.

Όποιος φοβάται τον θάνατο είναι ήδη νεκρός.
Όποιος θέλει για μια στιγμή η ζωή του να ανήκει μόνο σ' αυτόν, που θέλει για μια στιγμή να είναι πεπεισμένος για όσα κάνει, πρέπει να αδράξει το παρόν.
Πρέπει να αντιμετωπίζει τα πάντα στο παρόν ως τελικά, σαν να ήταν βέβαιο ότι θα ακολουθήσει αμέσως ο θάνατος.
Και πρέπει μετά στο σκοτάδι να δημιουργήσει ζωή. Ζωή μέσα από τον εαυτό του.
Carlo Michelstaedter, La Persuasione e la Rettorica

Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010

Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΙΔΑΣ – DION FORTUNE


Όλοι οι θεοί είναι ένας θεός. Όλες οι θεές είναι μια θεά και υπάρχει ένας μυητής.
Στην αρχή υπήρχε το διάστημα και σκοτάδι και ακινησία, αρχαιότερο από το χρόνο και ξεχασμένο από τους θεούς. Η κίνηση αναδύθηκε στο διάστημα. Αυτή ήταν η αρχή.
Τούτη η θάλασσα του απείρου διαστήματος υπήρξε η πηγή όλης της ζωής. Η ζωή ξεπήδησε από εκεί σαν μια παλίρροια στη σιωπηλή θάλασσα. Τα πάντα θα επιστρέψουν εκεί, όταν έλθει η νύχτα των θεών. Αυτή είναι η Μεγάλη Θάλασσα, η Μάρα, η Πικρή. Η Μεγάλη Μητέρα. Επειδή επικρατούσε ακινησία στο διάστημ πριν την εμφάνιση της κίνησης ως παλίρροιας, γι' αυτό ονομάστηκε από τους Σοφούς Παθητική Αρχή της Φύσης και αποδόθηκε σαν Νερό ή Ρέον Διάστημα. Ωστόσο, δεν μπορεί να υπάρξει ροή στο διάστημα, αν δεν αφυπνιστεί η δύναμη. Και αυτή η δύναμη είναι η Ενεργητική Αρχή της δημιουργίας. Όλα τα πράγματα είναι μέρη της φύσης της Ενεργητικής ή της Παθητικής Αρχής και αποδίδονται σε αυτές.
Ο Τρισμέγιστος Ερμής χάραξε στο Σμαραγδένιο πίνακα: “Όπως πάνω, έτσι και κάτω”. Στη γη το παιχνίδι των ουράνιων αρχών αντικατοπτρίζεται στις πράξεις των ανδρών και των γυναικών. Η παθητικότητα της παρθένας αντιστοιχεί στη στιγμή ακριβώς του αρχέγονου διαστήματος πριν την εμφάνιση των παλιρροιών. Ο άνδρας είναι ο δότης της ζωής. Αυτοί είναι που παίζουν τον ενεργητικό και τον παθητικό ρόλο στη δημιουργία της ζωής. Από εκείνον γίνεται αυτή δημιουργική και γόνιμη. Όμως τα παιδιά είναι δικά της. Έτσι, αν και ο άνδρας είναι ο δότης της ζωής, μένει με άδεια χέρια. Αυτοαναλώνεται και δεν έχει τίποτε δικό του, εκτός του ότι εκείνη τον αποκαλεί σύζυγο.
Η ζωή του βρίσκεται στα χέρια της. Η ζωή του, όπως ήταν, είναι και θα είναι. Άρα θα έπρεπε να λατρεύει την Παθητική Αρχή, γιατί δίχως αυτή δεν υπάρχει. Ελάχιστα αναγνωρίζει πόσο τη χρειάζεται σε κάθε τομέα της ζωής. Τούτη η Αρχή είναι η Μεγάλη Θεά.
Όλοι οι θεοί είναι ένας θεός και όλες οι θεές είναι μια θεά και ένας είναι ο μυητής.
Αν και πολλοί την αποκάλεσαν με διάφορα ονόματα, για όλους είναι η Μεγάλη Θεά, το διάστημα, η γή και το νερό. Σαν διάστημα την ονομάζουν Ρέα, μητέρα των θεών, που δημιούργησε τους θεούς. Είναι πιο αρχαία και από το χρόνο: αυτή είναι η μήτρα της ύλης, η ουσία της αιτίας όλης της ύπαρξης, αδιαφοροποίητη, αγνή. Είναι, επίσης, το Μπίνα, η Θεία Μητέρα, εκείνη που δέχεται το Χόχμα, το Θείο Πατέρα. Αυτή είναι η μορφοποιός αιτία της άμορφης δύναμης και μέσω αυτής δομούνται οι μορφές. Η ίδια είναι και φορέας του θανάτου, γιατί ό,τι έχει μορφή πρέπει να πεθάνει, να χαθεί, ώστε να μπορέσει να γεννηθεί ξανά σε μια άλλη ζωή. Καθετί που γεννιέται πρέπει να πεθάνει. Γιατί ό,τι πεθαίνει, ξαναγεννιέται. Γι' αυτό την ονομάζουν Μάρα, Πικρή, Κυρά της Θλίψης. Επείδή φέρνει το θάνατο. Την ονομάζουν και Γαία γιατί είναι η πιο αρχαία γη, η πρώτη μορφή που σχηματίστηκε από το άμορφο. Όλα αυτά είναι η Θεά και τα βλέπουμε σε αυτήν. Ό,τι ταιριάζει στη φύση της, ανταποκρίνεται σε αυτήν και εκείνη είναι κυρίαρχος. Οι παλίρροιές Της είναι οι παλίρροιες όλων. Η πορεία της είναι πορεία όλων. Αναγνωρίζεται μέσα στα δημιουργήματά της.
Οτιδήποτε αναδύεται από το τίποτε, το δίνει αυτή. Οτιδήποτε βυθίζεται στο τίποτε, εκείνη το δέχεται. Αυτή είναι η Μεγάλη Θάλασσα, από όπου αναδύεται η ζωή και στην οποία επιστρέφουν όλα στο τέλος ενός αιώνα.
Καθώς βυθιζόμαστε στον ύπνο, βουλιάζουμε στα αρχέγονα βάθη, επιστρέφοντας στις χαμένες μνήμες πριν την ύπαρξη του χρόνου: και η ψυχή ανανεώνεται, ερχόμενη σε επαφή με τη Μεγάλη Μητέρα. Όποιος δεν μπορεί να στραφεί προς το αρχέγονο, δεν έχει βαθιές ρίζες στη ζωή και ξεραίνεται όπως το γρασίδι. Τέτοιοι άνθρωποι είναι ζωντανοί νεκροί, είναι εκείνοι που ορφάνεψαν από τη Μεγάλη Μητέρα.
Η Περσεφόνη είναι η κόρη της Μεγάλης Μητέρας, η Βασίλισσα του Άδη, που κυβερνά τα βασίλεια του ύπνου και του θανάτου. Οι άνθρωποι την λατρεύουν και με τη μορφή της Σκοτεινής Βασίλισσας, αλλά ταυτίζεται και με την Αφροδίτη. Εδώ κρύβεται ένα μεγάλο μυστήριο, γιατί είναι διακηρυγμένο πως κανείς δεν θα καταλάβει τη μια αν δεν καταλάβει την άλλη.
Όταν πεθαίνουν οι άνθρωποι, πηγαίνουν σε αυτήν διασχίζοντας το σκοτεινό ποτάμι και η ίδια είναι φύλακας των ψυχών τους μέχρι την αυγή. Όμως, υπάρχει ένας θάνατος και στη ζωή, ο οποίος οδηγεί σε αναγέννηση. Γιατί φοβάστε τη Σκοτεινή Βασίλισσα ω! Άνθρωποι; Αυτή είναι ο Ανανεωτής. Ξυπνάμε από τον ύπνο ανανεωμένοι. Ξυπνάμε από το θάνατο ξαναγεννημένοι. Ο άνθρωπος παίρνει δύναμη από την αγκαλιά της Περσεφόνης.
Όταν οι άνθρωποι έρχονται σε επαφή με την Περσεφόνη, τότε η ψυχή επαναπροσανατολίζεται. Βυθίζονται στη Μήτρα του χρόνου. Γίνονται όπως οι αγέννητοι. Καθώς εισέρχονται στο Βασίλειο της Περσεφόνης, στέκουν δεκτικοί και περιμένουν τον ερχομό της ζωής.
Και η Βασίλισσα του Άδη εισχωρεί εντός τους και τους γονιμοποιεί προσφέροντας ζωή, οπότε βαδίζουν αναζωογονημένοι, χαρούμενοι και ενδυναμωμένοι από το άγγιγμα της Βασίλισσας που διαφεντεύει τον ύπνο.
Όπως η Βασίλισσα του Άδη είναι κόρη της Μεγάλης Μητέρας, έτσι και η χρυσή Αφροδίτη, η θεά της αγάπης, αναδύθηκε από τη Μεγάλη Θάλασσα και σχετίζεται με μια από τις όψεις της Ίσιδας.
Είναι η Αφυπνίστρια. Αυτή που διεγείρει καθετί που βρίσκεται σε λανθάνουσα κατάσταση. Ταυτίζεται με την ελκτική δύναμη του εξώτερου διαστήματος, η οποία οδηγεί το κέντρο στην εκδήλωση. Οτιδήποτε υπάρχει σε αυτο το πανίσχυρο κέντρο, γεμάτο προσμονή και προσδοκία, είναι ανίκανο να εκπορευθεί και να ορμήσει σε εκδήλωση, εάν δεν το ελκύσει το εξώτερο διάστημα.
Μια σταθερή ισορροπία ενυπάρχει στην ακινησία, μέχρι που τη διαταράσσει το εξώτερο διάστημα και ο Πατέρας όλων εισχωρεί για να ικανοποιήσει τη λαχτάρα του διαστήματος. Πόσο παράξενες και βαθιές είναι αυτές οι αλήθειες. Όντως αυτά είναι τα κλειδιά στη ζωή των ανδρών και των γυναικών που τα αγνοούν όσοι δε λατρεύουν τη Μεγάλη Θεά.
Η Χρυσή Αφροδίτη δεν ήρθε σαν μια παρθένα, σαν θύμα: είναι η Αφυπνίστρια, η Επιθυμητή. Ως εξώτερο διάστημα στέλνει το κάλεσμά της και ο Πατέρας των πάντων ανταποκρίνεται και αρχίζει να ερωτοτροπεί. Εκείνη ξύπνησε την επιθυμία του και δημιουργήθηκαν οι κόσμοι. Ιδού! Αυτή είναι που Αφυπνίζει.
Ό,τι υπάρχει δραστηριοποιημένο στο εξώτερο, είναι λανθάνον στο εσώτερο, περιμένοντας να αφυπνιστεί,ανίκανο να εκπορευθεί εάν δε δεχθεί αυτό το άγγιγμα. Αγωνίζεται με πόνους, σαν κάποια που δεν μπορεί να γεννήσει, έως ότου η Μεγάλη Μητέρα μετατρέψει το λανθάνον σε ενεργό.
Πόσο ισχυρή είναι η χρυσή Αφροδίτη, η διεγέρτρια των ανδρών! Μία άλλη όψη της Μεγάλης Κυρίας είναι το Φεγγάρι, και άλλοι την αποκαλούν Σελήνη, άλλοι Λούνα, αλλά οι σοφοί την ονομάζουν Λεβανάχ, γιατί σε αυτό περιέχεται ο ιερός αριθμός του ονόματός Της. Αυτή κυβερνά τις περιόδους της πλημμυρίδας και της αμπώτιδας και σε αυτήν ανταποκρίνονται τα νερά της Μεγάλης Θάλασσας. Το ίδιο και τα νερά όλων των θαλασών πάνω στη γη και, συνεπώς, κυβερνά τη φύση της γυναίκας.
Κατά παρόμοιο τρόπο και στις ψυχές των ανθρώπων υπάρχει η πλημμυρίδα και η αμπώτιδα των παλιρροιών της ζωής, αλλά κανείς δεν γνωρίζει την ύπαρξή τους εκτός από τους σοφούς. Και αυτές τις επιβλέπει η σεληνιακή όωη της Μεγάλης Θεάς. Καθώς προχωρεί από την ανατολή ως της δύση της, οι πλίρροιες ανταποκρίνονται ανάλογα. Ανατέλλει από τη θάλασσα σαν απογευματινό αστέρι και τα νερά της γης πλυμμυρίζουν. Βυθίζεται στο δυτικό ωκεανό και τα νερά αποσύρονται στο εσωτερικό της γης και μένουν ακίνητα σε εκείνη τη μεγάλη σκοτεινή λίμνη που αντικατοπτρίζονται το φεγγάρι και τα αστέρια. Όποιος είναι γαλήνιος σαν τη σκοτεινή λίμνη της Περσεφόνης στον κάτω κόσμο, θα αντικρύσει τις παλίρροιες του Αόρατου να κινούνται και θα γνωρίσει όλα τα πράγματα. Γι αυτό ονομάζουμε τη Σελήνη δωρήτρια των οραμάτων.
Όμως όλα αυτά είναι ένα πράγμα. Όλες αυτές οι θεές είναι μια θεά που την ονομάζουμε Ίσιδα, Γυναίκα των πάντων, στην οποίας τη φύση περιέχονται όλα τα πράγματα. Παρθένα και ταυτόχρονα προκλητική. Ζωοδότρια και φορέας του θανάτου μαζί. Αυτή είναι η αιτία της Δημιουργίας, γιατί ξυπνά την επιθυμία του Πατέρα των Πάντων και εκείνος για χάρη της δημιουργεί. Τούτη είναι η αιτία που οι σοφοί ονομάζουν όλες τις γυναίκες Ίσιδα.
Αυτή είναι που σαν Μεγάλη Θάλασσα καλεί το σοφό να επιστρέψει κοντά της, να βυθιστεί στα βάθη της, να αυτοαναλωθεί και να κοιμηθεί σε απόλυτη άρνηση. Αυτή είναι που σαν Ίσιδα του Κάτω Κόσμου τον ξυπνά μες στο σκοτάδι με τα φιλιά της και την ημέρα εκείνος γεννιέται πανίσχυρος σαν τον Όσιρι. Αυτή είναι που αναδύεται από την θάλασσα σαν άστρο και τον καλεί να έρθει σε εκδήλωση. Και εκείνος ανταποκρίνεται στο κάλεσμά της και η γη πρασινίζει από βλάστηση. Όλα αυτά είναι η Μεγάλη Θεά και πολλά περισσότερα. Οι συνεχείς αλλαγές που συμβαδίζουν με τις φάσεις της σελήνης και τις ανάγκες της ανθρώπινης ψυχής, ανταποκρίνονται στις δικές της.
Εξωτερικά ο άντρας είναι ο κύριος, ο ζωοδότης. Αλλά εσωτερικά, γονατίζει εμπρός της και παίρνει ζωή από τα χέρια της, καθώς αυτή σκύβει πάνω του. Επομένως, θα έπρεπε να λατρεύει τη Μεγάλη Θεά, γιατί χωρίς Αυτήν αυτός δεν έχει ζωή και ιέρειά Της είναι κάθε γυναίκα. Στο πρόσωπο κάθε γυναίκας ας αναζητά τα χαρακτηριστικά της θεάς, παρακολουθώντας τις φάσεις της μέσα από την πλημμυρίδα και την αμπώτιδα των παλιρροιών στις οποίες ανταποκρίνεται η ψυχή της. Περιμένοντας το κάλεσμά της, γιατί του είναι απαραίτητο, υποφέροντας μέσα στην απόμόνωσή του.
Κάθε γυναίκα είναι μια ιέρεια της θεάς. Αυτή είναι η ισχυρή βασίλισσα του κάτω κόσμου, που μαγνητίζει με τα φιλιά της και δίνει ζωή. Εσωτερικά αυτή είναι η πανίσχυρη. Αυτή είναι που γονιμοποιεί. Αυτή παρακινεί τον άνδρα στη δημιουργία, γιατί χωρίς επιθυμία, η ζωή δεν συνεχίζεται.
Το κάλεσμά της μέσα από το σκοτάδι είναι που ανακουφίζει. Γιατί εσωτερικά το αρσενικό είναι αδρανές. Η εκδήλωσή του οφείλεται στην επιθυμία της και όχι εξαιτίας της δικής του ζωής. Μέχρι να τον αγγίξουν τα χέρια της, μοιάζει σαν νεκρός στο βασίλειο των σκιών. Είναι ζωντανός νεκρός.
Ω κόρες της Ίσιδας λατρεύετε τη θεά και στο όνομά της προσφέρετε το κάλεσμα που αφυπνίζει και γεμίζει αγαλίαση. Έτσι θα έχετε την ευλογία της και θα ζήσετε μια ολοκληρωμένη ζωή.
Οι αρχαίοι σοφοί θεωρούσαν όλα τα δημιουργήματα σαν φωτισμένα ενδύματα του Δημιουργού. Και στις εκδηλώσεις της Φύσης διέκριναν τις εκδηλώσεις του Θεού. Και λάτρευαν το Θεό όπως φανερώνεται στη Φύση, διακηρύσσοντας: “Ας γίνει η Φύση μέσα μου εκδήλωση του Θεού”.
Η Ίσιδα είναι όλες οι γυναίκες και όλες οι γυναίκες είναι η Ίσιδα. Ο Όσιρις είναι όλοι οι άνδρες και όλοι οι άνδρες είναι ο Όσιρις. Η Ίσιδα είναι καθετί παθητικό, δεκτικό και λανθάνον. Ο Όσιρις είναι καθετί δυναμικό και ισχυρό. Ό,τι είναι λανθάνον εξωτερικά, είναι ισχυρό εσωτερικά. Συνεπώς η Ίσιδα είναι η Περσεφόνη και η Αφροδίτη μαζί. Ο Όσιρις, ο ζωοδότης, μοιάζει με τον Άρχοντα των Βασιλείων του Θανάτου. Αυτός είναι ο νόμος της εναλασσόμενης πολικότητας, τον οποίο γνωρίζουν οι σοφοί.
Ο άντρας δεν πρέπει να είναι πάντα δυναμικός, αλλά χρειάζεται να αφήνεται στην αγκαλιά της Περσεφόνης. Τότε αυτή που ήταν σκοτεινή και κρύα, όπως το εξώτερο διάστημα πριν από τη Δημιουργία, θα γίνει βασίλισσα του κάτω κόσμου, αντλώντας δύναμη από την υποταγή του και τα φιλιά της αποκτούν δύναμη πάνω στα χείλη του.
Αφυπνισμένος από τα φιλιά της θα ανυψωθεί, παντοδύναμος ενώ η επιθυμία του θα προσελκύσει τη χρυσή Αφροδίτη μέσα του. Δίχως, όμως, τα φιλιά της Περσεφόνης, θα κοιμάται στον Άδη για πάντα.
Και εκείνη που είναι ιέρεια της Ίσιδας, κυβερνά τις ευαίσθητες, εσώτερες παλίρροιες της ανδρικής καρδιάς ως Λεβανάχ, η σελήνη. Σαν Περσεφόνη τον τραβά κάτω στα σκοτάδια, όπου μπορεί να είναι δεκτικός και παθητικός. Σαν Αφροδίτη τον μυεί στο φως και στη ζωή. Ανταποκρίνεται αλλάζοντας φάσεις ανάλογα με τις ανάγκες της μυστικής του ζωης και νιώθοντας πως τον γεμίζει αισθάνεται θριαμβευτής στη δύναμή του. Και η ίδια, αφυπνίζοντάς τον, προκαλώντας τον και ανταποκρινόμενη προς αυτόν, πλημμυρίζει με την πληρότητα της ζωής, γιατί αυτή είναι η αγαπημένη της θεάς.


DION FORTUNE
ΘΕΜΑΤΑ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΥ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΜΙΧΑΛΙΤΣΗ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια: