Είπομεν ότι η αρχαία Αίγυπτος ήτο εν έμβλημα, το αυτό δε ηδυνάμεθα να είπωμεν δι' ολόκληρον τον αρχαίον κόσμον. Οσον περισσότερον οι μεγάλοι ιεροφάνται κατέβαλλον προσπάθειαν δια να συγκαλύψουν την απόλυτον αυτών γνώσιν, τόσον περισσότερον προσεπάθουν να αυξήσουν και να πολλαπλασιάσουν τας συμβολικάς παραστάσεις αυτής. Αι τριγωνικαί και τετράγωνοι κατά την βάσιν πυραμίδες, αναπαρίστων την μεταφυσικήν των, βασιζομένην επί της επιστήμης της φύσεως. Η τελευταία αύτη είχεν ως συμβολικόν αρχηγόν την γιαγαντιαίαν μορφήν της σφιγγός η οποία ενθρονισμένη βαθεία εις την άμμον, αγρυπνούσεν επί της βάσεως των πυραμίδων.
Τα επτά μεγάλα μνημεία της αρχαιότητος, τα καλούμενα τα επτά θαύματα του κόσμου, ήσαν αξιοθαύμαστα σχόλια των 7 γραμμών εκ των οποίων αποτελούντο αι πυραμίδες και των 7 μυστηριωδών πυλών των Θηβών.
Εις την Ρόδον υπήρχε το έμβλημα του Ηλίου. Ο Θεός της αληθείας και του φωτός παρίστατο με ανθρωπίνην όψιν, διαποικιλμένος με χρυσόν, δια της δεξιάς εκράτει υψηλά τον φάρον του πνεύματος δια δε της αριστεράς το βέλος της κινήσεως και δράσεως. Ο ι πόδες του εστηρίζοντο δεξιά και αριστερά επί βράχων οι οποίοι παρίστων τας αιωνίους εξισορροπημένας δυνάμεις της φύσεως, την ελευθερίαν και την ανάγκην, το θετικόν και το αρνητικόν, το ενεργητικόν και το παθητικόν, το σταθερόν και το πτητικόν, τας στήλας του Ηρακλέους.
Εις την Εφεσον υπήρχε το έμβλημα της Σελήνης: ήτο ο ναός της πανθέας Αρτέμιδος. Ο εν λόγω ναός είχε κατασκευασθή κατ' εικόνα του σύμπαντος: ήτο τρούλος στηριζόμενος επί σταυρού, με τετράγωνον σειράν διαδρόμων και κυκλικόν τέμενος, όπως ακριβώς η ασπίς του Αχιλλέως.
Ο τάφος του Μαυσωλού, ήτο το έμβλημα της συζυγικής και παρθένου Αφροδίτης: είχε μορφή λιγγάμ (φαλλού). Το τέμενος ήτο κυκλικόν, η πρόσοψις τετράγωνος. Εις το μέσον του τετραγώνου υψούτο πυραμίς κόλουρος, επί της οποίας παρίστατο άρμα εζευγμένον με τέσσαρας ίππους, διατεταγμένους σταυροειδώς.
Αι πυραμίδες της Αιγύπτου, ήσαν το έμβλημα του Ερμού.
Ο Ζευς της Ολυμπίας, ήτο το του Διός. Τα τείχη της Βαβυλώνος και το φρούριον της Σεμιράμιδος, ήσαν το έμβλημα του Αρεως.
Τέλος ο ναός του Σολομώντος, το οικουμενικόν αυτό και απόλυτον έμβλημα, το οποίον επέπρωτο να υπερβάλη πάντα τα λοιπά, ήτο δια τους εθνικούς το φοβερόν έμβλημα του Κρόνου.
Η επταδική φιλοσοφία της μυήσεως, εις τους αρχαίους, ηδύνατο να συνοψισθή ως εξής: Τρεις απόλυτοι αρχαί, αποτελούσαι μίαν και μόνην, τέσσαρες στοιχειακαί μορφαί, αποτελούσαι μίαν και μόνην. Εξ αυτών σχηματίζεται εν ενιαίον σύνολον, περιέχον ιδέαν και μορφήν.
Αι τρεις αρχαί ήσαν:
1) Το Ον είναι το Ον.
Εις την φιλοσοφίαν ταυτότης της Ιδέας και του Οντος (Είναι) ή της Αληθείας, εις την θρησκείαν η πρώτη αρχή, ο Πατήρ.
2) Το Ον υπάρχει. Εις την φιλοσοφίαν ταυτότης της γνώσεως με το Ον ή την Αλήθειαν, εις την θρησκείαν ο Λόγος του Πλάτωνος, ο Δημιουργός.
3) Το Ον είναι λογικόν. Εις την φιλοσοφίαν ταυτότης της λογικής προς την πραγματικότητα, εις την θρησκείαν η Πρόνοια, η θεία δράσις πραγματοποιούσα το Αγαθόν, ο αλληλέγγυος έρως του αληθούς προς το αγαθόν, εκείνο το οποίον εις τον Χριστιανισμόν καλούμεν Αγιον Πνεύμα.
Αι τέσσαρες στοιχειακαί μορφαί, ήσαν η έκφρασις των 2 θεμελιωδών νόμων: η κίνησις και η αντίστασις. Η ζωή ήτις θέτει εις κίνησιν ήτοι το πτητικόν, η αδράνεια ήτις ανθίσταται ήτοι το σταθερόν, με άλλους λόγους το πνεύμα και η ύλη. Η ύλη ήτο το μηδέν διατυπωμένον υπό παθητικήν κατάφασιν, το πνεύμα ήτο η αρχή της απολύτου ανάγκης εν τη αληθεία. Η αρνητική δράσις του υλικού μηδέν επί του πνεύματος, εκαλείτο αρχή του κακού, η θετική δράσις του πνεύματος επί του μηδενός, δια να πληρώση με δημιουργήματα και με φως, εκαλείτο αρχή του καλού. Προς τας δύο αυτάς εννοίας αντεστοίχει αφ' ενός η ανθρωπότης και αφ' ετέρου η λογική ζωή η εξαγοράζουσα την ανθρωπότητα, γεννημένην εν αμαρτία, δηλ., εν τω μηδενί, ένεκα της υλικής της γεννήσεως.
Αυτή ήτο η διαδασκαλία της απορρήτου μυσταγωγίας. Αυτή είναι η θαυμασία σύνθεσις την οποίαν ήλθεν ο χριστιανισμός δια να ζωογονήση με την πνοήν του, να φωτίση με την λαμπρότητά του, να εγκαταστήση κατά τρόπον θείον με το δόγμα του, να πραγματοποιήση δια των μυστηρίων του. Σύνθεσις η οποία εξηφανίσθη υπό τον πέπλον που την συντηρεί, αλλά την οποίαν η ανθρωπότης θα ανακαλύψη εκ νέου, όταν έλθη η στιγμή η κατάλληλος εις όλον της το πρωταρχικόν κάλλος και εις όλην της την μητρικήν γονιμότητα!
ALPHONSE LOUIS CONSTANT
(ELIPHAS LEVI)
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΑΓΕΙΑΣ
ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΣΦΙΓΓΟΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΜΕΛΗ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου