.

Όποιος φοβάται τον θάνατο είναι ήδη νεκρός.
Όποιος θέλει για μια στιγμή η ζωή του να ανήκει μόνο σ' αυτόν, που θέλει για μια στιγμή να είναι πεπεισμένος για όσα κάνει, πρέπει να αδράξει το παρόν.
Πρέπει να αντιμετωπίζει τα πάντα στο παρόν ως τελικά, σαν να ήταν βέβαιο ότι θα ακολουθήσει αμέσως ο θάνατος.
Και πρέπει μετά στο σκοτάδι να δημιουργήσει ζωή. Ζωή μέσα από τον εαυτό του.
Carlo Michelstaedter, La Persuasione e la Rettorica

Τετάρτη, 4 Αυγούστου 2010

Στη γαλαρία – ΦΡΑΝΤΣ ΚΑΦΚΑ


Αν μια οποιαδήποτε καχεκτική, φυματική αμαζόνα, καθισμένη πάνω σ' ένα ταλαντευόμενο άλογο, μπροστά σ' ένα άπληστο κοινό και σ' ένα σκληρό αφεντικό που κουνά χωρίς διακοπή το μαστίγιό του, έκανε γύρους χωρίς σταματημό μήνες ολόκληρους πάνω στην πλατεία του τσίρκου. Αν τρανταζόταν πάνω στο άλογο, σκόρπιζε φιλιά, έσπαζε τη μέση της κι αν το θέαμα αυτό συνεχιζόταν μέσα στα ασταμάτητα βουητά της ορχήστρας και των ανεμιστήρων κι ολοένα προχωρούσε στο ανοιχτό και σκοτεινό μέλλον με χειροκροτήματα που σβήνουν και πάλι δυναμώνουν ζωηρά -ίσως τότε να ορμούσε κάποιος νεαρός παό τη γαλαρία, να δρασκελούσε τη μακριά σκάλα και φτάνοντας στην πλατεία να κραύγαζε “στματείστε!” Κι όλα αυτά ανάμεσα σε σαλπίσματα ταιριασμένα με την ορχήστρα.
Αλλά τα πράγματα δε γίνονται έτσι. Μια ωραία κυρία, λευκή και ρόδινη, ξεπετιέται από τα παραπετάσματα που ανοίγουν μπροστά της περήφανοι υπηρέτες. Ο διευθυντής, ζητώντας τη ματιά της γεμάτος τρυφερή αφοσίωση, την πλησιάζει με μια ζωώδη κίνηση, τη βάζει να καθίσει στο ψαρί άλογο, σα να 'ταν η πιο αγαπημένη του εγγονή που πάει σε επικίνδυνο ταξίδι. Διστάζει να δώσει το χτύπημα για την εκκίνηση, μα τελικά κυριαρχώντας στον εαυτό του δίνει το χτύπημα. Τρέχει κοντά στο άλογο με στόμα ανοιχτό. Με βλέμμα που πετάει σπίθες παρακολουθεί τα πηδήματα της αμαζόνας. Δε μπορεί να συλλάβει την άπιαστη τέχνη της. Με εγγλέζικα παραγγέλματα προσπαθεί να την προειδοποιεί. Τους βοηθούς που κρατούν τους κρίκους τους φωνάζει άγρια να 'ναι προσεχτικοί. Λίγο πριν από το salto mortale εξορκίζει με υψωμένα χέρια την ορχήστρα να σταματήσει το παίξιμο. Τελικά σηκώνει τη μικρή από το άλογο που τρέμει, της δίνει φιλήματα στα δύο μάγουλα και βρίσκει κάθε επιδοκιμασία του κοινού όχι ικανοποιητική ενώ αυτή, στηριγμένη πάνω του, στα άκροα των ποδιών, κυκλωμένη από σκόνη, με ανοιχτά τα μπράτσα και με το κεφάλι προς τα πίσω θέλει να μοιραστεί την ευτυχία της με όλο το τσίρκο -μια λοιπόν που τα πράγματα είναι έτσι, ο νεαρός της γαλαρίας γέρνει κι ακουμπά το πρόσωπό του πάνω στα κάγκελα και στο τέλος της παράστασης, βυθισμένος σ' ένα φοβερό όνειρο, κλαίει χωρίς να ξέρει το λόγο.

ΦΡΑΝΤΣ ΚΑΦΚΑ
Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ (ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ)
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΚΩΣΤΑΣ ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

2 σχόλια:

Celestia είπε...

Αναρρωτιέμαι γιατί επέλεξες το συγκεκριμένο απόσπασμα.
Μην ρωτήσεις "σαν ποιό άλλο να επέλεγα?".

ΠΑΡΕΙΣΑΚΤΟΣ είπε...

ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ ΑΡΚΕΤΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ ΚΑΦΚΑ. Μ' ΑΡΕΣΕΙ ΓΕΝΙΚΑ ΤΟ ΚΑΒΒΑΛΙΣΤΙΚΟ ΥΠΟΣΤΡΩΜΑ ΠΟΥ ΔΙΑΤΡΕΧΕΙ ΟΛΟ ΤΟ ΓΝΩΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ. ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΚΑΤΑ ΚΑΙΡΟΥΣ ΕΠΙΛΕΞΕΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΟΤΙ ΜΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΠΛΗΡΟΥΝ ΑΥΤΗ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΗΝ ΣΥΝΘΗΚΗ.