Στηριγμένος στο ραβδί μου…
Στηριγμένος 'στὸ ῥαβδί μου
τώρα 'στὰ γεράματα
κλαίω τὴν πολλὴ σπουδή μου
καὶ τὰ τόσα γράμματα.
Τόσαις γνώσεις 'φύγανε,
'πέταξαν ᾑ φήμαις,
καὶ 'στὸ βρόντο 'πήγανε
τόσων στίχων ῥίμαις.
Λοιπόν τι μένει πλέον; φθίνει και το πλατάνι…
Λοιπὸν τί μένει πλέον; φθίνει καὶ τὸ πλατάνι…
κανένα δὲν εὑρέθη τῶν θλίψεων βοτάνι.
Ὠκεανὸς ὀγκοῦται,
βλέπω πυρὸς αἰθάλην…
Ἄνθρωποι δὲν ἀκοῦτε;
θ' αὐτοκτονήσω πάλιν.
Πλὴν μοῦ φωνάζει πλῆθος ἀνθρώπων ἀφελές:
σκοτώσου τέλος πάντων χωρὶς νὰ μᾶς τὸ λές.
Τοιούτους ἀχαρίστους ποιὸς δὲν θὰ βλασφημήσῃ;
τὸν Τίμωνα δοξάζω, ποῦ πάντα τοὺς ἐμίσει.
Ὦ κόσμ' ἐλεεινέ,
λεπτὰ θὰ διανείμω…
τὰ λόγια μου φωναὶ
βοῶντος ἐν ἐρήμῳ.
Δὲν ἔρχεται κανένας… κανένας δὲν ἐφάνη…
δράξε λοιπὸν τὸ ξίφος καὶ σφάξου, δυστυχῆ…
κι' ἀφοῦ κι' ὁ Περικλέτος τὸ χέρι δὲν μοῦ πιάνει
γι' αὐτὸ θ' αὐτοκτονήσω… σὲ τόμον προσεχῆ…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου