.

Όποιος φοβάται τον θάνατο είναι ήδη νεκρός.
Όποιος θέλει για μια στιγμή η ζωή του να ανήκει μόνο σ' αυτόν, που θέλει για μια στιγμή να είναι πεπεισμένος για όσα κάνει, πρέπει να αδράξει το παρόν.
Πρέπει να αντιμετωπίζει τα πάντα στο παρόν ως τελικά, σαν να ήταν βέβαιο ότι θα ακολουθήσει αμέσως ο θάνατος.
Και πρέπει μετά στο σκοτάδι να δημιουργήσει ζωή. Ζωή μέσα από τον εαυτό του.
Carlo Michelstaedter, La Persuasione e la Rettorica

Πέμπτη, 29 Απριλίου 2010

Η ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ - STANISLAS DE GUAITA

Salvador Dali: Rider of Death

Μακριά από το πλήθος όπου ανθίζει το ψέμα,
αφού η ψυχή σου εξαγνιστεί και υψωθεί στο όνειρο,
αναζητώντας τις Θύμησες, περιπλανήσου, ω Ψυχή μου,
και στοχάσου:
τη στάχτη την ανθρώπινη που σκορπιέται στον αγέρα.
Στοχάσου τα κρανία που χτύπησαν το ένα στ' άλλο
γιατί τα έσκιαξαν τα άροτρα,
τα συντρίμμια από τα περασμένα
 που κυματίζουν στο άγνωστο:
γιατί κόσμοι πέθαναν, πόλεις χάθηκαν, 
εκεί όπου η ζωή είχε την Ωρα της κι η αγάπη τη Στιγμή της!

Σε χρόνους πανάρχαιους, σε καιρούς αρχέγονους,
ένα νησί απέραντο,
σα ζωγραφιά ωραίο,
που πρώτο έθρεψε ένα λαό γιγάντων,
παράδινε σους γυμνούς του γιούς το καρπερό βυζί του,
και τα ρωμαλέα μεριά του στην ορμή των ωκεανών.
Αυτή τη γη την έλεγαν Ατλαντίδα. - Πόλεις εξαίσιες
άκμαζαν τότε εκεί,
πόλεις χιλιάδες
 με τους παρθενώνες τους και με τους ευλογημένους κήπους τους
 και τα μαρμάρινα παλάτια με τις αρχαίες τις στήλες.
Υδραγωγεία! Μνημεία θεόρατα, με κιονοστοιχίες από ίασπι,
που τα προστάτευαν πελώριες λεοπαρδάλεις!
Θόλοι από γρανίτη! Αψίδες αναρίθμητες
στόλιζαν τις επάλξεις με τις διάσπαρτες δαντέλες τους!

Τα είχαν πει πέτρινα δάση. - Δέντρα παρθένα
καθρέφτιζαν το θαλερό τους πράσινο
στις λίμνες τις γαλάζιες
όπου ανθρώπου μάτι δεν έβλεπε καλάμια
κι η ψυχή των γιασεμιών και των κρίνων
στις όχθες παντρευόταν περίχαρα
με τα τραγούδια των πουλιών!
Μια ψαλμωδία γεμάτη ελπίδα και χαρά υψωνόταν
προς τον πανάγαθο, τρανό και μεγαλόπρεπο Δία:
άπλωναν οι άνθρωποι τα χέρια στο σπινθηροβόλο γαλάζιο
και το ακύμαντο ποτάμι προσευχόταν -
γλυκομουρμουρίζοντας...
Κι όμως αυτός ο κόσμος σημαδεύτηκε 
από τη σφραγίδα της οργής,
κι έπρεπε να αφανιστεί δίχως να αφήσει αχνάρια.
Πόσα νησάκια χάθηκαν πάνω στο επιτύμβιο κύμα
μοναδικά σκόρπια λείψανα που αιχμαλώτισαν το βλέμμα μας!

Ακούστηκαν μουγκρητά από υπόγει σιδεράδικα,
συθέμελα βούλιαξε το έδαφος και τραντάχτηκε με ορμή
κι έσπρωξε η θάλασσα τα υπόγεια κύματά της
να κυλήσουν ανελέητα στον τρόμο που τύλιξε 
τούτο το ξεθεμέλιωμα

*Αλλά μέσα από τα τρομερά ερείπια
που βλέπεις να σχηματίζονται κάτω από χιλιάδες πόδια νερού,
Ω ψυχή μου, ακους;... Από τα βάθη μακρινών σκοταδιών
προφητικές φωνές θαρρείς πως με τούτα τα λόγια
προμαντεύουν:

-"Και να! Οι ήπειροι, οι αιωνόβιες πόλεις,
"τα μεγάλα βουνά που ξεχειλίζουν από έλατα και περηφάνια
"ο άνθρωπος και τα πάθη του, ο κόσμος κι η οργή του:
"-κουφάρια σαπισμένα στο χώμα θα θαφτούν,
"Γιγάντιοι σωροί δίχως μορφή, συντρίμμια θλιβερά
θα καταποντιστούν μια μέρα - αφού όλα πια θα έχουν τελειώσει -
"κάτω από τα σκοτεινά κύματα μιας άλλης θάλασσας, 
μιας θάλασσας δίχως βυθό
"κι ακόμη πιο βαθιάς - που τηνε λένε Λήθη!
"Τότε υπακούοντας στο υπέρτατο θέλημα
το σκοτάδι σαν κατακλυσμός θα κυριέψει τα ουράνια
"και κάθε θόρυβος θα σβήσει, και κάθε ύπαρξη θα χαθεί,
"στο σκοτεινό κι απέραντο ,
και σιωπηρό μηδέν."
(Rosa Mystica)


ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ 
W. Scott - Elliot
ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ
Μύθος ή πραγματικότητα
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΛΕΝΗ ΚΑΛΚΑΝΗ
ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ ΔΑΜΙΑΝΟΣ

Τετάρτη, 28 Απριλίου 2010

Μέλισσα: μια γλυκιά εβραϊκή προτίμηση – ΠΑΥΛΟΣ ΣΠ. ΚΥΡΑΓΓΕΛΟΣ

Σύμφωνα με τον Ησύχιο, η λέξη “μέλισσα” σημαίνει “οβολός” κι έτσι τα πρώτα μετεπαναστατικά ελληνικά νομίσματα ονομάζονταν οβολοί (διώβολα, πεντόβολα κλπ.) από το ελληνικό ρα “βάλλω” (παράγωγα: βέλος, βαλλίστρα, οβολός κλπ.) κι έτσι βλέπουμε και σήμερα στο αρχαιολογικό μουσείο π.χ. Της Κορίνθου αρχαία νομίσματα σε μορφή αιχμής ξίφους, δηλ. οβολού (πρβλ. Οβελίσκους Αιγύπτου απ' το σχήμα του οβολού).
Βέβαια και η μέλισσα διαθέτει ένα οβολό, δηλ. πλήκτρον, που ονομάζεται “κεντρί της μέλισσας” κι ίσως από εκεί πήρε το συμβολισμό του το τάγμα των Ασσασίνων (=δολοφόνων) που έδρασε τον 11ο αιώνα στην περιοχή του Αλαμούτ της Περσίας. Σε συσχέτιση με όσα γράψαμε για τον “αποδιοπομπαίο τράγο” των Εβραίων, βλέποντας και το νόμισμα της Πάρου, για παράδειγμα, είχε σύμβολο την αίγα, παρατηρούμε ότι με την απομπομπή του εβραϊκού τράγου, στον οποίο φόρτωναν (ή έτσι νόμιζαν) τις αμαρτίες τους είχαμε μία μορφή οικονομικής δοσοληψίας, εφ' όσον αυτόι ξεπλήρωναν τις αμαρτίες τους στο Θεό με τον τράγο, τελετουργικό του οποίου ο εσωτερικός συμβολισμός αντικαταστάθηκε στο Χριστιανισμό με το αίμα του Εσταυρωμένου, εφ' όσον ρητώς αναφέρεται στα Ευαγγέλια ότι το αίμα Του δόθηκε “ως αντίλυτρον”, δηλ. πληρώθηκε το αντίτιμο των αμαρτιών των ανθρώπων με Θεϊκό αίμα. Ετσι και η μέλισσα σα σύμβολο και χάραγμα ελληνικού νομίσματος είναι ένας οβολός, δηλ. κέρμα με αγοραστική αξία.
Ξέροντας ότι το Θεϊκό αίμα λεγόταν στην αρχαία Ελλάδα “ιχώρ” και ότι η ίδια λέξη (ιχώρ) σήμαινε και το πετρέλαιο, την νάφθα, διότι η νάφθα εθεωρείτο το αίμα των εκπεσόντων Γιγάντων (ή αγγέλων στην Χριστιανική ορολογία), που και αυτοί διέθεταν Θεϊκό αίμα, αντιλαμβανόμαστε το πάιξιμο του διεθνούς νομίσματος με το πετρέλαιο και ιδιαίτερα με τα πετροδόλλαρα.
Η λέξη αίρεση (απ' το ρήμα αιρούμαι = προτιμώ) στη Θεολογία σημαίνει μια ιδιαίτερη προτίμηση ορισμένων ανθρώπων οργανομένων προς αυτήν, σηλ. Μια απόκλιση από το αυστηρώς διατυπωμένο δόγμα. Μια τέτοια περίπτωση είχαμε με την κοινότητα Εσσαίων στη Νεκρά Θάλασσα, κείμενα των οποίων βρέθηκαν το 1947 στο Κουμράν. Τα κείμενα αυτά δίνουν μια ιδιαίτερη ιστορική χροιά και κύρος στα όσα ξέρουμε μέχρι σήμερα για την εβραϊκή και χριστιανική θρησκεία και κατά συνέπειαν, σύμφωνα και με τις πρόσφατες δημοσιεύσεις μου οι Εσσαίοι αυτοί, που λέγονταν και Εσσήνες, έχουν ένα όνομα που σύμφωνα με τον Παυσανία (8,13,1) το συναντάμε και σαν τίτλο των ιερέων της Κυβέλης και της Εφέσιας Αρτέμιδος, στη Μ. Ασία, όπου ιδιαίτερα στη Λυδία, κόπηκαν τα αρχαιότερα γνωστά νομίσματα της Ευρώπης (κέρματα) τον 8ο αιώνα π.Χ. Οι ιερείςαυτοί λέγονταν Γάλλοι και ο αρχηγός τους Αρχέγαλλος, τους έλεγαν δε επίσης Μεγάβυζους ή Μεγαλόβυζους επειδή ήσαν νεωκόροι της Εφέσιας Αρτέμιδος, που την παρίσταναν με πολλούς μαστούς και που μαστιγωνονταν με φραγγέλια, ώστε να ανακαλήται πάλι στη μνήμη μας η έννοια του σκυταλισμού απ' τη λέξη σκυτάλη.
Οι εσσήνες είναι πληθυντικός του ουσιαστικού “εσσήν” που σημαίνει:

  1. οικιστής (Ηρωδ. 17,6), άρα

  2. ηγεμών, άρχων (Καλλ. Δια66), άρα

  3. βασιλεύς των μελισσών (ΕΜ 383,31) επειδή στην αρχαιότητα νόμιζαν ότι η βασίλισσα ήταν αρσενικού γένους.

  4. το ιμάτιο, που λέγεται λόγιον ή hosen (στα εβραϊκά, Ιώσ. ΑΙ,3,5,7) ή εσσόν ή έσθα (στον πληθυντικό καθ' Ησύχιον, βλ. και βεστιάριον από τη λατινική λέξη vesta). Οι Γάλλοι, αυτοί που λέγονταν Εσσήνες, δηλ. Εσσαίοι, απ' τη λέξη ίασις= θεραπεία, προφανώς είχαν μια κοινή θεολογική καταγωγή πάνω στον άξονα Παλαιστίνης-Συρίας-Λυδίας-Φρυγίας και κυρίως, όπως αναφέρεται και στην Καινή Διαθήκη, θεράπευαν με το χρίσμα, δηλ. λάδι ευλογημένο, με το οποίο αλείφανε τον ασθενή (χριστόν φάρμακον). Το λάδι, το οποίο χύνανε στον ασθενή, έβγαινε με την έκθλιψη του ελαίου από τις ελιές κι αυτή η έκχυση αποδίδεται, σαν ουσιαστικό, με το απαρέμφατο εκχέαι, του οποίου συνώνυμη λέξη είναι το απαρέμφατον “εσσήαι” απ' όπου εξάγω ετυμολογικά το ουσιαστικό “εσσήν”.
Είδαμε ότι η λέξη εσσήν, που σημαίνει τον οικιστή και κατά συνέπειαν τον ηγεμόνα, επιπλέον δείχνει τη βασίλισσα των μελισσών προωθώντας τη λογική εξίσωση μέλισσα = βασιλεύς. Πράγματι βλέπουμε ότι η έννοια “βασιλεύς” στα Αιγυπτιακά ιερογλυφικά παριστάνεται με μία μέλισσα, που στέκεται μπροστά σ' έναν κρίνο, και αυτό το ιερογλυφικό, που προφέρεται “σούτεν νετ”, δείχνει το βασιλιά της Αιγύπτου, δηλ. τον Φαραώ. Αυτός ο Φαραώ, πουφωνα με τους προφητικούς ορισμούς της Παλαιάς Διαθήκης (βλ. Εισ. Β.ς') λέγεται “Δράκων ο Μέγας”, σημαίνει φίδι (εφ' όσον δράκων = φίδι στα αρχαιοελληνικά) και είδαμε ότι σκυτάλη = είδος όφεος, ο Φαραώ κρατάει στο χέρι τη σκυτάλη και το μαστίγιο, χωρίς να ξεχνάμε ότι ο υιός στα Αιγυπτιακά παριστάνεται, με το ιερογλυφικό που δείχνει το μαστίγιο και προφέρεται μές, εκ του οποίου συνάγεται ότι και γι' αυτούς ίσχυε (βλ. Εισ. Β, η', σελ. 6 κλπ.) αναφορά της Παλαιάς διαθήκης, σύμφωνα με την οποία “Εγώ ον αγαπώ, ελέγχω και παιδεύω, μαστιγώ δε πάντα υιόν, ον παραδέχομαι”.
Επομένως ο βασιλεύς ή Φαραώ ή Εσσήν στα αρχαιοελληνικά λέγεται τιτήν (ή τιτάν στα Δωρικά), λέξη που αποδόθηκε σαν Τεϊτάν, πέρασε στα Αραβικά σαν Σεϊτάν και έμεινε στα Εβραϊκά σαν Σατάν, λέξη που χρησιμοποιεί και ο απόστολος Παύλος στις επιστολές του. Ομως η λέξη Σατάν στα τουρκικά σημαίνει “εκείνον που πωλεί” και εκείνος που πωλεί, δηλ. που διαθέτει χρήματα, είναι εκείνος ακριβώς που έχει το δικαίωμα και τη δύναμη της νομισματοκοπής, δηλ. ο βασιλεύς ή ηγεμών ενός κράτους, δηλ. ο Εσσήν. Ετσι το ουσιαστικό “τιτάν” προέρχεται απ' το ρήμα τίω= πληρώνω, απ' όπου βγαίνουν τα σημαντικά παράγωγα α) τίσις ή έκτισις ποινής (= εξαγορά της ποινής με χρήματα) β) τιμή (= μέτρηση υλικού ή πνευματικού αγαθού, πρβλ. “την τιμήν του τετιμημένου”) και γ) διατίμησις, εκτίμησις, αποτίμησις, απότιση φόρου τιμής κλπ.
Είδαμε ότι η σκυτάλη είναι κι ένας χάρακας για τη μέτρηση της ποσότητος του σίτου, το δε μέτρο χωρητικότητος του σίτου (βλ. Εισ. Β. ς' και ζ') είναι τα σάττα, κατά συνέπειαν το βασικό αγαθό, για το οποίο καταβαλλότανε το τίμημα, δηλ. το χρηματικό ποσό, ήταν ο σίτος. Συνυπολογίζοντας τις έννοιες της τίσεως= πληρωμής, του τιτάνος= βασιλέως, του τιτάνος= σατάν= πληρωτού, φθάνουμε στην πραγματικότητα της γιορτής, που οι Ρωμαίοι ονόμαζαν Saturnalia κατά τα τέλη Δεκεμβρίου, από τη λέξη Saturnuw= Κρόνος, που προέρχεται ετυμολογικά απ' τη λέξη sat ή satiw est= αρκετή, ικανοποιητική ποσότητα, (πρβλ. και τη λέξη satisfaction στα Αγγλικά), ιστορικά δε απ' την πεποίθηση που είχαν, ότι την εποχή της βασιλείας του Κρόνου “έτρωγαν με χρυσά κουτάλια”.
Επόμενως προκύπτει ότι ο Κρόνος= Saturnus αντιστοιχεί στους ελληνικούς Σατύρους, έννοια που αντιστοιχεί στους χριστιανικούς δαίμονες ή σατανάδες, οπότε προκύπτει πάλι ο τελικός συμβολισμός του γράμματος S, που βρήκαμε να συμβολίζει το δολλάριο, τη λίρα και το σκούδο, καταλήγοντας στο σημερινό εβραϊκό σεκέλ ή περσικό σίγλο ή ευρώ.
Επόμένως όλη η φιλολογία του 666, που είναι ο “αγαθοδότης” (βλ. Εισ.Β.β') περιστεφεται γύρω από τον σατάν ή πωλητή, εκείνον που πρέπει κάποιος να φέρη το χάραγμά του, για να μπορή να συναλλάσεται σύμφωνα με την Αποκάλυψη, (βλ. Εισ.Β.α',β' και ζ'), αυτό δε το χάραγμα είναι το έκτυπο ανάγλυφο, που φέρνει κάθε κέρμα στην πρόσοψή του, αυτό που είναι γνωστό σαν κορώνα ή σκυτάλη και το οποίο αναφέρει σαφώς ο Απόστολος Παύλος στην ομιλία του στους Αθηναίους στον Αρειο Πάγο, όταν τους λέει ότι τον Θεό “ουκ οφείλομεν νομίζειν χρυσώ ή αργύρω ή λίθω χαράγματι τέχνης ή ενθυμήσεως ανθρώπου είναι όμοιον”.
Επανερχόμενοι στους Γάλλους και στην ετυμολογική απαρχή της λέξεως σκυτάλη, που όπως είδαμε στο κεφάλαιο ΙΙ σημαίνει την κεφαλή, βλέπουμε τις λατινικές λέξεις galla (= κάρυον δρυός), galea (= κράνος) και galerum ή galerus (galericum= 1: πιλήκιον εκ μηλωτής και 2: φενάκη= περούκα) να αποδίδουν μια χαλαρή δηλ. ήδη απομακρυσμένη ή διωγμένη απ' τη φυλετική μνήμη μας συνδεσμολογία των συμβόλων του φρυγικού σκούφου (νυν συμβόλου της... Δημοκρατίας) και του ιερού κελτικού (δηλ. γαλατικού) δέντρου της δρυός (= βαλανιδιάς) δηλ. της ελληνικής αναφοράς στο Δωδωναίο Δία (δηλ. τον Νάϊον) και της εκεί ιεράς δρυός. Η ανωτέρω λατινική λέξη galea (= κράνος) συναπτομένη προς την επίσης λατινική λέξη pileus (= πίλος, πιλήκιον), που ήταν σύμβολο των απελεύθερων, οδηγεί στην ελληνική λέξη κορώνα ή στέμμα (= καρ + άνω = κράνος), σύμβολο της βασιλικής δυνάμεως, που αναφέρεται στο εβραϊκό καββαλιστικό “Δέντρον της Ζωής” με τον όρο Keter ή Kether, απ' την τροποποιημένη περσική (= ελληνική) λέξη “κύδαρις” ή “κίταρις” = “πίλος βασιλικός” = κυρβασίας (κύδος = δόξα και αίρω = σηκώνω ψηλά), που αντικαθίσταται επί της κεφαλής του Φαραώ (δηλ. του εσσήνος ή τιτάνος) του επίγειου θεού των Αιγυπτίων με το ουραίον, το οποίο κρατεί με τη μορφή της μίτρας ο Χριστιανός Επίσκοπος, συμβολίζοντας το κράτημα των δύο όφεων (ida και pingala) από τον Ηρακλή στο κηρύκειον του Ερμού (caduceus). Αλλά ακριβώς “οι Στήλες του Ηρακλέους” ή “Στήλες του Βριάρεω” είναι οι στήλες του Γιβραλτάρ, που παριστάνονται στο σκούδο σαν δύο κάθετες γραμμές και από εκεί στο δολλάριο, για να καταλήξουν σε δύο παράλληλες γραμμές στην απεικόνιση του ευρώ.
Η αίρεση (= προτίμηση) των Εβραίων προς το χρήμα φαίνεται από τις διάφορες επικρίσεις του Ιησού εναντίον τους στην Καινή Διαθήκη και από την έκχυση (εσσήαι) του κέρματος μέσα στο Ναό, όταν εξεδίωξε τους κολλυβιστάς (Ματθ.ΚΑ', 12) και Μαρκ. ΙΑ',15 και Ιω.Β',15) με το φραγγέλιον, κατηγορώντας του ότι είχαν μετατρέψει τον Οίκον του Πατρός σε Οίκον εμπορίου (δηλ. του Μαμωνά).
Το ότι όπως έχω σημειώσει οι κολλυβιστές είναι Αθηναίοι σαράφηδες, δηλ. αργυραμοιβοί που ανταλλάσσουν νομίσματα στο σαραφικο και κυρίως τον κόλλυβο, λέξη που σημαίνει γενικά α) μικρό βάρος χρυσού και β) καταλλαγή ή επικαταλλαγή ή άτζιο (στα λατινικά cambio) και ειδικά 1) το χάραγμα του βοδιού στο χάλκινο Αθηναϊκό νόμισμα, 2) κέρμα μικρής αξίας 1/4 ή 1/7 του χαλκού και 3) κάθε μικρής αξίας νόμισμα (πρβλ. δικόλλυβον, τρικόλλυβον κλπ.) είναι άξιον μνείας.
Ωστόσο όλα τα έσοδα των ναών, τόσο στη Βαβυλώνα, Παλαιστίνη, Μ. Ασία, όσο και αλλού, προέρχονταν είτε απ' την αρσενική πορνεία (εκμετάλλευση κυνών), είτε απ' τη θηλυκή πορνεία (εκμετάλλευση ιερόδουλων), χωρίς βέβαια να υποτιμάμε τον πακτωλό χρημάτων και πολύτιμων αναθημάτων, που κατευθυνόταν στους ναούς είτε για να υποστηριχθή μια αίτηση ή μαντεία είτε για να εκφρασθή μια ευχαριστία για θεραπεία ή επιτυχία, σε επίπεδο ατομικό ή συλλογικό. Ετσι βλέπουμε το ναό των Δελφών να είναι κατάφορτος από χρυσές και άλλες προσφορές και για το λόγο αυτό να είναι το επίκεντρο εχθρικών επιθέσεων για το σκοπό λαφυραγωγίας. Το κρίσιμο σημείο εν προκειμένω είναι, ότι ο ναός αυτός στην πρώτη μορφή του εθρυλείτο πως κτίστηκε από φτερά μελισσών κι έτσι προκύπτει πάλι η οικονομική σημασία της λέξεως “μέλισσα”, που όπως είδαμε ο Ησύχιος τη μεταφράζει “οβολό”.
Κατά συνέπειαν η φράση “μανή, θεκέλ, φαρές” στην οποία αναφερθήκαμε ανωτέρω επιπολαίως, εξετάζοντάς την τώρα επί πολύ, βλέπουμε ότι προέρχεται απ' την Παλαιά διαθήκη (Δανιήλ, Ε' 5) και μεταφράζεται ακριβώς: (26) μανή, εμέτρησεν ο θεός την βασιλείαν σου και επλήρωσεν αυτήν, (27) θεκέλ, εστη εν ζυγώ (ενν. Η βασιλεία σου) και ευρέθη υστερούσα, (28) φαρές, διηρήται η βασιλεία σου και εδόθη Μήδοις και Πέρσαις.
Είναι ακριβώς αυτός ο Δαρείος, μετέπειτα και Φαραώ της Αιγύπτου που έκοψε τους χρυσούς δαρεικούς, τους γνωστούς μας “τοξότες” απ' την Αρχαιοελληνική νομισματική ορολογία.

Τρίτη, 27 Απριλίου 2010

Οι μέλισσες (Υπάρχει συνειδητά ελεγχόμενος βιοχρόνος;) – Γιώργος Μπαλάνος

Το θέμα μας εδώ είναι η δυνατότητα της ζωής να ελέγξει – πολύ ή λίγο – το βιοχρόνο της. Η κατάψυξη, η ξήρανση και ακόμη και η χειμερία νάρκη το καταφέρνουν αυτό σε μεγάλο βαθμό, αλλά μ' ένα μειονέκτημα – το ίδιο μειονέκτημα μ' εκείνο του αστροναύτη που ταξιδεύει με την ταχύτητα του φωτός. Δηλαδή, το πλάσμα μπορεί να ζει περισσότερο, αλλά δεν έχει συνείδηση του χρόνου που κερδίζει. Το κατά πόσο αυτό είναι δυνατόν, έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Υπάρχει συνειδητά ελεγχόμενος βιοχρόνος;
Ναι. Φαίνεται να υπάρχουν στη φύση πλάσματα, που μπορούν να το καταφέρουν. Η σημασία που θα είχε για τον άνθρωπο η ανακάλυψη της μεθόδου και η εφαρμογή της στον εαυτό του, είναι ολοφάνερη. Ποιός δε θα ήθελε να γερνά και να ξανανιώνει κατά βούληση; Εστω κι αν είναι για μια μόνο φορά. Γι' αυτή, τη μια μόνο επιπλέον φορά, ο Φάουστ πούλησε την ψυχή του στον Μεφιστοφελή, που την εξαγόρασε με το νόμισμα του χρόνου...
Αλλά ένα ασήμαντο -φαινομενικά- πλασματάκι, φαίνεται να είναι πιο έξυπνο από τον Φάουστ στο σημείο αυτό. Και από τον Αϊνστάιν. Και από την Ασλάν. (Αννα Ασλάν [1897-1988]: Γνωστή Ρουμάνα γεροντολόγος, πολύ της μόδας μια εποχή). Και το πλασματάκι αυτό είναι η κοινή μέλισσα. Κατέχει τον τρόπο να κάνει το χρόνο να επιβραδύνεται ή να επιταχύνεται. Χωρίς να φτάνει την ταχύτητα του φωτός...
Η μέλισσα ανήκει σ' εκείνη την περίεργη κατηγορία πλασμάτων που δε διαθέτουν ατομική οντότητα, αλλά αποτελεί μέρος ενός μεγαλύτερου οργανισμού που λέγεται κυψέλη. Η κυψέλη δεν είναι οργανωμένη κοινωνία. Είναι οργανισμός – ένας οργανισμός, όχι μόνον αθάνατος στο σύνολό του, αλλά και με τη δυνατότητα ν' αυξομειώνει το βιοχρόνο των μελών του, ανάλογα με τις ανάγκες του. Είναι ένας οργανισμός Γκεστάλτ. (Συλλογικός οργανισμός, το σύνολο του οποίου έχει περισσότερες ιδιότητες απ' όσες θα είχαν τα μέρη του αν λαμβάνονταν υπόψη ξεχωριστά). Πλήθος επιστημόνων αφιέρωσε τη ζωή του στη μελέτη της μέλισσας, κι ένας από αυτούς, ο Αυστριακός Καρλ φον Φριτς, κέρδισε ήδη ένα Νομπέλ.
Το πόσο καλά γνωρίζει η μέλισσα την ουσία του χρόνου φαίνεται ήδη από την εκπληκτική χρονολογική της συνείδηση. Μπορεί να γνωρίζει τι ώρα είναι, όσο και το καλύτερο ελβετικό χρονόμετρο. Ακόμη κι αν κρύψουμε την κυψέλη σε υπόγειους θαλάμους με σταθερό φως και θερμοκρασία ή τη μεταφέρουμε αεροπορικά σε άλλο σημείο της Γης, η κυψέλη εξακολουθεί να λειτουργεί σ' ένα συγκεκριμένο ακριβές ωράριο. Όπως έδειξαν τα πειράματα, το βιολογικό τους ρολόι λειτουργεί ανεξάρτητα από το περιβάλλον.
Στα 1925 ο Γερμανός Γκ. Ρες είχε μια πολύ πρωτότυπη ιδέα. Μήπως η ειδίκευση των μελισσών, αναρωτήθηκε, είναι συνάρτηση της ηλικίας τους; Οπως είναι γνωστό, οι μέλισσες παρουσιάζουν πολλές ειδικότητες, με διαφορετική οργανική κατασκευή η κάθε μια. Ετσι, μπορούμε να διακρίνουμε την ειδικότητα της κάθε μέλισσας, αν την εξετάσουμε ανατομικά. Η ειδίκευση των μελισσών, είναι ανάλογη με την ειδίκευση των κυττάρων ή των οργάνων σ' έναν οργανισμό. Τα αποτελέσματα της έρευνας ήταν εκπληκτικά. Πολύ περισσότερο απ' ό,τι φάνηκε στην αρχή. Και να πως έχουν τα πράγματα:
Μόλις γεννηθεί η μέλισσα -μόλισ, δηλαδή, γίνει πλήρες έντομο- παίρνει την ειδικότητα της τροφού των μωρών, αναπτύσσοντας ειδικούς αδένες παραγωγής βρεφικής τροφής. Την 11η ημέρα οι αδένες αυτοί εκφυλίζονται, και οι μέλισσες αποκτούν την ειδικότητα του μεταφορέα. Αποκτούν ειδικές θήκες στην κοιλιά, όπου βάζουν το μέλι που φέρνουν οι συλλέκτριες, και το τοποθετούν στις κηρήθρες.
Την 15η ημέρα τα σώματά τους αλλάζουν και πάλι. Οι θήκες χάνονται και νέοι αδένες κάνουν την εμφάνισή τους. Τώρα έχουν την ειδικότητα της κηροπαραγωγού, ενώ από τη 18η μέρα εκτελούν παράλληλα και καθήκοντα φρουρού της κυψέλης.
Την 21η ημέρα οι αδένες παραγωγής κεριού εκφυλίζονται, και οι μέλισσες μετατρέπονται σε συλλέκτες. Είναι εκείνες που τριγυρίζουν από λουλούδι σε λουλούδι. Τελικά, την 38η ημέρα περίπου, πεθαίνουν.
Σύντομα, όμως, ερευνητές όπως ο Μάρτιν Λιντάουερ και η Λ. Περεπέλοβα παρατηρούν περίεργες εξαιρέσεις στη συνάρτηση ηλικίας και ειδικότητας: νεαρές μέλισσες να κάνουν δουλειά ηλικιωμένων, και ηλικιωμένες να κάνουν τη δουλειά νεαρών. Τι συνέβαινε; Η Περεπέλοβα άρχισε να πειραματίζεται. Πήρε μια κυψέλη και απομάκρυνε από αυτή τη βασίλισσα, τα αβγά και τις προνύμφες. Μόλις το αντιλήφθηκαν αυτό, οι μέλισσες αντέδρασαν μ' ένα έντονο μακρόσυρτο βουητό και τρεμούλιασμα. Σε λίγες εβδομάδες συνέβη κάτι το ανεξήγητο. Οι στείρες μέλισσες άρχισαν ν' αλλάζουν τη μορφολογία του σώματός τους και να γεννούν αβγά. Σε λίγο, όλα θα ήταν όπως και πριν!
Στη Γιουγκοσλαβία, η Βασίλια Μοσκοβλιέβιτς άφησε μια βασίλισσα με τα πωρά και μερικές εκατοντάδες ηλικιωμένες συλλέκτριες. Φυσιολογικά τα μωρά έπρεπε να ψοφήσουν, γιατί οι συλλέκτριες είχαν περάσει την ηλικία της τροφού και δε διέθεταν τους κατάλληλους αδένες παραγωγής βρεφικής τροφής. Δεν έγινε τίποτα τέτοιο. Οι γέρικες συλλέκτριες άρχισαν σε λίγες μέρες να ξανανιώνουν, και σύντομα ήταν νεαρές τροφοί! Το κατόρθωμα είναι φανταστικό. Ούτε λίγο ούτε πολύ, ανέτρεψαν το χρόνο!
Στις ΗΠΑ, ο Μύκολα Χαίυντακ πήρε από μια κυψέλη όλα τα μωρά και τ' απομόνωσε. Μόνο μωρά και καμία ενήλικη μέλισσα. Τα μικρά αντέδρασαν με μια τρομακτική επιτάχυνση του βιοχρόνου τους. Μέλισσες τριών και τεσσάρων ημερών άρχισαν να συλλέγουν τροφή και γύρη. Μέσα σε μια εβδομάδα, η κυψέλη είχε μέλισσες όλων των ηλικιών και ειδικοτήτων.
Πως οι μέλισσες κατάφεραν ν' αυξομειώνουν την ηλικία τους, ανάλογα με τις ανάγκες της κυψέλης; Δε γνωρίζουμε. Οπως δε γνωρίζουμε τι εκτελεί χρέη εγκεφάλου στο συλλογικό οργανισμό. Φαινομενικά είναι η βασίλισσα, αλλά η βασίλισσα δεν είναι τίποτε άλλο από το γεννητικό σύστημα. Οπως είδαμε άλλωστε στα προηγούμενα πειράματα, ακόμη και μόνα τους τα μωρά, χωρίς βασίλισσα ή άλλη μέλισσα, κινούνται με βάση ένα οργανωμένο σχέδιο και δημιουργούν μια πλήρως ισορροπημένη κυψέλη.
Ποιος καθορίζει το πρόγραμμα;
Ο Αγγλος δρ Ρίμπαντς προσπάθησε να λύσει το αίνιγμα της νοημοσύνης και της μετάδοσης στον όλο οργανισμό της κυψέλης. Το μόνο που κατέληξε είναι ότι κάποιο ένζυμο ή κάτι σχετικό, που κυκλοφορεί με την τροφή, είναι εκείνο που μεταδίδει τις πληροφορίες στο όλο σύστημα. Δηλαδή, θα έλεγε κανείς ότι το μέλι είναι το νειρικό, καθώς και το κυκλοφορικό, σύστημα της κυψέλης. Αλλά τα δύο μεγαλύτερα αινίγματα παραμένουν. Ποιος είναι ο εγκέφαλος, ο γενικός συντονιστής; Και ποιές βιοχημικές διαδικασίες επιτρέπουν στις μέλισσες να γερνούν ή να ξανανιώνουν όταν χρειάζεται;
ακόμη και ως προς το βασιλικό πολτό και το πρόβλημα της τρομερής βιολογικής διαφοροποίησης που μετατρέπει μια κοινή μέλισσα σε βασίλισσα, δε γνωρίζουμε τίποτε. Κι όμως, αν τους κλέβαμε το μυστικό, θα βρίσκαμε, ίσως, σ' αυτό την Πηγή της Νιότης. Υπάρχει μια ακόμη πόρτα στο χρόνο, και η μέλισσα μας κάνει να ελπίζουμε ότι μπορεί ν' ανοιχτεί και για μας.
(Αν νομίζετε ότι είναι τόσο απλό όσο το να τρώει κανείς βασιλικό πολτό – ξεχάστε το! Ολα τα ελεγχόμενα κλινικά πειράματα έχουν δείξει ότι ο πολτός αυτός δεν έχει καμία απολύτως επίδραση στον άνθρωπο).


ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΛΑΝΟΣ
ΟΙ ΑΜΜΟΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ LOCUS 7

ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΣΠΑΣΑΝΕ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΚΡΑΤΑΝΕ - ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ

Κουρελιασμένοι,απο τα αγριεμένα κύματα
πεταμένα υπολείματα για πάντα απο δω και μπρος
στο σκοτεινο θάλαμο της γης
με ισκιωμένο το μυαλό
απο το ξεφρενο κυνηγητό
της ασάλευτης πορείας των άστρων
οι τελευταίοι
απόθεσαν το κουρασμένο κεφάλι τους
θυσία
στην τελετουργία των ανεμοστρόβιλων καιρών.
Κι άνθρωποι δεν υπήρχανε.
Κι ένα άσπρο χιόνι σιωπής
σκέπασε οριστικά τις βυθισμένεις πόλεις...

Δευτέρα, 26 Απριλίου 2010

ΟΙ ΘΕΟΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΔΕΝΤΡΟ (ΤΗΣ ΖΩΗΣ) – DION FORTUNE


  1. Ολοι οι μελετητές της συγκριτικής επιστήμης των θρησκειών και της λαογραφίας συμφωνούν ότι ο πρωτόγονος άνθρωπος απέδωσε αρχικά τα φυσικά φαινόμενα που τον περιέβαλαν στη μεσολάβηση όμοιων όντων με αυτόν, που απλά τον ξεπερνούσαν σε δύναμη. Καθώς δεν μπορούσε να τα δει, τους έδωσε την ιδιότητα του αόρατου. Με τον ίδιο τρόπο, επειδή δεν μπορούσε να δει το ίδιο το μυαλό του ή την ψυχή του φίλου του μετά το θάνατο, συμπέρανε πως τα όντα που προκαλούσαν τα φυσικά φαινόμενα ήταν ίδιας φύσης με το αόρατο μα δραστικό μυαλό και ψυχή.

  2. Η άποψη των ανθρωπολόγων ακούγεται πολύ χοντροκομμένη, γιατί καθώς προσπαθούν να ερμηνεύσουν πρωτόγονες ιδέες, διαλέγουν λέξεις με πρόχειρους συνειρμούς. Για παράδειγμα, η τυπική ερμηνεία ενός βασικού Κινέζικου κειμένου αναφέρει το σεβάσμιο φιλόσοφο Λάο Τσε σαν “το Ηλικιωμένο Παιδί”. Στο αυτί των Ευρωπαίων μια τέτοια δήλωση ακούγεται κωμική, αλλά δεν απέχει και πολύ από τον τίτλο ενός άλλου κειμένου μεταφρασμένου από σοβαρούς μελετητές - “Εκτός αν γίνεις σαν ένα μικρό παιδί”. Χωρίς να είμαι σινολόγος, πιστεύω ότι η ερμηνεία “Αιώνιο Παιδί” θα ήταν εξίσου ακριβής και θα απέδιδε περισσότερο πιστά το νόημα.

  3. Υπάρχει ένα ρητό στα Μυστήρια: “Ποτέ μη βλασφημήσεις το όνομα με το οποίο κάποιος άλλος γνωρίζει το Θεό του. Γιατί αν το κάνεις με τον Αλλάχ, θα το κάνεις και με τον Αντονάι”.

  4. Υστερα από όλα αυτά, είχε άδικο ο πρωτόγονος άνθρωπος όταν απέδιδε τα φαινόμενα σε ενέργειες της φύσης παρόμοιες με τις διαδικασίες της σκέψης του ανθρώπινου μυαλού, αλλά σε ένα υψηλότερο τόξο; Αυτό δεν είναι το σημείο σύγκλισης της φυσικής με τη μεταφυσική; Αν χρησιμοποιήσουμε τη δήλωση του πρωτόγονου φιλόσοφου για να πούμε ότι “η ουσιαστική φύση του ανθρώπου είναι ίδια με του Δημιουργού του”, μήπως θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς ότι είπαμε κάτι βλάσφημο ή γελοίο;

  5. Μπορούμε να προσωποποιήσουμε φυσικές δυνάμεις με όρους της ανθρώπινης συνείδησης ή μπορούμε να ανάγουμε την ανθρώποινη συνείδηση σε όρους φυσικών δυνάμεων. Και τα δύο είναι αποδεχτά στην αποκρυφιστική μεταφυσική και η διαδικασία δίνει μερικά πολύ ενδιαφέροντα κλειδιά και μερικές πολύ σπουδαίες πραχτικές εφαρμογές. Δεν πρέπει, πάντως, να κάνουμε το λάθος και να πούμε ότι το Α είναι β, όταν εννοούμε ότι το Α είναι της ίδιας φύσης με το Β. Ο,τι είναι αληθινό για τη σταγόνα, είναι αληθινό και για τον ωκεανό. Συνεπώς, αν γνωρίζουμε κάτι για τη φύση του Α, μπορούμε να συμπεράνουμε – αφού λάβουμε υπόψη τη διαφορά της κλίμακας – ότι θα ισχύει και στο Β. Αυτή είναι η μέθοδος της αναλογίας που χρησιμοποιείται στην επαγωγική επιστήμη των αρχαίων και εφόσον ελέγχεται με παρατήρηση και πείραμα, μπορεί να δώσει μερικά πολύ καρπερά συμπεράσματα και να ελαττώσει δραστικά την κουραστική περιπλάνηση στο σκοτάδι.

  6. Η προσωποποίηση και η θεοποίηση των φυσικών δυνάμεων ήταν η πρώτη λογική προσπάθεια του ανθρώπου να αναπτύξει μια μονιστική θεωρία του σύμπαντος και να σωθεί από την καταστροφική και παραλυτική επίδραση ενός ατέρμονου δυϊσμου. Καθώς επέκτεινε σταδιακά τη γνώση του και τελειοποιούσε τις διανοητικές του μεθόδους, απέδιδε όλο και περισσότερη σημασία στις πρώτες απλές ταξινομήσεις. Παρ' όλα αυτά δεν απέρριψε τις αρχικές του θεωρήσεις, γιατί ήταν κατά βάση σωστές και αντιπροσώπευαν πραγματικότητες. Απλά τις επεξεργάστηκε και τις επέκτεινε και όταν τελικά έπεσε σε κακούς καιρούς, τις περιέβαλε με δεισιδαιμονία.

  7. Δεν πρέπει λοιπόν να θεωρούμε τα παγανιστικά πάνθεα σαν παρεκκλίσεις του ανθρώπινου νου, ούτε και να προσπαθούμε να τα καταλάβουμε από το επίπεδο του αμύητου. Οφείλουμε να ανακαλύψουμε τι σήμαιναν για τις υψηλές διάνοιες και τους εκπαιδευμένους αρχιερείς των λατρειών στη μεγάλη άνθησή τους. Συγκρίνετε την David Neel και το W. B. Seabrook πάνω στο θέμα των πρωτόγονων τελετών, με τις αναφορές του μέσου ιεραπόστολου. Ο Σίμπρουκ αναφέρεται στην πνευματική σημασία του Βουντού και η Ντέιβιντ Νιλ στη μεταφυσική όψη της θιβετανικής μαγέιας. Αυτά τα πράγματα εμφανίζονται με διαφορετικό τρόπο στον ανοιχτόκαρδο παρατηρητή που καταφέρνει να γίνει αποδεχτός στα άγια των αγίων τους σαν φίλος και που πάει να μάθει αντί να παρατηρήσει και να κοροϊδέψει. Ενώ στον “κακοαναθρεμμένο ζηλωτή”, που περπατά στον άγιο τόπο με τις βρώμικες μπότες του και πετροβολιέται από τους αγαπημένους πιστούς, εμφανίζονται με κάποιο άλλο τρόπο.

  8. Εξετάζοντας αυτά τα πράγματα, πρέπει να σκεφτούμε την εικόνα που θα παρουσίαζε ο Χριστιανισμός σε όποιον πλησίαζε με τον ίδιο τρόπο. Οι επικριτές θα συμπέραναν ότι λατρεύουμε ένα πρόβατο και θα έδιναν μερικές καταπληκτικές ερμηνείες για το Αγιο Πνεύμα. Ας εμπιστευτούμε λοιπόν εκείνους που κατανοούν τις μεταφορές και δεν παίρνουν τα πάντα κατά λέξη. Η εξωτερική μορφή των αρχαίων παγανιστικών πίστεων δεν είναι τραχύτερη από ό,τι ο Χριστιανισμός σε παλιότερες λατινικές χώρες, όπου ο Ιησούς Χριστός παριστάνεται με ψηλά καπέλα και λιβρέες, ενώ η Παρθένος Μαρία με παντελόνια. Η εσωτερική μορφή της αρχαίας πίστης συγκρίνεται άνετα με τους καλύτερους σύγχρονους μεταφυσικούς μας. Σε τελευταία ανάλυση γέννησαν έναν Πλάτωνα και έναν Πλωτίνο. Το ανθρώπινο μυαλό δεν αλλάζει και ό,τι είναι αλήθινό για μας είναι πιθανά αληθινό και για τους παγανιστές. “Ο Αμνός του Θεού αίρων την αμαρτίαν του κόσμου” είανι απλά μια διαφορετική απόδοση του Ταύρου του Μίθρα που κάνει το ίδιο πράγμα, με μόνη διαφορά ότι ο αρχαίος μυημένος ήταν κυριολεκτικά “λουσμένος στο αίμα”, ενώ ο σύγχρονος το παίρνει μεταφορικά.

  9. Αν πλησιάσουμε τόσο τους σύγχρονους όσο και τους αρχαίους “ειδωλολάτρες” με καλοπροαίρετη διάθεση, γνωρίζοντας ότι ο Αλλάχ, ο Βράχμα και ο Αμον Ρα δεν είναι παρά άλλα ονόματα για εκείνο που λατρεύουμε σαν Θεό, θα μάθουμε πάρα πολλά από αυτά που ξεχάστηκαν στην Ευρώπη όταν αποδιώχτηκε η Γνώση και καταστράφηκε η φιλολογία της.

  10. Βέβαια, η παγανιστική πίστη παρουσιάζει τη διδασκαλία της με μια μορφή που δεν μπορεί να αφομοιωθεί άμεσα από το Ευρωπαϊκό μυαλό και για να προσεγγίσουμε τη σημασία της πρέπει να την προσαρμόσουμε στη δική μας ορολογία. Συσχετίζοντας τη μεταφυσική ιδέα με το παγανιστικό σύμβολο, θα μπορέσουμε τότε να προσαρμόσουμε στην ιδέα τον απέραντο όγκο μυστικιστικής εμπειρίας που συγκέντρωσαν γενιές στοχαστών και ψυχολόγων για το σύμβολο. Οταν μιλάμε για ψυχολόγους, δεν πρέπει να πιστεύουμε ότι είναι αποκλειστικά σύγχρονοι. Οι ιερείς των αρχαίων Μυστηριών, με τον ύπνο στο ναό τους και τα οράματα που προκαλούσαν, δεν είναι παρά πειραματιστές ψυχολόγοι, αν και η τέχνη τους χάθηκε, όπως και πολλές απο τις αρχαίες τέχνες που μόνο με επίπονο ψάξιμο ξαναβρίσκονται τμηματικά στους πιο προηγμένους κύκλους της επιστημονικής σκέψης.

  11. Η μέθοδος που χρησιμοποιεί ο σύγχρονος μυημένος για την ερμηνεία της γλώσσας των αρχαίων μύθων είναι πολύ απλή και αποτελεσματική. Βρίσκει στο καββαλιστικό Δέντρο της Ζωής ένα σύνδεσμο μεταξύ των λογοτεχνικών παγανιστικών συστημάτων και των δικών του ορθολογικών μεθόδων. Ο Ιουδαίος, ο οποίος είναι ασιάτης στην καταγωγή και μονοθεϊστής στη θρησκεία, πατάει και στους δύο κόσμους. Ο σύγχρονος αποκρυφιστής στηρίζει τόσο τη μεταφυσική όσο και τη μαγεία πάνω στο Δέντρο της Ζωής με τα δέκα Αγια Σεφιρόθ. Χρησιμοποιεί τη φιλοσοφική αντίληψη του δέντρου για να ερμηνέψει την αναπαράστασή του στο συνειδητό νου και χρησιμοποιεί μια μαγική και τελετουργική εφαρμογή του συμβολισμού του για να το συνδέσει με τον υποσυνείδητο νου. Συνεπώς, ο μυημένος κάνει το καλύτερο και για τους δύο κόσμους – τον αρχαίο και το σύγχρονο. Ο σύγχρονος κόσμος, γεμάτος επιφανειακή συνείδηση, ξέχασε και καταπίεσε το υποσυνείδητο, προκαλώντας έτσι μεγάλη βλάβη στον εαυτό του. Ο αρχαίος κόσμος στηρίχτηκε κύρια στο υποσυνείδητο. Οταν αυτά τα δύο ενωθούν και λειτουργήσουν σαν πόλοι, αποδίδουν την υπερσυνείδηση, που είναι ο σκοπός του μυημένου.

  12. Διατηρώντας στο νου τις πορηγούμενες ιδέες, ας προσπαθήσουμε τώρα να συνταιριάξουμε τα αρχαία πάνθεα με τις Σφαίρες πάνω στο Δέντρο της Ζωής. Υπάρχουν δέκα τέτοιες Σφαίρες – τα Δέκα Αγια Σεφιρόθ – και μεταξύ αυτών πρέπει να ταξινομήσουμε τους διάφορους θεούς και θεές οποιουδήποτε πάνθεου θέλουμε να μελετήσουμε. Τότε, είμαστε σε θέση να ερμηνέψουμε τη σημασία τους, κάτω από το φως των όσων ήδη γνωρίζουμε σχετικά με τις αρχές που παριστάνονται από το δέντρο και να προσθέσουμε στη γνώση μας όλα όσα υπάρχουν αναφορικά με τη σημασία των αρχαίων θεοτήτων.

  13. Αυτό έχει, βέβαια, μεγάλη διανοητική αξία, αλλά υπάρχει και μια άλλη αξία που δεν εμφανίζεται τόσο άμεσα στο μέσο άνθρωπο, ο οποίος δεν έχει την εμπειρία των μυστηριακών λειτουργιών. Η εκτέλεση μιας τελετουργίας, που παριστάνει συμβολικά τη λειτουργία της προσωποποιημένης δύναμης, έχει ένα πολύαξιόλογο και δραστικό αποτέλεσμα πάνω στο υποσυνείδητο κάθε ατόμου δεχτικού σε ψυχικές επιρροές. Οι αρχαίοι είχαν φτάσει αυτές τις τελετές σε ένα υψηλό βαθμό τελειότητας και όταν εμείς οι σύγχρονοι προσπαθούμε να αναστηλώσουμε τη χαμένη τέχνη της πραχτικής μαγείας, μπορούμε να ανατρέξουμε στην πολύτιμη βοήθειά τους. Ολόκληρη η φιλοσοφία της Ευρωπαϊκής μαγείας βασίζεται πάνω στο Δέντρο και κανένας δεν μπορεί να ελπίζει στη σωστή αντίληψη ή χρησιμοποιήσή του, αν δεν έχει εξασκηθεί στις καββαλιστικές μεθόδους. Αυτή η έλλειψη εξάσκησης σπρώχνει το λαϊκό αποκρυφισμό να εκφυλίζεται σε χυδαία δεισιδαιμονία. “Ο αριθμός ενός ονόματος” γίνεται διαφορετικά αντιληπτός όταν καταλαβαίνουμε τη μαθηματική Καββάλα. Οι μαντείες που σχετίζονται με τον καφέ και το τσάι είναι κάτι διαφορετικό όταν κατανοούμε τη σημασία των Μαγικών Εικόνων και τη μέθοδο της διατύπωσης και ερμηνείας τους σαν ένα ψυχολογικό τέχνασμα για τη διείσδυση στο πέπλο του ασυνείδητου.

  14. Γενικά μιλώντας λοιπόν, ταξινομούμε τους θεούς και τις θεές όλων των παγανιστικών πάνθεων στις δέκα θυρίδες των δέκα Αγιων Σεφιρόθ, στηριγμάενοι κύρια πάνω στους αστρολογικούς τους συσχετισμούς, γιατί η αστρολογία είναι η μόνη παγκόσμια γλώσσα – μια και όλοι οι άνθρωποι βλέπουν τους ίδιους πλανήτες. Το Διάστημα αναφέρεται στο Κέτερ, ο Ζωδιακός Κύκλος στο Χοχμα, οι επτά πλανήτες στα επόμενα επτά Σεφιρόθ και η Γη στο Μαλκούτ. Συνεπώς κάθε θεός που αναλογεί στον Κρόνο θα ναφέρεται στο Μπινα, όπως και οποιαδήποτε θεά που θα μπορούσε να ονομαστεί αρχέγονη μητέρα, Υπέρτατη Εύα – καθώς διαχωρίζεται από την Κατώτερη Εύα, τη Νύφη του Μικροπρόσωπου, το Μαλκούτ. Το Ουράνιο Τρίγωνο, που αποτελείται από το Κέτερ, το Χόχμα και το Μπίνα, αναφέρεται πάντοτε στους αρχαίους προγόνους κάθε πάνθεου. Ετσι η Ρέα και ο Κρόνος αναφέρονται στο Μπίνα και στο Χόχμα, ενώ ο Δίας στο Χέσεντ. Ολες οι θεές των δημητριακών αναφέρονται στο Μαλκούτ και όλες οι σεληνιακές θεές στο Γεσούντ. Οι θεοί του πολέμου και της καταστροφικής ή θείοι διάβολοι αναφέρονται στο γκεβούρα και οι θεές του έρωτα στο Νετζά. Οι μυητές θεοί της σοφίας αναφέρονται στο Χοντ και οι θυσιασμένοι θεοί και σωτήρες στο Τιφαρέτ. Μια μεγάλη αυθεντία όπως ο Richard Payne Knight, στο πολύτιμο βιβλίο του “Η Συμβολική Γλώσσα της Αρχαίας Τέχνης και Μυθολογίας”, μιλάει για “την αξιοσημείωτη σύμπτωση των αλληγοριών, των συμβόλων και των ονομάτων της αρχαίας μυθολογίας υπέρ του μυστικιστικού συστήματος των εκπορεύσεων”. Με αυτή τη διαδικασία ταξινομούμε τα πάνθεα, κατορθώνοντας έτσι να συγκρίνουμε τα όμοια σύμβολα και την αλληλερμηνευτική τους επίδραση.

  15. Στο σύστημα που δίνεται στο βιβλίο των αντιστοιχιών “777”, ο Κρόουλι αποδίδει τους θεούς και στις ατραπούς και στα Σεφιρόθ. Αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι λάθος που οδηγεί σε σύγχυση. Μόνο τα Σεφιρόθ αντιπροσωπεύουν φυσικές δυνάμεις. Οι Ατραποί είνα καταστάσεις συνείδησης. Τα Σεφιρόθ είναι αντικειμενικά και οι Ατραποί υποκειμενικές. Αυτός είναι ο λόγος που στο ιερόγλυφο του Δέντρου, που χρησιμοποιείται από τους μυημένους, τα Σεφιρόθ παριστάνονται πάντα σε μια χρωματική κλίμακα και οι Ατραποί σε μια άλλη. Αυτοί που κατέχουν αυτό το ιερόγλυφο γνωρίζουν σε τι αναφέρομαι.

  16. Οι ίδιες οι Ατραποί, κατά τη γνώμη μου, έπρεπε να θεωρηθούν ότι βρίσκονται κάτω από την άμεση επιρροή των Θεϊκών Ονομάτων που κυβερνούν μόνο τις Σεφιροθικές τους αποδόσεις και δε θα έπρεπε να συγχέονται με άλλα πάνθεα. Γιατί παρ' όλο που μπορούμε να αντρέξουμε σε άλλα συστήματα για νοητική φώτιση, είμαστε ανόητοι αν προσπαθούμε να αναμίξουμε τις μεθόδους της πραχτικής λειτουργίας του ανοίγματος της συνείδησης.

  17. Για παράδειγμα, η Δέκατη έβδομη Ατραπός, που ενώνει το Τιφαρέτ με το Μπίνα, αποδίδεται από το Σεφερ Γετζιρά στο Στοιχείο του Αέρα. Είναι πιο φρόνιμο να τη διαβούμε με την τελετουργία του Στοιχείου του Αέρα, χρησιμοποιώντας Αγια Ονόματα που αποδίδονται σε αυτό και να την πλησιάσουμε με το κατάλληλο Τάτβα, από το να μπερδέψουμε το θέμα με τις συσχετίσεις διαφόρων θεοτήτων, όπως του Κάστορα και του Πολυδεύκη, του Ιανού, του Απόλλωνα και άλλων αταίριαστων αποδόσεων του Κρόουλι, που οι αντιστοιχίες του παρουσιάζουν μια λαβυρινθώδη μάζα συσχετίσεων.

  18. Τα Σεφιρόθ θα πρέπει να ερμηνεύονται μακροκοσμικά και οι Ατραποί μικροκοσμικά. Ετσι θα βρούμε το κλειδί για το Δέντρο, τόσο σε σχέση με τον άνθρωπο όσο και με τη φύση.

DION FORTUNE
Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΚΑΒΒΑΛΑ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ

Η πόρτα - ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ

Ο ποιητής εξηγούσε τους μυστικούς συμβολισμούς
τη διαλεχτική του ποιήματός του.
Η πόρτα, έλεγε, είναι το μυστήριο της επικοινωνίας
του μέσα με το έξω, μιας επικοινωνίας που
εναλλάσσεται, αντιστρέφεται, αναχαιτίζεται,
αναιρείται, υποτροπιάζει, τελικά επέρχεται,
γι' αυτό κι η πόρτα είναι μια πόρτα
που αναλώνει την πόρτα
που υπερβαίνει την ανάγκη της πόρτας
και μέσα από την αυτοκαταργημένη πόρτα
μπορεί κανείς να βυθομετράει, να βυθράει
να βεθλάει, να βουθλουβάει...
Γύρω οι θαυμαστές νιώθανε μια βαθιά δροσιά
καθώς τους ψέκαζαν τα σάλια.
Μαθητεία ξανά εκδ. Διάττων

Κυριακή, 25 Απριλίου 2010

Αυτιά για Σας - ΕΛΣΑ ΡΟΖΑΚΗ

Salvador Dali - Young Virgin Autosodomized by Her Own Chastity

(Στ' αγγλικά θα ήτανε Ears to You, λογοπαίγνιο με το Here's to You, όπως και στη γλώσσα μας είναι Αυτιά για Σας αντί Αυτά για Σας. Το αμερικάνικο περιοδικό Genesis που δημοσιεύει ένα τέτοιο ωραίο γράμμα, εδώ περιορίζεται σε μερικές σελίδες, η μηνιαία, εύρωστη κυκλοφορία του μειώνεται σ' ένα εφ' άπαξ τυχερό. Κάνει όμως τώρα μεγαλύτερη αίσθηση).

ΜΟΥ ΤΗ ΔΙΝΟΥΝ τ' αυτιά των κοριτσιών. Τρελαίνομαι γι' αυτιά και τα λατρεύω. Και γιατί όχι; - όταν οι άνθρωποι διεγείρονται από πόδια, δάχτυλα χεριών και ποδιών, κυλότες, μαλλιά, μύτες, μασχάλες, αφαλούς και γόνατα, τότε το να διεγείρεται κανείς από αυτιά δεν θα 'πρεπε να 'ναι παράξενο – παρόλο που είναι για μερικούς, απ' όσο ξέρω.
Εγώ δεν πιστεύω ότι πρέπει να αντιμετωπίζουμε τ' αυτιά μιας κοπέλας λες κι είναι απλώς σχισμές στο κεφάλι της. Το παιχνίδι με τ' αυτιά είναι σημαντικό για τη σεξουαλική διέγερση. Αγγιξε τ' αυτιά ενός κοριτσιού ή φύσηξε μέσα τους, και θα τη δεις να κοκκινίζει και ν' αναριγάει. Υγραίνεται. Το μόνο πρόβλημα που υπάρχει είναι ότι ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης είχε αδυναμία στ' αυτιά των γυναικών, γι' αυτό από τότε οι κοπέλες φοβώνται για τ' αυτιά τους. Πρέπει πάντα να προειδοποιείς το κορίτσι ότι πρόκειται ν' ασχοληθείς με τ' αυτί της. Θα σ' αφήσει και θα το απολαύσει μάλιστα.
Τ' αυτιά των κοριτσιών υφίστανται σε παντός είδους σχήματα, μεγέθη και χρώματα. Και σε διαφορετικό πάχος, επίσης. Αλλα είναι σκληρά κι άλλα είναι τρυφερά, τρυφερά σαν τ' αυτιά ενός ποντικού, ή τ' αυτιά μιας γάτας. Και η πλάκα με τ' αυτιά είναι ότι μπορείς να τα τραβήξεις, να τα στρίψεις, να τα γλύψεις, να τα τσιμπήσεις, να τα δαγκώσεις και να τα γυρίσεις, κι εκείνα πάντα επιστρέφουν στο αρχικό τους σχήμα.
Μπορείς να καταφέρεις να οδηγήσεις μια κοπέλα στο κρεβάτι, απλώς και μόνο αν δώσεις τη σωστή προσοχή στ' αυτιά της. Στην αρχή τα χαϊδεύεις, τα φιλάς τα γλέιφεις. Αν θέλεις να εφαρμόσεις και μερικές ελαφρές μεθόδους υποταγής, μπορείς να της στρίψεις τ' αυτί με τα κότσια των δαχτύλων σου και να τη σύρεις έτσι στο κρεβάτι, ή μπορείς απλώς να πεις: “Θέλω να σε πιάσω απ' τα αυτιά και να σε πάω να μέσα να γαμηθούμε”. Κι αυτό πιάνει, ομοίως. Οταν βρεθείτε πια στο κρεβάτι, υπάρχουν διάφορα πράγματα που μπορείς να κάνεις σ' ένα κορίτσι και στ' αυτιά της, που θα σου αποφέρουν υπέροχα γαμίσια και τσιμπούκια.
Εγώ προτείνω τα εξής. Κατά τη διάρκεια ενός τσιμπουκιού, την ώρα που τρίβεις τον πούτσο σου πάνω και ολόγυρα στο πρόσωπό της, βάλ' της τον αργά στο στόμα μέχρι που εκείνη θ' αρχίσει να σε ικετεύει να χύσεις. Υστερα, ξάφνιασέ την βγάζοντας το πουλί σου απ' το στόμα της και βάζοντας το στ' αυτί της. Πες της ότι τ' αυτιά της είναι ψώνιο, κι ύστερα βουρ. Πάρα πολλές κοπέλες προτιμάνε να της χύσεις στ' αυτιά παρά στο στόμα, κι έτσι δεν είναι υποχρεωμένες να καταπιούν το σπέρμα σου.
Την ώρα που γαμιόσαστε, μπορείς να της τραβήξεις και τα δύο αυτιά, χωρίς να πάψεις τις δυνατές διεισδύσεις σου στο μουνί της. Γι' αυτό, βέβαια, απαιτείται να την έχεις ανάσκελα. Οταν βρίσκεται μπρούμητα, την τραβάς πίσω, προς το μέρος σου, απ' τα αυτιά. Μετά προσπάθησε να τα δαγκώνεις αν φτάνεις, ενώ τη γαμείς γρήγορα και βίαια. Αν είσαστε σε εξηνταεννιά, μπορείς να χώσεις τα μεγάλα δάχτυλα των ποδιών σου στ' αυτιά της ενώ τη γλείφεις. Αυτό θα την κάνει να στον πάρει πολύ πιο πολύ, και θα τη βρει καταπίνοντας το σπέρμα σου. Το καλύτερο πάντως είναι ένα γαμίσι – σάντουιτς. Ητοι δύο τύποι με μια γκόμενα. Την ώρα που ο ένας τη γαμάει, ο άλλος βάζει τον πούτσο του στο αυτί της και τον πιέζει, και τον τρίβει εκεί μέσα. Οταν ο τύπος που γαμάει χύσει, το βγάζει και το βάζει σ' ένα απ' τ' αυτιά της, ενώ αρχίζει να τη γαμάει ο άλλος. Εν τοιαύτη περιπτώσει, το κορίτσι μπορεί να θέλει ο δεύτερος να την πάρει από πίσω, μια και το μουνί της έχει ήδη τακτοποιηθεί.
Ελπίζω ότι έμαθα κάτι σε κάποιον γράφοντας αυτά. Ενα μάθημα που δεν πρέπει να λησμονηθεί. Είμαι βέβαιος ότι το νόημά του είναι σαφές.

ΕΛΣΑ ΡΟΖΑΚΗ
ΟΙ ΞΑΝΘΙΕΣ ΤΟ ΓΛΕΝΤΑΝΕ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΡΑΤΩ

Μιλώντας σε αυτούς που δεν έχουν γεννηθεί ακόμη – GRAHAM HANCOCK

Είναι πολύ λογικό ένα ευρύ φάσμα μύθων από ολόκληρο τον κόσμο να αναφέρεται με γραφικές λεπτομέριες στις παγκόσμιες καταστροφές. Η αναθρωπότητα επέζησε από τον τρόμο του τελευταίου παγετώνα και οι κραταιές παραδόσεις των κατακλυσμών, του πολικού ψύχους των μαζικών ηφαιστειακών εκρήξεων και των καταστροφικών σεισμών πηγάζουν από αυτή ακριβώς την εποχή, που διήρκεσε απο το 15.000 ως το 8.000 π. Χ. Η τελική υποχώρηση των πάγων, που σαν αποτέλεσμα είχε την άνοδο της στάθμης των θαλασσών κατά ενενήντα με εκατόν είκοσι μέτρα, έγινε μερικές χιλιάδες χρόνια πριν από την επίσημη έναρξη της ιστορίας. Γι' αυτό δε θα έπρεπε να μας εκπλήσσει καθόλου που όλοι οι πρώιμοι πολιτισμοί της γης διατήρησαν νωπές τις μνήμες των αναρίθμητων κατακλυσμών που τρομοκράτησαν τους προγόνους τους.
Οι μύθοι του κατακλυσμού μοιάζουν να φέρουν τα παράξενα και συνάμα χαρακτηριστικά αποτυπώματα μιας αόρατης δύναμης. Πολλές φορές οι ομοιότητες ανάμεσα στις αρχαίες ιστορίες είναι τόσο πολλές, που μας κάνουν να αναρωτιόμαστε μήπως έχουν “γραφτεί” από τον ίδιο “συγγραφέα”. Θα μπορούσε αυτός ο συγγραφέας να έχει σχέση με τον θαυμαστό θεό, τον υπεράνθρωπο που έχουμε τόσες φορές συναντήσει στους μύθους; Μήπως είναι αυτός που εμφανίζεται αμέσως μετά την τρομερή γεωλογική καταστροφή, για να φροντίσει και να φέρει τα δώρα του πολιτισμού στους φοβισμένους και εξαχρειωμένους επιζώντες;
ο λευκός, γενειοφόρος Οσιρης είανι η αιγυπτιακή προσωποποίηση αυτής της παγκόσμιας μορφής και ίσως να μην είναι τυχαίο που το πρωταρχικό του μέλημα ήταν η απαγόρευση του κανιβαλισμού στους πρωτόγονους κατοίκους της κοιλάδας του Νείλου. Λέγεται πως το εκπολιτιστικό έργο του Βιρακότσα στη Νότια Αμερική ξεκίνησε αμέσως μετά από μια μεγάλη πλημμύρα. Ο Κετσαλκόατλ ανακάλυψε το καλαμπόκι, έμαθε στους ανθρώπους να καλλιεργούν τη γή και δίδαξε μαθηματικά και αστρονομία. Ο εκπληκτικός πολιτισμός του Μεξικού δημιουργήθηκε αμέσως μετά την καταστροφή του τέταρτου ήλιου από έναν πρωτοφανή κατακλυσμό.
Μήπως αυτοί οι παράξενοι μύθοι, εκτός από τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν οι διασκορπισμένες παλαιολιθικές φυλές που επέζησαν μετά τον τελευταίο παγετώνα, καταγράφουν και τα έργα ενός πολιτισμού που άνθησε την ίδια περίοδο;
Θα μπορούσαν οι μύθοι να είναι απόπειρες επικοινωνίας;

Ενα μήνυμα κλεισμένο στο μπουκάλι του χρόνου
Οπως έχει πεί και Γαλιλαίος,
από την πληθώρα των εκπληκτίκών εφευρετών, ξεχωρίζει η μεγαλοφυία που συνέλαβε πως να μεταδίδει τις πλέον μυστικές του σκέψεις σε οποιοδήποτε άνθρωπο, σε οποιοδήποτε τόπο ή οποιαδήποτε εποχή. Αυτός που κατάφερε να μιλήσει στους κατοίκους της μακρινής Ινδίας, σε όσους δεν έχουν ακόμη γεννηθεί και σε εκείνους που δε θα έχουν γεννηθεί δεκάδες χιλιάδες χρόνια από σήμερα, με την ίδια ευκολία που θα έγραφε και δυο ντουζίνες μικρά σύμβολα σε ένα χαρτί. Από τις θαυμαστές ανακαλύψεις των ανθρώπων, ας γίνει αυτό το σύμβολό μας.

Εφόσον το “μήνυμα της μετάπτωσης”, που έχουν αναγνωρίσει επιστήμονες σαν τον Ντε Σαντιλάνα, τη Φον Ντέχεντ και την Τζέιν Σελερς είναι η προσπάθεια ενός χαμένου πολιτισμού της αρχαιότητας να επικοινωνήσει, γιατί δεν μας το άφησαν γραμμένο; Δε θα ήταν πιο εύκολο από το να το κωδικοποιήσουν σε μύθους;
Καταρχήν, μετά από μερικές χιλιάδες χρόνια το μήνυμα θα μπορούσε να φθαρεί ανεπανόρθωτα, ακόμη και να καταστραφεί. Σε ό,τι υλικό και αν ήταν γραμμένο, δύσκολα θα άντεχε στο χρόνο. Επίσης η γλώσσα που χρησιμοποιείται θα μπορούσε να έχει ξεχαστεί (όπως με το κείμενο της κοιλάδας του Ινδού που, αν και έχει ανακαλυφθεί εδώ και μισό αιώνα, παραμένει ακόμη γρίφος). Είναι προφανές πως σε αυτή την περίπτωση ένα γραπτό κείμενο θα ήταν άχρηστο, αφού κανείς δε θα ήταν σε θέση να το διαβάσει.
Αρα οι ενδιαφερόμενοι έψαχναν για μια παγκόσμια γλώσσα, που να μπορεί να γίνει κατανοητή από μια οποιαδήποτε τεχνολογιά προηγμένη κοινωνία, σε οποιαδήποτε εποχή, ακόμη και χίλια ή δέκα χιλιάδες χρόνια αργότερα. Μια από αυτές τις ελάχιστες και σπάνιες γλώσσες είναι τα μαθηματικά και η πόλη του Τεϊοτιγουακάν, η επαγγελματική κάρτα ενός χαμένου πολιτισμού γραμμένη στην αιώνια γλώσσα των αριθμών.
Επίσης, γεωδαιτικές πληροφορίες που αφορούν το σχήμα και το μέγεθος της Γης, καθώς και την ακριβή θέση σταθερών γεωγραφικών σηείων, παραμένουν έγκυρες και αναγνωρίσιμες για δεκάδες χιλιάδες χρόνια και μπορούν εύκολα να μεταδοθούν χαρτογραφικά (ή, όπως θα δούμε και παρακάτω, με την κατασκευή γιαγαντιαίων γεωδαιτικών μνημείων, όπως η Μεγάλη Πυραμίδα της Αιγύπτου).
Μια ακόμη “σταθερά” του ηλιακού μας συστήματος είναι η γλώσσα του χρόνου: τα μεγάλα και σταθερά χρονικά διαστήματα που ρυθμίζονται από την ανεπαίσθητη κίνηση της μετάπτωσης. Τώρα ή δέκα χιλιάδες χρόνια αργότερα, ένα μήνυμα που θα περιέχει αριθμούς, όπως το 72, το 2.160, το 4.320 ή το 25.920, θα πρέπει να γίνεται αμέσως κατανοητό από οποιοδήποτε πολιτισμό έχει στοιχειώδεις μαθηματικές γνώσεις και την ικανότητα να διακρίνει και να μετρά τη σχεδόν ανεπαίσθητη αντίστροφη κίνηση που φαινομενικά μοιάζει να κάνει ο Ήλιος κατά μήκος της εκλειπτικής, με φόντο τους σταθερούς αστερισμούς (1 μοίρα κάθε 71, 6 χρόνια, 30 μοίρες κάθε 2.148 χρόνια και ούτω καθεξής).
Η αίσθηση πως ο συσχετισμός υπάρχει ενισχύεται και από κάτι ακόμη. Αν και δεν είναι τόσο σταθερό και απόλυτο όσο ο αριθμός των συλλαβών της ριγκβέδα, μοιάζει αξιόπιστο. Μέσω δυναμικών στιλιστικών συνδέσμων και κοινών συμβολισμών, οι μύθοι που πραγματεύονται τους παγκόσμιους κατακλυσμούς και τη μετάπτωση των ισημεριών πολλές φορές αλληλοσυνδέονται. Μια λεπτομερής εσωτερική σχέση ενώνει τις δύο κατηγορίες των παραδόσεων, με αποτέλεσμα να φέρουν τα εμφανεή αποτυπώματα ενός απόλυτα συνειδητού σχεδίου. Επομένως αυτό που μας ενδιαφέρει είναι όχι αν υπάρχει, αλλά μήπως δεν υπάρχει κάποια σημαντική σύνδεση ανάμεσα στη μετάπτωση των ισημεριών και τις παγκόσμιες καταστροφές.

Ο μύλος του πόνου
Αν και η αρχή και το τέλος των παγετώνων καθορίζονται από μια σειρά αστρονομικών και γεωλογικών μηχανισμών που μέχρι σήμερα δεν έχουν κατανοηθεί απόλυτα, είναι γεγονός πως συνδέονται άμεσα και με τον κύκλο της μετάπτωσης.
Επειδή ως φαινόμενο καθορίζεται από πολλούς και διαφορετικούς παράγοντες, οι οποίοι σπάνια συμπίπτουν, οι παγετώνες δεν επαναλαμβάνονται κάθε φορά που διανύουμε μια νέα αστρονομική περίοδο. Παρ' όλ' αυτά είναι γενικώς αποδεκτό ότι η μετάπτωση επέδρασε καταλυτικά στο πάγωμα και το ξεπαγωμα της Γης, σε διαφορετικές και μακρινές μεταξύ τους εποχές. Η συγκεκριμένη άποψη έγινε δεκτή και διαδόθηκε στους κύκλους των επιστημόνων στα τέλη του 1970, όμως τα στοιχεία που προκύπτουν από τη μελέτη των μύθων μας κάνουν να πιστεύουμε ότι όλα αυτά ίσως να ήταν γνωστά σε έναν άγνωστο μέχρι σήμερα πολιτισμό, από την εποχή του τελευταίου παγετώνα. Ο σαφής υπαινιγμός, που ίσως θα έπρεπε να λάβουμε σοβαρά υπάψη μας, είναι ότι οι τρομεροί κατακλυσμοί του νερού, της φωτιάς και των πάγων που περιγράφουν οι μύθοι συνδέονται αιτιωδώς με τις αργές κινήσεις των ουράνιων συντεταγμένων μέσα από το μεγάλο ζωιδιακό κύκλο. Οπως έχουν πει ο Ντε Σαντιλάνα και η Φον Ντέχεντ, “η ιδέα ότι οι μύλοι των θεών αλέθουν αργά, προκαλώντας πόνο, δεν ήταν άγνωστη στους αρχαίους”.
Τρεις βασικοί παράγοντες, στους οποίους έχουμε ήδη αναφερθεί, έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στη γένεση και το τέλος των παγετώνων (όπως φυσικά και στους διάφορους κατακλυσμούς που προέκυψαν από την ξαφνική τους άνοδο και πτώση). Οι παράγοντες αυτοί έχουν να κάνουν με τις αλλαγές στη γεωμετρία της τροχιάς της Γης και είναι:

  1. Η λόξωση της εκλειπτικής (η γωνία της κλίσης του άξονα περιστροφής του πλανήτη, που είναι και η γωνία ανάμεσα στον ουράνιο ισημερινό και την εκλειπτική). Οπως έχουμε ήδη αναφέρει, η γωνία αυτή μεταβάλλεται από 22,1 μοίρες (η πλησιέστερη στην κάθετο τιμή της) μέχρι 24,5 μοίρες (η μεγίστη τιμή απόκλισής της από την κάθετο), σε διασηματα ασύλληπτα για το δικό μας μέσο όρο ζωής.

  2. Η εκκεντρότητα της τροχιάς (κατά πόσο η ελλειψοειδής τροχιά της Γης γύρω από τον Ηλιο επιμηκύνεται ή όχι, σε οποιαδήποτε δεδομένη εποχή).

  3. Η μετάπτωση του άξονα, η οποία αναγκάζει τις δύο ισημερίες και το θερινό και χειμερινό ηλιοστάσιο να μετατίθενται σχεδόν ανεπαίσθητα προς τα πίσω στη διαδρομή της τροχιάς.
Χωρίς να το καταλάβουμε, έχουμε μπει σε βαθιά νερά, εκεί όπου χρειάζονται ειδικές επιστημονικές γνώσεις που εμείς δεν έχουμε. Οι αναγνώστες που αναζητούν λεπτομερή πληροφόρηση μπορούν να μελετήσουν τις εκδόσεις του Εθνικού Ιδρύματος Επιστημόνων των Ηνωμένων Πολιτειών που αναφέρονται στο Σχέδιο CLIMAP, καθώς και μια εξαιρετική εργασία των καθηγητών Τζ. Ντ. Χέις και Τζον Ιμπρι, με τον τίτλο “Variations in the Earth's OrbitQ Pacemaker of the Ice Ages”. Εν συντομία, αυτό που ο Χέις, ο Ιμπρι και οι άλλοι έχουν αποδέιξει είναι ότι η έναρξη ενός παγετώνα μπορεί να προβλεφθεί, γιατί σε αυτές τις περιπτώσεις συμπίπτουν τα εξής γεγονότα: α) μέγιστη εκκεντρότητα, φαινόμενο κατά το οποίο η Γη βρίσκεται εκατομμύρια μίλια μακριά από τον Ηλιο, στο “αφήλιο” (το απώτατο σημείο της τροχιάς της), β) ελάχιστη λόξωση, που σημαίνει ότι ο άξονας της Γης και επομένως ο Βόρειος και ο Νότιος Πόλος βρίσκονται πολύ πιο κοντά στην κάθετο απ' ότι συνήθως και γ) μετάπτωση των ισημεριών, η οποία, καθώς ο μέγας κύκλος συνεχίζεται και η Γη τύχει να βρεθεί στο “περιήλιο” (το κοντινότερο σημείο της τροχιάς της στον Ηλιο), εγακθιστά το χειμώνα μόνιμα σε ένα από τα δύο ημισφαίρια. Αντιθέτως, όταν βρεθεί στο “αφήλιο”, τα καλοκαίρια δεν κάνει αρκετή ζέστη κι έτσι τα χιόνια του χειμώνα δε λιώνουν, δημιουργώντας στρώσεις πάγου που με τα χρόνια μετατρέπονται σε παγετώνες. 
 Οι γεωμετρικές αλλαγές στην τροχιά της Γης επηρεάζουν την ένταση και τη διάρκεια της ηλιοφάνιας που δέχεται οποιοδήποτε σημείο της σε μαι δεδομένη εποχή κι όπως καταλαβαίνουμε το στοιχείο αυτό μας βοηθά σημαντικά στην καλύτερη κατανόηση του φαινομένου των παγετώνων. 
 Μήπως οι αρχαίοι μυθοπλάστες προσπαθούσαν να μας προειδοποιήσουν για το μεγάλο κίνδυνο, όταν με τόση δεξιοτεχνία συνέδεαν τον πόνο των παγκόσμιων κατακλυσμών με το αργό άλεσμα του μύλου των ουρανών; 
 Ας σημειώσουμε ότι, αναγνωρίζοντας τις σημαντικές επιδράσεις της τροχιακής γεωμετρίας στο κλιμα και την ευημερία του πλανήτη, σε συνδυασμό με τις ακριβείς μετρήσεις του ρυθμού της μεταπτωτικής κίνησης, οι άγνωστοι επιστήμονες ενός μη αναγνωρισμένου πολιτισμού φαίνεται πως βρήκαν τον ρόπο να τραβήξουν την προσοχή μας, να γεφυρώσουν το χάσμα των γενεών και να επικοινωνήσουν μαζί μας άμεσα.
Φυσικά το αν θα ακούσουμε αυτά που έχουν να μας πουν ή όχι είναι αποκλειστικά δική μας επιλογή.


GRAHAM HANCOCK
ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΘΕΩΝ
Μια αναζήτηση της αρχής και του τέλους
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΚΩΝ/ΝΟΣ ΔΙΑΒΟΛΙΤΣΗΣ, ΧΑΡΑ ΝΟΝΟΤΑ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΙΒΑΝΗ - “ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ”

Πέμπτη, 22 Απριλίου 2010

ΚΑΛΟ ΜΟΥ ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΟ! - William Blake

Καλό μου ηλιοτρόπιο! Σ' έχει ο καιρός κουράσει,
καθώς μετράς τα βήματα του ήλιου που θαμπώνει
και την ολόγλυκια ζητάς χρυσή, γαλήνια πλάση
εκεί που ο δρόμος ο μακρύς του καθενός τελειώνει.
Νιός απ' του πόθου τη φωτιά απάνθρωπα λιωμένος,
χλωμή παρθένα, σάβανο το χιόνι που φορεί,
το μνήμ' αφήνουνε κι αυτοί κι αναζητούν το μέρος,
που το ηλιοτρόπιό μου να φτάσει προσπαθεί.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΛΚ. ΠΑΪΠΕΤΗΣ
Τα τραγούδια του κόσμου που αλλάζει
ΕΚΔΟΣΕΙΣ περί τεχνών

Μαγικά Μνημεία – ΕΛΙΦΑΣ ΛΕΒΙ

Είπομεν ότι η αρχαία Αίγυπτος ήτο εν έμβλημα, το αυτό δε ηδυνάμεθα να είπωμεν δι' ολόκληρον τον αρχαίον κόσμον. Οσον περισσότερον οι μεγάλοι ιεροφάνται κατέβαλλον προσπάθειαν δια να συγκαλύψουν την απόλυτον αυτών γνώσιν, τόσον περισσότερον προσεπάθουν να αυξήσουν και να πολλαπλασιάσουν τας συμβολικάς παραστάσεις αυτής. Αι τριγωνικαί και τετράγωνοι κατά την βάσιν πυραμίδες, αναπαρίστων την μεταφυσικήν των, βασιζομένην επί της επιστήμης της φύσεως. Η τελευταία αύτη είχεν ως συμβολικόν αρχηγόν την γιαγαντιαίαν μορφήν της σφιγγός η οποία ενθρονισμένη βαθεία εις την άμμον, αγρυπνούσεν επί της βάσεως των πυραμίδων.
Τα επτά μεγάλα μνημεία της αρχαιότητος, τα καλούμενα τα επτά θαύματα του κόσμου, ήσαν αξιοθαύμαστα σχόλια των 7 γραμμών εκ των οποίων αποτελούντο αι πυραμίδες και των 7 μυστηριωδών πυλών των Θηβών.
Εις την Ρόδον υπήρχε το έμβλημα του Ηλίου. Ο Θεός της αληθείας και του φωτός παρίστατο με ανθρωπίνην όψιν, διαποικιλμένος με χρυσόν, δια της δεξιάς εκράτει υψηλά τον φάρον του πνεύματος δια δε της αριστεράς το βέλος της κινήσεως και δράσεως. Ο ι πόδες του εστηρίζοντο δεξιά και αριστερά επί βράχων οι οποίοι παρίστων τας αιωνίους εξισορροπημένας δυνάμεις της φύσεως, την ελευθερίαν και την ανάγκην, το θετικόν και το αρνητικόν, το ενεργητικόν και το παθητικόν, το σταθερόν και το πτητικόν, τας στήλας του Ηρακλέους.
Εις την Εφεσον υπήρχε το έμβλημα της Σελήνης: ήτο ο ναός της πανθέας Αρτέμιδος. Ο εν λόγω ναός είχε κατασκευασθή κατ' εικόνα του σύμπαντος: ήτο τρούλος στηριζόμενος επί σταυρού, με τετράγωνον σειράν διαδρόμων και κυκλικόν τέμενος, όπως ακριβώς η ασπίς του Αχιλλέως.
Ο τάφος του Μαυσωλού, ήτο το έμβλημα της συζυγικής και παρθένου Αφροδίτης: είχε μορφή λιγγάμ (φαλλού). Το τέμενος ήτο κυκλικόν, η πρόσοψις τετράγωνος. Εις το μέσον του τετραγώνου υψούτο πυραμίς κόλουρος, επί της οποίας παρίστατο άρμα εζευγμένον με τέσσαρας ίππους, διατεταγμένους σταυροειδώς.
Αι πυραμίδες της Αιγύπτου, ήσαν το έμβλημα του Ερμού.
Ο Ζευς της Ολυμπίας, ήτο το του Διός. Τα τείχη της Βαβυλώνος και το φρούριον της Σεμιράμιδος, ήσαν το έμβλημα του Αρεως.
Τέλος ο ναός του Σολομώντος, το οικουμενικόν αυτό και απόλυτον έμβλημα, το οποίον επέπρωτο να υπερβάλη πάντα τα λοιπά, ήτο δια τους εθνικούς το φοβερόν έμβλημα του Κρόνου.
Η επταδική φιλοσοφία της μυήσεως, εις τους αρχαίους, ηδύνατο να συνοψισθή ως εξής: Τρεις απόλυτοι αρχαί, αποτελούσαι μίαν και μόνην, τέσσαρες στοιχειακαί μορφαί, αποτελούσαι μίαν και μόνην. Εξ αυτών σχηματίζεται εν ενιαίον σύνολον, περιέχον ιδέαν και μορφήν.
Αι τρεις αρχαί ήσαν:
1) Το Ον είναι το Ον.
Εις την φιλοσοφίαν ταυτότης της Ιδέας και του Οντος (Είναι) ή της Αληθείας, εις την θρησκείαν η πρώτη αρχή, ο Πατήρ.
2) Το Ον υπάρχει. Εις την φιλοσοφίαν ταυτότης της γνώσεως με το Ον ή την Αλήθειαν, εις την θρησκείαν ο Λόγος του Πλάτωνος, ο Δημιουργός.
3) Το Ον είναι λογικόν. Εις την φιλοσοφίαν ταυτότης της λογικής προς την πραγματικότητα, εις την θρησκείαν η Πρόνοια, η θεία δράσις πραγματοποιούσα το Αγαθόν, ο αλληλέγγυος έρως του αληθούς προς το αγαθόν, εκείνο το οποίον εις τον Χριστιανισμόν καλούμεν Αγιον Πνεύμα.
Αι τέσσαρες στοιχειακαί μορφαί, ήσαν η έκφρασις των 2 θεμελιωδών νόμων: η κίνησις και η αντίστασις. Η ζωή ήτις θέτει εις κίνησιν ήτοι το πτητικόν, η αδράνεια ήτις ανθίσταται ήτοι το σταθερόν, με άλλους λόγους το πνεύμα και η ύλη. Η ύλη ήτο το μηδέν διατυπωμένον υπό παθητικήν κατάφασιν, το πνεύμα ήτο η αρχή της απολύτου ανάγκης εν τη αληθεία. Η αρνητική δράσις του υλικού μηδέν επί του πνεύματος, εκαλείτο αρχή του κακού, η θετική δράσις του πνεύματος επί του μηδενός, δια να πληρώση με δημιουργήματα και με φως, εκαλείτο αρχή του καλού. Προς τας δύο αυτάς εννοίας αντεστοίχει αφ' ενός η ανθρωπότης και αφ' ετέρου η λογική ζωή η εξαγοράζουσα την ανθρωπότητα, γεννημένην εν αμαρτία, δηλ., εν τω μηδενί, ένεκα της υλικής της γεννήσεως.
Αυτή ήτο η διαδασκαλία της απορρήτου μυσταγωγίας. Αυτή είναι η θαυμασία σύνθεσις την οποίαν ήλθεν ο χριστιανισμός δια να ζωογονήση με την πνοήν του, να φωτίση με την λαμπρότητά του, να εγκαταστήση κατά τρόπον θείον με το δόγμα του, να πραγματοποιήση δια των μυστηρίων του. Σύνθεσις η οποία εξηφανίσθη υπό τον πέπλον που την συντηρεί, αλλά την οποίαν η ανθρωπότης θα ανακαλύψη εκ νέου, όταν έλθη η στιγμή η κατάλληλος εις όλον της το πρωταρχικόν κάλλος και εις όλην της την μητρικήν γονιμότητα!

ALPHONSE LOUIS CONSTANT
(ELIPHAS LEVI)
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΑΓΕΙΑΣ
ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΣΦΙΓΓΟΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΜΕΛΗ

Το κοινωνικό Υπερ – Εγώ - ΣΙΓΚΜΟΥΝΤ ΦΡΟΫΝΤ

Καθώς ένας πλανήτης στρέφεται γύρω από τον άξονά του καθώς στρέφεται ταυτόχρονα και γύρω από τον ήλιο έτσι και ο μεμονωμένος άνθρωπος συμμετέχει στην εξέλιξη της ανθρωπότητας, αν και ακολουθεί τον δρόμο της δικής του της ζωής. Αλλά για τα αδύναμα μάτια μας, όταν κυττάζουν τον ουράνιο θόλο, η διάταξη των κοσμικών δυνάμεων φαίνεται ως αμετακίνητη σε μια αιώνια τάξη. Ενώ στην οργανική ζωή, μπορούμε ακόμα να διακρίνουμε την περιπλοκή των ανταγωνιζομένων δυνάμεων και να παρατηρήσουμε πως τα αποτελέσματα της σύγκρουσης ποικίλουν αδιάκοπα. Όμοια κι οι δυό τάσεις, η μια που αποβλέπει στην προσωπική ευτυχία, και η άλλη στην ένωση με τα άλλα ανθρώπινα όντα, πρέπει ν' ανταγωνίζονται μέσα στο κάθε άτομο, έτσι κι οι δυό πορείες και της ατομικής εξέλιξης και της εξέλιξης του πολιτισμού πρέπει αναγκαστικά νάναι ανταγωνιστικές και να αμφισβητούν αμοιβαία το έδαφος κάθε στιγμή. Η μάχη όμως αυτή ανάμεσα στην κοινωνία και στο άτομο δεν προέρχεται καθόλου απ' τον πιθανόν ασυμβίβαστον ανταγωνισμό ανάμεσα στα δυό πρωταρχικά ένστικτα, του έρωτα και του θανάτου. Ανταποκρίνεται περισσότερο σε μια εσώτερη διχόνοια στην οικονομία της λίμπιντο, που συγκρίνεται με την πάλη για την κατανομή της ανάμεσα στο Εγώ και στα αντικείμενα. Η πάλη λοιπόν αυτή, όσο οδυνηρή κι αν κάνει τη ζωή στο σημερινό άτομο, του επιτρέπει μια τελική ισορρόπηση. Ας ελπίσουμε πως στο μέλλον το ίδιο θα γίνει και για τον πολιτισμό.
Η αναλογία ανάμεσα στην εξέλιξη του πολιτισμού και στο δρόμο που ακολούθησε η ανάπτυξη του ατόμου μπορεί να φτάσει σε πολύ απώτερο σημείο, γιατί δικαιολογημένα μπορούμε να υποστηρίξουμε πως κι η ίδια η κοινότητα αναπτύσσει και αυτή ένα Υπέρ – Εγώ που η επίδρασή του κυριαρχεί στην εξέλιξη του πολιτισμού. Αυτό θα ήτανε πολύ γοητευτικό έργο για έναν γνώστη των πολιτισμών, να παρακολουθήσει δηλαδή αυτήν την αναλογία ως τις λεπτομέριές της. Στο προκείμενο θα περιοριστώ να υπογραμμίσω μερικά χτυπητά σημεία. Το Υπέρ – Εγώ μιας δεδομένης εποχής πολιτισμού έχει όμοια καταγωγή όπως και το Υπέρ – Εγώ του ατόμου. Θεμελιώνεται την ενυπωση που αφίνουν οι μεγάλες προσωπικότητες, οι ηγέτες, οι άνθρωποι οι προικισμένοι με μια κυρίαρχη σωματική δύναμη και σουτς οποίους βρήκε την εντονώτερή του και την καθαρώτερή του και κατά συνέπεια την πιο αποκλειστική έκφραση ένας απ' τους πόθους των ανθρώπων. Η αναλογία σε πολλές ακόμα άλλες περιπτώσεις τραβάει ακόμα μακρύτερα γιατί οι προσωπικότητες αυτές όταν ζούσαν – αρκετά συχνά, αν μη πάντα – χλευάζονταν από τους άλλους, κακομεταχειρίζονταν ή και εξουθενώνονταν με τον πιο σκληρό τρόπο. Η μοίρα τους είναι κατά βάση ανάλογη με την αντίστοιχη του πρωτόγονου πατέρα που, μόνον από πολύν καιρό ύστερα αφού θανατώθηκε σκληρά, κατατάχτηκε στη θέση της θεότητας. Η μορφή του Ιησού Χριστού προσφέρει ακριβώς το πιο χτυπητό παράδειγμα αυτής της αλληλουχίας που κατευθύνεται από τη μοίρα, αν δηλαδή δεν ανήκει πια στο μύθο που τον γέννησε σαν συγκεχυμένη ανάμνηση του πρωτόγονου φόνου. Αλλά υπάρχει ένα άλλο κοινό σημείο και αυτό ειναι το πολιτιστικό Υπέρ – Εγώ (Kulturuber – Ich) που όπως το ατομικό Υπέρ – Εγώ, καθορίζει αυστηρές ιδανικές απαιτήσεις, που η μη τήρησή τους βρίσκει την τιμωρία της στο άγχος της ηθικής συνείδησης. Και τότε παράγεται εδώ ένα πολύ περίεργο γεγονός: οι ψυχικοί μηχανισμοί για τους οποίους μιλάμε είναι πιο γνώριμοι και το πνεύμα μας εισδύει σ' αυτούς καλύτερα παρά στην ομαδική τους όψη. Στο άτομο οι επιθέσεις του Υπέρ – Εγώ δεν υψώνουν τη φωνή με θορυβώδη τρόπο, με την μορφή μομφής, παρά μόνον σε περίπτωση ψυχικής έντασης, ενώ οι απαιτήσεις καθεαυτές του Υπέρ – Εγώ παραμένουν σε απώτερο πεδίο και είναι συχνά ασύνειδες. Τις κάνουμε συνειδητές, και τότε διαπιστώνουμε πως συμπίπτουν με τις εντολές του σύγχρονου πολιτιστικού Υπέρ – Εγώ. Στο σημείο αυτό οι δύο μηχανισμοί, ο μηχανισμός της πολιτιστικής εξέλιξης της μάζας και της εξέλιξης που προσιδιάζει στο άτομο, είναι καθώς λέμε κανονικά και στενά δεμένοι μεταξύ τους. Για τούτο χίλιες δυό εκδηλώσεις και χαρακτήρες του Υπέρ – Εγώ μπορούν ευκολώτερα ν' αναγνωρισθούν σύμφωνα με τη στάση του στους κόλπους της πολιτισμένης κοινότητας, παρά το μεμονωμένο άτομο.
Το πολιτιστικό Υπέρ – Εγώ έχει επεξεργασθεί τα ιδανικά του και έχει θέσει τις απαιτήσεις του. Ανάμεσα σ' αυτές τις τελευταίες, είναι εκείνες που αναφέρονται στις σχέσεις των ανθρώπων ανάμεσά τους και συνοψίζονται με τον γενικό όρο: Ηθική. Σε κάθε εποχή, απέδωσαν την πιο μεγάλη σημασία σ' αυτήν την ηθική, σαν να περίμεναν απ' αυτήν να επιτελέσει μεγάλα πράγματα. Και χτύπησε πραγματικά, αυτό είναι εύκολο να το διαπιστώσουμε, στο πιο αδύνατο σημείο κάθε πολιτισμού. Είναι σωστό λοιπόν να βλέπουμε σ' αυτήν ένα είδος θεραπευτικής προσπάθειας, επιδίωξης επίτευξης, με τη βοήθεια μιας κατηγορικής προστακτικής του Υπέρ – Εγώ, εκείνου που ως τα τώρα ο πολιτισμός δεν είχε κατορθώσει να το πετύχει παρά μονάχα χρησιμοποιώντας άλλες μεθόδους!
Εδώ, αυτό άλλωστε το αναγνωρίσαμε, το πρόβλημα συνίσταται στην παραμέριση του μεγαλύτερου εμπόδιου που συναντάει ο πολιτισμός, δηλαδή της ιδιοσυστασιακής επιθετικότητας του ανθρώπινου όντος εναντίον του άλλου: να γιατί είναι πιο ενδιαφέρουσα η πιο πρόσφατη εντολή του πολιτιστικού Υπέρ – Εγώ: “Αγάπα τον πλησιόν σου ως εαυτόν”.

ΣΙΓΚΜΟΥΝΤ ΦΡΟΫΝΤ
Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΠΗΓΗ ΔΥΣΤΥΧΙΑΣ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΜΙΝΑΣ ΖΩΓΡΑΦΟΥ – ΜΕΡΑΝΑΙΟΥ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΑΡΗ

Τετάρτη, 21 Απριλίου 2010

Τα σταυροδρόμια - W. H. AUDEN

Οι φίλοι που αγαπήθηκαν εδώ έχουν φύγει,
καθένας με τα λάθη του. Ενας πηγαίνει
με ψέματα στη φήμη ή τον γκρεμνο,
άλλον ενός χωριού η πλήξη πνίγει,
ένα άδικο που μέσα του αργοπεθαίνει.
Και λούζει τη διασταύρωση ηλιοφώς λαμπρό.

Ετσι σ' όλα τα σταυροδρόμια: ποιός μπορεί να πει,
ω τόποι απόφασης κι αποχαιρετισμού,
η περιπέτεια σε ποιάν ατίμωση οδηγεί,
πως θα εξασφαλιστεί του φίλου η σωτηρία
που έχει ανάγκη από την προστασία
ενός δυσοίωνου προσανατολισμού;

Παγώνουν απ' το φόβο οι εποχές και τα τοπία.
Αλλά όπως λεν οι θρύλοι, δεν εσκέφτηκε κανείς
πως ο διαθέσιμος καιρός ήταν ανεπαρκής.
Γιατί κι οι πιο απαισιόδοξοι έχουνε πειστεί
πως σ' ένα χρόνο οι πλάνες τους θα 'χουνε ξεχαστεί.
Ποιών φίλων πιο πολύ καιρό θα 'παιρνε η προδοσία;
Η εξιλέωση ποιας χαράς; Κι όμως ποιος θα μπορέσει
να ολοκληρώσει έγκαιρα, χωρίς αργοπορία,
ταξίδι που δεν θα 'πρεπε καθόλου να διαρκέσει;

ΞΕΝΟΙ ΛΥΡΙΚΟΙ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Γ. ΝΙΚΑΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΟΤΑΜΟΣ

Τρίτη, 20 Απριλίου 2010

Χωρίς ηλικία - Paul Eluard

Πλησιάζουμε

Μέσα στα δάση
Πάρε το δρόμο του πρωινού
Ανέβα τα σκαλιά της πάχνης

Πλησιάζουμε
Είναι η καρδιά της γης σφιγμένη

Να 'ρθει στον κόσμο μια μέρα ακόμη

Θα πλατύνει ο ουρανός
Είχαμε βαρεθεί
Να κατοικούμε στα ερείπια του ύπνου
Στη χαμηλή σκιά της ανάπαυσης
Της κούρασης και της εγκατάλειψης

Η γης θα ξαναπάρει τη μορφή των ζωντανών σωμάτων μας
Ο άνεμος θα μας υπομείνει
Ο ήλιος και η νύχτα θα περάσουν μες στα μάτια μας
Χωρίς ποτέ να τ' αλλάξουν

Το σίγουρο μας διάστημα ο αγνός μας αέρας φτάνει
Για να γεμίσει την αργοπορία που έσκαψε η συνήθεια
Ολοι μαζί θ' αράξουμε σε μια καινούργια μνήμη
Και θα μιλήσουμε μαζί μια ευαίσθητη λαλιά

Ω αδελφοί μου αντίμαχοι που κρατάτε στα μάτια
Τη νύχτα αναλυμένη και τη φρίκη της
Που να σας έχω αφήσει
Με τα βαριά σας χέρια μες στο λάδι το νωθρό
Μες στι παλιές σας πράξεις
Με τόση λίγη ελπίδα που κι ο θάνατος
Φαίνεται να 'χει δίκιο
Χαμένοι μου αδερφοί
Εγώ πηγαίνω προς τη ζωή έχω την όψη ανθρώπου
Για ν' αποδείξω πως ο κόσμος έγινε στ' ανάστημά μου

Και δεν είμαι μόνος
Χίλιες εικόνες από εμένα πληθαίνουν το φως μου
Χιλιες ματιές πανόμοιες ισοπεδώνουν τη σάρκα
Να το πουλί το παιδί κι οβράχος κι ο κάμπος
Σμίγουν μαζί μας
Γελά το χρυσάφι που έμεινε από την άβυσσο έξω
Γυμνό νερό γυμνή φωτιά για μια εποχή μονάχα
Εκλειψη δεν υπάρχει πια στο μέτωπο του κόσμου
*
Χέρια από τα χέρια μας αναγνωρισμένα
Χείλια με τα χείλια μας ενωμένα
Οι πρώτες ανθισμένες ζέστες
Παραστέκουνται το αίμα δροσερό
Το πρίσμα ανασαίνει μαζί μας
Εύφορη αυγή
Στην κορφή κάθε χόρτου βασίλισσα
Στην κορφή των μούσκλων στην αιχμή του χιονιού
Του κυμάτου της ταραγμένης άμμου
Της επίμονης παιδικής ζωής
Εξω από όλες τις σπηλιές μας
Εξω από τον εαυτό μας.

Μετάφραση Γιώργος Σεφέρης

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΣΤΟ ΚΑΙΜΠΡΙΤΖ – ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΔΟΞΙΑΔΗΣ

Ο προάγγελος της παραίτησης του Πέτρου Παπαχρήστου από την προσπάθεια να αποδείξει την Εικασία του Γκόλντμπαχ ήρθε σε ένα όνειρο που είδε στο Καίμπριτζ, κάποια νύχτα μετά το Νέο Ετος – ένας οιωνός του οποίου τη σημασία δεν αντιλήφθηκε στην αρχή.
Οπως πολλοί μαθηματικοί που ασχολούνται για πολύ καιρό με στοιχειώδη προβλήματα της Θεωρίας Αριθμών, ο Πέτρος είχε αποκτήσει την ικανότητα που αποκαλείται εύστοχα ως “φιλία με τους ακεραίους”, μια ιδιαίτερη γνώση για την ιδιοσυγκρασία, τα τερτίπια και τις ιδιομορφίες χιλιάδων συγκεκριμένων αριθμών. Για παράδειγμα”Ενας “φίλος των ακεραίων” αναγνωρίζει αμέσως τον 199 ή τον 457 ή τον 1.009 ως πρώτους αριθμούς. Ο 220 του φέρνει αμέσως στον νου τον 284, καθώς τους συνδέει μια παράξενη σχέση (το άθροισμα όλων των διαιρετών του ενός μας δίνει τον άλλο). Τον 256 τον διαβάζει αυτομάτως ως την 8η δύναμη του 2, και γνωρίζει καλά ότι ο επόμενός του ο 257, είναι αριθμός με μεγάλη ιστορική σημασία, καθώς εκφράζεται και ως (2^2)^2+1, και μια παλαιά υπόθεση ήθελε όλους τους αριθμούς της μορφής (2^2)^ν+1 να είναι πρώτοι.*
Ο πρώτος άνθρωπος, εκτός από τον εαυτό του, που είχε συναντήσει ο θείος μου με την ίδια ικανότητα (και μάλιστα στον πιο ακραίο βαθμό της) ήταν ο Σρινιβάσα Ραμάνατζαν. Ο Πέτρος το είχε διαπιστώσει στην πράξη πολλές φορές και μου διηγήθηκε και την ακόλουθη ιστορία:**
Μια μέρα του 1918, είχαν πάει με τον Χάρντυ να επισκεφτούν τον Ραμάνατζαν στο σανατόριο όπου νοσηλευόταν. Για να σπάσει τον πάγο, ο Χάρντυ ανέφερε ότι το ταξί που τους μετέφερε είχε αριθμό κυκολοφορίας 1.729, αριθμό που του φάνηκε “μάλλον βαρετός”. Ομως ο Ραμάνατζαν, αφού το σκέφτηκε μια στιγμή, διαφώνησε κατηγορηματικά:
Οχι, όχι, Χάρντυ! Είναι ένας αριθμός ιδιαίτερα ενδιαφέρων – για την ακρίβεια, είναι ο μικρότερος ακέραιος που μπορεί να εκφραστεί ως άθροισμα δύο κύβων με δύο διαφορετικούς τρόπους!”***
Στα χρόνια που ο Πέτρος ασχολήθηκε με τη στοιχειώδη προσέγγιση στην Εικασία, η φιλία του με τους ακέραιους εξελίχθηκε σε εξαιρετικό βαθμό. Οι αριθμοί είχαν πάψει πλέον να του φαίνονται άψυχες οντότητες και είχαν γίνει πλάσματα σχεδόν ζωντανά, με ξεχωριστή προσωπικότητα το καθένα. Μάλιστα, σε συνδυασμό με τη βεβαιότητα ότι “η λύση κάπου υπήρχε”, προσέθεταν δύναμη στο πείσμα του να συνεχίσει ακόμη και στους δυσκολότερους καιρούς. Δουλεύοντας με τους ακέραιους ένιωθε, όπως ο ίδιος είπε, ότι βρισκόταν “διαρκώς ανάμεσα σε πρόσωπα αγαπημένα”.
Η παράδοξη αυτή φιλία έφερνε στα όνειρά του συγκεκριμένους αριθμούς. Μέσα από το πλήθος των ανώνυμων, απροσδιόριστων ακεραίων που μέχρι τότε στοίχειωναν τις νύχτες του, άρχισαν να ξεπηδούν συγκεκριμένοι ηθοποιοί, συχνά πρωταγωνιστές. Ο 65, φερ' ειπείν, εμφανιζόταν για κάποιο λόγο ως χρηματιστής του Λονδίνου με σκληρό καπέλο και ομπρέλα, ο οποίος συνεχώς συνδιαλεγόταν με έναν από τους πρώτους διαιρέτες του, τον 13, ένα πλάσμα σαν ξωτικό, ευκίνητο και γρήγορο σαν τον άνεμο. Ο 333 ήταν ένας χοντρομπαλάς, που έκλεβε τις μπουκιές από τα αδέλφια του, τον 222 και τον 111, ενώ ο 8.191, αριθμός γνωστός με το όνομα “Πρώτος του Μερσεν”, είχε πάντοτε την εμφάνιση του παρισινού χαμινιού, με ένα τσιγάρο “Γκολουάζ” μονίμως κρεμασμένο στα χείλη του.
Κάποια από τα όνειρά του ήταν διασκεδαστικά και ευχάριστα, άλλα αδιάφορα και άλλα πάλι μονότονα και ενοχλητικά. Υπήρχε όμως και μια κατηγορία μαθηματικού ονείρου που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως εφιάλτης, αν όχι τόσο για τη φρίκη και την αγωνία, όσο για τη βαθιά, απύθμενη λύπη που ανάδινε. Εμφανίζονταν σ' αυτό συγκεκριμένοι ζυγοί αριθμοί, προσωποποιημένοι ως ζεύγη ομοζυγωτικών διδύμων. (Θυμηθείτε ότι ένας ζυγός αριθμός έχει πάντα τη μορφή 2κ ή κ+κ, είναι δηλαδή το άθροισμα δύο ίσων ακεραίων). Οι δίδυμοι τον κοιτούσαν επίμονα, ακίνητοι και ανέκφραστοι.
Στα μάτια τους όμως ήταν έκδηλη η ανείπωτη – αν και άφωνη – αγωνία, η αγωνία της απόγνωσης. Αν μπορούσαν να μιλήσουν, θα του έλεγαν: “Ελα πια! Σε ικετεύουμε! Βιάσου! Ελευθέρωσέ μας!”
Κάποια παραλλαγή από αυτά τα θλιβερά οράματα τον ξύπνησε αργά μια νύχτα του Γενάρη του 1933. Αυτό ήταν το όνειρο που ονόμασε αργότερα “τον προάγγελο της ήττας”.
Είδε στον ύπνο του το 2^100 (δύο στην εκατοστή, έναν αριθμό αδιάνοητα τεράστιο) ενσαρκωμένο ως δύο ομοζυγωτικά δίδυμα κορίτσια, με φακίδες και όμορφα μαύρα μάτια, που τον κοιτούσαν κατάματα.
Όμως τώρα δεν έβλεπε μόνο τη θλίψη μέσα στα μάτια τους, όπως στα προηγούμενα όνειρα με τους Ζυγούς, αλλά οργή, μίσος θα 'λεγες. Αφού τον κοίταξαν για πολλήν ώρα – η ένταση της ματιάς τους ήταν αρκετή για να χαρακτηριστεί το όνειρο εφιάλτης-, η μια από τις δίδυμες κούνησε ξαφνικά το κεφάλι της πέρα δώθε νευρικά. Ύστερα, στα χείλη της σχηματίστηκε ένα σκληρό χαμόγελο, λες και ήταν απατημένη ερωμένη.
Δεν θα μας φτάσεις ποτέ”, σφύριξε.
Εκεί ο Πέτρος, μούσκεμα στον ιδρώτα, πετάχτηκε από το κρεβάτι του. Τα λόγια της 2^99 (το ένα ήμισυ του 2^100) μπορούσαν να σημαίνουν μόνο ένα πράγμα: Δεν ήταν της μοίρας του να αποδείξει την Εικασία. Φυσικά, δεν ήταν καμία προληπτική γριούλα που θα πίστευε τυφλά σε οιωνούς. Παρ' όλ' αυτά, η αφάνταστη κούραση τόσων άκαρπων χρόνων είχε αρχίσει να παίρνει την εκδίκησή της. Τα νεύρα του δεν ήταν τόσο γερά όσο παλιότερα. Το όνειρο τον αναστάτωσε βαθιά.
Ανήμπορος να ξανακοιμηθεί, βγήκε να περπατήσει μέσα στο σκοτάδι και στην ομίχλη, προσπαθώντας να διώξει από το μυαλό του το φοβερό συναίσθημα.
Τα χαράματα, όπως περπατούσε πλάι στα παμπάλαια πέτρινα κτήρια, ξαφνικά άκουσε γρήγορα βήματα να τον πλησιάζουν. Για μια στιγμή πανικοβλήθηκε και γύρισε απότομα να κοιτάξει. Ένας νεαρός με αθλητική περιβοή ξεπρόβαλε τρέχοντας μέσα από την ομίχλη, τον χαιρέτισε με ένα νεύμα και εξαφνίστηκε, ενώ η ρυθμική ανάσα του αργόσβηνε στην απόλυτη σιωπή.
Αναστατωμένος ακόμη από τον εφιάλτη, ο Πέτρος δεν ήταν σίγουρος αν τον είδε στ' αλήθεια ή αν τον ονειρεύτηκε. Οταν όμως λίγους μήνες αργότερα ο ίδιος νεαρός τον επισκέφτηκε στο διαμέρισμά του στο τρίνιτυ, με τη μοιραία αποστολή του, αμέσως αναγνώρισε στο πρόσωπό του τον δρομέα που βγήκε από την ομίχλη. Και αφού έφυγε, συνειδητοποίησε ότι εκείνη η πρώτη, αυγινή συνάντησή τους είχε σηματοδοτήσει το σκοτεινό προοιώνισμα του ονείρου με τις 2^100, αγγελιοφόρου του μηνύματος της ήττας.

* Ο Φερμά ήταν ο πρώτος που είχε εκφράσει την υπόθεση, προφανώς γενικεύοντας την πανάρχαια παρατήρηση ότι αυτό ισχύει για τις πρώτες τέσσερις τιμές του ν, έτσι (2^2)^1+1=5, (2^2)^2+1=17, (2^2)^3+1=257, (2^2)^4+1=65.537 – όλοι τους πρώτοι. Ομως, παρατηρήθηκε αργότερα ότι, για ν=5, το (2^2)^ν+1 ισούται με 4.294.967.297, αριθμό σύνθετο, εφόσον διαιρείται από τους πρώτους 641 και 6.700.417. Οι εικασίες δεν βγαίνουν πάντοτε αληθινές!

** Ο Χάρντυ επίσης τη μνημονεύει στο έργο του “Απολογία ενός Μαθηματικού”, χωρίς δυστυχώς να αναφέρει την παρουσία και του θείου μου.

*** Πράγματι, 1.729=12^3+1^3=10^3+9^3, ιδιότητα που δεν ισχύει για κανέναν μικρότερο ακέραιο.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΔΟΞΙΑΔΗΣ
Ο ΘΕΙΟΣ ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΙ Η ΕΙΚΑΣΙΑ ΤΟΥ ΓΚΟΛΝΤΜΠΑΧ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ

Από τα τραγούδια του αποχωρισμού - ΡΙΧΑΚΟΥ ή ΟΜΑΚΙΤΣΟΥ (Κίνα 8ος αιώνας μ.Χ.)

Ανάλαφρη βροχή είναι στην ανάλαφρη σκόνη.
Οι ιτιές στην αυλή του πανδοχείου
θα γίνονται όλο και πιο πράσινες,
όμως εσείς, Κύριε, καλύτερα να πάρετε κρασί
πριν φύγετε,
γιατί δεν θάχετε φίλους κοντά σας
όταν φθάσετε στις πύλες του Γκο.

Μετάφραση Ηλία Κυζηράκου 
από τον Εζρα Πάουντ
Δωδώνη 1984

                -.-
Ψιλή βροχή στην ψιλή σκόνη
Οι ιτιές μες στην αυλή
θα πρασινίζουν όλο και πιο πράσινες,
Μα εσεις, Κύριε, πάρτε καλλίτερα κρασί μαζί σας,
Γιατί δεν θα 'χετε κει κάτω φίλους
Οταν φτάσετε στις πύλες του Γκο.

Μετάφραση Ζήσιμου Λορεντζάτου
από τον Εζρα Πάουντ
"Κατάη" 1979