.

Όποιος φοβάται τον θάνατο είναι ήδη νεκρός.
Όποιος θέλει για μια στιγμή η ζωή του να ανήκει μόνο σ' αυτόν, που θέλει για μια στιγμή να είναι πεπεισμένος για όσα κάνει, πρέπει να αδράξει το παρόν.
Πρέπει να αντιμετωπίζει τα πάντα στο παρόν ως τελικά, σαν να ήταν βέβαιο ότι θα ακολουθήσει αμέσως ο θάνατος.
Και πρέπει μετά στο σκοτάδι να δημιουργήσει ζωή. Ζωή μέσα από τον εαυτό του.
Carlo Michelstaedter, La Persuasione e la Rettorica

Πέμπτη, 25 Μαρτίου 2010

ΕΛΠΙΔΑ – ΣΤΕΦΑΝΟΣ Α. ΠΑΪΠΕΤΗΣ

Λαχανιασμένος ο ανθρωπάκος έφτασε μπροστά στην Πύλη του Μέλλοντος και είπε στο φύλακα:
-Φίλε, άσε με να περάσω.
-Να σ' αφήσω φίλε. Μα τι προσδοκάς απ' το Μέλλον;
-Και τι δεν προσδοκώ. Μεγάλα πράγματα.
-Νομίζεις πως θα τα βρεις;
-Δε νομίζω, είμαι σίγουρος, δαγκώθηκε ο ανθρωπάκος.
-Πως είσαι σίγουρος; Ποτέ δεν ξέρεις τι φέρνει το Μέλλον.
-Ο χρόνος έφερε κιόλας πολλά. Φαντάσου το Μέλον!
-Μπράβο. Η κρίση σου είναι ακτύπητη.
-Εσύ ξέρεις τι θα φέρει το Μέλλον; αναθάρρησε ο ανθρωπάκος.
-Και βέβαια ξέρω. Ευτυχία απέραντη.
-Δόξα σοι ο Θεός. Γιατί ξέρεις...
-Γιατί ξέρω τι; Μίλα λοιπόν
-Να μερικοί, κάποιοι γκρινιάρηδες τέλος πάντων.
-Ξέρω. Οι λίγοι ανικανοποιητοι.
-Λοιπόν δεν είναι και τόσο λίγοι.
-Λίγοι είναι, λίγοι. Και τι λένε οι κακές Κασσάνδρες;
-Κοίτα, γιατί δεν μ' αφήνεις να περάσω;
-Είπαμε, θα σ' αφήσω. Μα πες μου πρώτα.
-Να, λένε πως χάσαμε την ελευθερία μας.
-Τι ανοησία. Σου στέρησε κανείς την ελευθερία σου;
-Εμένα; Οχι, όχι.
-Σου κατήργησε κανείς τη δημοκρατία σου;
-Κανένας, κανένας. Ασε με να περάσω.
-Πες μου πρώτα, τι άλλο λένε.
-Να, λένε, τούτη η ευτυχία είναι ψεύτικη και θα πληρώσουμε με τη ζωή μας.
-Ελπίζω να μην το πιστεύεις.
-Οχι, όχι, εγώ να περάσω θέλω, να φύγω.
-Μα γιατί βιάζεσαι. Η πύλη είναι ορθάνοιχτη.
-Να κοιτάξω λίγο.
-Δεν θα δεις και πολλά. Τα ωραία είναι μακριά.
-Μπορεί να 'χεις και δίκιο. Δε βλέπω τίποτ' από δω.
-Στο είπα. Οι αποστάσεις είναι μεγάλες.
-Μα η ατμόσφαιρα είναι θολή. Σαν μαύρο σύννεφο.
-Αυτό που το βλέπεις;
-Νάτο, είναι μαύρο, κατάμαυρο.
-Ανοησίες. Αν δεν έχεις πίστη στο μέλλον, τι να κάνεις να περάσεις;
-Γιατί πρέπει να περάσω! Καταλαβαίνεις;
-Τι να καταλάβω; Αν δεν πιστεύεις στο Μέλλον, τι προσμένεις από δαύτο;
-Ελπίδα, φίλε, ελπίδα;
-Η μαύρη προπαγάνδα σ' έχει αποβλακώσει.
-Μα τι λες τώρα; Πρέπει να περάσω και γρήγορα.
-Πως κάνεις έτσι; Σα να σε κυνηγάνε.
-Εμένα; Οχι, όχι.
-Ξέρεις, με βάζεις σε σκέψεις. Κακό υλικό μου φαίνεσαι.
-Κακό υλικό;
-Ναι, που φτιάχνει μίζερους, αμφισβητίες, γκρινιάρηδες.
-Και λοιπόν;
-Που τελικά καταλήγουν τρομοκράτες. Που δεν έχουν θέση στο Μέλλον.
-Μη μου στερείς το Μέλλον, φίλε. Αλλη ελπίδα δεν έχω, ψιθύρισε.
Ακούστηκαν βήματα. Σύντομα τον φτάσανε, τον ακουμπήσανε και τον τραβήξανε πίσω στο παρόν. Ο φύλακας μουρμούρισε αηδιασμένος:
-Εψαχνε για ελπίδα στο Μέλλον. Ο ηλίθιος!

ΣΤΕΦΑΝΟΣ Α. ΠΑΪΠΕΤΗΣ
ΜΙΚΡΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ περί τεχνών

Δεν υπάρχουν σχόλια: