.

Όποιος φοβάται τον θάνατο είναι ήδη νεκρός.
Όποιος θέλει για μια στιγμή η ζωή του να ανήκει μόνο σ' αυτόν, που θέλει για μια στιγμή να είναι πεπεισμένος για όσα κάνει, πρέπει να αδράξει το παρόν.
Πρέπει να αντιμετωπίζει τα πάντα στο παρόν ως τελικά, σαν να ήταν βέβαιο ότι θα ακολουθήσει αμέσως ο θάνατος.
Και πρέπει μετά στο σκοτάδι να δημιουργήσει ζωή. Ζωή μέσα από τον εαυτό του.
Carlo Michelstaedter, La Persuasione e la Rettorica

Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2009

ΤΟ ΓΕΡΑΚΙ - ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ

Ενα γέλιο γυναικείο ακούγεται μακριά. Μια κυρία γελάει κάπου, μακριά μας, κι ο άνεμος φέρνει τον ήχο του γέλιου της μέχρις εδώ. Μέχρις εδώ, σ' αυτό το έρμο περιγιάλι, κάτω απ' το μολυβή ουρανό, κοντά στ' αφρισμένα κύματα, όπου, στη στάση "τρεις φιλόσοφοι στ' ακροθαλάσσι" ζούμε μέσα σε μια καταθλιπτική μοναξιά. Στα γυμνά πόδια μας φυτρώνουν, λίγο λίγο, φτερά. Ισως εμείς να 'μαστε αυτός ο θεός Ερμής, τον καιρό της νιότης του. Αυτή η φοβερή μοναξιά μας! Αυτή η τραγική μοναξιά σας! Γιατί δεν χωρεί καμιάν αμφιβολία, είμαστε μόνοι, μόνοι, πάντα μόνοι,αιώνια, βασανιστικά, μόνοι. Ολοι. Ολοι. Εμείς, εσείς, όλοι. Ομως εγω είμαι ο μόνος, πάλι, που δεν τη δέχεται την αισχρη τούτη καταδίκη, και διαμαρτύρουμαι, και χτυπιέμαι, και το φωνάζω. Μόνον εγώ. Και μια λεπτομέρεια: η κυρία δεν γελούσε. Εκλαιγε. Μας είχε γελάσει ο άνεμος. Ο άνεμος παρεμόρφωσε τον ήχο. Στο μολυβή ουρανό πετούν πουλιά. Μια βάρκα παλεύει πάνω στ' αφρισμένα κύματα. Ειναι μακριά, αλλ' ολονέν πλησιάζει.

3 σχόλια:

Νικόλας K. είπε...

Καλημέρα και καλή εβδομάδα...
Πάντα ο άνεμος έχει αυτή την ιδιαίτερη ικανότητα να παραμορφώνει ήχους, να σε αποπροσανατολίζει αν είσαι διαβάτης μέσα στο δάσος και σου ζητούν βοήθεια!
Έχει και άλλες ιδιότητες – ικανότητες: Να μεταφέρει μυρωδιές, σκόνη, στάχτη, την γύρη των λουλουδιών… Γενικά οι ιδιότητες που έχει είναι κάπως αντίθετες μεταξύ τους…

ΟΥΡΙΗΛ είπε...

Παρείσακτε, δεν έχω διαβάσει αυό το έργο αλλά μήπως ο Εγγονόπουλος παρομοιάζει τον εαυτό του με τον Ερμή, τον Θεό που κινείται στα ουράνια αλλά και στα χθόνια επίπεδα και που είναι καταδικάσμένος να ζει στην αιώνια μοναξιά της μοναδικής του ύπαρξης. Αυτός που μπορεί να ακούσει και το γέλιο αλλά και το κλάμα μαζί. Αυτός που βρίσκεται σε όλα τα σημεία ταυτόχρονα, γη, θάλλασα , αέρα αλλά βλέπει και τα πουλιά. Αυτός που είναι καταδικασμένος να καθοδηγεί τους τυφλούς.
Θα με ενδιέφερε η αποψί σου.
Ευχαριστώ και πάλι.

ΠΑΡΕΙΣΑΚΤΟΣ είπε...

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΣΑΣ
ΝΙΚΟ Κ.
ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ Ο ΑΝΕΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΑΝΕΜΟΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΤΥΛΙΓΕΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΜΕ ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ. ΕΠΙΒΟΥΛΟ Ή ΚΑΙ ΚΑΚΟΒΟΥΛΟ ΕΝΙΟΤΕ.
ΟΥΡΙΗΛ
ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΕΧΩ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΕΡΜΗΝΕΥΣΩ ΤΟΝ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟ.
ΠΑΝΤΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΕΧΟΥΝ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΙΣ.
ΘΕΩΡΩ ΟΤΙ Η ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΦΥΛΑΚΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΟΙ ΙΧΝΗΛΑΤΕΣ ΠΟΥ ΒΑΔΙΖΟΥΝ ΣΕ ΑΠΑΤΗΤΑ ΜΕΡΗ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΣ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΑΠ' ΟΠΟΥ ΠΕΡΝΑΜΕ ΜΕΤΑ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ.
ΚΑΛΟ ΒΡΑΔΥ