Υπάρχει ένα συγκεκριμένο πρόβλημα με τους συγγραφέις. Εάν κάποιος απ' αυτούς γράψει κάτι κι αυτό το κάτι πουλήσει κάμποσες χιλιάδες αντίτυπα, αμέσως εκείνος αρχίζει να πιστεύει πως έγινε μέγας συγγραφέας. Αν πουλήσει μόνο μερικές χιλιαδούλες, πάλι εκείνος το παίζει φίρμα. Αν πουλήσει μερικά μόνον αντίτυπα, έ, τότε είναι που πιστεύει ότι έγινε πολύ σπουδαίος. Αν πάλι, κανείς δεν του δημοσιέψει τίποτα, και δεν μπορεί να τα δημοσιέψει μόνος του, έ, τότε είναι που το πίστεψε πως είναι στ' αλήθεια κάποιος. Κακά τα ψεμματα, ελάχιστο μεγαλείο υπάρχει σ' ό,τι γράφεται σήμερα. Σχεδόν αόρατο το ρημάδι! Για το μόνο πράγμα που μπορεί κανείς να είναι σίγουρος είναι το ότι οι χειρότεροι συγγραφείς αμφισβητούν λιγότερο από κάθε άλλον τον εαυτό τους. Οντας απόλυτα βέβαιοι για την ποιότητα της δουλειάς τους, την πλασάρουν -κι όποιον πάρει ο Χάρος. Σε τελευταία ανάλυση, πρέπει ν' αποφεύγει κανείς -στο βαθμό που είναι δυνατό- όσους ασχολούνται με το γράψιμο σαν την πανούκλα. Εγώ ο δυστυχής σπάνια τα καταφέρνω. Οι συγγραφείς θέλουν να δημιουργήσουν κάτι σαν αδελφότητα. Τίποτα απ' όλα αυτά δεν βοηθάει πραγματικά στο γράψιμο, τον αγώνα πάνω στη γραφομηχανή.
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΤΣΑΡΛΣ ΜΠΟΥΚΟΦΣΙ
ΓΥΝΑΙΚΕΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΔΥΣΣΕΑΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου