.

Όποιος φοβάται τον θάνατο είναι ήδη νεκρός.
Όποιος θέλει για μια στιγμή η ζωή του να ανήκει μόνο σ' αυτόν, που θέλει για μια στιγμή να είναι πεπεισμένος για όσα κάνει, πρέπει να αδράξει το παρόν.
Πρέπει να αντιμετωπίζει τα πάντα στο παρόν ως τελικά, σαν να ήταν βέβαιο ότι θα ακολουθήσει αμέσως ο θάνατος.
Και πρέπει μετά στο σκοτάδι να δημιουργήσει ζωή. Ζωή μέσα από τον εαυτό του.
Carlo Michelstaedter, La Persuasione e la Rettorica

Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

Στηριγμένος 'στὸ ῥαβδί μου - Λοιπόν τι μένει πλέον; φθίνει και το πλατάνι… - Γεώργιος Σουρής


Στηριγμένος στο ραβδί μου…

Στηριγμένος 'στ αβδί μου
τώρα 'στ γεράματα
κλαίω τν πολλ σπουδή μου
κα τ τόσα γράμματα.

Τόσαις γνώσεις 'φύγανε,
έταξαν  φήμαις,
κα 'στ βρόντο 'πήγανε
τόσων στίχων ῥίμαις.


Λοιπόν τι μένει πλέον; φθίνει και το πλατάνι… 

Λοιπν τί μένει πλέον; φθίνει κα τ πλατάνι…
κανένα δν ερέθη τν θλίψεων βοτάνι.

κεανς γκοται,
βλέπω πυρς αθάλην…
νθρωποι δν κοτε;
θ' ατοκτονήσω πάλιν.

Πλν μο φωνάζει πλθος νθρώπων φελές:
σκοτώσου τέλος πάντων χωρς ν μς τ λές.

Τοιούτους χαρίστους ποις δν θ βλασφημήσ;
τν Τίμωνα δοξάζω, πο πάντα τος μίσει.

 κόσμ' λεεινέ,
λεπτ θ διανείμω…
τ λόγια μου φωνα
βοντος ν ρήμ.

Δν ρχεται κανένας… κανένας δν φάνη…
δράξε λοιπν τ ξίφος κα σφάξου, δυστυχ
κι' φο κι'  Περικλέτος τ χέρι δν μο πιάνει
γι' ατ θ' ατοκτονήσω… σ τόμον προσεχ

Δεν υπάρχουν σχόλια: