου διαόλου τη μάνα όλοι σας!

Πάνω στην ώρα, πίσω απ' την πλάτη της Μαργαρίτας στην κρεβατοκάμαρα, χτύπησε δυνατά το τηλέφωνο. Η Μαργαρίτα πήδησε απ' το περβάζι, και ξεχνώντας ολότελα τον Νικοάι Ιβάνοβιτς, έπιασε το ακουστικό.
-Αζαζέλο εδώ, άκουσε μια φωνή.
-Καλέ μου Αζαζέλο! ξεφώνισε η Μαργαρίτα.
-Ηρθε η ώρα! Πετάξτε, είπε ο Αζαζέλο στο ακουστικό, και από τον τόνο της φωνής του φαινότανε πως τον ευχαριστούσε ο αυθόρμητος ενθουσιασμός της Μαργαρίτας. Καθώς θα πετάτε πάνω από την καγκελόπορτα, φωνάξτε: “Αόρατη!” Υστερα πετάξτε πάνω από την πόλη για να συνηθίσετε και μετά τραβήξτε κατά το νότο έξω απ' την πόλη, κατευθείαν στο ποτάμι. Σας περιμένουν!

Η Μαργαρίτα κρέμασε το ακουστικό και τότε στο διπλανό δωμάτιο ακούστηκε να προχωράει κούτσα κούτσα και να χτυπιέται στο φύλλο της πόρτας κάτι ξύλινο. Η Μαργαρίτα άνοιξε κι ένα σκουπόξυλο με την σκούπα προς τα πάνω πέταξε χορεύοντας στης κρεβατοκάμαρα. Με την άκρη του το σκουπόξυλο χτυπύσε ανυπόμονα το πάτωμα, και γέρνοντας έδειχνε να την καλεί προς το παράθυρο. Η Μαργαρίτα τσίριξε από ενθουσιασμό και μ' ένα πήδημα καβάλησε το σκουπόξυλο. Και μόνο τότε η αμαζόνα μας κετηκε ότι μέσα σ' όλη αυτή τη φασαρία είχε ξεχάσει να ντυθεί. Καλπάζοντας πήδησε στο κρεβάτι και άρπαξε ένα γαλάζιο νυχτικό. Ανεμίζοντάς το σαν λάβαρο πέταξε απ' το παράθυρο. Και το βαλς αντήχησε πάνω απ' τον κήπο ακόμα πιο δυνατά.

Από το παράθυρο η Μαργαρίτα γλίστρησε προς τα κάτω και είδε τον Νικοάι Ιβάνοβιτς στο παγκάκι. Εκείνος, μοιάζοντας απολιθωμένος, αφουγκραζόταν τις φωνές και τα χτυπήματα που έρχονταν από την κατάφωτη κρεβατοκάμαρα των ενοίκων του πάνω ορόφου.
-Αντίο Νικολάι Ιβάνοβιτς! Φώναξε η Μαργαρίτα, αναπηδώντας χορευτικά μπροστά στον Νικολάι Ιβάνοβιτς.

Εκείνος άρχισε να γλιστράει μ' ένα “οχ” πάνω στο παγκάκι, γραπωνοντάς το μια με το ένα και μια με το άλλο χέρι και ρίχνοντας χάμω τον χαρτοφύλακά του.
-Αντίο για πάντα! Πετώ. Πετώ, φώναξε η Μαργαρίτα, σκεπάζοντας με τη φωνή της το βαλς.

Κατάλαβε τότε πως δεν της χρειαζόταν καθόλου εκείνο το νυχτικό, και γελώντας μοχθηρά τύλιξε με αυτό το κεφάλι του Νικολάι Ιβάνοβιτς. Τυφλωμένος ο Νικολάι Ιβάνοβιτς γκρεμίστηκε από το παγκάκι στις πλάκες του μονοπατιού.

Η Μαργαρίτα γύρισε πίσω να κοιτάξει για τελευταία φορά το αρχοντικό, όου τόσον καιρό είχε βασανιστεί. Στο παράθυρο που έμοιαζε να φλέγεται είδε το παραμορφωμένο από την έκπληξη πρόσωπο της Νατάσας.
-Αντίο Νατάσα! φώναξε η Μαργαρίτα και σπιρούνισε το σκουπόξυλο.

Αόρατη, αόρατη, φώναξε ακόμη πιο δυνατά και ανάμεσα στις φυλλωσιές του σφενδάμου που χάιδεψαν το πρόσωπο, περνώντας πάνω από την καγκελόπορτα, πέταξε μέσα στο στενό. Την ακολούθησε, πετώντας ξέφρενο ολότελα το βαλς.

ΜΙΧΑΗΛ ΜΠΟΥΛΓΚΑΚΟΦ

Ο ΜΑΙΤΡ ΚΑΙ Η ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΑΠΟ ΤΑ ΡΩΣΙΚΑ:

ΤΙΝΑ ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΗ, ΓΙΟΥΡΙ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΠΕΤΡΟΣ ΑΝΤΑΙΟΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΘΕΜΕΛΙΟ

Η ΙΣΧΥΣ – ALBERT PIKE

John Zorn / Electric Masada perform Karaim. 

ΜΙΑ ΒΑΘΕΙΑ ΥΠΟΚΛΙΣΗ!!!

Η ισχύς όταν είναι ανεξέλεγκτη ή βρίσκεται υπό πλημμελή έλεγχο, όχι μόνο εξαντλείται άσκοπα στο κενό όπως η πυρίτιδα που καίγεται στον αέρα ή όπως ο ατμός που δεν τιθασεύεται από την επιστήμη, αλλά μαχόμενη στα τυφλά και αφού τα χτυπήματά της συναντούν μόνο το κενό, επιστρέφουν και πλήττουν αυτή την ίδια. Είναι ερωση και καταστροφή. Είναι το ηφαίστειο, ο σεισμός και ο κυκλώνας – όχι η ανάπτυξη και η πρόοδος. Είναι ο τυφλωμένος Πολύφημος που χτυπά στην τύχη και πέφτει με το κεφάλι στα αιχμηρά βράχια από τη δύναμη των ίδιων των χτυπημάτων του.

Η τυφλή Ισχύς των ανθρώπων είναι μια δύναμη η οποία πρέπει να αποταμιεύεται και να χειραγωγείται, όπως η τυφλή δύναμη του ατμού, που ενώ ανυψώνει τεράστια σιδερένια έμβολα και κινεί μεγάλους τροχούς, μπορεί επίσης, να συνδράμει στη κατασκευή του σωλήνα ενός πυροβόλου ή στην ύφανση της πιο λεπτής δαντέλας. Θα πρέπει να καθοδηγείται από την Διάνοια. Η Διάνοια είναι για τους ανθρώπους και για την Ισχύ τους, ό,τι ακριβώς η λεπτή βελόνα της πυξίδας για ένα πλοίο – η ψυχή του, που καθοδηγεί την τεράστια μάζα ξύλου και σιδήρου δείχνοντας πάντοτε προς τον Βορρά. Για να επιτεθούμε στα οχυρά που έχουν οικοδομήσει οι προλήψεις, η τυραννία και οι προκαταλήψεις, οι οποίες περιστοιχίζουν το ανθρώπινο γένος, η Ισχύς θα πρέπει να αποκτήσει εγκέφαλο (σκέψη) και νόμο. Τότε μόνον τα πεπραγμένα της παράγουν μόνιμα αποτελέσματα και υπάρχει πραγματική πρόοδος. Τότε υπάρχουν και οι υψηλές κατακτήσεις. Η σκέψη είναι μια ισχύς ενώ η φιλοσοφία θα πρέπει να είναι η ενέργεια που να έχει ως σκοπό την βελτίωση του ανθρωπίνου γένους. Τα δύο μεγάλα κινητήρια μέσα είανι η Αλήθεια και η Αγάπη. Οταν όλες αυτές οι Δυνάμεις συνδυαστούν και καθοδηγηθούν από την Διάνοια, ρυθμιζόμενες από τον ΚΑΝΟΝΑ του Νόμου και της Δικαιοσύνης, καθώς και από μία συνδυασμένη και συστηματική δράση και προσπάθεια, τότε, η μεγάλη επανάσταση που προετοιμάζεται από την ανακύκληση και την εναλλαγή των αιώνων θα αρχίσει να γίνεται πραγματικότητα. Η ΔΥΝΑΜΙΣ της ίδιας της Θεότητος βρίσκεται σε ισορροπία με την ΣΟΦΙΑ της. Συνεπώς το αποτέλεσμα θα είναι η ΑΡΜΟΝΙΑ.

Η αιτία που οι επαναστάσεις αποτυγχάνουν είναι επειδή δεν ρυθμίζεται σωστά η ΙΣΧΥΣ. Γι' αυτό τον λόγο οι εξεγέρσεις προέρχονται από τα υψηλά όρη που δεσπόζουν στον ηθικό ορίζοντα. Η Δικαιοσύνη, η Σοφία, η Λογική και ο Νόμος, πλασμένα από το αγνότερο χιόνι του ιδεώδους, μετά από μια μακρά πτώση από βράχο σε βράχο, και αρχικά αντικατοπτρίζοντας τον ουρανό στη διάφανη επιφάνειά τους, αφού στη συνέχεια συνενωθούν μυριάδες κατά την διάρκεια του μεγαλειώδους δρόμου του θριάμβου, ξαφνικά χάνονται στους βάλτους, όπως'ενας ποταμός της Καλιφόρνια που χάνεται στην άμμο.

Η εξελικτική πορεία του ανθρωπίνου γένους απαιτεί, πως τα ύψη που το περιβάλλουν θα πρέπει να λάμπουν με ευγενικά και αιώνια διδάγματα θάρρους. Πράξεις θάρρους λάμπουν μέσα στην Ιστορία και δημιουργούν ένα από τε είδη του φωτός που οδηγεί τους ανθρώπους. Είναι τ' αστέρια και οι σπινθήρες που προέρχονται από αυτόν τον μεγάλο ωκεανό του ηλεκτρισμού την Ισχύ, που αφυπνίσθηκε εντός των ανθρώπων. Να αγωνίζεσαι, να αντιμετωπίζεις όλους τους κινδύνους, να υποκύπτεις στη φθορά, να συνεχίζεις να παλεύεις σώμα με σώμα με τη μοίρα, ν' αντιμετωπίζεις την ήττα χωρίς φόβο και να ελέγχεις την υπερβολική δύναμη, να παραβλέπεις την μέθη του θριάμβου – αυτά είναι τα παραδείγματα που χρειάζονται τα έθνη, καθώς και το φως το οποίο τα ηλεκτρίζει.

Υπάρχουν τεράστιες Δυνάμεις στα μεγάλα σπήλαια του κακού που βρίσκονται στον πυθμένα της κοινωνίας. Ο τρομερός εκφυλισμός, η αθλιότητα, η δυστυχία, η ένδεια, ελαττώματα και εγκλήματα που αναδίδουν δυσοσμία στο σκοτάδι, προερχόμενα από έναν πληθυσμό που βρίσκεται κάτω από το επίπεδο των πραγματικών ανθρώπων και ζει μέσα στις μεγάλες πόλεις. Εκεί το ενδιαφέρον προς τον άνθρωπο εξαφανίζεται, ο καθένας ουρλιάζει, ψάχνει, αρπάζει και ξεσκίζει για τον εαυτό του. Οι ιδέες αγνοούνται και κανείς δεν σκέφτεται την πρόοδο. Αυτός ο πληθυσμός εει δύο μετέρες. Και οι δύο όμως είναι μητριές – η Αγνοια και η Δυστυχία. Τα “θέλω” είναι ο μοναδικός οδηγός τους – ζητούν την ικανοποίηση μόνο για να κορέσουν την όρεξή τους. Ομως, ακόμη κι αυτοί μπορούν να στρατολογηθούν. Η ταπεινή άμμος που πατάμε, εάν τη ρίξουμε στο καμίνι, την λιώσουμε και την εξαγνίσουμε με τη φωτιά, μπορεί να γίνει ένα λαμπερό κρύσταλλο. Αυτοί έχουν την άγρια και αχαλιναγώγητη δύναμη της ΣΦΥΡΑΣ, τα χτυπήματα τους όμως βοηθούν στον μεγάλο σκοπό, όταν οριοθετηρθούν εντός των γραμμών που χαράσσει ο ΚΑΝΟΝΑΣ τον οποίον βαστούν η σοφία και η φρόνηση.

Ομως, είναι αυτή η ίδια η Ισχύς των ανθρώπων, αυτή η Τιτάνια δύναμη των γιγάντων που χτίζει τα οχυρά των τυράννων και ενσωματώνεται στα στρατεύματά τους. Αρα λοιπόν υπάρχει και η πιθανότητα εμφάνισης περιόδων τυραννίας σαν και εκείνες για τις οποίες έχει λεχθεί, ότι “η Ρώμη ανέδυε περισσότερη δυσοσμία όταν άρχων ήταν ο Βιτέλιος παρά όταν ήταν ο Σύλλας. Υπό τον Κλαύδιο και τον Δομητιανό υπάρχει μια πρόστυχη παραμόρφωση που αναλογεί στην ασχήμια της τυραννίας. Η αγριότητα των σκλάβων είναι το άμεσο αποτέλεσμα της ακραίας χυδαιότητας του δεσπότη. Ενα μίασμα αναδύεται από αυτές τις φοβισμένες συνειδήσεις που αντικατοπτρίζουν τον κύριό τους. Οι δημόσιες αρχές είναι μυαρές, οι καρδιές έχουν σταματήσει, οι συνειδήσεις έχουν αλωθεί, οι ψυχές είναι αδύναμες. Αυτό συνέβη και όταν βασίλευε ο Καρακάλας, το ίδιο συνέβη και με τον Κόμοδο, το ίδιο και με τον Ηλιογάβαλο, ενώ η Ρωμαϊκή Γερουσία υπό τον Καίσαρα ανέδυε την οσμή που προέρχεται από την φωλιά του αετού”.

Πολλές φορές είναι η ισχύς των ανθρώπων που υποστηρίζει όλους αυτούς τους δεσποτισμούς, ανεξαρτήτως αν είναι οι καλύτεροι ή οι χειρότεροι. Αυτή η ισχύς λειτουργεί και μέσω των στρατών, που πιο συχνά υποδουλώνουν παρά απελευθερώνουν. Εκεί ο δεσποτισμός χρησιμοποιεί τον ΚΑΝΟΝΑ. Η ισχύς είναι το σιδερένιο ΡΟΠΑΛΟ που κρέμεται στην σέλα του ιππότη του μεσαίωνα ή του επισκόπου που φορά πανοπλία. Η καταναγκαστική παθητική υπακοή υποστηρίζει θρόνους και ολιγαρχίες, Ισπανούς βασιλείς και Ενετικές γερουσίες. Η δύναμη ενός στρατού που χρησιμοποιείται από την τυραννία αποτελεί το απερίγραπτο αποτέλεσμα της ακραίας αδυναμίας της. Ετσι, η Ανθρωπότητα πολεμά την ίδια την Ανθρωπότητα παρά τον ισχυρισμό της ότι πρεσβεύει τον Ανθρωπισμό. Με αυτόν τον τρόπο, ένας λαός υποτάσσεται στο δεσποτισμό με τη θέλησή του, οι εργάτες του υποτάσσονται στην περιφρόνηση και οι στρατιώτες του στην μαστίγωση. Συνεπώς, όταν ένα έθνος χάνει μάχες, πολύ συχνά προοδεύει. Λιγότερη δόξα σημαίνει περισσότερη ελευθερία. Οταν το τύμπανο του πολέμου σιγεί, μερικές φορές επικρατεί η λογική.

Οι τύραννοι χρησιμοποιούν την δύναμη του λαού για να αλυσοδέσουν και να υποτάξουν, δηλαδή, για να σκλαβώσουν τον λαό. Και μετά οργώνουν μαζί του όπως οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν τα βόδια για να σύρουν το υνί. Ετσι, το πνεύμα της ελευθερίας και της ανανεώσεως συρρικνώνεται από τις ξιφολόγχες, οι αξίες βουβαίνονται απότις βολές των κανονιών, ενώ οι μοναχοί κάνουν παρέα με τους στρατιώτες, και η εκκλησία, χαρούμενη και συστρατευμένη, Καθολική ή Προτεσταντική, υμνεί με Te Deum (δοξολογίες), προσευχόμενη για νίκες εναντίον της επαναστάσεωσ.

Η στρατιωτική δύναμη που δεν υπάγεται στην πολιτική δύναμη, όπως και η ΣΦΥΡΑ ή το ΡΟΠΑΛΟ της ΔΥΝΑΜΕΩΣ, που δεν οριοθετείται από τον ΚΑΝΟΝΑ, είναι μια ένοπλη τυραννία, γεννημένη πάνοπλη, όπως γεννήθηκε η Αθηνά από την κεφαλή του Διός. Αυτή η δύναμη γεννά μια δυναστεία αρχίζοντας από τον Καίσαρα για να καταλήξει στην αποσύνθεση του Βιτέλιου και του Κόμοδου. Την σημερινή εποχή αρχίζει, εκεί που οι προηγούμενες δυναστείες τελείωσαν.

Οι άνθρωποι εξασκούν συνεχώς μια τεράστια δύναμη για να καταλήξουν τελικά σε τεράστια αδυναμία. Η δύναμη των ανθρώπων εξαντλείται συνεχώς σε καταστάσεις που χρονίζουν και που είναι νεκρές εδώ και πολύ καιρό. Αναλώνεται στην διακυβέρνηση των ανθρώπων με τις νεκρές και μουμιοποιημένες τυραννίες της Πίστεως, επαναφέροντας κατακρημνισμένα δόγματα. Αναλώνεται αναστηλώνοντας και βάφοντας με χρυσά χρώματα βωμούς που έχουν φθαρεί και καταστραφεί από τον χρόνο, καλλωπίζοντας επιφανειακά αρχαίες και κενές προλήψεις, παρατείνοντας την υπάρχουσα κοινωνική δομή με τον πολλαπλασιασμό των παρασίτων της, διαιωνίζοντας απηρχαιωμένους θεσμούς, και τέλος, επιβάλλοντας την λατρεία συμβόλων ωσαν να ήταν τα πραγματικά μέσα για την σωτηριά, ενώ δένει το νεκρό σώμα του Παρελθόντος, στόμα με στόμα, με το ζωντανό Παρόν. Αποτελεί λοιπόν ένα από τα πεπρωμένα της Ανθρωπότητας να βρίσκεται καταδικασμένη σε αιώνιους αγώνες με φαντάσματα, με προλήψεις, με φανατισμούς, υποκρισίες, προκαταλήψεις στερεότυπα λάθη και τυραννίες. Οι δεσποτισμοί που υφίσταντο στο παρελθόν γίνονται σεβαστοί, όπως το βουνό που είναι γεμάτο με ηφαιστειακούς βράχους, απόκρημνο και τρομερό, που όμως από μακριά μοιάζει ομαλό και όμορφο. Το να συνειδητοποιήσουμε έστω κι ένα μέρος της τυραννίας αξίζει περισσότερο – ώστε να ξεκαθαρίσει τις αυταπάτες, να δημιουργήσει ένα ιερό μίσος εναντίον του δεσποτισμού και να κατευθύνει σωστά την ΙΣΧΥ – απ' ότι ο εύγλωττος ρήτορας. Οι Γάλλοι θα έπρεπε να διατηρήσουν την Βαστίλη ως ένα αιώνιο μάθημα. Οι Ιταλοί δεν θα έπρεπε να καταστρέψουν τις φυλακές της Ιεράς Εξετάσεως. Η Ισχύς των ανθρώπων διατήρησε τη Δύναμη που έκτισε αυτά τα ανήλια κελιά, τοποθετώντας τους ανθρώπους, ζωντανούς, στους γρανιτένιους τάφους τους.

Η ΙΣΧΥΣ των ανθρώπων δεν μπορεί, λόγω της αχαλιναγώγητης και αιφνίδιας ενέργειάς της, να διατηρήσει και να υποστηρίξει την δράση και την ύπαρξη μιας νεοσύστατης ελεύθερης Κυβερνήσεως. Η ΙΣΧΥΣ αυτού του είδους πρέπει να έχει όρια, να χαλιναγωγείται και να διανέμεται σε διαφορετικούς αγωγούς, και μέσω περιφεριακών διαδρομών να φθάνει σε εξόδους, όπου θα εκδηλώνεται ως νόμος, δράση και απόφαση από την Πολιτεία, όπως οι αρχαίοι σοφοί Αιγύπτιοι βασιλείς, με διάφορους αγωγούς κατένεμαν τα ορμητικά νερά του Νείλου, και τα ανάγκαζαν να ποτίζουν καθιστώντας εύφορη τη γη χωρίς να την καταστρέφουν. Θα πρέπει λοιπόν να υπάρχει το jus et norma, το Δίκαιο και ο Κανών, ή το Μέτρο, του συντάγματος και του νόμου, στα πλαίσια του οποίου θα πρέπει να δρα η λαϊκή δύναμη. Εάν σε οποιοδήποτε από αυτά τα δύο γίνει μια ρωγμή, τότε, όπως ακριβώσ και σε μια μηχανή ατμού, η τεράστια σφύρα με γρήγορα και τρομερά χτυπήματα συνθλίβει όλα τα μέλη της μηχανής και στο τέλος, αφού αποσπαστεί, πέφτει στο έδαφος και παραμένει εκεί ακίνητη και νεκρή, ανάμεσα στα ερείπια που η ίδια έχει δημιουργήσει.

Η ΙΣΧΥΣ του λαού, ή η λαϊκή θέληση, εν δράσει και ασκούμενη, συμβολιζόμενη από την ΣΦΥΡΑ, ρυθμιζόμενη, καθοδηγούμενη και ενεργώντας μέσα στα όρια του ΝΟΜΟΥ και της ΤΑΞΕΩΣ, που συμβολίζεται από τον ΚΑΝΟΝΑ ΤΩΝ ΕΙΚΟΣΙ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΙΝΤΣΩΝ, έχει καρπό της την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, την ΙΣΟΤΗΤΑ και την ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ, - ελευθερία ρυθμιζόμενη από τον νόμο, ισότητα δικαιωμάτων υπό το βλέμμα του νόμου, αδελφότητα που θεσπίζει όχι μόνο καθήκοντα και υποχρεώσεις αλλά και οφέλη.

ALBERT PIKE

ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΕΚΤΟΝΩΝ

ΤΟΥ

ΑΡΧΑΙΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΔΕΔΕΓΜΕΝΟΥ

ΣΚΩΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ

MORALS AND DOGMA

ΟΙ ΣΥΜΒΟΛΙΚΟΙ ΒΑΘΜΟΙ

Η ΣΤΟΑ ΤΗΣ ΤΕΛΕΙΟΠΟΙΗΣΕΩΣ

Μέρος Πρώτο

ΑΠΟΔΟΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΓΛΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ Ι. ΜΟΥΡΙΚΗΣ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΑΦΕΤΖΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ