.

Όποιος φοβάται τον θάνατο είναι ήδη νεκρός.
Όποιος θέλει για μια στιγμή η ζωή του να ανήκει μόνο σ' αυτόν, που θέλει για μια στιγμή να είναι πεπεισμένος για όσα κάνει, πρέπει να αδράξει το παρόν.
Πρέπει να αντιμετωπίζει τα πάντα στο παρόν ως τελικά, σαν να ήταν βέβαιο ότι θα ακολουθήσει αμέσως ο θάνατος.
Και πρέπει μετά στο σκοτάδι να δημιουργήσει ζωή. Ζωή μέσα από τον εαυτό του.
Carlo Michelstaedter, La Persuasione e la Rettorica

Παρασκευή, 1 Ιανουαρίου 2010

Τα πτερόεντα δώρα - Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Ξένος του κόσμου και της σαρκός, κατήλθε την παραμονήν από τα ύψη, συστείλας τας πτέρυγας όπως τας κρύπτη ο θείος άγγελος. Έφερε δώρα από τα άνω βασίλεια δια να φιλεύση τους κατοίκους της πρωτευούσης. Ήτον ο καλός άγγελος της πόλεως.
Εκράτει εις την χείρα εν άστρον και επί του στέρνου του έπαλλε ζωή και δύναμις, και από το στόμα του εξήρχετο πνοή θείας γαλήνης. Τα τρία ταύτα δώρα ήθελε να μεταδώση εις όλους όσοι προθύμως τα δέχονται.
Εισήλθεν εν πρώτοις εις εν αρχοντικόν μέγαρον. Είδεν εκεί το ψεύδος και την σεμνοτυφίαν, την ανίαν και το ανωφελές της ζωής ζωγραφισμένα εις τα πρόσωπα του ανδρός και της γυναικός, και ήκουσε τα δύο τεκνία να ψελλίζωσι λέξεις εις άγνωστον γλώσσαν. Ο Αγγελος επήρε τα τρία ουράνια δώρα του, και έφυγε τρέχων εκείθεν.
Επήγεν εις την καλύβην πτωχού ανθρώπου. Ο ανήρ έλειπεν όλην την εσπέραν εις την ταβέρναν. Η γυνή επροσπάθει ν’ αποκοιμίση με ολίγον ξηρόν άρτον τα πέντε τέκνα, βλασφημούσα άμα την ώραν που είχεν υπανδρευθη. Τα μεσάνυχτα επέστρεψεν ο σύζυγος της. Αυτή τον ύβρισε νευρική με φωνήν οξείαν, εκείνος την έδειρε με την ράβδον την οζώδη, και μετ’ ολίγον οι δύο επλάγιασαν χωρίς να κάμουν την προσευχήν των, και ήρχισαν να ροχαλίζουν με βαρείς τόνους. Έφυγεν εκείθεν  ο Αγγελος.
Ανέβει εις μέγα κτίριον πλουσίως φωτισμένον. Ήσαν εκεί πολλά δωμάτια με τραπέζας, κ’ επάνω των έκυπτον  άνθρωποι μετρούντες αδιακόπως χρήματα, παίζοντες με χαρτία. Ωχροί και δυστυχείς, όλη η ψυχή των ήτο συγκεντρωμένη εις την ασχολίαν ταύτην. Ο Άγγελος εκάλυψε το πρόσωπον με τας πτέρυγάς του δια να μη βλέπη κ’ έφυγε δρομαίος.
Εις τον δρόμον συνάντησε πολλούς ανθρώπους, άλλους εξερχόμενους από τα καπηλεία, οινοβαρείς, και άλλους κατερχομένους από τα χαρτοπαίγνια, μεθύοντας χειροτέραν μέθην. Τινάς είδε ν’ ασχημονούν, και τινάς ήκουσε να βλασφημούν τον Άι – Βασίλην ως πταίστην. Ο Άγγελος εκάλυψε με τας πτέρυγας τα ώτα, δια να μην ακούη και αντιπαρήλθεν.
Υπέφωσκεν ήδη η πρωία της πρωτοχρονιάς, και ο Άγγελος δια να παρηγορηθή, εισήλθεν εις μίαν εκκλησίαν. Αμέσως πλησίον της θύρας είδεν ανθρώπους να μετρούν νομίσματα, μόνον πως δεν είχον παιγνιόχαρτα εις τας χείρας. Και εις το βάθος, αντίκρυσεν ένα άνθρωπον χρυσοστόλιστον και μιτροφορούντα ως Μήδον σατράπην της εποχής του Δαρείου, ποιούντα διαφόρους ακκισμούς και επιτηδευμένας κινήσεις. Δεξιά και αριστερά άλλοι μερικοί έψαλλον με πεπλασμένας φωνάς: Τον Δεσπότην και αρχιερέα!
Ο Άγγελος δεν εύρε παρηγορίαν. Επήρε τα πτερόεντα δώρα του – το άστρον το προωρισμένον να λάμπη εις τας συνειδήσεις, την αύραν την ικανήν δια να δροσίζη τας ψυχάς, και την ζωήν, την πλασμένην δια να πάλλη εις τας καρδίας, ετάνυσε τας πτέρυγας, και επανήλθεν εις τας ουρανίας αψίδας.
                              
(ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΑΛΗΘΕΙΑ, 1 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1907)


Από το βιβλίο Τα ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. 
Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ




2 σχόλια:

Δημήτρης είπε...

πάντα θα υπάρχει η ανάγκη οι άνθρωποι να πιστεύουν στην ύπαρξη ενός "αγγέλου", μιας θειας πρόνοιας για να μπορούν να συντηρούν τις ελπίδες τους...

αλλά "Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από σένα, μόνο στο μέτρο που τους προσφέρεις το αληθινό σου πρόσωπο. Αυτή η σχέση καθορίζει την αξία της προσφοράς σου, μα και το ίδιο σου το πρόσωπο." όπως είπε ο Τάσος Λειβαδίτης.

ΠΑΡΕΙΣΑΚΤΟΣ είπε...

ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ
ΟΠΩΣ ΕΛΕΓΕ ΚΑΙ Ο ΒΑCON Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΣΟΔΟΞΟΣ ΧΩΡΙΣ ΕΛΠΙΔΑ. Ο "ΦΤΩΧΟΥΛΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ" ΤΟ ΗΞΕΡΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΑΥΤΟ. ΤΑ ΓΡΑΦΤΑ ΤΟΥ ΔΕ ΕΧΟΥΝ ΠΟΛΛΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ. ΣΕ ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟΣ.
ΤΩΡΑ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ. ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑ? Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΕΧΕΙ ΠΑΨΕΙ (ΚΑΤΑ ΜΙΑ ΕΝΝΟΙΑ) ΠΛΕΟΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.